Τα βιβλία που «μας κάνουν καλύτερους»

Το καλοκαίρι διάβασα το βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη, «το Δώρο».

Το είχα κάνει δώρο στον μπαμπά μου δυο Χριστούγεννα πριν αλλά δεν του είχα δώσει μια ευκαιρία μέχρι τώρα.

Γενικά, έχω αγοράσει πάρα πολλά βιβλία αυτοβελτίωσης τα τελευταία χρόνια και ακόμα περισσότερα βιβλία για ανατροφή παιδιών και ψυχολογία. Αλλά δεν είχα διαβάσει και πολλά πράγματα.

#ΤοΔώρο ήταν το κλικ για μένα

Από τότε έκανα πολλές αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Και στον τρόπο που σκέφτομαι.

«Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο. Να το ανοίγεις. Μην το πετάς. Η Ζωή η ίδια είναι Δώρο. Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς.»

ΤΟ ΔΩΡΟ εκτυλίσσεται μέσα από μια σειρά καθημερινών ιστοριών που έχει ζήσει ο συγγραφέας, μια σειρά «θαυμάτων» που συμβαίνουν σε όλους μας. Αυτά που συχνά τα προσπερνάμε.

Τα βιβλία που «μας κάνουν καλύτερους»

Τα βιβλία αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης είναι ένα ιδιαίτερο είδος βιβλίων. Υπάρχουν αυτοί που τα λατρεύουν. Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που τα θεωρούν κλισέ και δεν πιστεύουν ότι βοηθούν ουσιαστικά.

Έχει να κάνει με τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα στη ζωή σου και τι επίδραση ασκούν στον καθένα μας ξεχωριστά.

Νιώθω ότι με εμπνέει και μου δίνει κίνητρο να διαβάζω τουλάχιστον λίγες σελίδες από ένα τέτοιο βιβλίο την ημέρα.

Αυτό που διαπίστωσα από την πρώτη στιγμή που άρχισα να διαβάζω αυτό το είδος βιβλίων είναι ότι πολύ συχνά οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο έλεγχο έχουμε στον τρόπο που σκεφτόμαστε και στη ζωή που μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Τα βιβλία αυτά υπόσχονται να γίνουμε η καλύτερη δυνατή έκδοση του εαυτού μας.

Γιατί να τα διαβάσουμε

Θα αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε: Από τη δουλειά μας, τις σχέσεις μας, την υγεία και τους στόχους μας, θα μας βοηθήσουν να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στα πράγματα και να τα βιώσουμε διαφορετικά.

Θα μας δώσουν έμπνευση να διαβάζουμε περισσότερο, να θέλουμε να μάθουμε συνεχώς: Ένα από τα καλύτερα της ανάγνωσης είναι ότι μαθαίνουμε κάτι νέο – θα μας κάνει να θέλουμε να διαβάζουμε περισσότερο.

Θα βοηθήσει στην ανάπτυξη του μυαλού μας, να συνειδητοποιήσουμε τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε ή ακόμα περισσότερο γιατί δεν κάνουμε κάτι όταν θέλουμε πραγματικά. Θα σταματήσουμε να φοβόμαστε τόσο πολύ για το τι λένε οι άλλοι για μας.

Θα μας κάνουν να εστιάσουμε σε αυτό που έχει σημασία: Μόλις συνειδητοποιήσουμε πώς ξοδεύουμε τις μέρες και το χρόνο μας, θα αρχίσουμε να βλέπουμε τι πρέπει να μειώσουμε και πού πρέπει να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο γι’ αυτό που μας αρέσει να κάνουμε.

Προφανώς και πρέπει ακόμη να κάνουμε το μαγείρεμα και τις άλλες υποχρεώσεις μας, αλλά το θέμα είναι να χαλαρώσουμε περισσότερο, να εκμεταλλευτούμε το δικό μας χρόνο.

Θα μας βοηθήσει να συντονίσουμε τους στόχους μας: Ένα σημαντικό στοιχείο της αυτογνωσίας μας είναι να συνειδητοποιήσουμε για το τι είμαστε ικανοί, για το τι θα θέλαμε να πετύχουμε.

Να γράψουμε τους στόχους και τα όνειρά μας ακόμα κι αν φαίνονται μακρινά. Όσο περισσότερο αναπτύσσουμε τον εαυτό μας και «προκαλούμε» τον παλιό μας τρόπο σκέψης, τόσο περισσότερο θα αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα να αλλάζουν στη ζωή μας. Απλά πρέπει να πιστέψουμε ότι είναι δυνατόν!

Θα μας κάνει να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας (comfort zone): Μόλις αρχίσουμε να γράφουμε κάποιους στόχους μας, θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι για να φτάσουμε εκεί, θα πρέπει να ζοριστούμε,να παλέψουμε, να σκεφτούμε out of the box,να γίνουμε πιο γενναίοι.

Θα μας δώσει θετική σκέψη: Όταν διαβάζουμε ένα εμπνευσμένο βιβλίο κάθε μέρα, γεμίζουμε το μυαλό μας με θετικές λέξεις και αναζωογονητικές έννοιες και έχουμε την έμπνευση να κάνουμε καλύτερες επιλογές και πιο συχνά θετικές πράξεις.

Όταν γνωρίζουμε τη σκέψη πίσω από τις πράξεις μας, μπορούμε να διαγράψουμε τις αρνητικές σκέψεις και να τις αντικαταστήσουμε με λόγια αγάπης, δυνατότητας, δύναμης και στήριξης.

Γιατί να μη τα διαβάσουμε

Και παρόλο που προσωπικά αγαπώ πολύ αυτό το είδος βιβλίου, υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Διάβασα αυτή την πλευρά στο TheSuccessfullblog.com της Μάνιας Μαυρίδου με πολύ πειστικά επιχειρήματα.

Αυτό που ουσιαστικά περιγράφει είναι η διαφορά πράξης και θεωρίας. «Ακόμη και η σοφότερη συμβουλή είναι άχρηστη αν δεν την εφαρμόσουμε! Το μεγαλύτερο, εξάλλου, πρόβλημα των περισσότερων ανθρώπων είναι να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη

«Τα βιβλία αυτοβελτίωσης με βοηθούσαν να ενισχύω τα επιχειρήματά μου, εστιάζοντας σε αυτά που με συνέφερε να δω και αγνοώντας ή απωθώντας εκείνα που δεν με βόλευε να παραδεχτώ«.

Σε αντιπαραβολή με την ψυχοθεραπεία η Μάνια Μαυρίδου αναφέρει ότι στα βιβλία «δεν υπήρχε κάποιος που να μπορεί να το διαπιστώσει, να με προβληματίσει ή και να με στριμώξει, φέρνοντάς με αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και τα ψέματα που του έλεγα.

Ή, για να το πω αντίστροφα, αυτό που χαρακτηρίζει τους επιτυχημένους, παραγωγικούς και δημιουργικούς ανθρώπους, είναι ότι ξοδεύουν πολύ λιγότερες ώρες συζητώντας τις εκπληκτικές ιδέες και τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους και αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους στην υλοποίηση των στόχων τους.«

Πού μπορούμε να καταλήξουμε

Το βασικό είναι να διευρύνουμε το πεδίο μας, να ανοίγουμε τους ορίζοντές μας, να μαθαίνουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

  • Να ενθαρρύνουμε το διάβασμα.
  • Να αλλάξουμε τη σκέψη μας.
  • Να αλλάξουμε τη στάση μας.
  • Να ξεκινήσουμε ένα ημερολόγιο (#journal).
  • Να επικεντρωθούμε σε αυτό που έχει σημασία.
  • Να συντονιστούμε με τους στόχους μας.
  • Να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας.
  • Να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
  • Να μη σταματάμε να μαθαίνουμε.

Παρόλο που ορισμένα σημεία ίσως να μας φαίνονται μακριά από εμάς, είναι πάντα ωραίο να ακούμε μια νέα οπτική. Όλοι έχουμε κάτι να συνεισφέρουμε.

Γράψτε μου στα σχόλια τι θα αρχίσετε να διαβάζετε αυτήν την εβδομάδα!

Όταν τα παιδιά βαριούνται

Η κόρη μου πέρασε μια φάση – κι ακόμα το κάνει σχετικά συχνά – που μπορούσε να επαναλάβει το «Μαμά, βαριέμαι» περισσότερες από 20 φορές μέσα σε μια μέρα. Ναι, 20 φορές.

Και εγώ πέρασα μια φάση που έψαχνα σαν την τρελή επιλογές δραστηριοτήτων, λίστες και ιδέες, παιχνίδια και βιβλία, όλων των ειδών τις λύσεις για να ικανοποιήσω τη βαρεμάρα της…

Διάβασα σε ένα ξενόγλωσσο site ότι «η φράση «βαριέμαι» είναι το ισοδύναμο των νυχιών που ξύνουν έναν πίνακα κιμωλίας – τρελαίνει τους γονείς«.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι κάτι κακό κάνω, ότι δεν τους δίνω το χρόνο που χρειάζονται.

Άργησα αρκετά να καταλάβω ότι όντως θα μπορούσαν πραγματικά να βρουν τις δικές τους ιδέες.

Έχουν ένα δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια: λούτρινα, lego, Playmobil, επιτραπέζια, παζλ, χειροτεχνίες, μέχρι και χούλα χουπ, στρώματα γυμναστικής, βαράκια κλπ, αλλά και επιλογές για μεταμφίεση. Τα πράγματα ξεχειλίζουν! Επιπλέον είναι τρία άτομα που γενικά τα βρίσκουν! Έτοιμη παρεούλα! Πραγματικά, δε με πείθουν πλέον.

Η πλήξη τους είναι δικό τους πρόβλημα, όχι δικό μου.

Για πολύ καιρό θεωρούσα ότι έπρεπε να τους βρω μια λύση, να τους πω τη σούπερ ιδέα για το τέλειο παιχνίδι. Και πάντα να τις απορρίπτουν όλες.

Άργησα αρκετά να καταλάβω ότι η δουλειά μας είναι να βεβαιωθούμε ότι έχουν αρκετές επιλογές για παιχνίδι, ότι τους δίνουμε την ευκαιρία να βγουν έξω, να συναντηθούν με άλλα παιδιά, να κάνουν επαρκή χρόνο άσκηση και φυσική δραστηριότητα. Μέχρι εκεί.

Μετά πιστεύω ότι μπορούμε να το αφήσουμε πάνω τους. Εάν η πλήξη των παιδιών είναι όντως ο «κωδικός» για να πουν ότι θέλουν περισσότερο χρόνο με τους γονείς, μπορούμε όντως να προτείνουμε να μας βοηθήσουν σε κάτι που κάνουμε, σε μια δική μας δραστηριότητα ή ασχολία, να απλώσουμε ρούχα, να μαγειρέψουμε, να πάμε μαζί για ψώνια ή και να παίξουμε κάποιο επιτραπέζιο.

Αν δεν ενδιαφέρονται για τις προτάσεις μας, κανένα πρόβλημα. Η αδράνεια δεν είναι καθόλου άσχημη.

Τα παιδιά πρέπει να βαρεθούν. Γιατί εκείνη τη στιγμή το μυαλό τους θα ταξιδέψει, πυροδοτείται η φαντασία τους, βελτιώνεται η δημιουργικότητά τους. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν πώς να είναι επινοητικά. Να μάθουν να διαχειρίζονται το λεγόμενο αδόμητο χρόνο τους, το χρόνο για το μη δομημένο παιχνίδι τους.

Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις μας ως ενήλικες, ακόμη και ως έφηβοι, είναι να μάθουμε να διαχειριζόμαστε καλά το χρόνο μας.

Επομένως, είναι σημαντικό για τα παιδιά να έχουν την εμπειρία να αποφασίζουν μόνοι τους πώς να χρησιμοποιούν περιόδους μη δομημένου χρόνου.

Ο αδόμητος χρόνος δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να εξερευνήσουν τον εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο τους, να ανακαλύψουν ποιοι είναι, να αναπτύξουν τα μοναδικά τους χαρίσματα. Είναι η αρχή της δημιουργικότητας, να μάθουν να αλληλεπιδρούν με τον εαυτό τους και τον κόσμο, να φαντάζονται και να εφευρίσκουν και να δημιουργούν.

Έτσι, η καλύτερη απάντηση στο «βαριέμαι» είναι: «Υπέροχα! Ανυπομονώ να δω τι θα κάνετε με αυτό το συναίσθημα!».

Μία μαμά που τρέχει από πίσω τους να ικανοποιήσει κάθε στιγμή βαριεστημάρας, δε βοηθάει το παιδί. Απλά γίνεται «η καλή μαμά που δε χαλάει χατήρια».

Μου λέει η Ρέα κάποιες φορές: «Δεν έχω τι να κάνω. Δεν είσαι καλή μαμά, η μαμά του τάδε είναι καλύτερη, γιατί παίζει με τα παιδιά της. Δεν πάει συνέχεια για τρέξιμο ή δεν ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού ή με τον υπολογιστή!»

Για μια μαμά σαν εμένα που νιώθω εύκολα τύψεις, αυτά τα λόγια είναι μαχαιριά στην καρδιά…

Όμως, πλέον, της απαντάω «Αγάπη μου, λυπάμαι που νιώθεις έτσι. Μπορείς αν θες να με βοηθήσεις να μαζέψουμε μαζί τα ρούχα ή να γράψω το άρθρο μου ή να διαβάσουμε μαζί ένα βιβλίο».

Συνήθως παίρνει ένα ύφος αηδίας και αγανάκτησης, κάθεται στον καναπέ ξεφυσώντας και μετά από λίγο λέει «δε με νοιάζει, εγώ ξέρω τι να κάνω για να περάσω ωραία» για να με κάνει να νιώσω άσχημα! Λύθηκε το πρόβλημα!!

Όμως, πρέπει να είμαι σίγουρη ότι όντως δεν έχει πραγματική ανάγκη τον κοινό μας χρόνο. Να την κοιτάξω στα μάτια, να της «δώσω ουσιαστική σημασία».

Εάν τους κρατάμε απασχολημένους με μαθήματα και προγραμματισμένη δραστηριότητα, ή «γεμίζουν» το χρόνο τους με ψυχαγωγία σε οθόνες (screen time), δεν μαθαίνουν ποτέ να ανταποκρίνονται στην αναστάτωση που θα τους οδηγήσει να χτίσουν ένα φρούριο, να γράψουν μια σύντομη ιστορία ή ένα τραγούδι, να οργανώσουν τους φίλους τους και να φτιάξουν μια ταινία.

Αυτά τα «καλέσματα», τα από μέσα τους «καλέσματα», είναι που μας οδηγούν σε εκείνα τα πάθη που κάνουν τη ζωή ουσιαστική.

Ξεκινούν από την παιδική ηλικία – αλλά μόνο όταν τα παιδιά δεν έχουν αυτό τον έλεγχο, το πρόγραμμα. Ξεκινούν όταν αφήνονται ελεύθερα να εξερευνήσουν και να ακολουθήσουν πού τα οδηγούν τα ενδιαφέροντά τους.

Δεν μπορώ να βάλω με το ζόρι τη φαντασία στο μυαλό των παιδιών μου. Μπορώ, ωστόσο, να δημιουργήσω ένα περιβάλλον όπου η δημιουργικότητά τους δεν είναι ένα ακόμα χάος για να το ξεκαθαρίσουμε. Τα παιδιά είναι πάντα πιο χαρούμενα στο παιχνίδι που φτιάχνουν μόνα τους.

Βλέπουμε με τα παιδιά στο κανάλι Disney Junior την παιδική σειρά Bluey, μια οικογένεια σκύλων με δύο παιδιά, η οποία κυρίως πραγματεύεται παιχνίδια που βρίσκουν τα παιδιά μόνα τους. Σε ένα επεισόδιο, ο μπαμπάς σκύλος φεύγει για δουλειά και τα παιδιά είναι απογοητευμένα, γιατί παίζει συνέχεια μαζί τους. Για να τους ηρεμήσει, τους λέει «εσείς θα μείνετε σπίτι να κάνετε τη δική σας δουλειά που είναι να βρίσκετε παιχνίδια.»

Αυτό κάνουν τα παιδιά όταν τα αφήσουμε ελεύθερα. Μας δείχνουν πώς επεξεργάζονται τα συναισθήματα και τις εμπειρίες που είχαν μέσα στη μέρα. Αν παρακολουθήσουμε μια παρέα παιδιών που παίζουν σε μια πλατεία, θα δούμε πώς οργανώνονται σε διαφορετικά παιχνίδια και «μεταμορφώνονται» σε άλλους ρόλους.

Τι γίνεται, όμως, όταν τα παιδιά πραγματικά χρειάζονται βοήθεια με μια δραστηριότητα που θα βάλει τέλος στην πλήξη τους;

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε … ενώ εξακολουθούμε να επιμένουμε ότι η ψυχαγωγία είναι δική τους ευθύνη;

Ειδικά αν περιορίσαμε πρόσφατα τις οθόνες ή αν ξαφνικά έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο (πχ. διακοπές) μπορούμε να βοηθήσουμε με την πολύ διαδεδομένη λύση του «βάζου βαρεμάρας» (boredom jar).

Μαζί, γράφουμε σε χαρτάκια ιδέες που τα παιδιά θεωρούν διασκεδαστικές και τις βάζουμε στο βάζο. Κάθε φορά που ένα παιδί λέει ότι βαριέται, παίρνει τρία χαρτάκια από το βάζο και επιλέγει μία από τις δραστηριότητες.

Γενικά, όμως, να έχουμε υπόψη μας ότι μόλις τα παιδιά συνηθίσουν τους περιορισμούς στην τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά, γίνονται πιο εφευρετικοί στη διασκέδαση και πιο δημιουργικοί στο παιχνίδι.

Δεν είμαστε εμείς ο «διευθυντής των δραστηριοτήτων»

Υπάρχει μεγάλη πίεση να διατηρήσουμε τα παιδιά ενεργά. Να τους εκθέσουμε σε διαφορετικές δραστηριότητες. Να τους βοηθήσουμε να καλλιεργήσουν τα ταλέντα τους, να εξελιχθούν στα γράμματα, τον αθλητισμό ή τη μουσική. Τα βιντεοπαιχνίδια και οι ταινίες έχουν «ρυθμίσει» τα παιδιά να λαχταρούν τον ενθουσιασμό και τη συνεχή κίνηση.

Τα παιδιά δεν έχουν συνηθίσει να βαριούνται.Έχουν συνηθίσει να διασώζονται από αυτό το άβολο συναίσθημα. Αλλά θέλει υπομονή και χρόνο. Είναι μια νέα πρόκληση για όλους.

Παίζουμε το ρόλο του διευθυντή δραστηριότητας για πολύ καιρό. Ας υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας τις θετικές πτυχές της πλήξης … είναι οκ τα παιδιά μας να βαριούνται!

Ιδέες για δραστηριότητες

Κατά διαστήματα έχουμε βρει ψάχνοντας πολύ ωραίες ιδέες online για τα παιδιά. Υπάρχουν μαμάδες bloggers, σούπερ μαμάδες που ασχολούνται πολύ ενεργά με τις δραστηριότητες για παιδιά και μας προσφέρουν έτοιμες υπέροχες και πρωτότυπες λύσεις για το βάζο της βαρεμάρας και όχι μόνο:

Τι κάνω όταν το παιδί βαριέται; Ένα εκτυπώσιμο κατά της πλήξης

Crafty details: Μαμά Βαριέμαι– Βάζο Της Βαρεμάρας

22 πράγματα που μπορείτε να κάνετε όταν το παιδί σας λέει, «Μαμά, βαριέμαι»

Μαμά βαριέμαι από την Aspaonline.gr

Κάθε νέα ιδέα ευπρόσδεκτη!!!

Εάν θεωρήσατε χρήσιμη αυτήν την ανάρτηση, μη διστάσετε να τη μοιραστείτε! Είναι αποδεδειγμένο γεγονός ότι η γενναιοδωρία σας κάνει πιο ευτυχισμένο άτομο!! 🙂

Πώς να βρεις το κίνητρο να τρέξεις σε άσχημες καιρικές συνθήκες

Στην προηγούμενη καραντίνα γίναμε εξπέρ στη γυμναστική στο σπίτι. Ο όρος αναζήτησης indoor workout ή home workout στο Youtube έγινε νο1, ενώ μπορούμε να αναζητούμε και εξειδικευμένες ασκήσεις πχ home workout for Runners, home workout for muscle gain, home workout for beginners κλπ Επιπλέον, υπάρχουν αμέτρητες επιλογές για βίντεο με dance workout για χορό και γυμναστική, kids workout για ασκήσεις με τα παιδιά μας, ακόμα και indoor running no equipment για «τρέξιμο» στο σπίτι χωρίς διάδρομο!!
Και ερχόμαστε στο αγαπημένο τρέξιμο, που όσο και να το αγαπάς εδώ που τα λέμε, πώς να το πάρεις απόφαση να βγεις έξω στο κρύο ή ακόμα περισσότερο στη βροχή; Λοιπόν, όλα είναι θέμα κινήτρου, πόσο πολύ το θες, πόσο πολύ το έχεις πάρει απόφαση ότι θα πειθαρχήσεις

«Ο κακός καιρός φαίνεται πάντα χειρότερος μέσα από ένα παράθυρο.»

Πώς να βρεις το κίνητρό σου

Όσο κι αν θέλουμε να τρέξουμε, τα είπαμε: κάθε δρομέας χρειάζεται το κίνητρό του. Ειδικά κατά τη διάρκεια των κρύων και σκοτεινών μηνών του χειμώνα, όταν το κρεβάτι είναι άνετο και ζεστό, το κίνητρο να φύγουμε από το σπίτι το πρωί είναι πολύ πολύ μικρό.

Ξέρουμε, όμως, πολύ καλά και οι δύο ότι αν τελικά τα καταφέρουμε, η ικανοποίηση και η χαρά που θα πάρουμε αξίζει χίλιες φορές τον κόπο!
Κι ακόμα κι αν δε θέλουμε να κάνουμε τίποτα, το τρέξιμο ίσως είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε.

Ζω στο Αιτωλικό, της Δυτικής Ελλάδας των καταιγίδων και της υγρασίας. Αυτό σημαίνει ότι πολύ συχνά το χειμώνα θα πρέπει να αντιμετωπίσω περίεργες καιρικές συνθήκες. Δεν μπορώ, όμως, να αποκλείσω όλη τη χειμερινή  περίοδο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να αγοράσω ένα διάδρομο (και ίσως το κάνω κάποια στιγμή) αλλά η αίσθηση του να τρέχεις έξω, δε συγκρίνεται.  
Κι όσο κι αν σκεφτόμαστε α, έχει σκοτάδι, κρύο, βροχή, αέρα, υπάρχει ένα μυστικό: αν κάνουμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, ποτέ δε θα μας κακοφανεί τόσο όσο νομίζουμε. Σωστή ένδυση και σωστή στάση.

Προετοιμαζόμαστε κατάλληλα

Οι δρομείς αγαπάμε τα «γκατζετάκια» και ποια η καλύτερη ευκαιρία (και δικαιολογία) για να αγοράσουμε καινούργια ώστε να διαχειριστούμε τις δυσμενείς συνθήκες; Ο καθένας μας θα γνωρίζει τι περίπου θα χρειαστεί με μια δοκιμή: ένα αντιανεμικό σίγουρα με κουκούλα, γάντια, κάτι για να σκεπάζουμε τα αυτιά μας (σκουφάκι ή κορδέλα) -όχι μάλλινα εννοείται, κυκλοφορούν τεχνικά υφάσματα στην αφορά- μια μπλούζα ισοθερμική μακρυμάνικη αν κάνει πολύ κρύο και σίγουρα ανακλαστήρες ή κάτι που θα μας ξεχωρίζει σε συνθήκες μειωμένης ορατότητας. Τα χειμωνιάτικα πρωινά έρχονται αργά, οπότε αρκετές από τις διαδρομές μας πιθανότατα θα είναι στο σκοτάδι, αν τρέχουμε πχ πριν πάμε για δουλειά.

Αν δεν μπορούμε να τρέξουμε μόνοι μας στο σκοτάδι, ωστόσο, μπορούμε να πάμε με κάποιον άλλον, ο οποίος θα μας συνοδεύει τρέχοντας ή με ποδήλατο και να βρούμε διαδρομές με σχετικό φωτισμό που μας επιτρέπουν να είμαστε ορατοί.

Σε κακές καιρικές συνθήκες, όπως βροχή, άνεμος και κρύο, είναι εύκολο να μην πίνετε όσο περισσότερο νερό θα έπρεπε. Δεν είναι σαν το καλοκαίρι, όπου ο ιδρώτας και η υψηλή υγρασία χρησιμεύουν ως μόνιμη υπενθύμιση για την αντικατάσταση του χαμένου υγρού. Η μη κατανάλωση αρκετού νερού μπορεί να είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, όμως, για τους δρομείς. Το νερό είναι απαραίτητο για τη ρύθμιση της σωστής θερμοκρασίας του σώματος και της σωστής κυκλοφορίας του αίματος.


Θα απολαύσουμε τη διαδρομή

Όσο κι αν μας ακούγεται περίεργο, πάντα τα 10 πρώτα λεπτά θα μας δυσκολέψουν. Μετά το σώμα συνηθίζει και παίρνουμε ρυθμό. Και ανάλογα την ώρα που τρέχουμε, θα μας ανταμείψει η ανατολή του ήλιου ή το ηλιοβασίλεμα. Με τη σωστή στάση, μπορεί ακόμη και να διαπιστώσουμε ότι μας αρέσει να περνάμε μέσα από λακκούβες και να βραχούμε και λίγο.

Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας μετά την άσκηση

Αυτό δεν σημαίνει να φας κρουασάν και ντόνατς, αν και δεν είμαι της άποψης ότι απαγορεύεται διαπαντός οποιαδήποτε παρασπονδία. Σκέψου τη στιγμή που θα κάνεις το μπάνιο σου και θα απολαύσεις ένα ζεστό φλυτζάνι καφέ, ένα τσάι με ωραία κουλουράκια ή κέικ με τις πυτζαμούλες σου ή με το αγαπημένο σου φούτερ.

Μπορεί να έχει σχέση με μια άλλη επιβράβευση, π.χ. αν κάνω τρία τρεξίματα την εβδομάδα αυτό το μήνα, θα αγοράσω ένα νέο μπλουζάκι για το τρέξιμο ή κάτι σχετικό τελοσπάντων.

Προπόνηση σε πραγματικές συνθήκες

Σίγουρα υπάρχει η επιλογή για τρέξιμο σε διάδρομο (threadmill). Κάποιοι δρομείς πιστεύουν ότι το τρέξιμο σε διάδρομο είναι πιο εύκολο από το τρέξιμο έξω, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι στο διάδρομο είναι πολύ πιο δύσκολο ή και βαρετό. Φυσικά, δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση, αλλά ένα πράγμα έχει σημασία: να μη χάσουμε το τρεξιματάκι μας.
Βέβαια, όσο κι αν μπορούμε να ρυθμίσουμε την κλίση στο διάδρομο πχ για να μιμείται λόφους και λαγκάδια, τίποτα δεν ξεπερνά το πραγματικό:ποικιλία εδάφους, στροφών και επιφανειών.

Επιπλέον, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις συνθήκες, είτε είναι ζεστές, κρύες, υγρές ή χιονισμένες, την ημέρα του αγώνα. Οπότε ας είμαστε ήδη εξοικειωμένοι. Μπορεί να είναι δύσκολο να βγούμε έξω σε αντίξοες συνθήκες, αλλά η απόδοση αξίζει τον κόπο μας.
Φυσικά, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Αν ο καιρός είναι πολύ άσχημος, μπορούμε να αλλάξουμε διαδρομή, να κάνουμε επανάληψη της ίδιας μικρής διαδρομής ή να τρέξουμε λιγότερη ώρα. Δε χρειάζεται να χάσουμε εντελώς το τρέξιμό μας. Θα υπάρξουν, βέβαια, κι αυτές οι μέρες που θα ακυρώσουμε. Δε χάθηκε κι ο κόσμος.

Το τρέξιμο έξω θα μας «ανεβάσει»

Ίσως δεν είναι ο πιο σημαντικός λόγος για να βγούμε έξω, αλλά αν το πετύχουμε και κάνουμε μια κρύα, σκοτεινή, υγρή διαδρομή, θα είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας. Θα νιώσουμε ότι είμαστε ισχυρότεροι από τα στοιχεία της φύσης, ότι τα καταφέραμε ακόμα και στα δύσκολα.
Διάβασα κάπου τα λόγια του Ben James, δρομέα της Suunto, σε πολύ δύσκολες και αντίξοες συνθήκες «Αν τρέξατε στη βροχή μία φορά, είναι σήμα τιμής. Μετά από αυτό είστε βασικά ημιεπαγγελματίες!».
Το να τρέχουμε ενάντια στον άνεμο σημαίνει ότι δουλεύουμε  πιο σκληρά, πιεζόμαστε για να προχωρήσουμε προς τα εμπρός. Αυτό σημαίνει καύση περισσότερων θερμίδων και περισσότερη πίεση στους μυς μας. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο γρήγορος και πιο δυνατός δρομέας. Ένας φανταστικός λόγος για τρέξιμο σε κακές καιρικές συνθήκες.
Μετά το τρέξιμό μας, όχι μόνο θα είμαστε σωματικά ισχυρότεροι, αλλά και θα αυξήσουμε την εμπιστοσύνη στη γνώση μας να τρέχουμε σε κακές καιρικές συνθήκες.


Όταν δεν μπορούμε να βγούμε έξω με τίποτα

Οι αθλητές αντοχής δεν είναι κατασκευασμένοι για εσωτερικούς χώρους. Πηγαίνοντας έξω, εξερευνώντας νέα μονοπάτια, λόφους και βόλτες, ενώ πιέζουμε τα όριά μας, είναι αυτό που μας φτιάχνει τη διάθεση. Η προπόνηση σε εσωτερικούς χώρους, ωστόσο, μας επιτρέπει να δουλεύουμε μερικά από τα καλύτερα σημεία μας, που δεν μπορούμε την ώρα που τρέχουμε.

Ειδικά, αυτή την εποχή της πανδημίας, όταν μας ζητείται να μείνουμε στο σπίτι, μας δίνει την ευκαιρία να συντονίσουμε το σώμα μας με τρόπους που συνήθως δεν αφιερώνουμε χρόνο, να γυμνάσουμε τον κορμό μας (core training). 15 με 30 λεπτά λίγες ασκήσεις, λίγη γιόγκα, λίγο τέντωμα. Υπάρχουν τόσες επιλογές. Να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

Εάν θεωρήσατε χρήσιμη αυτήν την ανάρτηση, μη διστάσετε να τη μοιραστείτε! Είναι αποδεδειγμένο γεγονός ότι η γενναιοδωρία σας κάνει πιο ευτυχισμένο άτομο!! 🙂

Οι μαμάδες του instagram

Οι μαμάδες του instagram είναι μια κατηγορία από μόνες τους. Όπως έχω ξαναγράψει, οι μαμάδες, βάσει ερευνών, είναι ένας από τους βασικούς καθημερινούς χρήστες στο #instagram παγκοσμίως. 


Αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν κάτι που διάβασα πριν λίγο καιρό σε ένα story από αγαπημένο μου λογαριασμό στο instagram σχετικά με την προβολή της μητρότητας στο instagram. 
Η Μαρία σχολίαζε ένα άρθρο της «Α, μπα» από το lifo.gr* και έγραφε: «Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά η μητρότητα, αλλά η προβολή της με ένα συγκεκριμένο τρόπο: αυτό το «Proud Mother» στο βιογραφικό που θυμίζει «Άλλη δεν έκανε το γιο, μόνο η Μαριώ το Γιάννη.»


Το ίδιο απόγευμα άρχισα μια μεγάλη κουβέντα με την αδερφή μου στο καθιερωμένο μας καφεδάκι, γιατί έχω γράψει κι εγώ παλιότερα στο instagram προφίλ μου #ProudMom. 
Το άρθρο στο οποίο αναφερόταν η Μαρία, έγραφε ότι κάποιοι βλέποντας αυτό το «περήφανη μαμά δύο παιδιών» κλπ στα instagram προφίλ ξενερώνουν και θεωρούν ότι ίσως δεν έχει κάτι άλλο να επιδείξει η συγκεκριμένη γυναίκα εκτός της μητρότητας. 
Με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Μήπως κι εγώ περηφανεύομαι για τη μητρότητα επειδή δεν έχω καταφέρει τίποτα άλλο; 

Καταθέτω, λοιπόν, εδώ όλα όσα πέρασαν από το μυαλό μου για να με πείσω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο και γιατί υπάρχει αυτή η προβολή της μητρότητας από τις γυναίκες που έχουν γίνει μαμάδες.

Όταν γινόμαστε γονείς

Από την πρώτη στιγμή που φέρνουμε στον κόσμο ένα μωρό (ή και όταν μαθαίνουμε ότι περιμένουμε μωρό) είναι λογικό να το θεωρούμε το κέντρο του κόσμου, αφού όλη η ζωή μας αλλάζει, το σώμα μας αλλάζει, ο τρόπος που σκεφτόμαστε αλλάζει. Πλέον έχουμε νέες υποχρεώσεις και τη συνολική, απόλυτη ευθύνη για ένα επιπλέον άτομο εκτός του εαυτού μας.

Αν έχουμε λογαριασμό στο instagram είναι λογικό να ανεβάζουμε συνέχεια σχετικές αναρτήσεις, αφού ειδικά στην αρχή το μωρό είναι όλη μας η καθημερινότητα. Επιπλέον, σε όλη την πορεία ανάπτυξης του παιδιού μας, έχουμε χίλιες απορίες και προβληματισμούς για το πώς να χειριστούμε διάφορα θέματα. 
Όταν γέννησα την κόρη μου άρχισα το blogging, γιατί από το πολύ ψάξιμο online για το μωρό, διαπίστωσα ότι θα ήθελα να τα έχω συγκεντρωμένα όλα αυτά τα θέματα: από το καθάρισμα ενός αφαλού νεογέννητου μέχρι το πώς το βάζω για ύπνο πιο εύκολα κλπ. Όμως είναι αλήθεια ότι ένιωθα απομονωμένη κοινωνικά, κλεισμένη σε ένα σπίτι με το μωρό λόγω θηλασμού, όσο παρών κι αν ήταν ο άνθρωπός μου σε όλη τη διαδικασία. Κάτι παρόμοιο έγινε και στο γιο μου ένα χρόνο μετά. Ασχολούμουν περιστασιακά με τα social media και δεν ανέβαζα και φωτογραφίες των παιδιών μου.

Instagram μαμαδοκοινότητες

Το instagram έγινε καθημερινή συνήθεια αργότερα, όταν γέννησα το τρίτο μου παιδί και βρήκα μια ευχάριστη εναλλακτική στην τηλεόραση κατά τους μαραθώνιους μεταμεσονύχτιους θηλασμούς. 

Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους με τους οποίους ήμασταν για τους ίδιους λόγους ξύπνιοι και μοιραζόμασταν τους προβληματισμούς μας. Έτσι αγάπησα το instagram. Γιατί μου σύστησε ανθρώπους που με στηρίζουν, που μου δίνουν έμπνευση και δύναμη. 

Είμαστε οι #millennialmoms και έχουμε φτιάξει κοινότητες για κάθε είδους ενδιαφέρον μας και, φυσικά, για να μιλήσουμε για τα παιδιά μας.
Ανεβάζουμε αληθινές στιγμές από την καθημερινότητά μας, ψάχνουμε να βρούμε τη μαμά που νιώθει το ίδιο με εμάς. Παλεύουμε να ισορροπήσουμε οικογένεια και δουλειά, υποχρεώσεις και αγαπημένες μας ασχολίες. 

Σίγουρα η μητρότητα (και η πατρότητα φυσικά) είναι βασικό στοιχείο μας και επηρεάζει κάθε μας κίνηση και επιλογή. Δεν είμαστε ανεξάρτητοι, αφού κάθε επιλογή μας επηρεάζει κι άλλα άτομα. 

Μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία, η μητρότητα μού έδωσε μια αυτοπεποίθηση ξεχωριστή. Όσα κι αν είχα καταφέρει στη ζωή μου μέχρι τότε, η στιγμή της γέννας μου και το πόσο καλά τα κατάφερνα με το θηλασμό και με το να συνδυάζω μητρότητα και εργασία, μου έδωσαν δύναμη και σιγουριά. Την αίσθηση ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. 

Μία «παγίδα» υπάρχει μόνο.

Να μπούμε στο χώρο της επιφανειακής προβολής, της ωραιοποίησης, της ψεύτικης ιδανικής ζωής.

Είμαστε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε και πρέπει να αναζητούμε αληθινές συνδέσεις, αυθεντικές ματιές στη ζωή μας. 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς ελέγχουμε την εμπειρία μας: με ποιους συνδεόμαστε, τι και πώς σχολιάζουμε, πόσο εκφράζουμε την αλήθεια μας. 

Δεν είμαστε απλά μαμάδες. 

Έχουμε όνειρα, πάθη, ενδιαφέροντα. Έχουμε τη δική μας ζωή, τη δική μας ταυτότητα. Και θέλουμε να είμαστε το σωστό παράδειγμα για τα παιδιά μας: δυναμικές και δυνατές, ισορροπημένες και ανεξάρτητες. Η μητρότητα δεν είναι η επιτυχία μας.

Το ότι τα καταφέρνουμε παρόλες τις δυσκολίες, υποχρεώσεις και παρόλον αυτόν τον ωκεανό πληροφοριών που δεχόμαστε κάθε μέρα, κάθε λεπτό – αυτό είναι επιτυχία.

*Διαβάστε εδώ το άρθρο της A, μπα από το lifo.gr

Τηλεκπαίδευση και χρόνος στις οθόνες: Πόσο κακό είναι τελικά;

Είναι 4 το απόγευμα τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο και είμαστε και οι πέντε μας μπροστά σε μια οθόνη: τα δύο μεγάλα παιδιά μας έχουν online μάθημα στο δημοτικό σχολείο, ο άντρας μου παρακολουθεί συνέδριο online, ο Λεωνίδας βλέπει παιδικά για να μην ενοχλεί τα αδέρφια του και εγώ γράφω τα δικά μου πάλι.

Παλιότερα, θα αγχωνόμουν με τόσες ώρες οθόνης και θα έφτιαχνα πλάνο και ξανά πλάνο με τις ώρες και τα όρια. Πλέον είναι μια τυπική μέρα, ένα τυπικό καθημερινό απόγευμα.

Τεχνολογία από κούνια

Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν ούτως ή άλλως μέσα στην τεχνολογία. Από πολύ μικρά τα παιδιά μας είναι εξοικειωμένα με το YouTube στα κινητά μας, με τη μαμά που βγάζει φωτογραφίες και σέλφι, με τον μπαμπά που τους δείχνει online παζλ και παιχνίδια. Και φυσικά, μια τηλεόραση που είναι η εύκολη λύση των γονιών όταν έχουν δουλειά.

Τεχνολογία τον καιρό του κορωνοϊού

Όμως, από τη στιγμή που μπήκε στη ζωή μας ο κορωνοϊός, ο χρόνος στις οθόνες έχει γίνει περισσότερος και για τους γονείς και για τα παιδιά: τηλεργασία και τηλεκπαίδευση είναι νέες έννοιες που πλέον χρησιμοποιούμε καθημερινά.

Ακόμα και οι δραστηριότητες των παιδιών (μαθήματα αγγλικών, μουσικής κλπ) γίνονται online και μιλάμε με βίντεο – κλήσεις με τους συγγενείς και φίλους που πλέον δε συναντάμε από κοντά.

Ακόμα και ο χρόνος μας στα social media είναι περισσότερος, αφού περνάμε πολύ χρόνο να ενημερωνόμαστε, να σχολιάζουμε όλες τις εξελίξεις, να ανεβάζουμε τι μαγειρέψαμε, τι διαβάσαμε, τι γυμναστική κάναμε, πώς τα βγάζουμε πέρα συνδυάζοντας δουλειά και παιδιά στο σπίτι. Επιπλέον, κάποιοι έχουν σταματήσει να εργάζονται εντελώς αυτή την περίοδο.

Δεν είναι τυχαίο που οι αγορές σε τηλεοράσεις, κονσόλες παιχνιδιών, οι λήψεις εφαρμογών κλπ έχουν αυξηθεί ραγδαία από την έναρξη της πανδημίας.

Παρόλο, λοιπόν, που μέρος αυτού του χρόνου μπροστά στις οθόνες σχετίζεται με απομακρυσμένη διδασκαλία σε εικονικές αίθουσες διδασκαλίας, τα παιδιά περνούν μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους και πάλι σε οθόνες, αφού είναι πολλές οι ώρες που περνούν εντός σπιτιού.

Ως γονείς σίγουρα θα περνάει από το μυαλό μας αν όλο αυτό είναι φυσιολογικό κι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να μετριάσουμε τον οθονο-χρόνο (screen time).

Όμως, όπως και σε όλα τα θέματα, χρειάζεται ψυχραιμία. Πιστεύω πως δε χρειάζεται να μας πιάνει πανικός. Δε χρειάζεται να παρουσιάζουμε στα παιδιά μας την οθόνη σαν κάτι προβληματικό, σαν μια ασθένεια που πρέπει να γιατρευτεί. Δεν είναι ένα ζήτημα άσπρο ή μαύρο.

Πώς θα μπορούσαμε να το διαχειριστούμε όλο αυτό;

Καλώς ή κακώς, η τεχνολογία πλέον είναι κυρίαρχη στη ζωή μας και είναι και απαραίτητη. Οι συστάσεις για ακριβή χρόνο ανά ηλικία ίσως δεν αντιπροσωπεύουν στην ουσία την πραγματικότητα του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούμε πλέον τα μέσα.

Σίγουρα, τα παιδιά μας χρησιμοποιούν οθόνες για να παρακολουθούν κινούμενα σχέδια, αλλά και για να επικοινωνήσουν με δασκάλους, συμμαθητές και παππούδες.

Δεν είναι δυνατόν να μετράμε ακριβώς και να νιώθουμε τύψεις για το χρόνο που περνάει όταν το παιδί μιλάει με τους φίλους του σε βίντεο – κλήση, ούτε όταν η κατάσταση έχει βγει εκτός ελέγχου στο σπίτι και οι γονείς θέλουν απλά λίγο χρόνο να ηρεμήσουν.

Οι γονείς δεν μπορούν πλέον να είναι προσκολλημένοι σε χρονικά όρια, όμως, έχουν την υποχρέωση να διασφαλίσουν ότι η έκθεση του παιδιού σε οθόνες είναι ασφαλής και ισορροπημένη.

Θεωρώ πως έχουμε τη δυνατότητα να διατηρήσουμε τις εκτός σύνδεσης (offline) εμπειρίες. Να γυρίσουμε υπέρ μας την κατάσταση. Να τους ρωτήσουμε τι βλέπουν, να παίξουμε μαζί τους ηλεκτρονικό, να «μπούμε στο νόημα» στο έργο που παρακολουθούν.

Τα παιδιά μου ενθουσιάζονται όσες φορές πετάω μια ατάκα ότι δήθεν ξέρω την υπόθεση του επεισοδίου. Αμέσως μου ζητάνε να καθίσω δίπλα τους και ξεκινάνε να μου αφηγούνται όλη την ιστορία. Δεν έχω πάντα διάθεση να το κάνω, αλλά δεν με πειράζει πού και πού να έχουν αυτοί τον πρώτο λόγο, να είναι αυτοί οι πρωταγωνιστές της κουβέντας.

Η προσφορά εναλλακτικής είναι η καλύτερη λύση για να μειωθεί ο χρόνος μπροστά στις συσκευές, όπως μια βόλτα έξω, το να διαβάσουμε ένα βιβλίο μαζί, να παίξουμε ένα επιτραπέζιο.

Αυτό που θέλω να τηρώ, αλλά ακόμα δεν τα καταφέρνω πολύ καλά, είναι να μη χρησιμοποιούν οθόνες τουλάχιστον μία ώρα πριν από τον ύπνο.

Το σίγουρο είναι ότι δε χρειάζεται να το κάνουμε μείζον θέμα στο σπίτι μας.

Ένα πλάνο στο μυαλό μας είναι καλό να το έχουμε όταν αρχίσουν να χρησιμοποιούν οθόνες, αλλά κι αν κάποιες φορές βγαίνουμε εκτός πλάνου, δε χάθηκε κι ο κόσμος.

Σε γενικές γραμμές, όμως, έχω καταλάβει ότι τα παιδιά – όσο κι αν μας ακούγεται περίεργο – νιώθουν ασφαλή με τη ρουτίνα και το πρόγραμμα, ειδικά σε απρόβλεπτες εποχές.

Τα τρία «c»

Ψάχνοντας online για το θέμα, ανακάλυψα το κουίζ με τα τρία C «Three C’s»: Παιδί, περιεχόμενο και πλαίσιο (Child, content and context.) (βιβλίο «Tap, Click, Read» των Lisa Guernsey και Michael H. Levine, εκδ. Jossey-Bass/Wiley.)

Παιδί

Σχετικά με το παιδί, μετράτε τους πόντους που συγκεντρώνετε σε ερωτήσεις όπως: «Βλέπετε συγκεκριμένα προγράμματα/μέσα που βοηθούν το παιδί να αναπτύξει κινητικές ή κοινωνικές δεξιότητες ή ανάπτυξη γλώσσας;» (+1 πόντος), «Δίνετε προσοχή ή ρωτάτε αρκετές ερωτήσεις στο παιδί σας για να πει αν «εμπλέκεται» (engaged) με αυτό που βλέπει στην οθόνη; Ενεργεί ή μιλάει γι’ αυτό που βλέπει;» (+1 πόντος)

Περιεχόμενο

Σχετικά με το περιεχόμενο, απαντάμε σε ερωτήσεις όπως «Το παιδί παρακολουθεί βίντεο ή παίζει παιχνίδια που είναι βίαια ή το τρομακτικά ή το τρομάζουν;» (-2 πόντοι), «Το παιδί τα αναπαράγει με τη φαντασία του εκτός οθόνης;» (+2 πόντοι) κλπ.

Πλαίσιο

«Αφήνετε την οθόνη ή την τηλεόραση ανοιχτή ακόμα και όταν κανείς δεν παρακολουθεί;» (-2 πόντοι) «Έχετε στιγμές στις οποίες παρακολουθείτε από κοινού ή παίζετε με το παιδί σας;» (+2 πόντοι) «Χρησιμοποιείτε τα μέσα κατά τη διάρκεια του γεύματος με τέτοιο τρόπο που να εμποδίζει τη συνομιλία;» (-1 πόντος) κλπ.

Δείτε εδώ ολόκληρο το κουίζ

Νέα δεδομένα – νέες ρουτίνες

Αυτή η κατάσταση με την πανδημία μπορεί να συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, οπότε ίσως θα πρέπει να δημιουργήσουμε νέες ρουτίνες, να εστιάσουμε σε συνήθειες που είναι πιο πρακτικές, πιο υλοποιήσιμες.

Και ας μην νιώθουμε ένοχοι που οι συσκευές χρησιμοποιούνται περισσότερο από ό,τι παλιότερα.

Το να περιορίσουμε τη χρήση τους αυτή τη στιγμή είναι τουλάχιστον ουτοπικό.

Στο κάτω κάτω τα παιδιά χρειάζονται την ηρεμία και την ασφάλεια του περιβάλλοντός τους, των γονιών τους.

Γνωρίζουμε το παιδί μας καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο και εμείς είμαστε το πιο ιδανικό άτομο να αποφασίσει το σωστό χρόνο και την ποιότητα των μέσων που χρησιμοποιεί το παιδί μας.

Πρέπει, όμως, να θυμόμαστε ότι εμείς είμαστε το παράδειγμα για τα παιδιά μας και από τη δική μας συμπεριφορά διαμορφώνουν και τη δική τους. Ας σκεφτούμε κι εμείς να κάνουμε ένα διάλειμμα από τις δικές μας οθόνες.

Πώς τα πάτε με την τηλεκπαίδευση και τις οθόνες;

Χρειάζεται προσπάθεια για έναν ευτυχισμένο γάμο;

Με τον άντρα μου τα φτιάξαμε πρώτη φορά το 1998, στην τρίτη γυμνασίου. Μεγάλος έρωτας, πρώτο φιλί και όλα αυτά τα ωραία που νιώθαμε πως θα κρατήσουν για πάντα. Νομίζαμε πως κάναμε λάθος όταν μετά από δυο χρόνια «τα χαλάσαμε». Αλλά δεν κάναμε τελικά. Το Νοέμβρη του 2002, 18 χρόνια πριν, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να είμαστε μαζί και από τότε δε χωριστήκαμε ποτέ.

Θυμάμαι, λίγους μήνες μετά, έκανα τατουάζ το G(eorge) και μου έλεγαν μόλις χωρίσετε θα πρέπει να βρεις ένα G(erasimo) ή ένα G(rigori)!! Ευτυχώς, δε χρειάστηκε!

Κι έχουμε φτάσει σήμερα 10 χρόνια παντρεμένοι, με τρία μικρά θηρία. Και πραγματικά πιστεύω ότι είμαστε από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια που ξέρω.

Η αγάπη, όμως, είναι λίγο περίεργο πράγμα: μπορεί να είσαι διατεθειμένος να δώσεις και τη ζωή σου ακόμα για τον άνθρωπό σου, αλλά αν π.χ. σου ζητήσει να του φέρεις το κινητό του που το ξέχασε, θες να του το φέρεις στο κεφάλι!

Δεν είναι εύκολο να έχεις χίλιες υποχρεώσεις, εκκρεμότητες κλπ, να ζεις μια τρελή καθημερινότητα και να είσαι πάντα μες στην καλή χαρά. Ούτε γίνεται να μη τσακωθείς ποτέ!

Αυτά που έχω διαπιστώσει, και τα οποία φυσικά χτίζονται μέρα με τη μέρα, αφού αλλάζουμε κι εμείς, αλλάζουν και οι συνθήκες γύρω μας, διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες:

Ο τρόπος που χαιρόμαστε και

Ο τρόπος που τσακωνόμαστε.

Ο τρόπος που χαιρόμαστε

Στην κατηγορία αυτή είναι όλα τα όμορφα που συμβαίνουν ή όσα μπορούμε να κάνουμε να συμβούν. Είναι τα θετικά σε μια καθημερινότητα. Είναι η υποστήριξη από τον άνθρωπό σου και η αίσθηση συντροφικότητας και στοργής.  Είναι ο θαυμασμός στο πρόσωπό του, οι λόγοι που τον εκτιμάς και τον σέβεσαι.

Μπορείς με μικρές ευχάριστες και γενναιόδωρες πράξεις να του δείξεις πόσο αναγνωρίζεις τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του, την προσφορά του στην καθημερινότητα, στην οικογένεια, στη ζωή σου.

Μπορείς να φέρνεις στο νου σου την «ερωτική σας ιστορία», το πώς γνωριστήκατε και το λόγο που ήρθατε κοντά με αυτό τον άνθρωπο.

Αν δουλεύετε πολλές ώρες και ο διαθέσιμος χρόνος σας μαζί είναι ελάχιστος, έχε στο νου σου ότι ένα λεπτό αρκεί. Δε χρειάζεται προγράμματα επί προγραμμάτων, άγχος και απογοήτευση. Ρίξ’του ένα βλέμμα χαμογελαστό, πες του κάτι αστείο, κάντε μια μεγάλη αγκαλιά, δώστε ένα ωραίο φιλί. Στείλ’ του ένα όμορφο μήνυμα, άφησε ένα σημείωμα, ή καθίστε δίπλα δίπλα. Δημιουργήστε μικρές ευκαιρίες που μπορούν να διαρκέσουν και περισσότερο χρόνο τελικά!

Αναρωτήσου αν ο σύντροφός σου νιώθει ασφαλής μαζί σου, αν νιώθει ότι μπορεί να μοιραστεί ό,τι θέλει. Αναρωτήσου να μπορεί να στραφεί σε σένα για υποστήριξη, χωρίς να φοβάται ότι θα εισπράξει κριτική. Και να θυμάσαι πάντα πως το να μιλάτε μεταξύ σας (και να ακούτε) είναι το κύριο συστατικό για μην επιτρέψετε την αποξένωση, την απομάκρυνση.

Ο τρόπος που τσακωνόμαστε

Διάβασα πρόσφατα στο «Μαθήματα Ευτυχίας» της Γκρέτσεν Ρούμπιν (Εκδ. Πατάκη) ότι οι βασικοί λόγοι σύγκρουσης σε ένα ζευγάρι είναι τα χρήματα, η δουλειά, το σεξ, η επικοινωνία, η θρησκεία, τα παιδιά, τα πεθερικά, η κατανόηση και οι ασχολίες του ελεύθερου χρόνου. Ε δεν άφησε και τίποτα απ’ έξω!!

Όπως και να ‘χει, ο άνθρωπός σου είναι η σχέση με την οποία έχεις τις περισσότερες πιθανότητες να συμπεριφερθείς άσχημα.

Στη δική μας περίπτωση, ο συχνότερος τσακωμός είναι η ανατροφή των παιδιών -και οι διαφορετικές μας απόψεις πάνω στο ζήτημα- και η δουλειά, αφού δουλεύουμε μαζί στην οικογενειακή επιχείρηση και αυτό από μόνο του είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Όμως, έμαθα ότι η νούμερο 1 λύση ήταν να μάθουμε να τσακωνόμαστε. Ναι, καλά διάβασες.

Άργησα να καταλάβω πώς ο «σωστός τσακωμός» βοηθά στο να λυθεί γρήγορα η παρεξήγηση, να μη δημιουργηθεί μεγάλο θέμα.

Όταν θυμώνεις, έχεις άμεση πρόσβαση στο μυαλό σου σε μια τεράστια λίστα με όλα τα λάθη και άσχημα που έχει κάνει ο άνθρωπός σου. Τον έχεις φακελωμένο, παραδέξου το. Δε χρειάζεται, όμως, να ασχοληθείς για άλλη μια φορά με όλα αυτά ταυτόχρονα. Θίξε ένα ζήτημα τη φορά. Μην αρχίζεις να τον κατηγορείς μέχρι και για την κλιματική αλλαγή. Δε θες να πάρει αμυντική ή μάλλον επιθετική στάση και να νιώσει ότι «του τα έχεις κρατημένα». Με σαφήνεια πες τι σε ενόχλησε ακόμα κι αν το πεις με θυμό.

Προσπάθησε να μην ανεβάσεις τόνους γιατί δύσκολα θα πέσουν, μη σε πιάνει με τη μία υστερία γιατί έχεις «τόσα στο κεφάλι σου» και μη βρίζεις, ούτε να πεις κάτι χοντρό που θα το μετανιώσεις (και θα το βρεις και μπροστά σου).

Το θέμα, έτσι κι αλλιώς, είναι να βρεθεί λύση και όχι απλά να γκρινιάξεις.

Όταν σου κάνει παράπονο για κάτι, πχ ότι δεν τον έχεις σε προτεραιότητα σε σχέση με το τρέξιμο (εντελώς τυχαίο παράδειγμα!) τον ακούς. Για κάποιο λόγο νιώθει έτσι και είναι πολύ θετικό ότι εξέφρασε τα συναισθήματά του. Όσο κι αν σου φαίνεται αυτό που είπε «από το πουθενά», πρέπει να συζητηθεί. Να νιώσει ότι όλα όσα νιώθει είναι σημαντικά.

Σίγουρα σε όλα τα θέματα δεν υπάρχει λύση. Θα γίνουν και κάποιες συγκρούσεις σε κατηγορίες δυσεπίλυτες. Όσα χρόνια και να είστε μαζί, είστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι με το δικό σας τρόπο σκέψης που δεν αλλάζει εύκολα. Μπορούν, όμως, να γίνουν μικρές αλλαγές, που θα βοηθήσουν την εκτόνωση της κατάστασης, που δε θα δημιουργούν τις ίδιες εντάσεις όσο περνούν τα χρόνια.

Αν έχω μάθει να γκρινιάζω συνέχεια που δε με βοηθάει στις δουλειές στο σπίτι, μπορώ απλά να ζητήσω αυτό που θέλω, χωρίς να περιμένω να το καταλάβει μόνος του. Δεν μπορώ να τον μεταμορφώσω σε νοικοκυρά, ούτε σε σούπερ μάστορα, όμως, μπορώ να πω «κουράστηκα πάρα πολύ σήμερα, χρειάζομαι να αναλάβεις εσύ τα εξής».

Για χρόνια τριγυρνούσα στο σπίτι νευριασμένη που δεν προσφέρθηκε κανείς να με βοηθήσει. Έκανα λάθος. Πρέπει να λες στο σύντροφό σου αυτό που έχεις ανάγκη και να του δίνεις τον τρόπο για να το καταφέρει. Αλλά, όμως, χωρίς να παραπονιέσαι για τα αποτελέσματα ή τον τρόπο που γίνεται!

Και όταν εξατμιστεί κάπως ο πολύς θυμός, κάντε μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά που θα «κολλήσει το γυαλί». (Κάπου το άκουσα αυτό αλλά δε θυμάμαι που). Και μην κοιμάστε ποτέ μαλωμένοι. Αυτό το τηρώ από την πρώτη μέρα που τα φτιάξαμε. Στα 18 χρόνια που είμαστε μαζί έχουμε κοιμηθεί μαλωμένοι, χωρίς φιλί για καληνύχτα και αγκαλιά, δύο φορές. Και μου στοίχισαν.

Και κάτι ενδιαφέρον: Το εργαστήρι της αγάπης του Γκότμαν

Το 1986 ο Γκότμαν* έκανε κάτι πρωτοποριακό: έστησε το Εργαστήριο της Αγάπης μαζί με το συνάδελφό του Ρόμπερτ Λέβενσον στο πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, έφερε για μελέτη νεόνυμφα ζευγάρια και άρχισε να τα παρατηρεί. Μετά τους έβαλε καλώδια και κατέγραφε αντιδράσεις ενώ εκείνοι απαντούσαν σε ερωτήσεις για το πώς γνωρίστηκαν, για το τι τους κάνει να τσακώνονται και για την πιο θετική ανάμνηση της σχέσης τους. Καθώς τα ζευγάρια μιλούσαν τα ηλεκτρόδια μετρούσαν κυκλοφορία αίματος, παλμούς και ιδρώτα. Αφού τελείωσε, έστειλε τα ζευγάρια στο σπίτι και τα ξαναφώναξε έξι χρόνια μετά για να μάθει αν ήταν ακόμα μαζί.

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι ο Γκότμαν χώρισε τα ζευγάρια σε δύο μεγάλα γκρουπ: «the masters» (οι αυθεντίες) και «the disasters» (οι καταστροφές).

Oι masters ήταν αυτοί που παρουσίασαν χαμηλή σωματική διέγερση. Έδειχναν ήρεμοι και συνδεδεμένοι ακόμα και όταν τσακώνονταν. Οι disasters έμοιαζαν οργανικά με μονομάχο στην αρένα: οι χτύποι της καρδιάς ήταν γρήγοροι, ο ιδρώτας περισσότερος, η κυκλοφορία του αίματος ταχύτερη. Για το σώμα τους, το να έχουν μια συζήτηση face to face με τον άλλο σήμαινε να έχουν να αντιμετωπίσουν το θηρίο.

Oι masters ήταν ακόμα ευτυχισμένοι μαζί ύστερα από έξι χρόνια. Οι disasters είτε είχαν χωρίσει είτε βρίσκονταν σε μια χρόνια δυσλειτουργική κατάσταση.

Θέλοντας να μάθει περισσότερα για το πώς τα ζευγάρια-αυθεντίες δημιουργούν αυτή την κουλτούρα εμπιστοσύνης και οικειότητας και το πώς οι disasters την καταστρέφουν, ο Γκότμαν έκανε ένα νέο πείραμα το 1990. Αυτήν τη φορά σχεδίασε το εργαστήριό του σαν μια ειδυλλιακή bed and breakfast πανσιόν, κάλεσε 130 νεόνυμφα ζευγάρια να περάσουν την ημέρα εκεί και τα άφησε να κάνουν ό,τι κάνει ένα ζευγάρι στις διακοπές: να τρώνε, να μιλούν, να διαβάζουν, να ακούν μουσική. Ανακάλυψε τότε ότι η βασική διαφορά στους δύο τύπους ζευγαριών είναι τα «bids», σαν τις προσφορές που κάνεις σε μια δημοπρασία όταν σηκώνεις το χέρι να δείξεις ότι κάτι σε ενδιαφέρει: όταν ένας εκ των δυο έκανε ένα σχόλιο στον άλλο πχ. Άκου τι διάβασα εδώ, στην ουσία περίμενε μια ανταπόκριση-ζητούσε μια επαφή, μια ένδειξη κατανόησης και υποστήριξης, μια απόδειξη ότι συνδέονται μεταξύ τους, κάπως, στιγμιαία έστω, με αφορμή κάτι δικό του. Το αν ο άλλος ανταποκριθεί θετικά ή όχι, όσο χαζό κι αν ακούγεται, λέει, σύμφωνα με τον Γκότμαν, πολλά για το παρόν και το μέλλον της σχέσης μας.

Η περιφρόνηση είναι ο κύριος λόγος για το τέλος μιας σχέσης, ενώ η καλοσύνη είναι το υλικό που κολλάει τα ζευγάρια. Και μάλιστα όσο περισσότερο την εξασκείς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει.

Σύμφωνα με τον Γκότμαν: «Οι αυθεντίες σκανάρουν το περιβάλλον για να βρουν πράγματα που εκτιμούν και για τα οποία μπορούν να πουν ευχαριστώ. Οι disasters ψάχνουν να ανακαλύψουν λάθη του συντρόφου τους».

* Ο Τζον Γκότμαν, ερευνητής και ψυχολόγος, μαζί με την επίσης ψυχολόγο γυναίκα του έχουν σήμερα το Gottman Institute στη Νέα Υόρκη, ένα ίδρυμα ταγμένο στο να βοηθάει ζευγάρια να διατηρήσουν την αγάπη τους αξιοποιώντας αποτελέσματα επιστημονικής έρευνας.
Ο Τζον Γκότμαν έχει γράψει το βιβλίο The Seven Principles for Making Marriage Work: A Practical Guide from the Country’s Foremost Relatioship Expert, όπου προσφέρει όχι μόνο πρακτικές συμβουλές για παντρεμένα ζευγάρια, αλλά επίσης το υλικό που περιέχει υποστηρίζεται από 30 χρόνια έρευνας.

Πόσο χρόνο ξοδεύουμε στα social media;

Από το 2012 που μπήκα στο χορό του blogging, άρχισα αυτή την «ψυχοθεραπεία» να μοιράζομαι με άλλους τις σκέψεις μου και τα highlights της οικογενειακής καθημερινότητάς μας, να «συναντώ» άτομα που με καταλαβαίνουν, που νιώθουν ότι τα καταλαβαίνω εγώ. (Δες εδώ αυτά που έγραφα εδώ και εδώ για τη σχέση μου με το blogging και γιατί το ξεκίνησα).

Μετά από πολύ καιρό, λοιπόν, που γράφω στο runnermom.gr (και πριν από αυτό στο mamaprotara.gr), μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω -επιτέλους- ένα πρόγραμμα που θα με κρατήσει συνεπή στις αναρτήσεις μου.
Καθιέρωσα ένα μικρό πλάνο – ημερολόγιο όπου καταγράφω τις ιδέες που έχω για άρθρα και περίπου πότε θα μπορούσα να το δημοσιεύσω και έκανα την Πέμπτη μέρα μπλογκοδημοσίευσης (γιατί αν το άφηνα στο «φλου», θα δημοσίευα κάθε δύο μήνες πάλι!).

Τι είναι το Mindless Scrolling;

Σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου για τον πολύτιμο χρόνο μας σε σχέση με το #MindlessScrolling (χάζεμα σε ελεύθερη μετάφραση) στα #SocialMedia (και περισσότερο στο #instagram που είναι και πολύ ιν τελευταία), αλλά και πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε «σοφά» (το “wisely” μου ταίριαζε περισσότερο βασικά…) το χρόνο που διαθέτουμε στις νέες τεχνολογίες (και στα ίντερνετς 😊).

Ας είμαστε ειλικρινείς΄ σε ποιον δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους του, να ανταλλάσσει απόψεις, να διαβάζει τι κάνουν άλλοι σε παρόμοια περίπτωση;
Και η αλήθεια είναι ότι μπορείς εύκολα να παρασυρθείς σε αυτή την online μικρογραφία της κοινωνίας και να χαθείς κάπου ανάμεσα στην επιφάνεια και στην ουσία (το κατά πόσο ό,τι βλέπουμε στα social media είναι η αλήθεια του δημιουργού ή κάτι επιφανειακό, φιλτραρισμένο και πασπαλισμένο με “γκλίτερ», αυτό είναι άλλο -πολύ μεγάλο- θέμα).

Tα Social Media στη ζωή μας

Σίγουρα πάντως, πλέον, τα social media είναι κυρίαρχο μέρος της καθημερινής μας ζωής, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική μας πραγματικότητα, στο πώς ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους.

Μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να παρακολουθήσουμε βίντεο, να επικοινωνήσουμε με έναν φίλο…και η λίστα συνεχίζεται για πολύ…

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Instagram κ.λπ.), ωστόσο, έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό εθιστικοί για ένα ποσοστό των χρηστών τους, μια συνήθης συμπεριφορά, αρκετά ενοχλητική ή και αγενής για τους άλλους, μια ανάγκη να μένουμε συνεχώς «συνδεδεμένοι», να μη χάνουμε τις εξελίξεις, να δούμε τι μας σχολίασαν, να δούμε πόσοι μας «ακολούθησαν».

Αν ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά π.χ. του instagram ή αν έχουμε μια εφαρμογή για το χρόνο που διαθέτουμε σε κάθε εφαρμογή στο κινητό μας, θα εκπλαγούμε από το χρόνο που αφήνουμε να φεύγει από το πολύτιμο 24ωρό μας!

Been there…

Το θέμα είναι πώς το χειριζόμαστε και τι θα μας διευκολύνει με την υπερβολική χρήση των κοινωνικών μέσων.

Καταρχάς, παίζει ρόλο η φύση της χρήσης των social media. Αν ασχολούμαστε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσουμε τα προϊόντα μας κι αν έχουμε σκοπό να ασχοληθούμε ενεργά (και σοβαρά) με τη δημιουργία περιεχομένου ( #contentcreation ) ή αν απλά θέλουμε να δικτυωθούμε γενικότερα και να βλέπουμε «τι παίζει».

Στην πρώτη περίπτωση του #contentcreating και της επαγγελματικής ενασχόλησης σίγουρα θα πρέπει να είμαστε ενεργοί και παρόντες, σίγουρα θα μας ενδιαφέρει να δικτυωθούμε, να αποκτήσουμε περισσότερους #followers ανάλογα και με το πόσο σοβαρά το βλέπουμε.

Στη δεύτερη περίπτωση, ίσως είναι πιο εύκολο το #socialmediadetoxing , η ψηφιακή δηλαδή αποτοξίνωση. Και δε χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές π.χ. «10 μέρες χωρίς Instagram».

Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Μπορούμε να βάλουμε μικρούς στόχους, μικρά βήματα: μπορούμε να απενεργοποιήσουμε τις ειδοποιήσεις, να αφήνουμε το κινητό μας σε άλλο δωμάτιο, να αποφασίσουμε offline time (π.χ. δε χρησιμοποιώ social media στο χώρο εργασίας ή την ώρα του φαγητού ή όταν πέφτω στο κρεβάτι).

Τη στιγμή που άρχισα να κάνω κάποια από αυτά τα βήματα, διαπίστωσα ότι διαβάζω περισσότερο, γράφω περισσότερο, δουλεύω περισσότερο, είμαι παρούσα περισσότερο. Σίγουρα θέλω δουλειά ακόμα. Αλλά I’m on it!

Και για τις δυο περιπτώσεις χρηστών αυτό που, προσωπικά, θεωρώ βασικό είναι να δίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, στα παιδιά μας την ώρα που παίζουμε ή στον άνθρωπό μας όταν συζητάμε, στον καφέ με τους φίλους μας, σε αυτούς που προτιμούν να μας κοιτάζουν στα μάτια όταν μιλάμε.

Στο κάτω κάτω, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα να είσαι παρών την ώρα που δημιουργούνται οι αναμνήσεις, παρά να είσαι online.

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω

9 + 1 τρόποι για να αγαπήσουν τα παιδιά μας την άσκηση

Ένα θέμα που με απασχολεί πολύ σε σχέση με τα παιδιά μου είναι το να αγαπήσουν την άσκηση. Όπως είχα γράψει και παλιότερα, έφτασα 33 ετών για να ανακαλύψω ότι μου αρέσει να γυμνάζομαι. Ναι, 33. Ποτέ δεν είχα πιάσει στα χέρια μου μπάλα, ποτέ δεν είχα τρέξει, ποτέ δεν συμμετείχα σε κάποιο άθλημα. Άντε κανένα ποδήλατο, περπάτημα, το πολύ-πολύ κυνηγητό στα διαλείμματα!!

Όταν πήγαινα δημοτικό, στη γυμναστική ήμουν πάντα αυτή που φοβόταν την μπάλα, που δεν την διάλεγαν στο βόλεϊ, που την ώρα της γυμναστικής ένιωθε και λίγο παρείσακτη… Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο είχα ήδη αντιπαθήσει τη γυμναστική, ήθελα συνέχεια να έχω απαλλαγή και θεωρούσα ότι απλά δεν είναι το στυλ μου.

Θέλω, λοιπόν, να δείξω στα παιδιά μου και αυτό το δρόμο. Να μπορέσουν από τώρα να έχουν την άσκηση στη ζωή τους, να ανοίξω αυτή την πόρτα, με την ελπίδα να την αγαπήσουν.

Ενθαρρύνοντας τα παιδιά μας να ασκούνται καθημερινά και να έχουν έναν υγιή τρόπο ζωής, μπορούμε να τους βοηθήσουμε να διατηρήσουν ένα υγιές βάρος και την υγεία στους σε καλή κατάσταση. Σύμφωνα με δημοσιευμένες μελέτες και έρευνες, τα παιδιά που γυμνάζονται δεν διατρέχουν κίνδυνο καρδιαγγειακών και χρόνιων παθήσεων, καθώς και ψυχολογικών διαταραχών.

Όπως και οι ενήλικοι, τα παιδιά πρέπει να είναι σωματικά δραστήρια για να παραμείνουν υγιή. Τις περισσότερες περιπτώσεις ένα υπέρβαρο παιδί θα εξελιχθεί σε ένα παχύσαρκο ενήλικα και θα δυσκολευτεί πολύ να χάσει το βάρος του μεγαλώνοντας.

Επιπλέον, ειδικά σήμερα, τα παιδιά ξοδεύουν πολύ χρόνο πίσω από τις οθόνες τηλεόρασης, υπολογιστή, τηλεφώνου και ηλεκτρονικών.

Στο χέρι μας είναι, όμως, να συμβάλλουμε στο να μάθουν τα παιδιά μας καλές συνήθειες που θα τις ακολουθήσουν και στην ενήλικη ζωή τους.

Όπως διαβάζω και στο ίντερνετ και απ’ όσο έχω ψάξει σε βιβλία και μιλώντας με ειδικούς, τα παιδιά κάτω των 6 ετών θα πρέπει να απολαμβάνουν φυσική, καθημερινή σωματική δραστηριότητα, όπως τρέξιμο και άλματα. Τα παιδιά ηλικίας 6 έως 17 ετών πρέπει να ασκούνται σε ένταση αρκετά υψηλή, ώστε να αυξάνουν τον καρδιακό τους ρυθμό για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα.

Με βάση την πολύ μικρή μου εμπειρία αλλά και την αρκετά μεγάλη μου έρευνα, κατέληξα στα παρακάτω #tips που θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να αγαπήσουν την άσκηση:

1. Εμείς είμαστε το παράδειγμα.

Τα παιδιά μας μάς παρακολουθούν και μιμούνται τις συνήθειές μας, καλές και κακές. Αν μας βλέπουν σωματικά δραστήριους και να είμαστε χαρούμενοι με αυτό, να διασκεδάζουμε, είναι πολύ πιο πιθανό να είναι δραστήρια και να παραμείνουν δραστήρια καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

2. Αποφεύγουμε το αυτοκίνητο όταν είναι δυνατόν.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την άσκηση ως μεταφορά: να περπατήσουμε με τα παιδιά μας μέχρι το σχολείο, να επισκεφθούμε φίλους ή να πάμε για ψώνια με το ποδήλατο, να πάμε από τις σκάλες αντί για το ασανσέρ.

3. Ξεσηκώνουμε όλη την οικογένεια.

Κάνουμε τις δραστηριότητες ομαδικές. Τα παιδιά τρελαίνονται να κάνουν πράγματα με τους γονείς, οπότε θα το δουν (και αυτά και εσείς) σαν ευκαιρία να περάσετε μαζί ποιοτικό χρόνο: να περπατήσουμε όλοι μαζί, να κάνουμε άλματα, καθίσματα, video γυμναστικής από το YouTube, να πάρουμε μια μπάλα μαζί όταν πάμε στο πάρκο.

4. Επικεντρωνόμαστε στη διασκέδαση.

Το fun του πράγματος που λέει και ο άντρας μου. Τα παιδιά εννοείται πως προτιμούν να διασκεδάζουν, από το να κάνουν κάτι υποχρεωτικό -ποιος δεν το προτιμά στο κάτω κάτω;  -οπότε είναι πιο πιθανό να συνεχίσουν να ασκούνται εάν κάνουν μια δραστηριότητα που απολαμβάνουν. Μπορούμε να βάλουμε μουσική, αγαπημένα τους τραγούδια, να χορέψουμε, να κάνουμε ένα κυνήγι θησαυρού στο πάρκο ή ένα στίβο “survivor”.

5. Κάνουμε τη δραστηριότητα κοινωνική.

Προσκαλούμε τους φίλους των παιδιών μας να συμμετάσχουν στη δραστηριότητα που διοργανώσαμε ή αφήνουμε το παιδί να επιλέξει δραστηριότητα ακόμα και μόνο λόγω παρέας. Διάβασα κάπου ότι «ο Νο1 λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι κολλάνε στην άσκηση είναι ότι είναι αφοσιωμένοι και οι υπόλοιποι.». Έτσι, ξεκίνησα κι εγώ το τρέξιμο. Ήταν ευκαιρία να βγω από το σπίτι -ενώ είχα δυο μικρά κολλημένα πάνω μου- και να συναντηθώ με τις φίλες μου. Είναι σίγουρο ότι θα διασκεδάσουν πολύ περισσότερο.

6. Χρησιμοποιούμε τον ανταγωνισμό ως κίνητρο.

Μπορούμε να κάνουμε ένα διαγωνισμό ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά ή τα παιδιά μεταξύ τους: ποιος μπορεί να τρέξει γρηγορότερα ή να κάνει περισσότερα push-ups ή jumping jacks. Αυτός είναι και ένας τρόπος να μάθουν να χάνουν, αλλά και να κερδίζουν σωστά.

7. Συμπεριλαμβάνουμε τα παιδιά μας σε δουλειές στο σπίτι.

Πολλές δουλειές του σπιτιού, όπως το σκούπισμα, το πλύσιμο του αυτοκινήτου ή το κούρεμα του γκαζόν (ανάλογα και με την ηλικία του παιδιού φυσικά) είναι εξαιρετικές ευκαιρίες για μια μικρή σωματική δραστηριότητα.

8. Κάνουμε δώρα που προωθούν τη σωματική δραστηριότητα.

Πατίνια, ποδήλατα, μπάλες, χούλα χουπ και ακόμη και βιντεοπαιχνίδια ενεργού παιχνιδιού (Wii), wobble board είναι υπέροχα δώρα που προωθούν τη σωματική δραστηριότητα. Οι εφαρμογές και οι τεχνολογίες παρακολούθησης δραστηριοτήτων είναι, επίσης, διασκεδαστικές επιλογές για παιδιά. Η κόρη μου πήρε ρολόι Garmin για παιδιά (Garmin Vivofit jr.) που καταγράφει βήματα και όλο με ρωτάει εσύ πόσα έχεις κάνει;

9. Περιορίζουμε το χρόνο στις οθόνες.

Η καλύτερη λύση, βέβαια, είναι να προσφέρουμε εναλλακτική και όχι να τους στερήσουμε την οθόνη σαν τιμωρία. Ακόμα και όταν βλέπουμε όλοι μαζί τηλεόραση, μπορούμε στις διαφημίσεις να κάνουμε διαγωνισμούς στο σχοινάκι ή σε χούλα χουπ ή σε skipping ή ό,τι άλλο φανταστούμε. Μπορούμε να τους δείξουμε και βίντεο με ασκήσεις ή παιδικά χορευτικά και να τα κάνουν μόνοι τους ή μαζί μας τραβώντας το δικό μας βίντεο. (Έχουμε κάνει χορευτικό με την κόρη μου και την αδερφή μου το Fuego της Φουρέιρα σούπερ πετυχημένο – και μη δημοσιοποιήσιμο!!)

10. Προγραμματίζουμε εξορμήσεις με νέους τρόπους άσκησης.

Μπορούμε να κανονίσουμε εξορμήσεις ή ακόμα και τις οικογενειακές μας διακοπές γύρω από κάποια δραστηριότητα: πεζοπορία, ποδηλασία εκτός δρόμου, καγιάκ, κάμπινγκ ή κολύμπι. Θα εξερευνήσουμε νέα μέρη και τα παιδιά μας θα μάθουν να εκτιμούν τη φύση. Άσε που οι δραστηριότητες που δοκιμάζουμε στις διακοπές μπορεί να γίνουν νέα χόμπι που θα απολαμβάνει η οικογένειά μας για τα επόμενα χρόνια.

Η τακτική άσκηση μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να βοηθήσει τα παιδιά μας να παραμείνουν υγιή σωματικά και να καταπολεμήσουν τις ασθένειες.

Η σωματική δραστηριότητα βοηθά τα παιδιά να αισθάνονται λιγότερο άγχος και να παρέχουν διέξοδο για την ενέργειά τους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια. Υπάρχουν παιδιά με καλύτερες κινητικές ικανότητες και τα οποία λογικά θα είναι πιο δραστήρια.

Εμείς είμαστε δίπλα τους να τα καθοδηγήσουμε -και όχι να αναγκάσουμε – να αυξήσουν το επίπεδο δραστηριότητάς τους. Επιλέγουμε δραστηριότητες που θα απολαύσουν τα παιδιά μας, μένουμε θετικοί κα προχωράμε!

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω

Πώς να σταματήσουμε τους καβγάδες για το διάβασμα

Το θέμα για το οποίο είχα προγραμματίσει να γράψω την προηγούμενη Πέμπτη ήταν το multitasking – το πόσο αποδοτικό είναι τελικά να κάνουμε χίλια πράγματα ταυτόχρονα.

Όμως, δεν έγραψα κανένα άρθρο. Γιατί ήταν μια δύσκολη εβδομάδα η προηγούμενη.

Τσακωμοί με τα παιδιά για τα διαβάσματα.

Τσακωμοί των παιδιών μεταξύ τους.

Τσακωμοί με τον άντρα μου για το πώς πρέπει να χειριστούμε αυτές τις «κρίσεις».

Η εβδομάδα ολοκληρώθηκε με μια απίστευτη δική μου κρίση υστερίας με αποδέκτη την κόρη μου. Και μια δύσκολη βραδιά, γιατί ένιωσα τύψεις και δε με φίλησε για καληνύχτα.

Οπότε, να ‘μαι εδώ τώρα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου μετά από αυτή την εβδομάδα. Και να μιλήσω για διάβασμα τελικά αντί για το multitasking (για το οποίο θα γράψω κάποια άλλη Πέμπτη).

Μεγάλωσα με μια τεράστια αγάπη και χαρά να πηγαίνω στο σχολείο. Πάντα με αγαπούσαν οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές μου, είχα καλή μνήμη, διάβαζα λίγο και δεν αγχωνόμουν.

Πάντα έδινα ιδιαίτερη σημασία και προσοχή στο γραπτό μου και πάντα ήθελα να νιώθουν για μένα περήφανοι δάσκαλοι και γονείς, οπότε έδινα τον καλύτερο εαυτό μου με μεγάλη χαρά.

Όταν άρχισε η κόρη μου δημοτικό, δυσκολεύτηκα πολύ να δεχτώ ότι δεν την ένοιαζε η εικόνα του γραπτού, δεν την ένοιαζε να διπλοτσεκάρει μήπως ξέχασε κάτι…

Καθόμουν πάνω από το κεφάλι της και έκανα παρατήρηση για το κάθε γραμματάκι γιατί «ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις πολύ καλύτερο». Η χρονιά κύλησε σχετικά ομαλά όταν αποδεχτήκαμε με τον άντρα μου ότι στόχος δεν είναι να λέει η δασκάλα μπράβο στους γονείς που ασχολούνται με το παιδί, αλλά να μάθει το παιδί να είναι υπεύθυνο.

Η περυσινή χρονιά κύλησε ομαλά δεδομένων των συνθηκών της καραντίνας, αφού το πρωτάκι μου, ο γιος μου, ήταν πάρα πολύ συνεργάσιμος και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Είχα, βέβαια, και τη μικρή εμπειρία «δεν καθόμαστε πάνω από το κεφάλι του παιδιού και δεν κάνουμε παρατήρηση για το παραμικρό».

Φέτος, η κόρη μου είναι τρίτη δημοτικού και ο γιος μου δευτέρα. Λίγο το περυσινό ξεμυάλισμα με την online εκπαίδευση, λίγο η «ισχυρή» πλέον παρουσία του μικρού αδερφού μέσα στο σπίτι, λίγο οι γονείς που έχουμε πολλές υποχρεώσεις, λίγο που τους δείξαμε, ίσως, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από αυτή που έπρεπε χωρίς την κατάλληλη επίβλεψη – έλεγχο  και άρχισαν τα πρώτα «συννεφάκια».

Και, φυσικά, όλοι έχουν άποψη για το θέμα. Και εγώ, «ακόμα πιο φυσικά», θα το συζητήσω με όλον τον κόσμο: δάσκαλους, συγγενείς, φίλους, ψυχολόγους, social media.

Έχω βγάλει τα εξής συμπεράσματα, λοιπόν.

1. Στόχος είναι το παιδί να αγαπήσει-ή έστω να αποδεχθεί σχετικά ευχάριστα- τη διαδικασία του διαβάσματος.

Ας πάει και μια μέρα αδιάβαστο και να αναγκαστεί το ίδιο να απολογηθεί στο δάσκαλό του. Δε μου είναι εύκολο να το κάνω. Νομίζω, όμως, ότι πρέπει. Όταν ανησυχούμε για το πώς θα στείλουμε το παιδί στο σχολείο με ελλιπή εργασία, είναι περισσότερο για εμάς πρόβλημα, παρά για αυτά. Το να αφήσουμε τα παιδιά να υποστούν τις συνέπειες θα τους βοηθήσει να μάθουν.

Εννοείται πως θα βοηθήσω να χτίσει ένα καλό πλάνο μελέτης, να έχει ένα σωστό -και απερίσπαστο- χώρο όταν διαβάζει, να αντιληφθεί τη σημασία της μάθησης. Θα βοηθήσω σε κάθε απορία και δυσκολία και θα κοιτάξω τι έχει ετοιμάσει για την επόμενη μέρα.

Όμως, τον κύριο λόγο για τις εργασίες τον έχει το σχολείο και ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος θα δώσει το κίνητρο, τις κατευθυντήριες γραμμές, τα όρια και το βασικό αίσθημα ευθύνης στις σχολικές υποχρεώσεις.  Η τιμωρία-συνέπεια για ελλιπή εργασία πρέπει να προέρχεται πάντα από τον δάσκαλο – όχι από τον γονέα.

2. Σεβόμαστε το παιδί.

Σίγουρα θα ψάχνει δικαιολογία να σηκωθεί, να αποφύγει το διάβασμα, το γράψιμο. Τότε, ίσως, θα πρέπει να θέσουμε κάποιο χρονικό όριο.

Όμως, κάποια στιγμή θα κουραστεί στ’ αλήθεια, δε θα νιώθει όντως καλά, δε θα μπορεί με τίποτα να συγκεντρωθεί. Θα το αφήσω να κάνει διάλειμμα. Βέβαια, να κάνει διάλειμμα χωρίς τηλεόραση ή τάμπλετ.

Τις περισσότερες φορές έχει επιστρέψει μόνο του χωρίς να το ζητήσω. Αλλιώς, ίσως κάνω μια διακριτική υπενθύμιση.

3. Εμπιστευόμαστε το παιδί.

Όταν λέει ότι δεν έχει αντιγραφή, το δεχόμαστε. Αν διαπιστώσουμε εκ των υστέρων ότι έχει πει ψέματα, δίνουμε ευκαιρία να εξηγήσει. Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να το κατηγορούμε ότι λέει ψέματα και να παίρνουμε τηλέφωνα συμμαθητές του να μας επιβεβαιώσουν.

4. Ρουτίνα.

Να γίνει συνήθεια. Ως γονείς, μαθαίνουμε γρήγορα ότι σε όλα τα θέματα ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία είναι τα παιδιά να αναπτύξουν μια ρουτίνα. Αυτό ισχύει και για το διάβασμα: τα παιδιά να κάθονται την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, ώστε η έναρξη να γίνεται τόσο αυτόματα όσο όταν βάζει τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο.

5. Δεν κατηγορούμε το δάσκαλο μπροστά στο παιδί.

Μπορεί να πιστεύουμε ότι η εργασία που έχει ανατεθεί στο παιδί είναι πολύ δύσκολη ή ότι ο δάσκαλος αναθέτει πάρα πολλές εργασίες για το σπίτι, αλλά εννοείται πώς δε θα εκθέτουμε αυτές τις ανησυχίες μας μπροστά στο παιδί. Το παιδί, έτσι, ενθαρρύνεται να κατηγορήσει το δάσκαλο και τους δίνει την εντύπωση ότι είναι εντάξει να είναι προκλητικοί ή/και ασεβείς στο σχολείο. Μπορούμε να προγραμματίσουμε μια συνάντηση με το δάσκαλο για να συζητήσουμε ιδιωτικά τις ανησυχίες μας.

6. Πότε να κάνουμε πίσω.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά επωφελούνται όταν συμμετέχουμε στην επίβλεψη των ασκήσεών τους και τα βοηθάμε να δημιουργήσουν καλές συνήθειες. Αλλά αν βοηθήσουμε πάρα πολύ, μπορεί να καλύψουμε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα.
Αν το παιδί μας δεν έχει τις δεξιότητες, τις γνώσεις ή δεν έχει κατανοήσει την εργασία που του έχει ανατεθεί, πραγματικά δεν έχει αξία ο γονέας να συμπληρώσει τα κενά.

Σε τελική ανάλυση, τα παιδιά μαθαίνουν πιο σωστά, όταν οι ίδιοι καταλαβαίνουν πώς να ξεπεράσουν τα εμπόδια.

Εξάλλου, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν πότε ένα παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα με την εργασία του ή απλά δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο να την αντιμετωπίσει. Οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουν πότε να σώσουν τα παιδιά τους και πότε να τους αφήσουν να αποτύχουν.
Αν πιστεύουμε ότι το παιδί μας έχει την ωριμότητα και τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει την αποτυχία, μερικές φορές η απόφαση να μην παρέμβουμε μπορεί να είναι η σωστή, και μερικές φορές μια επίπληξη από το δάσκαλο μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο από τη δική μας αντίδραση.

Βασικά tips ανάλογα με το παιδί

>>> Αν το παιδί αναβάλλει συνέχεια το διάβασμα, θα πρέπει να επιμείνουμε ότι αν δεν τελειώσει το διάβασμα, δεν ξεκινάει η διασκέδαση και το παιχνίδι. Βοηθάει, επίσης, και το να σπάει σε κομμάτια το διάβασμα, πχ πριν και μετά το φαγητό, πριν και μετά τη δραστηριότητα.

>>> Αν το παιδί έχει πολύ άγχος και αργεί να τελειώσει τα μαθήματά του, εστιάζουμε στη διαδικασία παρά στο αποτέλεσμα. Ρωτάμε «προσπάθησες όσο μπορούσες;» και όχι «τι βαθμό πήρες;»

>>> Αν το παιδί θέλει να ξεμπερδεύει και τα κάνει όλα βιαστικά και τσαπατσούλικα, τσεκάρουμε μαζί και του λέμε να ξανακοιτάξει ορθογραφικά, σημεία στίξης, καθαρά γράμματα κλπ. Μπορούμε να φτιάξουμε και μια λίστα με τα βασικά που πρέπει να τσεκάρει στο γραπτό του (Έχω ελέγξει για ορθογραφικά; Φαίνεται καθαρά τι γράφω; Ξεκινάω με κεφαλαίο; Τελειώνω με τελεία; Είμαι μέσα στα περιθώρια; )

>>> Αν το παιδί θεωρεί ότι το σχολείο δεν έχει σημασία και «αυτά που μαθαίνω δε θα μου χρειαστούν», βοηθάμε το παιδί να ανακαλύψει νέες ιδέες και δεξιότητες που μπορεί να αποκτήσει. Το βοηθάμε να βρει τρόπους να συνδέσει πράγματα που του αρέσουν με όσα διδάσκονται στο σχολείο. Καλύτερα να μην μπούμε στη διαδικασία να το δωροδοκήσουμε, γιατί μετά μπορεί ο στόχος θα γίνει το βραβείο και όχι η μάθηση. Το μήνυμα που πρέπει να περάσουμε είναι ότι «ό,τι άσκηση και να έχεις, πρέπει να την κάνεις. Δε χρειάζεται να δώσεις και την ψυχή σου, αν δε σου αρέσει, αλλά πρέπει να γίνει.»

>>> Αν το παιδί ξεχνάει εργασίες, ξεχνάει βιβλία, ξεχνάει τις οδηγίες που έδωσε ο δάσκαλος, ξεκινάμε με οργάνωση, επανάληψη και υπενθυμίσεις. Ίσως το παιδί δεν έχει ακόμα τις δεξιότητες ή την ωριμότητα να διαχειριστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Το βοηθάμε να αποκτήσει καλές συνήθειες γράφοντας τις υποχρεώσεις του ή με κάποιον άλλον τρόπο που θα το βοηθήσει να θυμηθεί. Όμως, όταν αρχίσει να αναπτύσσει αυτές τις δεξιότητες, κάνε πίσω. Το παιδί δεν πρέπει να στηρίζεται πάντα σε σένα για να θυμάται τι πρέπει να κάνει.

Όλα τα παραπάνω τα γράφω με βάση τη μικρή προσωπική μου εμπειρία και δεν ισχυρίζομαι ότι είναι και σωστά ή υλοποιήσιμα σε κάθε (ξεχωριστή) περίπτωση.

Είναι ένα μεγάλο θέμα, απασχολεί πολύ τους γονείς και ίσως συχνά μας απασχολεί υπερβολικά πολύ.

Η υπερβολική, όμως, συμμετοχή μας στο διάβασμα του παιδιού στο σπίτι δημιουργεί μερικές φορές την αίσθηση στα παιδιά ότι «δε χρειάζεται να κάνω τίποτα μέχρι να με φωνάξει η μαμά μου».

Η μεταβίβαση της ευθύνης στα παιδιά για την ολοκλήρωση της εργασίας τους τα βοηθά να αναπτύξουν καλές συνήθειες μελέτης και αυτοεκτίμηση που θα μεταφέρουν στα ενήλικα χρόνια τους.

Θέλει υπομονή και ψυχραιμία. Δεν το τηρούμε πάντα. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Και έχουμε κι εμείς τα δικά μας.

Καλύτερα, όμως, να μην είναι το παιδί σας ο «τέλειος» μαθητής, αλλά να έχετε μια ήρεμη σχέση μαζί του κι αυτό να έχει μια καλή σχέση με τη μάθηση.

Θα ήθελα τόσο πολύ να ακούσω και τη δική σας άποψη.

Yoga και μητρότητα από τη yogini mama

Κάθε γυναίκα που βιώνει την εμπειρία της εγκυμοσύνης, της γέννας και της μητρότητας, επηρεάζεται για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης βιώνει πολύ δυνατές αλλαγές στο σώμα και τον ψυχισμό της. Όταν έρθει η ώρα του τοκετού όσα της συνέβαιναν τους τελευταίους εννέα μήνες αλλάζουν και πάλι, μέσα σε μια στιγμή. Μια στιγμή που θα θυμάται για πάντα. Και μετά βιώνει μια νέα πραγματικότητα με ακόμη πιο συνταρακτικές αλλαγές.

Η μητέρα καθημερινά φροντίζει το μωρό της βάζοντας το σώμα και το νου της σε δεύτερη μοίρα. Η γυναίκα για αρκετό καιρό μετά τη γέννα, κρατά κρυμμένο, σχεδόν ξεχασμένο, ένα κομμάτι από εκείνη. Ίσως γιατί δε γνωρίζει πως χρειάζεται να είναι χαρούμενη για να είναι χαρούμενο και το μωρό της. Για να το θέσουμε πιο σωστά, το μωρό χρειάζεται και προτιμά μια χαρούμενη μαμά.

Μια μαμά, στα δικά μου μάτια, έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τη γιόγκα για να μπορέσει να βρει την ψυχική της ηρεμία και τη σωματική δύναμη που απαιτεί η καθημερινότητά της. 
Για μένα, που είμαι μαμά, γυναίκα και ασκούμενη στη γιόγκα, η ιδανική ημέρα ξεκινά με ένα υπέροχο τέντωμα σε ολόκληρο το σώμα. Ολόκληρο. Από την κορυφή του κεφαλιού ως τις άκρες των δακτύλων των ποδιών. Βγαίνοντας από το κρεβάτι αφήνουμε για λίγο τις έγνοιες και τις φροντίδες και ξεκινάμε σιωπηλά την πρακτική της γιόγκα. Ιδανικά, το μπαλκόνι ή ο κήπος όπου οι ακτίνες του ήλιου ακολουθούν τα σώματα είναι το πιο όμορφο μέρος για να ασκηθούμε. Στεκόμαστε όρθιες και βάζουμε τα χέρια στην περιοχή του αφαλού. Παίρνουμε εισπνοή φουσκώνοντας αυτή την περιοχή, κάτω από τα χέρια μας. Στην εκπνοή βυθίζουμε τον αφαλό προς τα μέσα και πάνω. Αυτή η αναπνοή θα μας συντροφεύσει σε όλη τη διάρκεια της πρακτικής μας.


Ξεκινάμε λοιπόν.
Σηκωνόμαστε στις μύτες των ποδιών και τεντώνουμε όλο το σώμα και τα χέρια προς τα επάνω, εκτείνοντας ελαφρά τον κορμό. Με τα πόδια λίγο ανοιχτά γέρνουμε στην μια πλευρά (πλάγια κάμψη της σπονδυλικής στήλης) και έπειτα στην άλλη. Μετά αρχίζουμε τις στροφές, μια κοιτάμε προς τα πίσω δεξιά και μια αριστερά. Με κέφι, παρασύροντας όλο το σώμα από τον κορμό και πάνω. Για να ενεργοποιηθεί και να δυναμώσει ολόκληρο το σώμα κάνουμε τον χαιρετισμό στον ήλιο, πέντε επαναλήψεις για κάθε πόδι, αυξάνοντας το ρυθμό σταδιακά. Στο τέλος διαλέγουμε μια στάση αναστροφής (sarvangasana), εφόσον δεν είμαστε στις πρώτες μέρες της περιόδου. Διαφορετικά, ξαπλώνουμε ύπτια στη στάση του χαρούμενου παιδιού (ananda balasana). Οι αναστροφές είναι μεγάλο δώρο για τον οργανισμό μας.

Έπειτα ξαπλώνουμε στη στάση savasana, τη στάση του νεκρού, σκεπαζόμαστε ώστε να μη μας αποσπά το κρύο, και αφήνουμε το σώμα να χαλαρώσει. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή της πρακτικής. Ιδανικό τιπ: να χαλαρώσουμε την περιοχή των φρυδιών και να ξεκολλήσουμε τα χείλη ώστε να μαλακώσουν οι εκφράσεις του προσώπου και μαζί με αυτές και όλο το σώμα. Αφήνουμε πάντα τις παλάμες να κοιτούν προς τον ουρανό για να ξεκουραστούν οι ώμοι. Για να ξεφύγουμε από τον καταιγισμό των σκέψεων, συγκεντρωνόμαστε στην αναπνοή και μετράμε αντίστροφα 25 εισπνοές και 25 εκπνοές. Τελειώνοντας κινούμαστε με αργές κινήσεις και μεταφερόμαστε στη θέση οκλαδόν.
Η θέση οκλαδόν ενεργοποιεί τη σπονδυλική στήλη. Είναι η ιδανική θέση για τις πρακτικές αναπνοών. Πρώτη η αναπνοή nadi shodhana. Η αναπνοή αυτή λέγεται και εναλλαγή των ρουθουνιών, γιατί εισπνέουμε από το ένα ρουθούνι και εκπνέουμε από το άλλο. Επαναλαμβάνουμε 7 κύκλους.

Αμέσως μετά κάνουμε την αναπνοή bhramari. Κλείνουμε απαλά τα αφτιά με τους αντίχειρες ή τους δείκτες των χεριών. Κλείνουμε και τα μάτια. Παίρνουμε εισπνοή από τη μύτη και στην εκπνοή με κλειστό στόμα παράγουμε ένα βουητό “μμμμ…” που θυμίζει το βουητό της μέλισσας, και διαρκεί όσο διαρκεί και η εκπνοή.
7 επαναλήψεις.
Οι δύο αυτές αναπνοές βοηθούν να αποκτήσουμε ισορροπία και ηρεμία.

Ολοκληρώνοντας, κρατάμε τα μάτια κλειστά και παρατηρούμε την εσωτερική γαλήνη που δημιουργήσαμε με αυτή την πρακτική. Εκτός και αν δημιουργήσαμε κάτι άλλο.

Ο,τι και αν έρθει, το παρατηρούμε. Φέρουμε στο νου την καλύτερη εκδοχή της σημερινής ημέρας, με τα δύσκολα και εύκολά της. Σε κάθε δυσκολία χαμογελάμε. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Με αυτή την απλή αλλά τόσο σημαντική πρακτική της γιόγκα, είμαστε έτοιμες για την πιο όμορφη ημέρα της ζωής μας μέχρι σήμερα!

Υ.Γ. οι δάσκαλοι της γιόγκα γνωρίζουμε πως σύμφωνα με τη φιλοσοφία της, η πολύ δυναμική και κουραστική άσκηση στερεύει τη ζωτική μας ενέργεια.
Παρ’όλα αυτά, το τρέξιμο, το τζόκινγκ, το γρήγορο περπάτημα, βοηθά στην καλή λειτουργία της καρδιάς, του κυκλοφορικού συστήματος, στην αντοχή, στην απελευθέρωση του παιδιού που έχουμε μαζί μας μέσα μας, και δημιουργεί την πιο ξέγνοιαστη διάθεση και το πιο δυναμικό ξεκίνημα της μέρας! Η γιόγκα και το τρέξιμο (εναλλακτικά το ποδήλατο, το γρήγορο περπάτημα ή τζόκινγκ και η κολύμβηση) είναι ο συνδυασμός για την πιο ολοκληρωμένη μορφή άσκησης που μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος με τις απαιτήσεις του δυτικού κόσμου.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη yoginimama, Σοφία Σταράμου, για αυτό το υπέροχο κείμενο.
Σε αυτό το άρθρο θα πάρουμε -όσοι δεν έχουμε ήδη- μια πρώτη εικόνα για τη yoga στη ζωή μας.

Με αυτό το άρθρο εγκαινιάζεται η guest post στήλη της Runnermom.gr. Με χαρά θα δημοσιεύσω κείμενά σας για να μιλήσουμε για τη μητρότητα, την άσκηση, την καθημερινότητα, την καλύτερη ποιότητα ζωής. Στείλτε μου τα άρθρα σας στο email μου vassiliki.n.k@gmail.com.

I am a #momof3 , I #run and I love spreading positivity and simplicity. I want to inspire, motivate and uplift women to love their body, have peace in mind and take care of themselves.