Αρχείο ετικέτας #SocialMedia

Γιατί (συνεχίζω να) ανεβάζω φωτογραφίες των παιδιών μου

Σήμερα γράφω για ένα θέμα που μας έχει απασχολήσει και μας απασχολεί πάρα πολύ τους γονείς που έχουμε παρουσία στα social media: τις φωτογραφίες των παιδιών μας στο διαδίκτυο.

Είδα πρόσφατα ένα πολύ χρήσιμο post στο instagram από τη Χριστίνα που ανεβάζει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε σαν γονείς στο διαδίκτυο. Η Χριστίνα αναφερόταν στο συγκεκριμένο post στο ψηφιακό αποτύπωμα των παιδιών μας.

Ψηφιακό αποτύπωμα είναι όλα τα ηλεκτρονικά «ίχνη» που αφήνουμε πίσω μας καθώς πλοηγούμαστε στο Internet.
Κάποια από αυτά είναι περιεχόμενο που οι ίδιοι συνεισφέρουμε εθελοντικά, όπως είναι το προφίλ μας στα κοινωνικά δίκτυα. Κάποια άλλα «ίχνη» είναι παθητικά, για παράδειγμα τα cookies που ένα online κατάστημα αποθηκεύει κ.ο.κ. 
Η εξέλιξη της τεχνολογίας βοηθά στη συλλογή όλο και περισσότερων δεδομένων όχι μόνο δικών μας αλλά και των παιδιών μας μέσω των αγαπημένων τους ηλεκτρονικών συσκευών, έξυπνων παιχνιδιών ή άλλων gadget που χρησιμοποιούν.

Θετικό vs αρνητικό αποτύπωμα

Το αποτύπωμα που προκύπτει από δικές μας αναρτήσεις στο διαδίκτυο (αυτό που μόνοι μας αφήνουμε δηλαδή) μπορεί να είναι θετικό ή αρνητικό. 

Αυτό εξαρτάται από τη συνολική παρουσία μας στο διαδίκτυο και αφορά τόσο αυτά που γράφουμε και τις φωτογραφίες που μας απεικονίζουν (δικές μας ή ανεβασμένες από άλλους), όσο και τον τρόπο που σχολιάζουμε σε άλλους.

Αυτό δεν αφορά μόνο εμάς, τους ενήλικες, αλλά και τα παιδιά μας όταν έχουν παρουσία στο διαδίκτυο μέσω των δικών μας δημοσιεύσεων ή μέσω των προσωπικών τους δημοσιεύσεων.

Κάτι που με αγχώνει πολύ είναι ακριβώς αυτή η παρουσία των παιδιών. Σαν μαμά θεωρώ ότι μπορώ να κρίνω το περιεχόμενο των αναρτήσεών μου και κατά πόσο θα «ακουλουθεί» τα παιδιά μου στο μέλλον θετικά ή αρνητικά. Δεν ξέρω, όμως, αν ισχύει το ίδιο για τα παιδιά.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές «ευτυχώς δεν είχαμε social media όταν ήμουν μαθήτρια«. Πιστεύω ότι είναι πολύ πιθανό να ντρεπόμουν για όσα θα ανέβαζα. Είναι πολύ λογικό ίσως σε αυτή την ηλικία (της εφηβείας) να θες να ανεβάζεις φωτογραφίες σου που θα φαίνεσαι υπέροχος, που θα θες να δει «αυτός που σου αρέσει» στο σχολείο, που θα φαίνεται ότι είσαι λυπημένος σε μια ερωτική απογοήτευση. Δεν ξέρω πόσο συνειδητοποιημένα είναι τα παιδιά για αυτό το περιεχόμενο. Αυτή είναι η ουσία για μένα.

Το σημαντικό και ουσιαστικό είναι να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας και όχι να μην ανεβάζουμε οικογενειακές φωτογραφίες από όμορφες στιγμές μας. Πρέπει, σίγουρα, να  προστατεύουμε τα παιδιά μας από το περιεχόμενο που δημοσιεύουμε αλλά και να τα εκπαιδεύουμε να προστατεύουν και τα ίδια τον εαυτό τους όταν αρχίσουν να κάνουν χρήση των ηλεκτρονικών συσκευών. «Τα μαθαίνουμε, κυρίως μέσα και από το δικό μας παράδειγμα, να σκέφτονται πολύ καλά πριν προβούν σε κάποια δημοσίευση. «

Ό,τι ανεβαίνει στο διαδίκτυο μπορεί να μείνει εκεί για πάντα.

Επιπλέον, «το παιδί οφείλει να κατανοήσει ότι με τον ίδιο ευγενικό τρόπο που φέρεται στην πραγματική ζωή θα πρέπει να φέρεται και κατά την ψηφιακή του δραστηριότητα.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να «ποστάρει» υλικό που μπορεί να πληγώσει τα συναισθήματα κάποιου τρίτου.»

Είναι πολύ βασικό να τηρούμε αυτούς τους κανόνες, να κατανοήσουμε ότι το να βρίζουμε, να μιλάμε άσχημα και να ανεβάζουμε «περίεργο» περιεχόμενο στα social media στιγματίζει εμάς τους ίδιους και μας ακολουθεί για πάντα.

Δεν διαγράφεται ακόμα κι αν εμείς το διαγράψουμε επειδή ίσως το μετανιώσαμε. Όσο τα παιδιά μας μεγαλώνουν, πρέπει να τους το εξηγούμε και να είμαστε σίγουροι ότι το έχουν κατανοήσει όταν θα αρχίσουν να έχουν τα δικά τους κινητά τηλέφωνα κλπ.

Φωτογραφίες των παιδιών μας στα social media

Οι φωτογραφίες των παιδιών μας στα social media είναι ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα που συχνά δημιουργεί «διαμάχες» στους γονείς.  

Μέχρι το τρίτο μου παιδί, σεβόμουν την επιλογή του συντρόφου μου να μην ανεβάζουμε τα δύο παιδιά μας στα social media. Όταν γέννησα το Λεωνίδα, αποδέχτηκε τελικά την επιθυμία μου να ανεβάζω φωτογραφίες όλης της οικογένειας. Βέβαια, πλέον ήμασταν όντως πιο ενημερωμένοι για το τι ακριβώς συμβαίνει με το διαδίκτυο και την ασφαλή πλοήγηση και πλήρως συνειδητοποιημένοι με αυτή μας την απόφαση.

Όταν αποφασίζεις να έχεις παρουσία στο διαδίκτυο οφείλεις να γνωρίζεις «πώς δουλεύει αυτό το πράγμα»! 

Το 2012, λίγο μετά τη γέννηση της κόρης μου, μαμά πρωτάρα, αποφάσισα να ασχοληθώ με το blogging. Όταν γράφεις για τη μητρότητα και τη φιλοσοφία της ζωής σου, τον τρόπο που σκέφτεσαι και πράττεις, θέλεις να μοιραστείς με τους αναγνώστες σου την αλήθεια σου, το γιατί σου, τους προβληματισμούς αλλά και την αγάπη που έχεις μέσα σου. Δεν μπορεί αυτό να διαχωριστεί από τα βιώματά σου, από τη ζωή σου με τα αυτά τα υπέροχα πλάσματα που ήρθαν και σου άλλαξαν τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, σού έφεραν τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά σου.

Τι πρέπει να προσέχουμε, όμως, όταν γράφουμε για τα παιδιά μας;


Ποιοι είναι, λοιπόν, οι βασικοί μου κανόνες όταν γράφω ή ανεβάζω για τα παιδιά μου στο ίντερνετ, ένα μέσο με αστείρευτη –πολλές φορές- κακία και μόνιμο αρχείο;

Αυτά που έχω στο νου μου είναι τα εξής:

1. Δεν αναφέρω ποτέ στοιχεία προσωπικά των παιδιών μου: σε ποιο σχολείο πηγαίνουν, πού ακριβώς μένουμε, το ακριβές πρόγραμμά μας και άλλα τέτοια.

2. Δεν ανεβάζω γυμνές φωτογραφίες των παιδιών μου. 

3. Κάθε φορά που περιγράφω μια ιστορία ή αναφέρομαι σε ένα περιστατικό με τα παιδιά μου προσπαθώ –προσπαθώ είπα 😁- να σκέφτομαι πώς θα νιώσουν τα παιδιά μου αύριο μεθαύριο αν το διαβάσουν τα ίδια ή αν το διαβάσει κάποιος φίλος τους. Δε θέλω τα παιδιά μου να ντραπούν, να νιώσουν άσχημα και σε καμία περίπτωση δε θέλω να τα κοροϊδέψει κάποιος ή να τα χρησιμοποιήσει κάποιος εναντίον τους στο μέλλον για οποιοδήποτε λόγο. Και τώρα που μεγάλωσαν λίγο έχουν όντως άποψη αν θα ντραπούν με την κοινοποίηση κάποιας αστείας ιστορίας τους ή κάποιας φωτογραφίας τους. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να φτάσει η κόρη μου στην εφηβεία κι εγώ να γράφω λεπτομέρειες για το πώς συμπεριφέρεται με τα αγόρια κλπ… Αργεί ακόμα αλλά το έχω σκεφτεί!

4. Ρωτάω τον άντρα μου αν το παρατραβάω: Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις την άποψη του συντρόφου σου κάθε φορά που γράφεις κάτι για τα παιδιά σας. Ακόμα κι αν κάτι θέλω να το μοιραστώ οπωσδήποτε, αν ο άντρας μου μού ασκήσει βέτο, είναι πάρα πολύ σημαντικό για το γάμο μας, την ισορροπία του σπιτιού και της σχέσης μας να κάνω αυτές τις «περικοπές». Στο κάτω κάτω είναι σίγουρα πιο αντικειμενικός από εμένα που συχνά με παρασύρει η δημοτικότητα των άρθρων μου!

Έχω ακούσει πολλές φορές πολύ αρνητικά σχόλια για το ότι είμαι απερίσκεπτη ή ανεύθυνη, αλλά εννοείται πως δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν που κάνω αυτό που πιστεύω σωστό και ούτε θα επιχειρηματολογήσω για να πείσω κανέναν.

Κάθε γονιός έχει το δικαίωμα να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό για τα παιδιά και την οικογένειά του. Και φυσικά να αναλάβει όλη την ευθύνη και το βάρος κάθε πιθανής συνέπειας.

Αυτό που θέλω να πω για άλλη μια φορά είναι πως είναι πολύ σημαντικό να ακούμε το διπλανό μας,  τον συνάνθρωπό μας, να μην κρίνουμε τόσο εύκολα τους άλλους. Να έχουμε ανοιχτά τα αυτιά, το μυαλό μας και την αγκαλιά μας.

Ο θυμός στο Internet. Γιατί υπάρχουν αυτοί που μας μιλάνε άσχημα;

Για άλλο θέμα ήθελα να γράψω σήμερα, αλλά είναι μεγάλη η έμπνευση και πολλά τα ερεθίσματα. Γράφω, λοιπόν, αυτό το άρθρο με αφορμή σχόλιο που έλαβα στο instagram. 
Γενικά, δε θέλω να επηρεάζομαι από αρνητικά σχόλια, πόσο μάλλον από ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν, δεν έχουμε μιλήσει ποτέ, δεν ξέρω καν το πρόσωπό τους. 
Και η αλήθεια είναι ότι σπάνια θα μου γράψει κάποιος κάτι αρνητικό και γενικά το ξεπερνάω σχετικά εύκολα.
Ανέβασα μια ανάρτηση για το σχολείο και το ότι θα στείλω τα παιδιά μου κανονικά, αλλά δεν συμφωνώ με το άνοιγμα των σχολείων. Έγιναν όμορφες και εποικοδομητικές αλλά και αστείες συζητήσεις με πολλές μαμάδες και όχι μόνο. 

Ήρθε, όμως, κι ένα σχόλιο από μαμά που μου έλεγε: «Αφού δε συμφωνείτε με το άνοιγμα κρατήστε σπίτι,να τα στείλουμε εμείς που συμφωνούμε. Και σταματήστε να βλέπετε τηλεόραση.»
Με αυτό το σχόλιο μπήκα στο «εδώλιο» και θεώρησα ότι κατηγορούμαι για κάποιο λόγο. Ότι η συγκεκριμένη μαμά θεωρεί ότι βλέπω τηλεόραση και επηρεάζομαι, ότι δεν ξέρω να διακρίνω την είδηση από τα fake news ίσως, ότι δεν έχω την κατάλληλη παιδεία να ενημερωθώ ολοκληρωμένα. Ο τόνος της μου φάνηκε επιθετικός, σαν να βγάζει ένα θυμό απέναντί μου χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε μισή συζήτηση μεταξύ μας, χωρίς να τη γνωρίζω καθόλου.

Αυτό που γυρίζει στο μυαλό μου δεν είναι γιατί κάποιος δεν αναγνωρίζει την αξία μου ή δεν εκτιμά την προσωπικότητά μου. Είναι η απορία που νιώθω… Η απορία γιατί κάποιος να κρίνει έτσι εύκολα, ελαφρά τη καρδία. Γιατί αυτό το «έργο» το έχω ξαναδεί online και με πολύ άσχημο τρόπο.

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δε γνωρίζεις; 

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ; 

Πώς μπορείς να έχεις άποψη για τη ζωή του άλλου; 

Πώς μπορείς να ξέρεις τι κρύβεται στην ψυχή και σκέψη του άλλου; Ακόμα και του διπλανού σου; 

Και ας υποθέσουμε ότι μπορείς, γιατί πρέπει να απαντάς με θυμό; 

Διαπιστώνω καθημερινά ότι σε πάρα πολλά άτομα είναι εύκολο να επιτίθενται στο Διαδίκτυο και να μιλάνε άσχημα.

Οι «επικριτές» μπορούν να «γράφουν τα δικά τους» εναντίον άλλων σε απόσταση «ασφαλή» για αυτούς, χωρίς να χρειάζεται να δουν πώς τους κάνουν να νιώσουν.  

Μπορούν να πουν πράγματα σε μια στιγμή που δεν θα το έλεγαν ποτέ προσωπικά ή δημόσια.  Ειδικά με τα social media είναι απλό να κάνει κάποιος retweet ή να ανεβάζει ένα παρενοχλητικό tweet χωρίς να σκεφτεί πως ενεργοποιεί ειδοποιήσεις που επηρεάζουν ένα πραγματικό άτομο! 

Ο μεγάλος θυμός

Είναι ενστικτώδες να θέλουμε να αντιδράσουμε αμυντικά στην εχθρότητα, αλλά όσο πιο γρήγορα αποπροσωποποιήσουμε την κριτική, τόσο πιο εύκολο θα είναι να κατανοήσουμε την απάντηση. Ο θυμός των ανθρώπων έχει να κάνει πολύ περισσότερο με τις δικές τους ιστορίες τους πάρα με τη δική μας.
Η οργή στους άλλους μπορεί ίσως να σημαίνει ότι γράφουμε για δύσκολα/αμφιλεγόμενα θέματα με τρόπο που πιθανώς και να προκαλεί. Ίσως πάλι απλά να είναι η εύκολη λύση όταν δεν υπάρχει διάθεση για συζήτηση ή όταν δεν υπάρχει βάσιμη επιχειρηματολογία. 

Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να «ανοίξουμε πυρ» κατά των ατόμων αυτών ή να τα κάνουμε block ή κάτι τέτοιο. Καλό είναι να ακούγονται όλες οι απόψεις, αρκεί φυσικά να είναι καλοπροαίρετες. Η άλλη πλευρά να είναι ανοιχτή σε συζήτηση. Όπως έγραψα πρόσφατα και στο etoliko.gr, «να έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό, να δούμε και την άλλη οπτική. Να είμαστε νηφάλιοι στην αντίθετη άποψη«. Είναι ο μόνος τρόπος να «βγει κάτι» από οποιαδήποτε συζήτηση. Αλλιώς απλά θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας το θυμό μας και δεν ξέρουμε πώς. 

Πρέπει να απαντάμε;

Μάλλον πρέπει, αλλά όχι αμέσως και μόνο εάν έχουμε καλές προθέσεις.

Θα πρέπει να απαντήσουμε εάν θέλουμε να διορθώσουμε τα βασικά γεγονότα ή να ανεβάσουμε το επίπεδο της συνομιλίας και όχι να «την πούμε» στον άλλον. 

Δεν πρέπει να απαντήσουμε για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ή να πείσουμε τους άλλους ότι κάνουν λάθος. Δε θα τα καταφέρουμε.

Πώς απαντάμε; 

Να μείνουμε θετικοί και μην παίρνουμε μέρος σε προσωπικές επιθέσεις. Δε χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε τον χαρακτήρα μας, αλλά να δείξουμε ποιοι είμαστε μέσω του προβληματισμό μας, της ειλικρίνειάς μας και του τόνου της απόκρισής μας. Κι αν έχουμε κάνει λάθη, να τα αναγνωρίσουμε. 

Εγώ θα γράφω και μη σε νοιάζει

 Ίσως τα παραπάνω ισχύουν αν αξίζει τον κόπο να ανοίξει μια κουβέντα που θα φτάσει σε μια λύση ή απλά σε μια καλή σχέση. Κάποιες φορές, όμως, απλά δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. 

Η φιλοσοφία της γιόγκα διδάσκει ότι, ενώ έχουμε το δικαίωμα να αναλάβουμε δράση, δεν έχουμε δικαίωμα στα αποτελέσματα. 
Μπορούμε να δίνουμε το μυαλό μας και την καρδιά μας και την ψυχή μας να καταθέτουμε τον εαυτό μας. Πρέπει, όμως, να «αποσυνδεθούμε» από τον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιποι άνθρωποι το εκλαμβάνουν. Δεν είμαστε αυτό που σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Ειδικά στα διαδικτυακά στέκια.

Haters gonna hate. 

Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν θυμωμένοι, εχθρικοί και τοξικοί, ανεξάρτητα από το τι λέμε. Ακριβώς όπως επιλέγουμε προσεκτικά τους φίλους και την κοινότητά μας στον πραγματικό κόσμο, ας μην αλληλεπιδρούμε με τέτοιου είδους άτομα στο διαδίκτυο.

Όση προσπάθεια και να κάνουμε να ανταποκριθούμε με θετικό τρόπο, από αυτούς εξαρτάται τελικά να βρουν το δρόμο τους. 
Και εννοείται πως συνεχίζουμε να γράφουμε. Κάτι καλό μπορεί να βγει από όλο αυτό που παλεύουμε να χτίσουμε. 

Οι μαμάδες του instagram

Οι μαμάδες του instagram είναι μια κατηγορία από μόνες τους. Όπως έχω ξαναγράψει, οι μαμάδες, βάσει ερευνών, είναι ένας από τους βασικούς καθημερινούς χρήστες στο #instagram παγκοσμίως. 


Αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν κάτι που διάβασα πριν λίγο καιρό σε ένα story από αγαπημένο μου λογαριασμό στο instagram σχετικά με την προβολή της μητρότητας στο instagram. 
Η Μαρία σχολίαζε ένα άρθρο της «Α, μπα» από το lifo.gr* και έγραφε: «Το πρόβλημα δεν είναι φυσικά η μητρότητα, αλλά η προβολή της με ένα συγκεκριμένο τρόπο: αυτό το «Proud Mother» στο βιογραφικό που θυμίζει «Άλλη δεν έκανε το γιο, μόνο η Μαριώ το Γιάννη.»


Το ίδιο απόγευμα άρχισα μια μεγάλη κουβέντα με την αδερφή μου στο καθιερωμένο μας καφεδάκι, γιατί έχω γράψει κι εγώ παλιότερα στο instagram προφίλ μου #ProudMom. 
Το άρθρο στο οποίο αναφερόταν η Μαρία, έγραφε ότι κάποιοι βλέποντας αυτό το «περήφανη μαμά δύο παιδιών» κλπ στα instagram προφίλ ξενερώνουν και θεωρούν ότι ίσως δεν έχει κάτι άλλο να επιδείξει η συγκεκριμένη γυναίκα εκτός της μητρότητας. 
Με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Μήπως κι εγώ περηφανεύομαι για τη μητρότητα επειδή δεν έχω καταφέρει τίποτα άλλο; 

Καταθέτω, λοιπόν, εδώ όλα όσα πέρασαν από το μυαλό μου για να με πείσω ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο και γιατί υπάρχει αυτή η προβολή της μητρότητας από τις γυναίκες που έχουν γίνει μαμάδες.

Όταν γινόμαστε γονείς

Από την πρώτη στιγμή που φέρνουμε στον κόσμο ένα μωρό (ή και όταν μαθαίνουμε ότι περιμένουμε μωρό) είναι λογικό να το θεωρούμε το κέντρο του κόσμου, αφού όλη η ζωή μας αλλάζει, το σώμα μας αλλάζει, ο τρόπος που σκεφτόμαστε αλλάζει. Πλέον έχουμε νέες υποχρεώσεις και τη συνολική, απόλυτη ευθύνη για ένα επιπλέον άτομο εκτός του εαυτού μας.

Αν έχουμε λογαριασμό στο instagram είναι λογικό να ανεβάζουμε συνέχεια σχετικές αναρτήσεις, αφού ειδικά στην αρχή το μωρό είναι όλη μας η καθημερινότητα. Επιπλέον, σε όλη την πορεία ανάπτυξης του παιδιού μας, έχουμε χίλιες απορίες και προβληματισμούς για το πώς να χειριστούμε διάφορα θέματα. 
Όταν γέννησα την κόρη μου άρχισα το blogging, γιατί από το πολύ ψάξιμο online για το μωρό, διαπίστωσα ότι θα ήθελα να τα έχω συγκεντρωμένα όλα αυτά τα θέματα: από το καθάρισμα ενός αφαλού νεογέννητου μέχρι το πώς το βάζω για ύπνο πιο εύκολα κλπ. Όμως είναι αλήθεια ότι ένιωθα απομονωμένη κοινωνικά, κλεισμένη σε ένα σπίτι με το μωρό λόγω θηλασμού, όσο παρών κι αν ήταν ο άνθρωπός μου σε όλη τη διαδικασία. Κάτι παρόμοιο έγινε και στο γιο μου ένα χρόνο μετά. Ασχολούμουν περιστασιακά με τα social media και δεν ανέβαζα και φωτογραφίες των παιδιών μου.

Instagram μαμαδοκοινότητες

Το instagram έγινε καθημερινή συνήθεια αργότερα, όταν γέννησα το τρίτο μου παιδί και βρήκα μια ευχάριστη εναλλακτική στην τηλεόραση κατά τους μαραθώνιους μεταμεσονύχτιους θηλασμούς. 

Γνώρισα υπέροχους ανθρώπους με τους οποίους ήμασταν για τους ίδιους λόγους ξύπνιοι και μοιραζόμασταν τους προβληματισμούς μας. Έτσι αγάπησα το instagram. Γιατί μου σύστησε ανθρώπους που με στηρίζουν, που μου δίνουν έμπνευση και δύναμη. 

Είμαστε οι #millennialmoms και έχουμε φτιάξει κοινότητες για κάθε είδους ενδιαφέρον μας και, φυσικά, για να μιλήσουμε για τα παιδιά μας.
Ανεβάζουμε αληθινές στιγμές από την καθημερινότητά μας, ψάχνουμε να βρούμε τη μαμά που νιώθει το ίδιο με εμάς. Παλεύουμε να ισορροπήσουμε οικογένεια και δουλειά, υποχρεώσεις και αγαπημένες μας ασχολίες. 

Σίγουρα η μητρότητα (και η πατρότητα φυσικά) είναι βασικό στοιχείο μας και επηρεάζει κάθε μας κίνηση και επιλογή. Δεν είμαστε ανεξάρτητοι, αφού κάθε επιλογή μας επηρεάζει κι άλλα άτομα. 

Μιλώντας από την προσωπική μου εμπειρία, η μητρότητα μού έδωσε μια αυτοπεποίθηση ξεχωριστή. Όσα κι αν είχα καταφέρει στη ζωή μου μέχρι τότε, η στιγμή της γέννας μου και το πόσο καλά τα κατάφερνα με το θηλασμό και με το να συνδυάζω μητρότητα και εργασία, μου έδωσαν δύναμη και σιγουριά. Την αίσθηση ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα. 

Μία «παγίδα» υπάρχει μόνο.

Να μπούμε στο χώρο της επιφανειακής προβολής, της ωραιοποίησης, της ψεύτικης ιδανικής ζωής.

Είμαστε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε και πρέπει να αναζητούμε αληθινές συνδέσεις, αυθεντικές ματιές στη ζωή μας. 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς ελέγχουμε την εμπειρία μας: με ποιους συνδεόμαστε, τι και πώς σχολιάζουμε, πόσο εκφράζουμε την αλήθεια μας. 

Δεν είμαστε απλά μαμάδες. 

Έχουμε όνειρα, πάθη, ενδιαφέροντα. Έχουμε τη δική μας ζωή, τη δική μας ταυτότητα. Και θέλουμε να είμαστε το σωστό παράδειγμα για τα παιδιά μας: δυναμικές και δυνατές, ισορροπημένες και ανεξάρτητες. Η μητρότητα δεν είναι η επιτυχία μας.

Το ότι τα καταφέρνουμε παρόλες τις δυσκολίες, υποχρεώσεις και παρόλον αυτόν τον ωκεανό πληροφοριών που δεχόμαστε κάθε μέρα, κάθε λεπτό – αυτό είναι επιτυχία.

*Διαβάστε εδώ το άρθρο της A, μπα από το lifo.gr

Πόσο χρόνο ξοδεύουμε στα social media;

Από το 2012 που μπήκα στο χορό του blogging, άρχισα αυτή την «ψυχοθεραπεία» να μοιράζομαι με άλλους τις σκέψεις μου και τα highlights της οικογενειακής καθημερινότητάς μας, να «συναντώ» άτομα που με καταλαβαίνουν, που νιώθουν ότι τα καταλαβαίνω εγώ. (Δες εδώ αυτά που έγραφα εδώ και εδώ για τη σχέση μου με το blogging και γιατί το ξεκίνησα).

Μετά από πολύ καιρό, λοιπόν, που γράφω στο runnermom.gr (και πριν από αυτό στο mamaprotara.gr), μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω -επιτέλους- ένα πρόγραμμα που θα με κρατήσει συνεπή στις αναρτήσεις μου.
Καθιέρωσα ένα μικρό πλάνο – ημερολόγιο όπου καταγράφω τις ιδέες που έχω για άρθρα και περίπου πότε θα μπορούσα να το δημοσιεύσω και έκανα την Πέμπτη μέρα μπλογκοδημοσίευσης (γιατί αν το άφηνα στο «φλου», θα δημοσίευα κάθε δύο μήνες πάλι!).

Τι είναι το Mindless Scrolling;

Σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου για τον πολύτιμο χρόνο μας σε σχέση με το #MindlessScrolling (χάζεμα σε ελεύθερη μετάφραση) στα #SocialMedia (και περισσότερο στο #instagram που είναι και πολύ ιν τελευταία), αλλά και πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε «σοφά» (το “wisely” μου ταίριαζε περισσότερο βασικά…) το χρόνο που διαθέτουμε στις νέες τεχνολογίες (και στα ίντερνετς 😊).

Ας είμαστε ειλικρινείς΄ σε ποιον δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους του, να ανταλλάσσει απόψεις, να διαβάζει τι κάνουν άλλοι σε παρόμοια περίπτωση;
Και η αλήθεια είναι ότι μπορείς εύκολα να παρασυρθείς σε αυτή την online μικρογραφία της κοινωνίας και να χαθείς κάπου ανάμεσα στην επιφάνεια και στην ουσία (το κατά πόσο ό,τι βλέπουμε στα social media είναι η αλήθεια του δημιουργού ή κάτι επιφανειακό, φιλτραρισμένο και πασπαλισμένο με “γκλίτερ», αυτό είναι άλλο -πολύ μεγάλο- θέμα).

Tα Social Media στη ζωή μας

Σίγουρα πάντως, πλέον, τα social media είναι κυρίαρχο μέρος της καθημερινής μας ζωής, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική μας πραγματικότητα, στο πώς ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους.

Μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να παρακολουθήσουμε βίντεο, να επικοινωνήσουμε με έναν φίλο…και η λίστα συνεχίζεται για πολύ…

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Instagram κ.λπ.), ωστόσο, έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό εθιστικοί για ένα ποσοστό των χρηστών τους, μια συνήθης συμπεριφορά, αρκετά ενοχλητική ή και αγενής για τους άλλους, μια ανάγκη να μένουμε συνεχώς «συνδεδεμένοι», να μη χάνουμε τις εξελίξεις, να δούμε τι μας σχολίασαν, να δούμε πόσοι μας «ακολούθησαν».

Αν ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά π.χ. του instagram ή αν έχουμε μια εφαρμογή για το χρόνο που διαθέτουμε σε κάθε εφαρμογή στο κινητό μας, θα εκπλαγούμε από το χρόνο που αφήνουμε να φεύγει από το πολύτιμο 24ωρό μας!

Been there…

Το θέμα είναι πώς το χειριζόμαστε και τι θα μας διευκολύνει με την υπερβολική χρήση των κοινωνικών μέσων.

Καταρχάς, παίζει ρόλο η φύση της χρήσης των social media. Αν ασχολούμαστε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσουμε τα προϊόντα μας κι αν έχουμε σκοπό να ασχοληθούμε ενεργά (και σοβαρά) με τη δημιουργία περιεχομένου ( #contentcreation ) ή αν απλά θέλουμε να δικτυωθούμε γενικότερα και να βλέπουμε «τι παίζει».

Στην πρώτη περίπτωση του #contentcreating και της επαγγελματικής ενασχόλησης σίγουρα θα πρέπει να είμαστε ενεργοί και παρόντες, σίγουρα θα μας ενδιαφέρει να δικτυωθούμε, να αποκτήσουμε περισσότερους #followers ανάλογα και με το πόσο σοβαρά το βλέπουμε.

Στη δεύτερη περίπτωση, ίσως είναι πιο εύκολο το #socialmediadetoxing , η ψηφιακή δηλαδή αποτοξίνωση. Και δε χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές π.χ. «10 μέρες χωρίς Instagram».

Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Μπορούμε να βάλουμε μικρούς στόχους, μικρά βήματα: μπορούμε να απενεργοποιήσουμε τις ειδοποιήσεις, να αφήνουμε το κινητό μας σε άλλο δωμάτιο, να αποφασίσουμε offline time (π.χ. δε χρησιμοποιώ social media στο χώρο εργασίας ή την ώρα του φαγητού ή όταν πέφτω στο κρεβάτι).

Τη στιγμή που άρχισα να κάνω κάποια από αυτά τα βήματα, διαπίστωσα ότι διαβάζω περισσότερο, γράφω περισσότερο, δουλεύω περισσότερο, είμαι παρούσα περισσότερο. Σίγουρα θέλω δουλειά ακόμα. Αλλά I’m on it!

Και για τις δυο περιπτώσεις χρηστών αυτό που, προσωπικά, θεωρώ βασικό είναι να δίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, στα παιδιά μας την ώρα που παίζουμε ή στον άνθρωπό μας όταν συζητάμε, στον καφέ με τους φίλους μας, σε αυτούς που προτιμούν να μας κοιτάζουν στα μάτια όταν μιλάμε.

Στο κάτω κάτω, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα να είσαι παρών την ώρα που δημιουργούνται οι αναμνήσεις, παρά να είσαι online.

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω