Θα μεγάλωνες τα παιδιά σου όπως στα 80s;

Ένα απόγευμα, πρόσφατα, διάβασα το άρθρο ενός μπαμπά για την ανατροφή των παιδιών στα 80s:

«Τα παιδιά μου ήταν στον κάτω όροφο. Δεν είχα ιδέα τι έκαναν και προσπαθούσα -χωρίς επιτυχία- να μη με νοιάζει. Το προνηπιάκι μου είχε αρχίσει να αγαπάει πολύ το ψαλίδι και τη διαδικασία του «κόβω μικρά μικρά χαρτάκια». Τον φανταζόμουν να κόβει σε κομματάκια τα πράγματά μας, ενώ ο μεγάλος αδερφός του που τρελαινόταν για σνακ είχε το ελεύθερο! Ωστόσο, δεν πήγα. Γιατί;

Επειδή είχα διαβάσει ότι οι νέοι γονείς είναι πολύ παρεμβατικοί σε αντίθεση με τη δεκαετία του 1980 που αναφερόταν ως μια χρυσή εποχή στην ανατροφή των παιδιών, μια εποχή που η μελετημένη αδιαφορία για τα παιδιά παρήγαγε εξαιρετικά αποτελέσματα και αμέτρητα παιχνίδια. Ήθελα να μάθω αν αυτή η αναδρομική μέθοδος parenting ήταν καθαρή νοσταλγία ή αν υπήρχε κάτι σε αυτό.»

Είναι ένα κλισέ, ίσως, της εποχής, αλλά όταν ήμουν στην ηλικία των παιδιών μου, μεγαλώνοντας τη δεκαετία του 1980, οι γονείς μου σίγουρα δε μας έδιναν τη σημασία που δίνουμε εμείς στα παιδιά μας σήμερα.

Μας άφηναν μόνες στο δωμάτιό μας για ελεύθερο παιχνίδι, αλλά και όταν έλειπαν στη δουλειά. Κι εμείς το θεωρούσαμε πολύ φυσιολογικό που δεν είχαμε όλα τα παιχνίδια μας στο σαλόνι και δεν ασχολούνταν μαζί μας όταν παίζαμε! Τότε μου φαινόταν πολύ εύκολο να είσαι γονιός!

Οι γονείς στα 80s είχαν προτεραιότητα, όπως λέει ο συντάκτης, τους ίδιους. Ήμασταν μια γενιά παιδιών με κλειδί (latch-key kids), δηλαδή παιδιά που επιστρέφουν σε ένα άδειο σπίτι μετά το σχολείο (ή άλλες δραστηριότητες) ή παιδιά που συχνά μένουν στο σπίτι χωρίς τους γονείς.

Ο συντάκτης του άρθρου, λοιπόν, θεώρησε ότι άξιζε να το δοκιμάσει για μια εβδομάδα.

Για να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο «αυθεντικά», όπως αναφέρει, κατάργησε τις συσκευές για τη συγκεκριμένη εβδομάδα. «Αν θέλαμε ψυχαγωγία, θα έπρεπε να ψυχαγωγηθούμε μαζί με περιορισμένο περιεχόμενο. Και για να προσομοιάσω το home alone, τους είπα απλώς ότι μόλις επέστρεψαν από το σχολείο θα ήταν μόνοι τους μέχρι τις 5:30 μ.μ. — γεμάτη μιάμιση ώρα.» Ο ίδιος θα ήταν στο δωμάτιο και δε θα έπρεπε να τον ενοχλήσουν.

Στην αρχή, όπως γράφει, αυτός ο χρόνος χωρίς επίβλεψη τάραξε τα παιδιά. Αναρωτήθηκαν αν θα πεινούσαν ή θα υπέφεραν από αφυδάτωση! Μέχρι την Τετάρτη, είχαν αρχίσει να απολαμβάνουν αυτή την ώρα: Η τηλεόραση ήταν δική τους και μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε. Και το έκαναν. «Τους έβρισκα να κάθονται σε ένα σωρό μαξιλάρια καναπέ, καλυμμένα με ψίχουλα, να παρακολουθούν παιχνίδια βιντεοπαιχνιδιών Lego. Ήταν σαν να κοιτούσα μια φωτογραφία μου σε εκείνη την ηλικία.»

Όταν έφτανε η ώρα να αναλάβουν οι γονείς, έτρωγαν ό,τι πιο βολικό και έβλεπαν ό,τι ήθελαν να δουν στην τηλεόραση. «Προσπαθήσαμε πολύ να μην μας απασχολεί τρομερά η ανατροφή των παιδιών μας. Σχετικά με την πειθαρχία τους, λειτουργήσαμε με βάση την πρώτη σκέψη που μας ερχόταν στο μυαλό. Προσπαθήσαμε να απαντάμε στις περισσότερες ερωτήσεις και παράπονα από τα παιδιά μας χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον και δεύτερες σκέψεις και ήταν χάλια.»

Οι σημερινοί γονείς, αρκετοί από αυτούς, τελοσπάντων, είμαστε από «προεπιλογή» πολύ προσεκτικοί στην ανατροφή των παιδιών μας. Το παλεύουμε καθημερινά. Διαβάζουμε, παρακολουθούμε σεμινάρια, συζητάμε με ψυχολόγους. Είναι δύσκολο να μην ασχοληθούμε, να μη σκεφτούμε τις ανάγκες του παιδιού μας. «Ήταν τρομακτικό», λέει ο αρθρογράφος.

«Αλλά, όταν τα παιδιά μας συνήθισαν την προσέγγισή μας, άρχισαν να απολαμβάνουν αυτή την ελευθερία: έβγαιναν μαζί από το σπίτι όταν ήθελαν, έτρωγαν κι έπιναν και «απολάμβαναν» το σπίτι

Αυτό που εξέπληξε τον συγκεκριμένο μπαμπά ήταν το πόσο ικανά αποδείχθηκαν τα παιδιά. Σταμάτησαν να ρωτούν και άρχισαν να κάνουν: «δεν γκρίνιαξαν να πάω να ρίξω το γάλα στα δημητριακά τους. Απλώς το έριξαν μόνοι τους. Ήταν τσαπατσούληδες; Σίγουρα ήταν. Έπρεπε να το κάνω εγώ; Οχι.»

Παρ’όλη, όμως, αυτή την «ανεξαρτησία», όταν έφτασε το τέλος της εβδομάδας, ήταν, όπως γράφει, χαρούμενος που τελείωσε. 

Γιατί; Γιατί του αρέσει να συμμετέχει στη ζωή των παιδιών του. «Ωστόσο, βλέπω την ανάγκη οι σύγχρονοι γονείς να κάνουν ένα περιστασιακό ταξίδι πίσω στη δεκαετία του 1980. Η εβδομάδα ήταν διασκεδαστική για όσο κράτησε!»

Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον σαν «πείραμα» αν και δεν πιστεύω ότι δε θα μπορούσαμε με τίποτα να το δοκιμάσουμε εμείς στο σπίτι μας. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές πώς θα μεγάλωναν τα παιδιά μου τα χρόνια που μεγαλώσαμε εμείς οι γονείς.

Υπάρχουν πολλά που θεωρώ ότι ήταν καλύτερα τότε με την έννοια της μη προσκόλλησης των γονιών στα παιδιά, του «helicopter parenting», όπου η ζωή του γονιού περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά του, της μεγαλύτερης ανεξαρτησίας στα παιδιά και σίγουρα των περιορισμένων οθονών.

Ωστόσο, ήταν μια εποχή που οι γονείς στηρίζονταν σε όσα είχαν μάθει από τους δικούς τους, με συνέπειες, μη αναστρέψιμες πολλές φορές, στα παιδιά τους: μη αποδοχή των παιδικών συναισθημάτων, διαχωρισμός «καλών» και «κακών» παιδιών, συναισθηματική, ψυχολογική και σωματική κακοποίηση ως κάτι απαραίτητο για την πειθαρχία των παιδιών και την εκμάθηση ορίων.

Εσύ τι γνώμη έχεις; Πώς θεωρείς την ανατροφή των παιδιών στα 80s; Και πόσο έχει αλλάξει σήμερα;

Θέλω πολύ να γράψω ένα άρθρο για τη δική μου άποψη και εμπειρία για τις διαφορές με τα 80s. Ελπίζω να τα καταφέρω.

Τα λέμε!!!

__________________________________________

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα.

Πες μου στα σχόλια τις προτάσεις σου και άλλα θέματα για τα οποία θα ήθελες να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνεις το χρόνο σου και διαβάζεις τα κείμενά μου. Μοιράσου το με τους φίλους και την οικογένειά σου εάν το βρήκες χρήσιμο.

Να έχεις μια όμορφη μέρα!

Νέα χρονιά: Πώς να βάζουμε στόχους

Αυτή είναι η εποχή του χρόνου που οι περισσότεροι (προσπαθούμε να) κάνουμε προγράμματα και στήνουμε πλάνα για να «αλλάξουμε» τη ζωή μας.

Τις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου τρέχουμε να γραφτούμε σε γυμναστήρια, βάζουμε στόχους να διαβάζουμε περισσότερο, διαμορφώνουμε το καθημερινό πλάνο που θα θέλαμε ιδανικά να χτίσουμε.

Γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι αυτή η «εισροή» εγγραφών στο γυμναστήριο, οι στόχοι για ανάγνωση βιβλίων και η διαμόρφωση των καθημερινών μας ρουτινών, είναι πιο εύκολο να δημιουργηθούν παρά να διατηρηθούν.

Οι περισσότεροι από εμάς παίρνουμε (αρκετές) αποφάσεις την Πρωτοχρονιά, αλλά, σύμφωνα και με έρευνες, μόνο ένα μικρό ποσοστό καταφέρνει να τις τηρήσει.

Σίγουρα ο καθορισμός των στόχων έχει άμεση σχέση με την προσωπική μας επιτυχία. Οι σωστά καθορισμένοι στόχοι μάς βοηθούν να ενεργοποιήσουμε νέες συμπεριφορές και να εστιάσουμε σε ό,τι είναι σημαντικό για εμάς.

Φυσικά, δεν είναι μόνο ο καθορισμός στόχων. Μεγάλη σημασία έχει και η επίτευξή τους.

Τι είναι, όμως, οι στόχοι;

Οι στόχοι είναι κάτι που θέλουμε να πετύχουμε. Είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα που εμείς σχεδιάζουμε και δεσμευόμαστε να πετύχουμε.

Γιατί πρέπει να βάζουμε στόχους;

Οι στόχοι μάς δίνουν μια αίσθηση κατεύθυνσης. Το να αφιερώσουμε χρόνο για να σκεφτούμε τι θέλουμε στη ζωή μας μάς δίνει μια αίσθηση σκοπού.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα 5ετές σχέδιο με βάση το πώς θέλουμε να είναι η ζωή μας σε πέντε χρόνια. Έχοντας αυτό το μακροπρόθεσμο σχέδιο μπορεί να μας βοηθήσει να περάσουμε από το όνειρο και τη σκέψη, στη δράση.

Ο καθορισμός στόχων μάς βοηθά και στο χώρο εργασίας στο να ορίσουμε μια ξεκάθαρη διαδρομή για το πού θέλουμε να πάει η ομάδα μας.

Επιπλέον, μας βοηθά να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα, να αποκτήσουμε κάποια προοπτική για το τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή μας. Είναι το πρώτο βήμα προς τη δημιουργία μιας ζωής γεμάτη νόημα.

Οι στόχοι μας δίνουν κίνητρο, μας παρακινούν να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, μας δίνουν  μεγαλύτερο έλεγχο στο μέλλον μας.

Και μόνο ο καθορισμός στόχων μάς τοποθετεί στη θέση του οδηγού στη ζωή μας. Απλώς γράφοντας στόχους, αναγνωρίζουμε ενεργά αυτό που θέλουμε στη ζωή.

Πώς να θέσουμε ρεαλιστικούς στόχους;

Είτε βάζουμε ομαδικούς στόχους για την ομάδα μας είτε προσωπικούς στόχους, είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε με στόχους που είναι ρεαλιστικοί.

1. Να σκεφτούμε τα πάθη μας, τι αγαπάμε

Μέρος της διαδικασίας για το πώς να θέσουμε στόχους ζωής θα πρέπει να είναι να αποφασίσουμε τι μας εμπνέει και ποιες είναι οι αξίες μας. Θα πρέπει να είμαστε παθιασμένοι με τους στόχους μας εάν θέλουμε να τους πετύχουμε μακροπρόθεσμα.

Οι στόχοι μας πρέπει να έχουν νόημα για εμάς και να μας προσφέρουν μια αίσθηση υπερηφάνειας μόλις τους πετύχουμε.

2. Να θέτουμε στόχους που μπορούμε να ελέγξουμε

Αν ο στόχος μας βασίζεται σε κάτι έξω από τον έλεγχό μας, δεν θα μπορούμε να ελέγξουμε αν θα τον πετύχουμε πραγματικά ή όχι.

Οι προσωπικοί μας στόχοι δεν πρέπει να εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους. Επίσης, δεν πρέπει να εξαρτώνται από εξωτερικούς παράγοντες στους οποίους δεν έχουμε κανέναν έλεγχο.

Να είμαστε ρεαλιστές για το πού μπορούμε να είμαστε άμεσα υπεύθυνοι.

3. Να φανταστούμε το μέλλον μας

Να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για να σκεφτούμε πραγματικά πώς θα θέλαμε να είναι η ζωή μας, κάνοντας, για παράδειγμα, ερωτήσεις στον εαυτό μας που θα μας βοηθήσουν να βρούμε τη σωστή κατεύθυνση ή τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε ποια κατεύθυνση δεν θέλουμε καθόλου.

Για να πετύχουμε τους στόχους μας

Ο καθορισμός των στόχων μας είναι μόνο η αρχή. Αφού προσδιορίσουμε  ποιοι είναι οι στόχοι μας, το να τους πετύχουμε είναι μια νέα πίστα!

Το να δουλεύουμε για να πετύχουμε τους στόχους μας μπορεί να μας φαίνεται βουνό, το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. 

Το νούμερο ένα είναι να μην ονειροπολούμε απλώς σε σχέση με τους στόχους μας – παίρνουμε μολύβι και χαρτί και γράφουμε, γράφουμε, γράφουμε. Αυτό κάνει τους στόχους μας πιο χειροπιαστούς και τους κάνει να φαίνονται πιο πραγματικοί.

Σύμφωνα με έρευνες, οι άνθρωποι που γράφουν τους στόχους τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχουν περισσότερα από εκείνους που δεν γράφουν τους στόχους τους.

Ξαναλέω: να γράφουμε, να γράφουμε, να γράφουμε.

Να καταγράφουμε τις σκέψεις και τις ιδέες μας, όσο ανόητες κι αν, πιθανώς, μας φαίνονται.

Τι κάνουμε; Πού θέλουμε να είμαστε; Πώς μοιάζει για μας η επιτυχία; Μας αρέσει η δουλειά μας; Τι είναι αυτό που δε θέλουμε στη ζωή, στην καθημερινότητά μας;

Τους καταγράφουμε και τους βάζουμε κάπου να τους βλέπουμε καθημερινά, να μας θυμίζουν συνεχώς πού θέλουμε να φτάσουμε.

Οι στόχοι πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και σαφείς: αναλύουμε τους μακροπρόθεσμους στόχους μας σε σαφή βήματα, μικρούς και συγκεκριμένους στόχους.

Όταν, για παράδειγμα, στόχος μας είναι να γράψουμε ένα βιβλίο, το να διαβάζουμε πολύ και να γράφουμε και πολύ, σε καθημερινή βάση, είναι τα βήματα αυτά που θα μας βοηθήσουν στην επίτευξη του μεγάλου μας στόχου.

Μπορούμε να το φανταστούμε σαν μια σκάλα, όπου στο επάνω σκαλοπάτι γράφουμε το μεγάλο, κύριο στόχο και στα υπόλοιπα σκαλιά της σκάλας, γράφουμε τους μικρότερους στόχους που πρέπει να επιτύχουμε για να φτάσουμε στον κύριο στόχο μας.

Οι στόχοι, όμως, δεν πρόκειται να επιτευχθούν από μόνοι τους. Θα πρέπει να έχουμε ένα σαφές σχέδιο για το πώς θέλουμε να επιτύχουμε τους στόχους μας και να «βγούμε στη δράση». Ακόμα και η πιο μικρή πράξη θα μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο.

Στην πορεία, κάποια στιγμή, ίσως νιώσουμε εξάντληση, ίσως πάθουμε εμμονή με το στόχο, ίσως σκεφτούμε ακόμη και να εγκαταλείψουμε.

Δεν είναι κακό να κάνουμε διαλείμματα από το σχέδιό μας και να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα.

Κάθε εμπόδιο που θα παρουσιαστεί, θα το καταγράφουμε και θα το αντιμετωπίζουμε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούμε.

Με την υπευθυνότητα μας και την πειθαρχία μας θα κάνουμε σταθερή, συνεπή πρόοδο. Και δεν είναι κακό -ίσα ίσα- να μοιραστούμε τα σχέδιά μας με ένα φίλο, κάτι που θα μας βοηθήσει να μην τα παρατήσουμε στα δύσκολα, να μη σταματήσουμε να προσπαθούμε, να μη γινόμαστε αναβλητικοί.

Κι αν δεν τα καταφέρουμε, να αφιερώσουμε χρόνο για να αναθεωρήσουμε τους στόχους μας και να δούμε τι μπορούμε να αλλάξουμε.

Και κάτι ενδιαφέρον…

Στο εξωτερικό χρησιμοποιούν τον όρο SMART για τους στόχους από τα αρχικά των λέξεων: Specific – Measurable- Attainable- Relevant- Time-bound.

  • Specific: Συγκεκριμένος.

Δεν έχει νόημα να θέτουμε αόριστους στόχους που δεν επιτυγχάνουν κάτι συγκεκριμένο.

Ο στόχος, για παράδειγμα, «θέλω να βελτιώσω τον εαυτό μου» είναι πολύ αόριστος.

Είναι σημαντικό να έχουμε ξεκάθαρους στόχους, για να αποφύγουμε στόχους που δύσκολα γίνονται πράξη.

  • Measurable: Μετρήσιμος. Από τη στιγμή που έχουμε καθορίσει έναν συγκεκριμένο στόχο, είναι σημαντικό να μπορούμε να μετρήσουμε την επιτυχία ή την ολοκλήρωση του στόχου.

Αυτό δεν χρειάζεται να είναι με την παραδοσιακή έννοια, όπως με στατιστικά ή με αριθμούς, απλά πρέπει να είναι μετρήσιμος με κάποια έννοια, ώστε να είναι σαφές πότε έχουμε φτάσει ή είμαστε κοντά στο να φτάσουμε τον στόχο μας.

  • Attainable: Εφικτός. Ένας στόχος πρέπει να είναι εφικτός, ρεαλιστικά πραγματοποιήσιμος.
  • Relevant: Σχετικός. Είναι σημαντικό οι στόχοι που τίθενται να είναι σχετικοί με τους σκοπούς μας, με αυτό που έχουμε οραματιστεί για τον εαυτό μας.
  • Time-bound: Με χρονική δέσμευση. Οι στόχοι πρέπει να έχουν κάποια χρονική προθεσμία. Δεν είναι παραγωγικό να ορίζουμε μια προθεσμία στο πολύ μακρινό μέλλον για μια πολύ απλή εργασία.

Οι στόχοι είναι το όραμά μας για το μέλλον, κάτι που θέλουμε να πετύχουμε.

Δεν πρέπει να είναι απαραίτητα κάτι εύκολο.

Δεν πρέπει να διστάσουμε να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας.

Μπορεί ο στόχος να μη φαίνεται εφικτός. Ή να μας λένε οι άλλοι ότι δεν είναι εφικτός.

Πρέπει να σκεφτούμε out of the box, να κάνουμε μεγάλα όνειρα.

Με μικρότερα, βραχυπρόθεσμα βήματα θα μπορέσουμε να φτάσουμε εκεί που θελουμε.

Οι στόχοι μας δεν είναι μόνο το πού θέλουμε να φτάσουμε. Είναι και το κάθε μικρό -πολύτιμο- βήμα που κάνουμε για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε.

Εσύ έβαλες στόχους για τη νέα χρονιά;

__________________________________________

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα.

Πες μου στα σχόλια τις προτάσεις σου και άλλα θέματα για τα οποία θα ήθελες να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνεις το χρόνο σου και διαβάζεις τα κείμενά μου. Μοιράσου το με τους φίλους και την οικογένειά σου εάν το βρήκες χρήσιμο.

Να έχεις μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Τι σημαίνει για μένα ο γάμος

Και όταν λέω γάμος δεν εννοώ το θρησκευτικό μυστήριο, αλλά τη δέσμευση με τον άνθρωπό μου να ζήσουμε μαζί, να μοιραστούμε τα επόμενα χρόνια μας σαν σύντροφοι.

Νομίζω ότι μπορείς να πεις πολλά για κάποιον από την άποψή του για το γάμο.

Μερικοί άνθρωποι μισούν την ιδέα του γάμου και πιστεύουν ότι θα κατέστρεφε τους στόχους και τα όνειρά τους.  

Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι ο γάμος είναι ο προορισμός τους και ανυπομονούν να γνωρίσουν το κατάλληλο άτομο για να γίνει σύζυγός τους.

Είναι και μια άλλη κατηγορία παντρεμένων ανθρώπων που αντιμετωπίζουν το γάμο τους σαν ένα βάρος, ένα μεγάλο συμβιβασμό που αναγκάστηκαν να κάνουν. 

Αλλά είναι κι αυτοί που παντρεύτηκαν γιατί ένιωσαν ότι βρήκαν τον άνθρωπο με τον οποίο θέλουν να περνούν το χρόνο τους, να κοιμούνται μαζί, να ζήσουν τη ζωή τους δίπλα δίπλα.

Η λίστα συνεχίζεται με πολλές απόψεις και κατηγορίες ανθρώπων και είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να συζητάς με άλλους για το θέμα αυτό.

Μετά τα τρελά τελευταία δύο χρόνια και το πόσο μεταβατική θα είναι και η επόμενη χρονιά (και για την οικογένειά μας), σκέφτομαι τι πραγματικά σημαίνει για μένα ο γάμος.

Δεν ξέρω αν ήμουν τυχερή ή αν υπήρχε πολλή αγάπη (οπότε και δουλέψαμε τη σχέση μας πάνω σε ισχυρές βάσεις) – γιατί σίγουρα δεν υπήρχε τίποτα το σχεδιασμένο και μελετημένο. Είμαστε μαζί με τον άντρα μου από μικροί, πριν καν καταλάβουμε τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας, οπότε όλα έγιναν σταδιακά και χτίσαμε τη σχέση από κοινού βήμα βήμα. Κι ακόμα χτίζουμε.

Για μένα, γάμος είναι σαν να είσαι σε ομάδα.

Είναι να έχεις ένα συμπαίκτη στη ζωή και να έχεις κάποιον να χειροκροτείς (και να σε χειροκροτεί).

Είναι να έχεις κάποιον που είναι πάντα στο πλευρό σου, ό,τι κι αν γίνει.  

Είναι να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ που είσαι πάντα στο πλευρό του. 

Ο Γιώργος κι εγώ διαφωνούμε αρκετά συχνά, αλλά ξέρω ότι είναι πάντα στο πλευρό μου. Μπορεί να πιστεύω ότι είναι εντελώς εκνευριστικός και να μην τον αντέχω καθόλου όταν μου λέει κάτι ενώ εγώ νιώθω ότι έχω δίκιο, αλλά θα είμαι για πάντα στο πλευρό του. Κι αυτό απλώς λειτουργεί και είναι όμορφο.

Χτίζεις μια ζωή με τον καλύτερό σου φίλο. Από τις μεγάλες στιγμές, όπως η απόφαση να μείνετε μαζί, μέχρι τις μικρές στιγμές, όπως το πώς θα τακτοποιήσετε τα ρούχα σας… όλα είναι με τον καλύτερό σου φίλο.

Είναι η ασφάλεια του να ξέρεις ότι ανεξάρτητα από το πόσο άσχημα τσακώθηκες με κάποιον ή ακόμα και πόσοι άνθρωποι σου γυρίζουν την πλάτη, υπάρχει κάποιος που θα εξακολουθεί να σε αγαπά και να είναι στην ομάδα σου.

Μέσα από τις ανατροπές και τις αναποδιές, είναι να έχεις κάποιον δίπλα σου no matter what.

Να περπατάς μαζί του στα καλά και στα κακά, στα παράξενα και στα απροσδόκητα, μέσα από τις καλές αποφάσεις που παίρνεις, αλλά και τις κακές επιλογές που κάνεις.

Να μη νιώθεις ποτέ μόνος, ακόμα κι όταν είσαι.

Αλλά πρέπει να παντρευτείς κάποιον που αγαπάς. Αυτόν που είσαι πραγματικά, πραγματικά ερωτευμένος.

Δεν θα ήμουν καλά χωρίς το Γιώργο. Ίσως είναι κάπως περίεργο να το λέμε αυτό, γιατί υποτίθεται ότι είμαστε δυνατοί και ανεξάρτητοι και δεν χρειαζόμαστε κανέναν.

Όμως, το ότι έχω δίπλα μου τον άνθρωπό μου δε νιώθω ότι με κάνει αδύναμη, αλλά ότι με κάνει πιο δυνατή.

Πιο δυνατή να ξυπνάω το πρωί και να τρέχω μέχρι το βράδυ, πιο ήρεμη να ξέρω ότι θα αναλάβει αυτός όταν δεν αντέχω άλλο, πιο γελαστή όταν διακωμωδούμε τις δύσκολες καταστάσεις στο σπίτι, πιο χαρούμενη από ποτέ όταν ανοίγει την πόρτα του σπιτιού και μπαίνει μέσα.

Αγαπώ τον άνθρωπό μου. Αγαπώ τη ζωή που έχουμε μαζί.

Για μένα, λοιπόν, ο γάμος μου είναι αυτός ο άνθρωπος, ο αγαπημένος μου. Είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου έχουν κάνει. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν. Και δε θέλω να τη φανταστώ.

Για σένα τι σημαίνει γάμος;

__________________________________________

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα.

Πες μου στα σχόλια τις προτάσεις σου και άλλα θέματα για τα οποία θα ήθελες να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνεις το χρόνο σου και διαβάζεις τα κείμενά μου. Μοιράσου το με τους φίλους και την οικογένειά σου εάν το βρήκες χρήσιμο.

Να έχεις μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα! 

Πώς το γράψιμο μπορεί όντως να αλλάξει τη ζωή μας

Στο σχολείο αν μου ζητούσες να γράψω έκθεση ή ένα δικό μου κείμενο τελοσπάντων, δεν μπορώ να πω ότι μου ήταν κι εύκολο! Όταν ήμουν μαθήτρια έγραφα ποιήματα και μου άρεσε να γράφω λίστες και γενικά να γράφω στο χαρτί.

Όμως θεωρούσα ότι δεν έχω φαντασία και δημιουργικότητα για μεγάλα κείμενα. Σαν φοιτήτρια με βοήθησε σίγουρα πολύ το αντικείμενο της δημοσιογραφίας, αλλά δεν το εξασκούσα και πολύ συχνά.

Όταν γέννησα την κόρη μου, άρχισα να ασχολούμαι με τα social media, γνώρισα άλλες μαμάδες που με ενέπνευσαν να διαβάσω και να ασχοληθώ με το blogging.

Όταν λέω ότι το γράψιμο άλλαξε τη ζωή μου, οι περισσότεροι ίσως θεωρούν ότι υπερβάλλω ή είμαι πολύ ρομαντική. Αλλά όχι.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, έχω μπει σε αυτή τη διαδικασία με διάφορες μορφές γραφής:

– Έχω ξεκινήσει να γράφω δυο βιβλία (κι ας μην έχουν τελειώσει ακόμα, κι ας μην τελειώσουν ποτέ…)

– Έχω γράψει περισσότερα από 300 άρθρα στο blog μου και σε άλλα sites

– Ξεκίνησα να στέλνω newsletter στους (πολύ λίγους ακόμα!) συνδρομητές του Runnermom newsletter 

– Ξεκίνησα δειλά δειλά το journaling, το να καταγράφω κάποιες σκόρπιες σκέψεις και ιδέες μου σχεδόν καθημερινά, πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων ή απόλαυσα τη συγκεκριμένη μέρα.

Και μπορώ με σιγουριά να πω ότι το γράψιμο μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου με τρόπους που δεν περίμενες ποτέ:

Το γράψιμο είναι ένας σπουδαίος τρόπος να επικοινωνούμε με τον εαυτό μας.

Δεν χρειάζεται να έχουμε κάτι ενδιαφέρον να πούμε. Το γράψιμο δεν είναι να «έχεις κάτι να πεις». Έχει να κάνει με το να μάθουμε τι θέλουμε να πούμε.

Γράφοντας, ξεκαθαρίζουμε τη σκέψη μας, κάτι που μας επιτρέπει να «μπούμε βαθύτερα» και να βρούμε περισσότερα θέματα για να μιλήσουμε και να γράψουμε.

Το γράψιμο μάς βοηθά να δημιουργήσουμε χώρο στο μυαλό μας και να συνδεθούμε με τις σκέψεις μας. Όσο περισσότερο γράφουμε, τόσο περισσότερο σκεφτόμαστε.

Εάν επιλέξουμε να γράψουμε σε ένα blog, για παράδειγμα, το μόνο που χρειάζεται να αναρωτηθούμε είναι τι σκεφτόμαστε και τι νιώθουμε.

Ο Tim Ferriss, Αμερικανός επιχειρηματίας, συγγραφέας, podcaster, λέει ότι το γράψιμο είναι σαν να παγώνεις τη σκέψη σου στο χαρτί.

Εάν γράφουμε για ένα συγκεκριμένο κοινό, μπορούμε να αναρωτηθούμε ποια μηνύματα θέλουμε να μοιραστούμε με τον κόσμο.

      Τι χρειάζεται περισσότερο ο κόσμος;

      Ποιο είναι αυτό που θα θέλαμε να είχαμε ανακαλύψει νωρίτερα;

      Πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους με τα λόγια μας;

Δεν μαθαίνουμε (μόνο) διαβάζοντας, αλλά γράφοντας. Ακόμα κι αν νιώθουμε ότι «δεν το ‘χουμε».

Το γράψιμο μάς βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα αυτά που διαβάζουμε και ακούμε.

Όλοι μας βομβαρδιζόμαστε συνεχώς με πληροφορίες, ειδήσεις και νέες ιδέες.

Παρόλο που οι αναγνώστες ηλεκτρονικών βιβλίων, τα podcast και τα ηχητικά βιβλία διευκολύνουν την εκμάθηση εν κινήσει, δεν θυμόμαστε τίποτα που διαβάζουμε ή ακούμε αν δεν το χρησιμοποιούμε.

Το γράψιμο είναι μια εξαιρετική λύση εάν δεν διαβάζουμε απλά για διασκέδαση, αλλά πραγματικά θέλουμε να θυμόμαστε περισσότερα από αυτά που διαβάζουμε.

Οι μικροσκοπικές αλλαγές στη ζωή μας μπορούν να οδηγήσουν σε τεράστιες αλλαγές στο μέλλον.

Ποτέ δεν ξέρουμε πώς η γραφή μας θα μπορούσε να διαμορφώσει τη ζωή μας.

Μπορεί να μας βοηθήσει να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στη δουλειά μας, να έχουμε περισσότερο χρόνο για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να ξεκινήσουμε ένα χόμπι ή να έχουμε χρόνο να βγαίνουμε πιο συχνά.

Επιπλέον, η δημοσίευση των κειμένων στο Διαδίκτυο μπορεί να μας ανοίξει εντελώς διαφορετικούς ορίζοντες, ακόμα και επαγγελματικούς.

Το γράψιμο μας βοηθά να σκεφτόμαστε πιο καθαρά.

Το να γράφω με συνέπεια με βοήθησε να μάθω πώς να εκφράζομαι καλύτερα, ώστε να μπορώ να επικοινωνώ με μεγαλύτερη ευκολία και δομή. Προτεραιότητά μου όταν γράφω είναι να γίνομαι κατανοητή και να μην μπερδεύω κανέναν.

Όταν προβληματίζομαι σχετικά με το τι να κάνω για κάποιο ζήτημα, το γράψιμο πάντα με βοηθάει να βρω απαντήσεις.

Και οι αρνητικές σκέψεις ακούγονται λιγότερο τρομακτικές στο χαρτί παρά στο κεφάλι μου!

Φοβόμαστε τόσο πολύ να κάνουμε λάθος επιλογές που παραλύουμε και δεν αποφασίζουμε καθόλου. Το γράψιμο βοηθά στη διαχείριση αυτής της σύγχυσης επειδή διεγείρει τη (δημιουργική) σκέψη.

Έτσι, παίρνουμε καλύτερες (και πιο γρήγορες) αποφάσεις επειδή ξεκαθαρίζουμε ό, τι σκεφτόμαστε, οργανώνουμε τη σκέψη μας και εκλογικεύουμε τα αδικαιολόγητα αρνητικά συναισθήματα.

Αυτό που μου αρέσει όσα χρόνια γράφω είναι ότι «τα γραπτά μένουν».

Αυτά που έγραφα τα πρώτα χρόνια που άρχισα να δουλεύω, τον πρώτο καιρό που έγινα μαμά, την περίοδο που έβαλα την άσκηση στη ζωή μου, τις σκέψεις μου όταν τρέχω. Όλα αυτά είναι αναμνήσεις που χαίρομαι που τις έχω γραπτώς.

Τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, αφιερώνω μερικές ώρες για να ξεφυλλίσω παλιά ημερολόγια και σημειώσεις μου. Κάποιοι το κάνουν όταν πλησιάζουν τα γενέθλιά τους ή την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Αυτό με βοηθά να παραμένω προσγειωμένη, να είμαι ευγνώμων για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα, να νιώθω περήφανη για το πόσο μακριά έχω φτάσει και να παραμένω συνδεδεμένη με τον προηγούμενο εαυτό μου. Συχνά με εκπλήσσει αυτό που ευχόμουν πριν από χρόνια ή μικροσκοπικά περιστατικά που με ενοχλούσαν.

Υπάρχουν και πολλά έτοιμα τετράδια με σημειώσεις για να καταγράφουμε με λίγες λέξεις πώς ήταν η μέρα μας, ημερολόγια ευγνωμοσύνης που θα μας βοηθήσουν να εστιάζουμε στα θετικά της κάθε μέρας.

Στην πρόσφατη ομιλία του στο Αγρίνιο ο Στέφανος Ξενάκης μας διάβασε ένα απόσπασμα που έγραφε ότι ξαναδιαβάζοντας αυτά που γράψαμε είναι σαν να τα ξαναζούμε δεύτερη φορά.

Το γράψιμο με βοήθησε και στο να κάνω νέους φίλους.

Δημοσιεύοντας τα γραπτά μου στο blog μου και στα social media, συνδέθηκα με υπέροχους ανθρώπους, ανθρώπους που σκέφτονται σαν κι εμένα, ή που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις.

Παρόλο που ήταν κάτι που δεν το περίμενα ποτέ, η γραφή μου μού επέτρεψε να επεκτείνω το δίκτυό μου και να δημιουργηθεί έτσι μια ξεχωριστή κοινότητα ανθρώπων, που αλληλοστηρίζεται και δίνει έμπνευση και κουράγιο.

Δεν είναι δύσκολο να αρχίσεις να γράφεις

Αν νιώθεις έτοιμος να αρχίσεις να γράφεις με συνέπεια, βάλε ένα μικρό στόχο, πχ 5-10 λεπτά τη μέρα. Απλά να είσαι σίγουρος ότι μπορείς να γράψεις χωρίς περισπασμούς.

Βάλε και υπενθύμιση τον πρώτο καιρό η συνδύασέ το με κάτι άλλο, πχ την ώρα που πίνω τον καφέ μου το πρωί ή λίγη ώρα πριν ξαπλώσω: αρκεί ένα όμορφο τετράδιο ή ένα δωρεάν blog ή άλλες πλατφόρμες που επιτρέπουν να ανεβάσει οποιοσδήποτε δωρεάν περιεχόμενο.

Είναι πολύτιμο το να μπορούμε να μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τις ιδέες και τις γνώσεις μας με τον κόσμο!

____________________________________________

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα.

Πες μου στα σχόλια τις προτάσεις σου και άλλα θέματα για τα οποία θα ήθελες να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνεις το χρόνο σου και διαβάζεις τα κείμενά μου. Μοιράσου το με τους φίλους και την οικογένειά σου εάν το βρήκες χρήσιμο.

Να έχεις μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (PART 2)

Σε συνέχεια του πρώτου μέρους της προηγούμενης εβδομάδας σχετικά με τους λόγους που ο μινιμαλισμός θα βοηθήσει στην καθημερινότητα μιας οικογένειας, δημοσιεύω σήμερα το δεύτερο μέρος του άρθρου, στο οποίο γράφω κάποιες από τις αλλαγές που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως οικογένεια για να έρθουμε λίγο πιο κοντά στην απλότητα.

Φυσικά, η οικογενειακή κατάσταση του καθενός είναι μοναδική και τα αποτελέσματά μας θα εξαρτηθούν από τον τρόπο προσαρμογής μας σε όλη αυτή τη «νέα πραγματικότητα».

1) Πιστεύω, κύριο βήμα πρέπει να είναι να εξετάσουμε τις αγοραστικές μας συνήθειες. Η βασική αιτία της οικογενειακής μας ακαταστασίας προέρχεται από όλα τα «εισερχόμενα» πράγματα. Επομένως, αν αναθεωρήσουμε την αγοραστική μας συμπεριφορά, έχουμε ήδη κερδίσει τη μισή μάχη (και έχουμε εξοικονομήσει και χρήματα! Win-win situation!)

2) Ξεκινάμε με μικρά βήματα και χτίζουμε σταδιακά. Οι περισσότερες οικογένειες δεν έχουμε χρόνο (το οποίο ελπίζουμε να αλλάξουμε με την απλοποίηση), οπότε το να «περάσουμε τη γραμμή τερματισμού» ίσως μας φαίνεται απραγματοποίητο!

Η καλύτερη, λοιπόν, λύση είναι να χωρίσουμε τις προσπάθειές μας σε μικρά βήματα. Για παράδειγμα, ως οικογένεια, μπορούμε να προσπαθήσουμε να αφιερώνουμε μισή ωρίτσα την ημέρα σε αυτό το σκοπό ή να ασχοληθούμε με συγκεκριμένα σημεία του σπιτιού και να γιορτάσουμε την πρόοδό μας, όσο μικρή κι αν είναι.

3) Σε καμία περίπτωση δεν επιβάλλουμε στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αυτό που εμείς αποφασίσαμε.

Ειδικά για τα παιδιά, μπορούμε να τους εξηγήσουμε τη διαφορά ποιότητας με ποσότητα. Μειώνοντας τα παιχνίδια που «έρχονται» στο σπίτι είναι ένας γρήγορος (και σίγουρος) τρόπος για μια άμεση νίκη απλοποίησης. Μπορούμε να εξηγήσουμε στα παιδιά, τη μεγάλη σημασία που έχει η ποιότητα σε σχέση με τον αριθμό «φτηνών» παιχνιδιών που χαλάνε ευκολότερα ή που δεν έχουν τόσα να μας προσφέρουν εκπαιδευτικά όσο τα «ποιοτικότερα» παιχνίδια.
Η μείωση, φυσικά, είναι απαραίτητο να γίνει και για τα παιχνίδια που έχουμε ήδη μαζεμένα στο σπίτι.
Κάποιες οικογένειες κάνουν τη δική τους «ανακύκλωση» στα παιχνίδια και στα παιδικά βιβλία (rotation) αλλάζοντας ανάλογα με την εποχή ή ανά διαστήματα τα διαθέσιμα παιχνίδια και «κρύβοντας» τα υπόλοιπα ώστε τα παιδιά να τα «επιθυμήσουν» και όταν επανεμφανιστούν να τα απολαύσουν περισσότερο.

Πόσα σπίτια κι αν έχουμε δει με υπέροχες στοίβες κουτιών με όμορφες ταμπελίτσες ανά είδος παιχνιδιού και τα παιδιά παίζουν με τα κατσαρολικά της μαμάς ή με ένα παλιό κουτί από παπούτσια! Been there!
(Κάπου διάβασα στο εξωτερικό και για «toy library», μια «δανειστική βιβλιοθήκη παιχνιδιών». Είναι ένας εξαιρετικά φθηνός τρόπος να νοικιάσουμε ή να δανειστούμε παιχνίδια για τα παιδιά μας, αλλά και να δοκιμάσουμε ορισμένα αντικείμενα πριν αποφασίσουμε να τα αγοράσουμε. Μια βιβλιοθήκη παιχνιδιών είναι καλή από μινιμαλιστική οπτική, καθώς ενθαρρύνει τα παιδιά μας να φροντίζουν τα παιχνίδια που έχουν δανειστεί και μειώνει τη σπατάλη παιχνιδιών.
Δεν έχω ακούσει για κάτι τέτοιο ακόμα στην Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε να ξεκινήσει «πιλοτικά»-δοκιμαστικά από γειτονιές ή παρέες γονιών!
)

Και δεν είναι μόνο τα παιχνίδια των παιδιών, αλλά και τα «καλλιτεχνήματά» τους! Ειδικά, αν αρέσουν στα παιδιά μας οι κατασκευές και οι χειροτεχνίες, το σπίτι γεμίζει με στοίβες ζωγραφιές και artwork που δεν έχουμε πού να πρωτοαποθηκεύσουμε. Για τις ζωγραφιές έχω ακολουθήσει κατά καιρούς δυο τρόπους:
Όταν τα παιδιά ζωγραφίζουν κάτι, το βάζουμε σε ένα κουτί. Αν μπορώ άμεσα να «ξεφορτωθώ» κάτι που είναι πχ εκτυπώσιμο ή παλιότερο κλπ (διακριτικά πάντα χωρίς να με δουν!!) το κάνω. Σε γενικές, όμως, γραμμές, και για να μη γίνομαι «ύπουλη!», μόλις το κουτί γεμίσει κάπως, τους το δίνω και πρέπει να καταλήξουν μόνοι τους τι κρατάνε και τι όχι. Στην αρχή, τους ήταν δύσκολο. Όσο μεγαλώνουν και εξοικειώνονται με τη διαδικασία, είναι πιο επιλεκτικοί.

Extra tip

Για όσα κρατάμε υπάρχουν δυο επιλογές, λοιπόν. Είτε τα σκανάρουμε και φτιάχνουμε ένα σαν άλμπουμ ή σαν powerpoint στον υπολογιστή, είτε τα κάνουμε σπιράλ βιβλιαράκια ανά έτος ή ανά παιδί. Κάποιοι κρατάνε κάποια και τα κρεμάνε στον τοίχο.
Για τις χειροτεχνίες, τις «εκθέτουμε» στο σπίτι μέχρι να τις βαρεθούμε και αν μετά δεν θέλουμε άλλο να τις βλέπουμε, αλλά θέλουμε να τις κρατήσουμε, τις βάζουμε σε ένα κουτί με την προϋπόθεση ότι όταν αυτό το κουτί γεμίσει, κάνουμε ξεκαθάρισμα: δεν παίρνουμε δεύτερο κουτί!

Πρέπει, εξάλλου, να έχουμε στο νου μας και τις δραστηριότητες/εργασίες που τα παιδιά φέρνουν από το σχολείο. Ειδικά για παιδικό και νήπιο, ο όγκος των εργασιών είναι πολύ μεγάλος. 
Σε γενικές γραμμές, η φωτογράφιση κάθε κατασκευής και το σκανάρισμα (ή φωτογράφιση) κάθε ζωγραφιάς είναι ο πιο εύκολος τρόπος. 

4) Κάθε πράγμα έχει τη θέση του

Για κάθε αντικείμενο πρέπει να έχουμε στο νου μας πού αποθηκεύεται, πώς και πόσο συχνά χρησιμοποιείται, τι χώρο καταλαμβάνει.

Αυτό είναι καλό και για τα παιδιά που αν γνωρίζουν τη θέση κάθε παιχνιδιού, μπορούν να μάθουν να βοηθούν στην τακτοποίηση.

Extra tip

Για τα πράγματα που αγοράζουμε, αφαιρούμε άμεσα τη συσκευασία του προϊόντος ή την ετικέτα κλπ, ώστε να μην πετάμε βιαστικά από δω κι από κει χαρτιά και κουτιά όταν έρθει η ώρα να το χρησιμοποιήσουμε και μπορεί να βιαζόμαστε.

5) Σταματάμε να «τσιμπάμε» από online διαφημίσεις και προσφορές.

Μπορεί να μας είναι εύκολο να κόψουμε τις άσκοπες βόλτες στα μαγαζιά που μπορεί να μας παρασύρουν σε αγορές πραγμάτων που δε χρειαζόμαστε. 

Ωστόσο, η ευκολία του Ίντερνετ μπορεί εύκολα να μας οδηγήσει σε περιττές αγορές ή να δημιουργήσει την επιθυμία για κάτι μελλοντικά.

6) Δεν χρειάζεται να δεχόμαστε και να κρατάμε πράγματα που μας φέρνουν γνωστοί και φίλοι.

Μπορεί να μας φέρουν ρούχα των παιδιών τους ή αντικείμενα που δε χρησιμοποιούν κι εμείς να τα δεχτούμε, χωρίς να τα χρειαζόμαστε, επειδή διστάζουμε να πούμε όχι, φοβούμενοι μη φανούμε αγενείς.

Τι κάνουμε με τα πράγματα που δεν είμαστε σίγουροι

Για τα πράγματα που δεν είμαστε σίγουροι, μπορούμε να τα συσκευάζουμε σε κουτιά και να τα φυλάξουμε σε ένα σημείο στο σπίτι ή σε κάποια αποθήκη. Αν συνεχίσουμε να μην τα χρησιμοποιούμε για καιρό, τότε σημαίνει πως ήρθε η ώρα να τα ξεφορτωθούμε.

Αυτό το έχω κάνει και με τα πράγματα των παιδιών: έχω κρύψει παιχνίδια τους και αντικείμενα που έπαιζαν και διαπίστωσα ότι κάποια δεν τα ζήτησαν για πολύ καιρό, οπότε τα έδωσα (ύπουλο αλλά αποτελεσματικό, ειδικά όταν μαζεύουν το κάθε πετραδάκι και κάθε κουκουνάρι που βρίσκουν το δρόμο τους!!)

Μία οικογένεια δεν μπορεί να γίνει μινιμαλιστική από τη μία στιγμή στην άλλη.

Χρειάζεται σίγουρα μία μεταβατική περίοδος και συνήθως, σύμφωνα και με σχετικές έρευνες που έχουν γίνει, όπως διάβασα, θα χρειαστούν σίγουρα περισσότεροι από έξι μήνες με ένα χρόνο για να αλλάξει η νοοτροπία όλης της οικογένειας.

Μπορείς να διαβάσεις και τα άρθρα:

Πώς ξεκαθαρίζουμε με τη μέθοδο της Μαρί Κοντό

Ξεκαθάρισμα …ξανά (+εκτυπώσιμα)

Πώς να κάνουμε τη ζωή μας πιο απλή (+express minimalism challenge) part 1

Πώς να προγραμματίσουμε τη μέρα μας με απλότητα (+Εκτυπώσιμο πλάνο)

Απλότητα: Πώς να τακτοποιήσουμε την ψηφιακή ζωή μας

Ποια είναι η δική σου εμπειρία για την απλότητα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον;

Πώς διαχειρίζεσαι τον όγκο των πραγμάτων μέσα στο σπίτι σου;

Θα χαρώ πολύ να ακούσω τα σχόλια σου και να μοιραστείς μαζί μας τα δικά σου tips για μια πιο μινιμαλιστική οικογενειακή ζωή.

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα 

Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Μινιμαλισμός και οικογένεια (part 1)

Γιατί μια οικογένεια να γίνει μίνιμαλ;

Μινιμαλισμός (η επιδίωξη της απλότητας δηλαδή) είναι να εστιάζεις λιγότερο σε πράγματα και περισσότερο σε στιγμές, δημιουργία αναμνήσεων, σε εμπειρίες και χρόνο με τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας.

Τι γίνεται, όμως, με τους πολυάσχολους γονείς με παιδιά ή γενικά με μεγαλύτερες οικογένειες;

Μπορεί ένα σπίτι με οικογένεια και μικρά παιδιά να είναι μίνιμαλ; Να είναι απλό; Χωρίς πολλά πολλά;

Μπορώ να είμαι μινιμαλιστής με οικογένεια;

Πώς μπορώ να ζω απλά με την οικογένειά μου, όταν όλα τα μικροπαίδια έχουν το καθένα τα δικά του, προσωπικά, πράγματα;

Κι αν μέχρι τώρα το σπίτι μου είναι χάος, μπορώ να γίνω μινιμαλιστής γονιός;

Κι αν ναι, πόσος καιρός απαιτείται; Και τι δεξιότητες;

Και τι γίνεται με τα παιδιά; Πώς μπορούμε να τους μιλήσουμε για το μινιμαλισμό;

Το να ζούμε με ένα μινιμαλιστικό τρόπο ζωής δε σημαίνει απλά μείωση της ακαταστασίας, της σαβούρας, των περιττών πραγμάτων από το σπίτι.

Μας ωθεί να είμαστε πιο intentional, να έχουμε βασικούς στόχους, σκοπό, και να εξαλείψουμε οτιδήποτε μας αποσπά από τη ζωή μας, από αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο.

Μετατοπίζει την εστίαση από τα υλικά αντικείμενα σε πιο πολύτιμα πράγματα, όπως κοινές οικογενειακές εμπειρίες, συντροφικότητα και ψυχική ηρεμία.

Μινιμαλισμός δε σημαίνει βάφω όλους τους τοίχους άσπρους και έχω πέντε έπιπλα σε όλο το σπίτι. 

Ούτε ότι στα ράφια μου δεν έχω ούτε ένα βιβλίο, μόνο ένα κουλ βάζο και ένα φυτό.

Τι σημαίνει, όμως, μινιμαλισμός για μια οικογένεια;

Το να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σημαίνει όχι μόνο να τα φροντίζουμε, αλλά και να διαχειριζόμαστε όλα τα πράγματα τους.

Με τα χρόνια, τα βρεφικά σύνεργα, τα ρούχα, τα παιχνίδια, τα σακίδια, τα παζλ και τα παιχνίδια, ο αθλητικός εξοπλισμός και όλα τα σχετικά μοιάζουν να πολλαπλασιάζονται την ώρα που κοιμόμαστε!!! Ειδικά αν αυξάνεται και ο αριθμός των παιδιών. Το καθένα έχει τα δικά του, δυσκολεύεται να αποχωριστεί το οτιδήποτε και επιπλέον, δε σταματά να ζητά νέα πράγματα και να κρατά όλες τις ζωγραφιές, τα χαρτάκια, τα σημειωματάκια, τα κουτιά, τις κορδέλες και παρακορδέλες κλπ που «ίσως χρειαστούν σε καμιά χειροτεχνία».

Φυσικά, για να μη λέω μόνο για τα παιδιά, κι εγώ η ίδια έχω το μερίδιό μου, από σημειωματάρια, πράγματα που «πιθανώς χρειαστώ στο μέλλον», είδη ζωγραφικής και scrapbooking, σχολικά είδη – λες και έχω βιβλιοπωλείο – ακόμα και προμήθειες ραπτικής (που δε ράβω κιόλας!!!!). Κατά διαστήματα αγόραζα κουτιά και καλάθια αποθήκευσης (αγαπημένο μου είδος!) τα οποία πόσο τακτοποιημένα να διατηρήσεις όταν έχεις χίλια πράγματα στο σπίτι;

Εντάξει… με το μεγάλο μπαμ της Μαρί Κοντό το Μάρτιο του 2020, επί της πρώτης καραντίνας που «Μείναμε σπίτι», έφυγε πολύυυυυυ πράγμα… Και όντως βελτιώθηκε η κατάσταση κάπως.

Όμως, αν υπάρχει μια προδιάθεση να παρατάμε κάτι χωρίς να το βάζουμε στη θέση του την ώρα που πρέπει (όχι εγώ, μια γνωστή μου…) και αν αυτό γίνεται επί τον αριθμό των ατόμων που ζουν στο σπίτι… χάνεται η μπάλα!

Η ακαταστασία γύρω μας, όσο κι αν ξέρουμε ότι εμείς ευθυνόμαστε, αυξάνει το άγχος μας, ειδικά για εμάς τους γονείς, γιατί εκτός από τα άπειρα τρέχοντα και καθημερινά που πρέπει να γίνουν στο σπίτι, είμαστε περικυκλωμένοι από όλα αυτά τα …επιπλέον πράγματα, όλα αυτά τα πραγματικά περιττά!

Γιατί να απλοποιήσουμε σαν οικογένεια;

Το να σκεφτούμε να μπούμε στη διαδικασία του μινιμαλισμού είναι εύκολο με την έννοια «α καλό σαν ιδέα, θα μπει στη λίστα «Να το κάνω …κάποια στιγμή»».

Αν, όμως, μπούμε σε ένα χαοτικό οικογενειακό περιβάλλον, με τον καθένα να έχει τις δικές του ιδέες και απόψεις, κάτι τέτοιο φαίνεται ανέφικτο, μη υλοποιήσιμο. Η διαδικασία της απλοποίησης και της απομάκρυνσης των περιττών ακούγεται απίστευτα τρομακτική.
Χρειαζόμαστε πολλά κίνητρα για να ξεκινήσουμε να γίνουμε μινιμαλιστές.

Πρέπει να βρούμε τη στιγμή που θα μας οδηγήσει να υιοθετήσουμε ένα μινιμαλιστικό τρόπο ζωής.

Ποιο το όριό μας, το σημείο που «δεν πάει άλλο»;

Για μένα, οι βασικοί λόγοι που θεωρώ αυτή τη διαδικασία απαραίτητη με 45 (!!) παιδιά μέσα στο σπίτι είναι:

1) Ο διαθέσιμος χώρος στο σπίτι

Αν το αφήσουμε στην τύχη του, η ακαταστασία θα καταλάβει το σπίτι μας (αναπόφευκτο!), κλείνοντάς μας το δρόμο της σε όλες τις επιφάνειες, στο πάτωμα, στα ντουλάπια, καταλαμβάνοντας κάθε αποθηκευτικό χώρο και όχι μόνο.

Κι εμείς εκεί να ψάχνουμε παιχνίδια, ρούχα, χαρτιά, ακόμα και κουζινικά.

Το έχω ξαναπεί. Δε χρειαζόμαστε χίλιους αποθηκευτικούς χώρους και χίλιες λύσεις αποθήκευσης. Χρειαζόμαστε λιγότερα πράγματα!

Είναι εξουθενωτικό, ειδικά σε πολυμελείς οικογένειες, να παραβιάζουμε ο ένας τον προσωπικό χώρο του άλλου και η όλη ακαταστασία απλώς ενισχύει την ένταση στο σπίτι.

2) Καθαριότητα

Όσο περισσότερα πράγματα έχουμε, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα καθαρίσουμε. Πώς να πάρουμε την απόφαση να κάνουμε δουλειές όταν ξέρουμε ότι πρέπει να αδειάσουμε τις γεμάτες επιφάνειές μας, τις τιγκαρισμένες βιβλιοθήκες μας, τα μικροέπιπλα και μικροπράγματα που συναντάμε σε όλο το σπίτι;

3) Τα σκουπίδια μας

Ναι, ναι, καλά διάβασες! Όσο περισσότερο απλοποιήσουμε την καθημερινότητά μας, τόσο πιο εύκολα θα προγραμματίζουμε τις δραστηριότητές μας, ακόμα και τα γεύματά μας και τόσο πιο αποτελεσματικά θα κάνουμε και τις αγορές μας.

Και θα εξοικονομούμε και χρήματα και δε θα πετάμε φαγητά, ληγμένα τρόφιμα κλπ, ούτε θα «μπουχτίζουμε» τα ντουλάπια μας με αχρησιμοποίητα, αχρείαστα πράγματα.

4) Περισσότερος ποιοτικός χρόνος

Κι αυτό μεγάλη αλήθεια. Όσο περισσότερα πράγματα έχουμε, τόσο περισσότερο τακτοποιούμε, τόσο περισσότερο καθαρίζουμε, τόσο περισσότερο χάνουμε πολύτιμο χρόνο από τον προσωπικό μας (πολύτιμο) χρόνο, αλλά και από το χρόνο με τους αγαπημένους μας.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις και δυσκολίες;

Φυσικά, όπως έγραψα και παραπάνω, δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό. Πάρα πολλά πράγματα, λίγος, πιεσμένος χρόνος και δυσκολία να το πάρουμε απόφαση.

Πραγματικά, όταν δεν έχουμε μπει ποτέ σε διαδικασία απλοποίησης, δεν ξέρουμε από πού να ξεκινήσουμε ή θεωρούμε ότι δεν πρόκειται να το καταφέρουμε!

Επιπλέον, δε γίνεται να «αναγκάσουμε» τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να συμμετάσχουν σε αυτή τη διαδικασία μόνο και μόνο επειδή εμείς το πήραμε απόφαση!

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα 😊

Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Positive parenting: Γονέας γίνεσαι, δε γεννιέσαι!

Ακούμε συνέχεια από ψυχολόγους για Θετική Ανατροφή παιδιών (positive parenting) και ακούμε και γονείς, της γενιάς των δικών μας γονιών ή και νεότερους, να λένε πως «εσείς τι πάθατε που μεγαλώσατε με τιμωρίες;», «αν το παιδί δε φάει και καμία σφαλιάρα δε βάζει μυαλό», «τι καινούρια μόδα είναι αυτοί οι ψυχολόγοι;!» κλπ κλπ.

Στο πρώτο μου παιδί διαπίστωσα ότι έκανα πολλά λάθη και συμπεριφορές copy paste από γιαγιάδες και θειάδες που πολύ εύκολα έλεγαν «το παιδί είναι χειριστικό», «το παιδί σε κάνει ο,τι θέλει», «δεν γίνεται να μην έχει πρόγραμμα», «μην το παίρνεις συνεχώς αγκαλιά», «άστο να κλάψει», «πίεσέ το να φάει» κ.ο.κ.

Η θετική διαπαιδαγώγηση δεν είναι «αφήνω το παιδί να κάνει ό,τι θέλει, να είναι ανεξέλεγκτο!».

«Η θετική διαπαιδαγώγηση εστιάζει στο να διδάξει στα παιδιά όχι μόνο τα ΤΙ αλλά και τα ΓΙΑΤΙ.»

Το ebook που δώσαμε δώρο στο giveaway που είχα κάνει λίγους μήνες πριν στο instagram μαζί με το allaboutparents.gr μας εξηγεί αυτό ακριβώς με τον πιο απλό και πρακτικό τρόπο: τι είναι η θετική διαπαιδαγώγηση, τι μπορούμε να κάνουμε για να καλλιεργήσουμε με τα παιδιά μας μια σχέση με σεβασμό, κατανόηση, καθοδήγηση με αγάπη και ενθάρρυνση, χωρίς να χρησιμοποιούμε τον εκφοβισμό και τη βία για να «ελέγξουμε» τη συμπεριφορά τους.

Πρόκειται για ένα χρήσιμο βιβλίο για τη σημασία του θετικού τρόπου ανατροφής με ερωτήσεις-ασκήσεις για τους γονείς, ώστε να εντοπίσουν τη δική τους συμπεριφορά, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε, τι να κάνουμε διαφορετικά.

Η θετική ανατροφή μάς βοηθά να δημιουργήσουμε ένα δυνατό συναισθηματικό δεσμό με το παιδί μας σήμερα, που θα του εξασφαλίσει καλές διαπροσωπικές σχέσεις αύριο.

Ποιος δε θέλει να νιώθει καλά, μικρός ή μεγάλος;

Καθένας μας έχει ανάγκη να έχει τον έλεγχο του σώματός του, των αποφάσεών του, των συναισθημάτων του.

Αυτό είναι που οδηγεί σε καλύτερο αυτοέλεγχο και καλύτερη εσωτερική ρύθμιση, που σημαίνει ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη ως ενήλικας να σταματήσει τις κακές συνήθειες, τις διαφόρων ειδών εξαρτήσεις, και να αυξήσει τις θετικές και υγιεινές συμπεριφορές.

Σαν γονείς, όσο κι αν μας βγαίνει φυσικά να ελέγχουμε τα παιδιά, να τα υπερπροστατεύουμε, πρέπει να κάνουμε ό, τι περνά από το χέρι μας, ώστε να αισθάνονται   δυνατά, χρειάζεται να τα ενθαρρύνουμε να μάθουν να ρυθμίζουν τον εαυτό τους, δηλαδή τη διάθεση, τα κίνητρα, τους φόβους τους.

Τα παιδιά χρειάζονται να μάθουν να είναι υπεύθυνα και να κάνουν σωστές επιλογές. Να γίνουν σταδιακά ανεξάρτητα. 

Στο ebook του allaboutparents εξηγείται τεκμηριωμένα και με παραδείγματα, σε 79 σελίδες, όλη η πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να επιτρέψουμε στο παιδί να παίρνει αποφάσεις, να έχει τον έλεγχο της ζωής του και να έχει την ευθύνη των πράξεών του και της ζωής του.

Δυστυχώς, πολλοί γονείς εστιάζουν στις δυσκολίες του παιδιού τους, ή σε κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του που δεν τους αρέσει. Κι ακόμα κι αν δεν το εκφράζουν με λόγια, το παιδί το αντιλαμβάνεται, κάτι που το δυσκολεύει να εξελιχθεί.

Δε θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που δέχονται ό, τι και να τους λέμε χωρίς δεύτερη κουβέντα (ναι, μπορεί να είναι λίγο κουραστικό για εμάς στην αρχή, όμως έχει καταπληκτική επίδραση στο παιδί).

Ενθαρρύνοντας το παιδί μας, το βοηθάμε να νιώσει ότι είναι ικανό και μπορεί, το βοηθάμε να αναπτύξει αυτοεκτίμηση. 

«Η Θετική Διαπαιδαγώγηση δεν είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο που θα θέλαμε εμείς οι ίδιοι να μας συμπεριφέρονται.»

Το κλειδί για να βρούμε το κίνητρο για άσκηση

Δεν είναι εύκολο να ξεσηκωθούμε για οποιοδήποτε είδος άσκησης. Δεν είναι καν εύκολο να σηκωθούμε από τον καναπέ μας. 

Είχα γράψει και παλιότερα 7+1 τρόπους για να βρούμε την όρεξή μας για άσκηση.

Ανάμεσα στα άλλα, έγραφα να συνδυάσουμε την άσκησή μας με χρόνο με φίλους.

Για μένα αυτό αποδείχτηκε η καλύτερη λύση. Όλη η αγάπη μου για το τρέξιμο δημιουργήθηκε όταν άρχισε να με ξεσηκώνει μια φίλη μου να τρέξουμε μαζί για παρέα. Το τρέξιμο με την αδερφή μου και τις φίλες μου, το θεωρώ κανονική απόδραση!!

Επίσης, το να πηγαίνεις με άλλους βοηθάει στο να ξεσηκώνεσαι, να δυσκολεύεσαι να ακυρώσεις.

Σύμφωνα με αμερικανική έρευνα, η κοινωνική αλληλεπίδραση θα μπορούσε όντως να είναι το κλειδί για την έναρξη ενός προγράμματος άσκησης.

Στη συγκεκριμένη έρευνα προέκυψε ότι οι λιγότερο δραστήριοι άνθρωποι που αλληλεπιδρούσαν με αυτούς που ασκούνταν τακτικά, ένιωθαν ενθάρρυνση.

Επιπλέον, όσοι ήταν λιγότερο κοινωνικοί κατέληξαν να ασκούνται λιγότερο.

Η τακτική άσκηση είναι αποδεδειγμένο ότι βελτιώνει σημαντικά την ψυχική υγεία και η ομαδική δραστηριότητα είναι μια πολύ πετυχημένη συνταγή!

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να συνδυάσουμε  την κοινωνικοποίηση και την άσκηση, δεν είναι σίγουρα μόνο το τρέξιμο. 

Μπορούμε να περπατήσουμε με φίλους, να κάνουμε ένα μάθημα γυμναστικής, πιλάτες, γιόγκα…

«Μας δίνει ευθύνη»

Η άσκηση με έναν φίλο απαιτεί δέσμευση και υπευθυνότητα.

Είναι πολύ εύκολο να πούμε «άστο μωρέ για σήμερα» και να μην πάμε, όταν για να ασκηθούμε βασιζόμαστε μόνο στον εαυτό μας.

Με έναν φίλο, όμως, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ο ένας τον άλλον ως κίνητρο για να βεβαιωθούμε ότι δε θα παρατήσουμε που έχουμε σκοπό να κάνουμε.

Εκτός αυτού, μπορούμε να κάνουμε νέους φίλους, νέες παρέες σε ένα περιβάλλον ομαδικής άσκηση και, εάν δεν είμαστε εκεί για το συνηθισμένο μάθημά μας στην καθιερωμένη ώρα μας, μπορεί να μας ρωτήσουν: «Πού είσαι;» οπότε υπάρχει αυτή η μικρή «ενοχή» που θα φροντίσει να είμαστε εκεί την επόμενη φορά!

Και παρόλο που κάποιοι μπορεί να είναι σε διαφορετικό επίπεδο φυσικής κατάστασης από άλλους, όλοι προσπαθούν να πετύχουν το ίδιο πράγμα.

Ο καθένας κάνει το δικό του ατομικό ταξίδι. Αντί να βλέπουμε κάποιον ως ανταγωνισμό, ας τον δούμε ως σημείο αναφοράς του πού θέλουμε να φτάσουμε, τι θέλουμε να είμαστε και να μην φοβόμαστε να συζητάμε μαζί του για αυτό, να δούμε πώς έφτασε εκεί.

Όλοι παλεύουμε για τον ίδιο στόχο είτε πρόκειται για πνευματική βελτίωση, σωματική βελτίωση, φυσική κατάσταση ή απόδοση – όλοι είμαστε εκεί για κάτι καλύτερο, για να βελτιωθούμε.

Πριν αρχίσω το τρέξιμο και γενικά την άσκηση, το έχω ξαναγράψει, ήμουν εντελώς άσχετη με όλα αυτά. Δεν είχα γυμναστεί ποτέ μου, πόσο μάλλον τακτικά! 

Επειδή είχα τα δυο μεγάλα παιδιά μου μωρά, δεν έβγαινα πολύ έξω, η ψυχολογία μου ήταν περίεργη και ένιωθα πολύ κουρασμένη, οπότε τσιμπολογούσα κι όλη τη μέρα. Αυτό επηρέαζε αρνητικά ακόμα περισσότερο τη διάθεση αλλά και την αυτοπεποίθησή μου.

Όταν άρχισα να τρέχω και να πηγαίνω γυμναστήριο, άρχισα να ξεπερνάω προσωπικά μου όρια και φόβους. 

Το ότι μοιραζόμουν αυτό το ταξίδι μέσα από τα social media και όλη αυτή η αγκαλιά που δέχτηκα και η επιβράβευση, με βοήθησαν πραγματικά να συνεχίσω. Ένιωθα ότι κάνω κάτι πέρα από τα παιδιά, ότι κάνω κάτι για μένα, ότι τα καταφέρνω. Και αυτό το εισέπραττε και η οικογένειά μου, το έβλεπαν ως παράδειγμα και τα παιδιά.

Οι άνθρωποι γύρω μου με στήριζαν και ταυτόχρονα ένιωθα και σωματικά και ψυχολογικά τα αποτελέσματα. Με βοήθησε πολύ με την αυτοπεποίθηση και το άγχος μου. 

Ίσως να μη σκεφτόμουν ποτέ να πάω σε ένα γυμναστήριο – είτε με κάποιον άλλον είτε μόνη μου – και τώρα ανυπομονώ να τρέξω, το βλέπω ως δώρο στον εαυτό μου.

Εκείνη η στιγμή που η φίλη μου η Όλγα μου είπε «Έλα, μην το σκέφτεσαι, θα είμαστε παρέα», μου άλλαξε πραγματικά τη ζωή (και μου χάρισε μια μοναδική φίλη!)

Να λέμε στα παιδιά μας πώς νιώθουμε

Η ανατροφή των παιδιών είναι ένα δύσκολο ταξίδι.

Ανυπομονούμε να διαμορφώσουμε μικρά, ακατέργαστα μυαλουδάκια και ζωές, ώστε να γίνουν οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους και αγχωνόμαστε ότι ένα μικρό λάθος μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά μας κάποιο τραύμα που θα το ακολουθεί για πάντα.

Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε και το άγχος για όλα τα πρακτικά: διαβάσματα, δραστηριότητες, μαγειρέματα, ρούχα, παπούτσια, σιδέρωμα, σούπερ μάρκετ, καθαριότητα, τη δουλειά μας κλπ κλπ κλπ.

Και είναι φυσικό να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κρατήσουμε την υπομονή μας πάντα και να απαντάμε στα παιδιά με κατανόηση και ενσυναίσθηση και να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και την ένταση της φωνής μας σε «χαμηλά ντεσιμπέλ»!

Η γονεϊκότητα έχει πολλές προκλήσεις. Μάς φέρνει αντιμέτωπους με τον τρόπο που μεγαλώσαμε, με τον τρόπο που νιώθαμε εμείς σαν παιδιά, αντιμέτωποι με τα δικά μας συναισθήματα. 

Και είναι πολύ συχνά δύσκολο να διαχωρίσουμε αυτά τα συναισθήματα από τον τρόπο που φερόμαστε στα παιδιά μας.

Νιώθουμε απογοητευμένοι, πιεσμένοι, έχουμε νεύρα και εκείνη την ώρα έρχεται ένα από τα παιδιά και θέλει να παίξουμε μαζί, θέλει να φάει, παίζει κρυφτό με τα αδέρφια του και χώνεται στα πόδια μας, φωνάζει δυνατά δίπλα στο αυτί μας… Τι κάνουμε εμείς; Μήπως μιλάμε ήρεμα; Μήπως εξηγούμε; Ακούγεται γνωστό το σενάριο;

Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, νιώθω πως είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω να αντιμετωπίσω σαν γονιός. Νιώθω πως το να κρατήσω την ψυχραιμία μου όταν είμαι πτώμα και πελαγωμένη από τις εκκρεμότητες και τις υποχρεώσεις μου, είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο!

Το να εκφράζω τα συναισθήματά μου στα παιδιά ίσως με έχει βοηθήσει κάπως να το διαχειριστώ όλο αυτό. Παλιότερα ένιωθα πως πρέπει να φαίνομαι δυνατή, πώς πρέπει να κρύβω τα δυσάρεστα συναισθήματα για να μην τους στεναχωρήσω. Όμως, πραγματικά πιστεύω ότι τα παιδιά μας θα νιώθουν πιο άνετα να εκφράσουν το πώς νιώθουν και να μη νιώθουν ντροπή να δείχνουν αυτό που αισθάνονται, αν κάνουμε κι εμείς το ίδιο. 

Αυτό που έχω στο μυαλό μου όταν μοιράζομαι με τα παιδιά μου τα συναισθήματά μου είναι αρχικά να μην τους κατηγορήσω για το πώς νιώθω («Στεναχωρήθηκα που ανακατεύτηκα όταν τσακωθήκατε» αντί για «Με στεναχώρησες που χτύπησες τον αδερφό σου»). Αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη των δικών μου συναισθημάτων. Δεν ρίχνω το φταίξιμο για τη δική μου συμπεριφορά στο παιδί. (Ένα σχετικό podcast έχει ανεβάσει η Ραφαέλα από το wholesome parenting).

Επίσης, αυτό που διάβασα πρόσφατα- και δυστυχώς το έκανα συχνά μέχρι τώρα- είναι να δικαιολογώ τις φωνές μου και τα ξεσπάσματά μου όταν νευρίαζα: «Συγγνώμη που φώναξα αλλά νευρίασα πολύ».

Μαθαίνουμε, με τον τρόπο αυτό, τα παιδιά ότι όταν νευριάζουν μπορούν να φωνάξουν και να σηκώσουν χέρι και να βγουν εκτός εαυτού κι …όποιον πάρει ο χάρος! Όχι, η αναστάτωσή μας δε δικαιολογεί τις πράξεις μας!!

Πρέπει εμείς να μάθουμε στα παιδιά το σωστό τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων τους. Μπορούμε να δοκιμάσουμε και να τους δείξουμε, γα παράδειγμα, ότι όταν νευριάζουμε μπορούμε να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, να απομακρυνθούμε από την «πηγή νεύρων» μας για λίγο, να μετρήσουμε ως το 10, να γράψουμε τι θέλουμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή («να εξαφανιστεί ο αδερφός μου»), να χτυπήσουμε ένα μαξιλάρι.

Κάποιο από αυτά θα δουλέψει – ανάλογα με την ηλικία του παιδιού μας, φυσικά. Ο μικρός μου γιος (4 ετών) όταν νευρίαζε άπλωνε κάποιες φορές το χέρι του και μας χτυπούσε. Στην αρχή του κάναμε παρατηρήσεις γιατί «δε γίνεται να περάσει έτσι το ότι χτύπησε τη μαμά!». Τότε αυτός νευρίαζε περισσότερο και αντιδρούσε χειρότερα. Κάποια στιγμή χτύπησε τον μπαμπά του και ο μπαμπάς τού είπε έλα να κάνουμε μια μεγάλη αγκαλιά να ηρεμήσουμε. Τις πρώτες φορές δίσταζε. Από τότε, όμως, όταν νευριάζει, αρχίζει να κλαίει και λέει «θέλω αγκαλιά να ηρεμήσω»!

Σκοπός μου είναι να τους δείχνω ΤΙ κάνω όταν νιώθω κάποιο συναίσθημα: πώς ηρεμώ από τα νεύρα, πώς φτιάχνω τη διάθεσή μου όταν είμαι στεναχωρημένη, πώς δημιουργώ κάτι ή διασκεδάζω όταν είμαι χαρούμενη!

Δε θέλω να τους φορτώσω την ευθύνη ούτε να τους αναγκάσω να με φροντίζουν και να με καλοπιάνουν για το πώς νιώθω.

Θέλω να καταλάβουν πως δε μοιράζομαι τα συναισθήματά μου, επειδή θέλω να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους ή μια απόφασή τους.

Θέλω να καταλάβουν ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά. Κανένα δεν είναι ντροπή, κανένα δεν πρέπει να το κρύβουν.

Θέλω να κλαίνε, να γελάνε, να ζουν έντονα και χαρούμενα, να είναι ελεύθερα να εκφραστούν!

Αν δεν υπήρχαν τα social media, τι γονείς θα ήμασταν

Με αφορμή την τελευταία ανάρτηση του αγαπημένου @schoolmarius στο instagram σχετικά με την έκθεση των παιδιών μας στο διαδίκτυο και το δικαίωμα των παιδιών να μη θέλουν η ζωή τους να εκτίθεται χωρίς τη συγκατάθεσή τους, χωρίς να το έχουν επιλέξει τα ίδια, γράφω σήμερα.

Σαν μαμά που έχει επιλέξει να «εκτίθεται» τόσο η ίδια όσο και οικογενειακές στιγμές, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών της, έχω γράψει και παλιότερα για ποιο λόγο έχω κάνει αυτή την επιλογή και γιατί, παρόλο που έχω ενημερωθεί και συνεχίζω να ενημερώνομαι για τους κινδύνους στο διαδίκτυο, συνεχίζω να το κάνω.

Δε συμφωνώ με αυτό που γράφουν οι συνήθεις «επικριτές» ότι όλοι οι γονείς ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους για να ικανοποιήσουν κάποια ανάγκη τους ή τη ματαιοδοξία τους ή ότι «πουλάνε» τα παιδιά τους περιμένοντας περισσότερα likes. Ό, τι και να ανεβάσει κάποιος, με αυτό το σκεπτικό, μπορεί να θεωρηθεί από κάποιον άλλον ματαιοδοξία ή ανούσιο ή χωρίς στόχο κλπ κλπ. Κι ούτε σημαίνει πως όποιος έχει λογαριασμούς στα social media είναι χαζός, αμόρφωτος ή ανενημέρωτος.

Ούτε φυσικά θεωρώ, όμως, ότι όλοι οι γονείς είναι ενημερωμένοι για τους κινδύνους του αχανούς Ίντερνετ και για το πού μπορούν να «ταξιδέψουν» οι φωτογραφίες που ανεβάζουμε.

Αυτό, ωστόσο, που θα ήθελα να μοιραστώ σήμερα είναι κάποιοι προβληματισμοί μου για το πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε και μοιραζόμαστε τη ζωή μας με άλλους.

Σε αυτόν το νέο κόσμο, όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μάς δίνουν τη δική μας «γωνίτσα» να μοιραζόμαστε, έχει επηρεαστεί η ίδια η ανατροφή των παιδιών μας.

Έχουμε σκεφτεί πόσο πολύ άλλαξαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Ή τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να γίνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια θετική εμπειρία για εμάς και την οικογένειά μας;

Κάνουμε «παύση» στις στιγμές

«Ο γιος μου έπεσε με το ποδήλατο!», «Η κόρη μου έφαγε πρώτη φορά λαχανικά!»

Τα social media έχουν δημιουργήσει μια παύση στον εγκέφαλό μας. Σε εκείνες τις στιγμές που σαν γονείς γιορτάζαμε με την κόρη μας ή τρέχαμε για να σώσουμε το γιο μας, πολλοί από εμάς κάνουμε μια παύση για να αποφασίσουμε αν αυτή είναι μια στιγμή που αξίζει να «ανέβει», να μπει στο instagram ή στο Facebook.

Κι εδώ είναι η επιλογή μας: Μπορούμε να «αρπάξουμε» το κινητό μας και να απομακρυνθούμε από τη στιγμή ή να χαρίσουμε ένα χαμόγελο ή ένα μπράβο στην κόρη μας, να την κάνουμε να νιώσει ότι είμαστε περήφανοι και να κάνουμε μια αγκαλιά στο γιο μας που μπορεί να μη χτύπησε πολύ, αλλά σίγουρα μια αγκαλιά θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα.

Στη σύντομη στιγμή της παύσης, όταν οι γονείς πιάνουμε τα τηλέφωνά μας για να δημοσιεύσουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χάνουμε μια φυσική και σημαντική στιγμή αλληλεπίδρασης γονέα-παιδιού. Και δείχνουμε και στα παιδιά μας μια συμπεριφορά που δε θα τη δεχόμασταν από εκείνα.

Συγκρίνουμε

Όταν έχεις παιδιά, σίγουρα έχεις συναντήσει αυτόν τον γονέα που πάντα καυχιέται για το παιδί του και όλα τα υπέροχα επιτεύγματά του (ή είμαστε εμείς αυτός ο γονιός!!): «τα παιδιά μου έχουν φτάσει νωρίς τα ορόσημα της ηλικίας τους», «μπορούν να πουν το αλφάβητο προς τα εμπρός, προς τα πίσω και σε δύο γλώσσες μέχρι να γίνουν 3 ετών!»

Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν χρειάζεται να πάμε στην παιδική χαρά για να βομβαρδιστούμε με αυτές τις πληροφορίες. Το καλύτερο των καλύτερων επιτευγμάτων για τα παιδιά όλων μας παρουσιάζεται τώρα σε ένα όμορφο χρονοδιάγραμμα, πλήρες με εικόνες, κι εμείς το βλέπουμε από την άνεση του καναπέ μας. Οι γονείς αντιδρούν με likes και σχόλια, αλλά μια μυστική μάχη μπορεί να ξεσπάσει μέσα μας!

Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι συγκρίνουν τη δική τους γονική επιτυχία με άλλους στα social media. Μπορεί να νιώσουν αποτυχημένοι με βάση αυτό που βλέπουν στο διαδίκτυο και να αγχωθούν σκεπτόμενοι «όλοι οι άλλοι τα πάνε καλύτερα από εμένα».

Οι συγκρίσεις επεκτείνονται ακόμη και στην υπόλοιπη ζωή μας στο σπίτι, καθώς συγκρίνουμε τη σύζυγο του φίλου μας που γύρισε νωρίς από τη δουλειά για να μαγειρέψει ένα υγιεινό γεύμα, με τη δική μας ζωή που το βράδυ σταματήσαμε σε ένα φαστ φουντ και φάγαμε δείπνο στο αυτοκίνητο.

Όταν κοιτάμε τους άλλους λογαριασμούς σε instagram, Facebook κλπ., η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων δεν μοιράζεται το καλό, το κακό και το άσχημο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν ένα λεύκωμα σε πραγματικό χρόνο όπου παίρνουμε τη συνειδητή απόφαση να μην μοιραστούμε τους αγώνες ή τις κακές μέρες μας. Μοιραζόμαστε την πιο λαμπερή πλευρά της ζωής… και το ίδιο κάνουν όλοι οι άλλοι.

Διάβασα, κάπου, ότι σε μια μελέτη (νομίζω του 2016), η διακοπή του Facebook έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι! Μια αντίστοιχη έρευνα έδειξε ότι το Pinterest μπορεί να είναι πηγή άγχους για τους γονείς.

Το να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στον γονέα που δημοσίευσε 1.000 pins χειροτεχνίας μάς επηρεάζει, όταν εμείς νιώθουμε ότι τα πάμε καλά επειδή απλά καταφέραμε να φτιάξουμε ένα μεσημεριανό!

Μοιραζόμαστε πολλά

Αν ρωτήσουμε τον εαυτό μας εάν κάνουμε υπερβολική «κοινή χρήση» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι αν το παρακάνουμε και πιθανότατα θα πούμε «Όχι». Δε θα το παραδεχτούμε. (Υπάρχει όρος για τους γονείς που μοιράζονται στα social και λέγεται sharenting).

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μετατρέψει πολλούς γονείς σε καθημερινούς ρεπόρτερ της ζωής της οικογένειας. Περιλαμβάνουμε τα χρονοδιαγράμματα μας με φωτογραφίες και ενημερώσεις, μερικές φορές πολλές φορές την ημέρα. Και κανένα θέμα δεν φαίνεται να είναι εκτός ορίων, από μικροατυχήματα στην προπόνηση μέχρι μια ακατάστατη ντουλάπα.

Δεσμεύουμε τον χρόνο μας

Ας δοκιμάσουμε αυτό το πείραμα: χωρίς να «κλέψουμε». Να καταγράψουμε πόση ώρα «καθίσαμε για λίγο» στο κινητό μας να τσεκάρουμε κάτι στα social media. Μόλις προσθέσουμε όλα αυτά τα λεπτά μέσα σε μια εβδομάδα, πιθανότατα θα εκπλαγούμε με το πώς διαχειριζόμαστε το -λιγοστό κατά τα άλλα- χρόνο μας.

Τα social media μπορούν να μας ξοδέψουν περισσότερο χρόνο από ό,τι ίσως φανταζόμασταν, και αυτός είναι ο χρόνος που θα μπορούσαμε να περάσουμε με την οικογένειά μας ή να αφιερώσουμε σε κάτι που πραγματικά μας αρέσει. Τι θα έλεγαν τα παιδιά μας αν τα ρωτούσαμε τι σκέφτονται για μας και το κινητό μας!;

Η συνειδητοποίηση ότι ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον εγκαταλείψουμε εντελώς. Απλώς ας βεβαιωθούμε ότι έχουμε θέσει όρια, ώστε όλοι να έχουν στιγμές που είναι αποσυνδεδεμένοι και απλώς απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου.

Βάζουμε και τα παιδιά μας στο «παιχνίδι» της δημοσίευσης

Έχουμε ρωτήσει ποτέ το παιδί μας αν θα δημοσιεύσουμε μια φωτογραφία του στο Facebook;  Θέλουν να μάθουν πόσα likes πήραν για εκείνη την ανάρτηση που κάναμε χθες; Μας ζητάνε από μόνοι τους «να την ανεβάσουμε»;

Ως γονείς, όταν δημοσιεύουμε τις φωτογραφίες των παιδιών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και παρακολουθούμε ενεργά τη δημοτικότητα των αναρτήσεων, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε παιδιά που διψούν για αποδοχή, για δημοφιλία! Καθώς παρακολουθούν τη συμπεριφορά μας, τα παιδιά μπορεί να μάθουν να μετρούν τη δημοτικότητά τους ανάλογα με το πόσα άτομα κάνουν κλικ στο κουμπί «μου αρέσει».

Καυχιόμαστε (πάρα πολύ)

Όλοι καυχιόμαστε στα social media γιατί τα παιδιά μας είναι φοβερά. Φυσικά, είμαστε περήφανοι για τα παιδιά μας και θέλουμε να το μάθει ο κόσμος.

Κάποιοι, ίσως, λίγο περισσότερο από τους άλλους. Κάποιοι άλλοι, πάλι, μπορεί να φτάσουν στο άλλο άκρο και να γίνονται υποτίθεται ειρωνικοί και σαρκαστικοί με τα επιτεύγματα των παιδιών τους και καυχώνται έτσι «υπογείως» για όσα πέτυχαν τα παιδιά τους.

Ζητάμε να «στήσουμε» μια τέλεια εικόνα

«Τα παιδιά μας φαίνεται τόσο χαριτωμένα με αυτά που φοράνε. Ας πάρω το κινητό μου να βγάλουμε μια οικογενειακή φωτογραφία. Θα φαινόταν, όμως, πιο χαριτωμένο αν το χέρι του μεγάλου ήταν στους ώμους του μικρού. Όχι, όχι, το χέρι είναι πολύ ψηλά. Πιο χαμηλά. Αα περίμενε. Ο μικρός δε γελάει και του βγήκε έξω η μπλούζα από το παντελόνι. Όχι, περιμένετε να περάσει από πίσω το μηχανάκι. Τι γίνεται με αυτό το ύφος; Στάσου. Χαμογέλα λίγο! Εντάξει, σταθείτε εκεί ένα λεπτό. Πρέπει να το δημοσιεύσω στο Instagram μου.»

Ακούγεται γνωστό; Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα από αυτές τις «τέλειες» στιγμές, με τη διαφορά ότι πολλές από αυτές τις «τέλειες» στιγμές χρειάστηκαν 15 λήψεις της ίδιας πόζας και τόση καθοδήγηση από εμάς όσο ένας φωτογράφος σε μια φωτογράφιση σούπερ μοντέλου.

Για τις δημοσιεύσεις των φωτογραφιών των παιδιών μας στο διαδίκτυο, θα πρέπει να σταθμίσουμε τα υπέρ και τα κατά. Κυρίως να είμαστε ενημερωμένοι.

Και να θυμόμαστε ότι μπορούμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία (δεν είναι κακό να μαζεύουμε ενθύμια και να απαθανατίσουμε τις αναμνήσεις μας) και απλά να απολαύσουμε τη στιγμή χωρίς να τη μοιραστούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εάν εξακολουθούμε και αποφασίζουμε ότι θέλουμε να μοιραστούμε τις φωτογραφίες μας, ας τραβήξουμε αυτές τις αυθόρμητες λήψεις και ας διασκεδάσουμε με τα παιδιά μας. Απλώς ας τραβήξουμε τη φωτογραφία για να απαθανατίσετε τη στιγμή για τον εαυτό μας (και όχι για ένα κοινό) και σαν να είμαστε ο μόνος που θα τη δει.  Εμείς και τα παιδιά μας θα διασκεδάσουμε πολύ περισσότερο.

Δημιουργούμε Ψηφιακό Αποτύπωμα

Κάποια παιδιά ίσως θυμούνται ακόμα την «ενοχλητική» φωτογραφία τους που η μαμά τους έδειχνε από δω κι από κει όταν ήταν μικροί.

Όλες αυτές οι φωτογραφίες περιορίζονταν σε άλμπουμ φωτογραφιών που μοιράζονταν μεταξύ των μελών της οικογένειας και των κοντινών φίλων, επειδή δεν υπήρχαν κοινωνικά μέσα.

Σήμερα, δημιουργούμε ένα ψηφιακό αποτύπωμα από την πρώτη φορά που ανεβάζουμε μια φωτογραφία των παιδιών μας στο Διαδίκτυο.

(Για το ψηφιακό αποτύπωμα έχω γράψει περισσότερα εδώ).

Τι θα πει το ψηφιακό αποτύπωμα του παιδιού μας για αυτό όταν είναι ενήλικας; Πρέπει να το σκεφτούμε καλά.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε, σκόπιμα ή όχι, να παραβιάσουμε το απόρρητο των παιδιών μας. Ακόμα κι αν οι ιστοσελίδες αναφέρουν όρους διαγραφής κλπ., όλοι γνωρίζουμε ότι μόλις ανέβει μια φωτογραφία, είναι εκεί έξω, ακόμα κι αν θέλουμε να την πάρουμε πίσω.

Οι φωτογραφίες μπορούν να αποθηκευτούν, να κοινοποιηθούν και να διανεμηθούν ακόμα και εν αγνοία μας.​ Δεν έχω σκοπό να τρομοκρατήσω κανέναν, αλλά πρέπει ειδικά ως γονείς να τα γνωρίζουμε αυτά. 

Επιπλέον, όπως έχω ήδη γράψει και σε άλλο άρθρο, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε αν το παιδί μας θα έρθει σε δύσκολη θέση με κάποιο από το περιεχόμενο που αναρτούμε ως γονείς.

Εστιάζουμε στα Likes

Δημοσιεύουμε μια φωτογραφία του παιδιού μας και παίρνει 33 likes.  Στη συνέχεια δημοσιεύουμε  μια φωτογραφία του σκύλου μας και παίρνει 67 likes.  Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο σκύλος μας είναι πιο χαριτωμένος από το παιδί μας;

Ανεβάζουμε μια φωτογραφία του παιδιού μας να κάνει επιδρομή στο ντουλάπι για μια σοκολάτα για πρωινό. Παίρνουμε 50+ likes. Οκ. Τότε, όμως, λαμβάνουμε ένα σχόλιο από έναν άλλο γονέα που λέει ότι δεν θα άφηνε ποτέ το παιδί του να φάει σοκολάτα για πρωινό!  Και τα συναισθήματά μας πληγώνονται. Δεν σταματάει ποτέ όλο αυτό.

Φαίνεται ότι υπάρχει ένας ανεπίσημος ανταγωνισμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το ποιος είναι ο πιο αστείος, ο πιο έξυπνος, ο πιο εκπληκτικός γονέας και μπορεί να φέρει στο σημείο τις μαμάδες και τους μπαμπάδες να μετρήσουν την επιτυχία τους ως γονείς με βάση τις προτιμήσεις, τα likes, τα σχόλια και τα re-tweets των άλλων.

Ποια είναι,όμως, η θετική πλευρά των social media;

Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να έχουν πολλές (και πιο πολλές) αρνητικές επιπτώσεις στην ανατροφή των παιδιών, υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα σε αυτές τις πλατφόρμες εάν χρησιμοποιούνται προσεκτικά.

Μπορούμε να κρατήσουμε επαφή με τους αγαπημένους μας

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχεδιάστηκαν αρχικά για να συνδέουν ανθρώπους και να μας δίνουν τη δυνατότητα να μοιραζόμαστε επιτεύγματα, ορόσημα και χαριτωμένες στιγμές με φίλους και συγγενείς που μπορεί να μην βλέπουμε ή να τους μιλάμε συχνά. Ειδικά σε περιπτώσεις που έχουμε συγγενείς ή φίλους στην άλλη άκρη του κόσμου είναι ένας υπέροχος τρόπος να νιώθουμε κοντά ο ένας στον άλλον.

Μπορούμε να μάθουμε από άλλους γονείς

Αντί να χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να καυχηθούμε για τα επιτεύγματα του παιδιού μας, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ως πολύτιμη πηγή για συμβουλές και tips από άλλους γονείς. Έχει κανείς κάποιες συμβουλές για να κόψουμε την πάνα; Για τις καούρες της εγκυμοσύνης; Για πείτε καμιά συνταγή για το σνακ του σχολείου. Καμιά ιδέα για μια διασκεδαστική και εύκολη χειροτεχνία με ένα παιδί 3 ετών;

Μπορούμε να συγχωρούμε και να γελάμε με τον εαυτό μας

Εάν ακολουθούμε γονείς που είναι ειλικρινείς σχετικά με τις δικές τους εμπειρίες, πιθανότατα θα νιώσουμε καλύτερα με τις δικές μας απογοητεύσεις και ατυχίες ως γονείς και θα γελάμε με τα καμώματά μας.

Μπορούμε να συνδεθούμε με άλλους

Αν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις αλληλεπιδράσεις πρόσωπο με πρόσωπο, μπορούν να βοηθήσουν στην παροχή κοινωνικής υποστήριξης κατά τις στιγμές που χρειάζεται να συνδεθούμε με φίλους αλλά δεν έχουμε το χρόνο ή τη δυνατότητα.

Μπορούμε να βρούμε πολύτιμους πόρους

Πολλοί ειδικοί σε θέματα γονέων, παιδιών και υγείας έχουν παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αν ακολουθήσουμε αυτές τις αξιόπιστες πηγές, μπορούμε να βρούμε πολύτιμες πληροφορίες που θα μας βοηθήσουν να μειώσουμε το άγχος της ανατροφής των παιδιών.

Για τις αρνητικές επιπτώσεις των social media στη ζωή μας, υπάρχουν κάποιες συμβουλές ειδικών για τη χρήση τους, ώστε να διασφαλίσουμε ότι δίνουμε το καλό παράδειγμα στο παιδί μας.

Να είμαστε επιλεκτικοί ως προς το ποιους ακολουθούμε και να μην ακολουθούμε αυτούς που μας κάνουν να νιώθουμε ένοχοι ή άσχημα για τις αποφάσεις μας ως γονείς.

Να λάβουμε υπόψη τη μακροπρόθεσμη επίδραση των φωτογραφιών και των σχολίων μας σχετικά με τα παιδιά μας. 

Να ζητάμε την άδειά τους, αν είναι σε μεγαλύτερη ηλικία, πριν δημοσιεύσουμε κάτι σχετικά με αυτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Να είμαστε ειλικρινείς σχετικά με τις αναρτήσεις και τις προθέσεις μας.  

Πριν δημιουργήσουμε μια ανάρτηση που σχετίζεται με το παιδί μας, ας αναρωτηθούμε: Γιατί δημοσιεύω; Είμαστε πραγματικά περήφανοι και θέλουμε να το μοιραστούμε με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα; Θέλουμε να πούμε κάτι; Έχουμε κάτι να μοιραστούμε που θα μπορούσε να βοηθήσει άλλους γονείς; Ή συναγωνιζόμαστε  με άλλους γονείς για likes και shares; Μήπως «ψαρεύουμε» κομπλιμέντα για τον εαυτό μας;

Να μην ανταγωνιζόμαστε ή να συγκρίνουμε. Μπορεί να είναι πιο εύκολο να το λέμε παρά να το κάνουμε, αλλά ας προσπαθήσουμε να μην ασκήσουμε πίεση στον εαυτό μας (ή στα παιδιά μας) για να ανταποκριθούμε στις φαινομενικά τέλειες ζωές που απεικονίζουν άλλοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Ας υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι πολλοί άνθρωποι μοιράζονται μόνο τα καλά και ότι το παιδί του καθενός προοδεύει με τον δικό του ρυθμό.

Και να μην ξεχνάμε να βάζουμε όρια στον εαυτό μας. Απενεργοποιώντας τη συσκευή μας την ώρα του φαγητού ή/και μερικές ώρες πριν τον ύπνο (για αρχή!), μπορούμε να δώσουμε ένα καλό παράδειγμα στα παιδιά μας και να κερδίσουμε ποιοτικό χρόνο για να συνδεθούμε με την οικογένειά μας χωρίς τις οθόνες.

Ας αξιολογήσουμε και τη δική μας χρήση (εδώ είναι τα δύσκολα!!) Εάν πχ διαγράφαμε όλους τους λογαριασμούς μας και εξαφανιζόμασταν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αύριο, αυτό θα μας έκανε λιγότερο επιτυχημένους στην ανατροφή των παιδιών; Αν και δεν χρειάζεται να φτάσουμε σε αυτό το άκρο, είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στη σχέση μας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κατ’ επέκταση το κινητό μας και πώς μπορεί να επηρεάσει την ανατροφή των παιδιών μας.

Το έχουμε ξαναπεί. Δεν είναι κακή μαμά αυτή που ανεβάζει φωτογραφίες, ούτε είναι καλή μαμά αυτή που δεν ανεβάζει.

Σύντομα, τα παιδιά μας θα κάνουν τους δικούς τους λογαριασμούς και πρέπει να είμαστε δίπλα τους να τους ενημερώνουμε, να τους προβληματίζουμε για όλο αυτό το «νέο κόσμο».

Και μην ξεχνάμε ποτέ να έχουμε ανοιχτά μυαλά και ανοιχτή αγκαλιά!


Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε μια κοινότητα 🙂

Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Γεια σας!! Είμαι η Βάσω, η runnermom, μαμά τεσσάρων παιδιών και blogger. Τρέχω και δε φτάνω, κυριολεκτικά και μεταφορικά! Είμαι εδώ για να μιλήσουμε για τα παιδιά μας, για μας τους γονείς, για τρέξιμο, άσκηση, οργάνωση, την ψυχική μας ηρεμία. Για να βρούμε το γέλιο μας, τη χαρά μας, την ισορροπία μας! 🤗