Όλες οι δημοσιεύσεις από Vasso Nikologianni

This is Vasso, the #RunnerMomof3 #Proud to be a #momof3 super kids Married to the one and only ❤️ #Runner and #MarathonFinisher 🐢 Mom blogger Full time working mom https://www.runnermom.gr

ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (PART 2)

Σε συνέχεια του πρώτου μέρους της προηγούμενης εβδομάδας σχετικά με τους λόγους που ο μινιμαλισμός θα βοηθήσει στην καθημερινότητα μιας οικογένειας, δημοσιεύω σήμερα το δεύτερο μέρος του άρθρου, στο οποίο γράφω κάποιες από τις αλλαγές που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως οικογένεια για να έρθουμε λίγο πιο κοντά στην απλότητα.

Φυσικά, η οικογενειακή κατάσταση του καθενός είναι μοναδική και τα αποτελέσματά μας θα εξαρτηθούν από τον τρόπο προσαρμογής μας σε όλη αυτή τη «νέα πραγματικότητα».

1) Πιστεύω, κύριο βήμα πρέπει να είναι να εξετάσουμε τις αγοραστικές μας συνήθειες. Η βασική αιτία της οικογενειακής μας ακαταστασίας προέρχεται από όλα τα «εισερχόμενα» πράγματα. Επομένως, αν αναθεωρήσουμε την αγοραστική μας συμπεριφορά, έχουμε ήδη κερδίσει τη μισή μάχη (και έχουμε εξοικονομήσει και χρήματα! Win-win situation!)

2) Ξεκινάμε με μικρά βήματα και χτίζουμε σταδιακά. Οι περισσότερες οικογένειες δεν έχουμε χρόνο (το οποίο ελπίζουμε να αλλάξουμε με την απλοποίηση), οπότε το να «περάσουμε τη γραμμή τερματισμού» ίσως μας φαίνεται απραγματοποίητο!

Η καλύτερη, λοιπόν, λύση είναι να χωρίσουμε τις προσπάθειές μας σε μικρά βήματα. Για παράδειγμα, ως οικογένεια, μπορούμε να προσπαθήσουμε να αφιερώνουμε μισή ωρίτσα την ημέρα σε αυτό το σκοπό ή να ασχοληθούμε με συγκεκριμένα σημεία του σπιτιού και να γιορτάσουμε την πρόοδό μας, όσο μικρή κι αν είναι.

3) Σε καμία περίπτωση δεν επιβάλλουμε στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αυτό που εμείς αποφασίσαμε.

Ειδικά για τα παιδιά, μπορούμε να τους εξηγήσουμε τη διαφορά ποιότητας με ποσότητα. Μειώνοντας τα παιχνίδια που «έρχονται» στο σπίτι είναι ένας γρήγορος (και σίγουρος) τρόπος για μια άμεση νίκη απλοποίησης. Μπορούμε να εξηγήσουμε στα παιδιά, τη μεγάλη σημασία που έχει η ποιότητα σε σχέση με τον αριθμό «φτηνών» παιχνιδιών που χαλάνε ευκολότερα ή που δεν έχουν τόσα να μας προσφέρουν εκπαιδευτικά όσο τα «ποιοτικότερα» παιχνίδια.
Η μείωση, φυσικά, είναι απαραίτητο να γίνει και για τα παιχνίδια που έχουμε ήδη μαζεμένα στο σπίτι.
Κάποιες οικογένειες κάνουν τη δική τους «ανακύκλωση» στα παιχνίδια και στα παιδικά βιβλία (rotation) αλλάζοντας ανάλογα με την εποχή ή ανά διαστήματα τα διαθέσιμα παιχνίδια και «κρύβοντας» τα υπόλοιπα ώστε τα παιδιά να τα «επιθυμήσουν» και όταν επανεμφανιστούν να τα απολαύσουν περισσότερο.

Πόσα σπίτια κι αν έχουμε δει με υπέροχες στοίβες κουτιών με όμορφες ταμπελίτσες ανά είδος παιχνιδιού και τα παιδιά παίζουν με τα κατσαρολικά της μαμάς ή με ένα παλιό κουτί από παπούτσια! Been there!
(Κάπου διάβασα στο εξωτερικό και για «toy library», μια «δανειστική βιβλιοθήκη παιχνιδιών». Είναι ένας εξαιρετικά φθηνός τρόπος να νοικιάσουμε ή να δανειστούμε παιχνίδια για τα παιδιά μας, αλλά και να δοκιμάσουμε ορισμένα αντικείμενα πριν αποφασίσουμε να τα αγοράσουμε. Μια βιβλιοθήκη παιχνιδιών είναι καλή από μινιμαλιστική οπτική, καθώς ενθαρρύνει τα παιδιά μας να φροντίζουν τα παιχνίδια που έχουν δανειστεί και μειώνει τη σπατάλη παιχνιδιών.
Δεν έχω ακούσει για κάτι τέτοιο ακόμα στην Ελλάδα, αλλά θα μπορούσε να ξεκινήσει «πιλοτικά»-δοκιμαστικά από γειτονιές ή παρέες γονιών!
)

Και δεν είναι μόνο τα παιχνίδια των παιδιών, αλλά και τα «καλλιτεχνήματά» τους! Ειδικά, αν αρέσουν στα παιδιά μας οι κατασκευές και οι χειροτεχνίες, το σπίτι γεμίζει με στοίβες ζωγραφιές και artwork που δεν έχουμε πού να πρωτοαποθηκεύσουμε. Για τις ζωγραφιές έχω ακολουθήσει κατά καιρούς δυο τρόπους:
Όταν τα παιδιά ζωγραφίζουν κάτι, το βάζουμε σε ένα κουτί. Αν μπορώ άμεσα να «ξεφορτωθώ» κάτι που είναι πχ εκτυπώσιμο ή παλιότερο κλπ (διακριτικά πάντα χωρίς να με δουν!!) το κάνω. Σε γενικές, όμως, γραμμές, και για να μη γίνομαι «ύπουλη!», μόλις το κουτί γεμίσει κάπως, τους το δίνω και πρέπει να καταλήξουν μόνοι τους τι κρατάνε και τι όχι. Στην αρχή, τους ήταν δύσκολο. Όσο μεγαλώνουν και εξοικειώνονται με τη διαδικασία, είναι πιο επιλεκτικοί.

Extra tip

Για όσα κρατάμε υπάρχουν δυο επιλογές, λοιπόν. Είτε τα σκανάρουμε και φτιάχνουμε ένα σαν άλμπουμ ή σαν powerpoint στον υπολογιστή, είτε τα κάνουμε σπιράλ βιβλιαράκια ανά έτος ή ανά παιδί. Κάποιοι κρατάνε κάποια και τα κρεμάνε στον τοίχο.
Για τις χειροτεχνίες, τις «εκθέτουμε» στο σπίτι μέχρι να τις βαρεθούμε και αν μετά δεν θέλουμε άλλο να τις βλέπουμε, αλλά θέλουμε να τις κρατήσουμε, τις βάζουμε σε ένα κουτί με την προϋπόθεση ότι όταν αυτό το κουτί γεμίσει, κάνουμε ξεκαθάρισμα: δεν παίρνουμε δεύτερο κουτί!

Πρέπει, εξάλλου, να έχουμε στο νου μας και τις δραστηριότητες/εργασίες που τα παιδιά φέρνουν από το σχολείο. Ειδικά για παιδικό και νήπιο, ο όγκος των εργασιών είναι πολύ μεγάλος. 
Σε γενικές γραμμές, η φωτογράφιση κάθε κατασκευής και το σκανάρισμα (ή φωτογράφιση) κάθε ζωγραφιάς είναι ο πιο εύκολος τρόπος. 

4) Κάθε πράγμα έχει τη θέση του

Για κάθε αντικείμενο πρέπει να έχουμε στο νου μας πού αποθηκεύεται, πώς και πόσο συχνά χρησιμοποιείται, τι χώρο καταλαμβάνει.

Αυτό είναι καλό και για τα παιδιά που αν γνωρίζουν τη θέση κάθε παιχνιδιού, μπορούν να μάθουν να βοηθούν στην τακτοποίηση.

Extra tip

Για τα πράγματα που αγοράζουμε, αφαιρούμε άμεσα τη συσκευασία του προϊόντος ή την ετικέτα κλπ, ώστε να μην πετάμε βιαστικά από δω κι από κει χαρτιά και κουτιά όταν έρθει η ώρα να το χρησιμοποιήσουμε και μπορεί να βιαζόμαστε.

5) Σταματάμε να «τσιμπάμε» από online διαφημίσεις και προσφορές.

Μπορεί να μας είναι εύκολο να κόψουμε τις άσκοπες βόλτες στα μαγαζιά που μπορεί να μας παρασύρουν σε αγορές πραγμάτων που δε χρειαζόμαστε. 

Ωστόσο, η ευκολία του Ίντερνετ μπορεί εύκολα να μας οδηγήσει σε περιττές αγορές ή να δημιουργήσει την επιθυμία για κάτι μελλοντικά.

6) Δεν χρειάζεται να δεχόμαστε και να κρατάμε πράγματα που μας φέρνουν γνωστοί και φίλοι.

Μπορεί να μας φέρουν ρούχα των παιδιών τους ή αντικείμενα που δε χρησιμοποιούν κι εμείς να τα δεχτούμε, χωρίς να τα χρειαζόμαστε, επειδή διστάζουμε να πούμε όχι, φοβούμενοι μη φανούμε αγενείς.

Τι κάνουμε με τα πράγματα που δεν είμαστε σίγουροι

Για τα πράγματα που δεν είμαστε σίγουροι, μπορούμε να τα συσκευάζουμε σε κουτιά και να τα φυλάξουμε σε ένα σημείο στο σπίτι ή σε κάποια αποθήκη. Αν συνεχίσουμε να μην τα χρησιμοποιούμε για καιρό, τότε σημαίνει πως ήρθε η ώρα να τα ξεφορτωθούμε.

Αυτό το έχω κάνει και με τα πράγματα των παιδιών: έχω κρύψει παιχνίδια τους και αντικείμενα που έπαιζαν και διαπίστωσα ότι κάποια δεν τα ζήτησαν για πολύ καιρό, οπότε τα έδωσα (ύπουλο αλλά αποτελεσματικό, ειδικά όταν μαζεύουν το κάθε πετραδάκι και κάθε κουκουνάρι που βρίσκουν το δρόμο τους!!)

Μία οικογένεια δεν μπορεί να γίνει μινιμαλιστική από τη μία στιγμή στην άλλη.

Χρειάζεται σίγουρα μία μεταβατική περίοδος και συνήθως, σύμφωνα και με σχετικές έρευνες που έχουν γίνει, όπως διάβασα, θα χρειαστούν σίγουρα περισσότεροι από έξι μήνες με ένα χρόνο για να αλλάξει η νοοτροπία όλης της οικογένειας.

Μπορείς να διαβάσεις και τα άρθρα:

Πώς ξεκαθαρίζουμε με τη μέθοδο της Μαρί Κοντό

Ξεκαθάρισμα …ξανά (+εκτυπώσιμα)

Πώς να κάνουμε τη ζωή μας πιο απλή (+express minimalism challenge) part 1

Πώς να προγραμματίσουμε τη μέρα μας με απλότητα (+Εκτυπώσιμο πλάνο)

Απλότητα: Πώς να τακτοποιήσουμε την ψηφιακή ζωή μας

Ποια είναι η δική σου εμπειρία για την απλότητα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον;

Πώς διαχειρίζεσαι τον όγκο των πραγμάτων μέσα στο σπίτι σου;

Θα χαρώ πολύ να ακούσω τα σχόλια σου και να μοιραστείς μαζί μας τα δικά σου tips για μια πιο μινιμαλιστική οικογενειακή ζωή.

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα 

Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Μινιμαλισμός και οικογένεια (part 1)

Γιατί μια οικογένεια να γίνει μίνιμαλ;

Μινιμαλισμός (η επιδίωξη της απλότητας δηλαδή) είναι να εστιάζεις λιγότερο σε πράγματα και περισσότερο σε στιγμές, δημιουργία αναμνήσεων, σε εμπειρίες και χρόνο με τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας.

Τι γίνεται, όμως, με τους πολυάσχολους γονείς με παιδιά ή γενικά με μεγαλύτερες οικογένειες;

Μπορεί ένα σπίτι με οικογένεια και μικρά παιδιά να είναι μίνιμαλ; Να είναι απλό; Χωρίς πολλά πολλά;

Μπορώ να είμαι μινιμαλιστής με οικογένεια;

Πώς μπορώ να ζω απλά με την οικογένειά μου, όταν όλα τα μικροπαίδια έχουν το καθένα τα δικά του, προσωπικά, πράγματα;

Κι αν μέχρι τώρα το σπίτι μου είναι χάος, μπορώ να γίνω μινιμαλιστής γονιός;

Κι αν ναι, πόσος καιρός απαιτείται; Και τι δεξιότητες;

Και τι γίνεται με τα παιδιά; Πώς μπορούμε να τους μιλήσουμε για το μινιμαλισμό;

Το να ζούμε με ένα μινιμαλιστικό τρόπο ζωής δε σημαίνει απλά μείωση της ακαταστασίας, της σαβούρας, των περιττών πραγμάτων από το σπίτι.

Μας ωθεί να είμαστε πιο intentional, να έχουμε βασικούς στόχους, σκοπό, και να εξαλείψουμε οτιδήποτε μας αποσπά από τη ζωή μας, από αυτό που μας ενδιαφέρει περισσότερο.

Μετατοπίζει την εστίαση από τα υλικά αντικείμενα σε πιο πολύτιμα πράγματα, όπως κοινές οικογενειακές εμπειρίες, συντροφικότητα και ψυχική ηρεμία.

Μινιμαλισμός δε σημαίνει βάφω όλους τους τοίχους άσπρους και έχω πέντε έπιπλα σε όλο το σπίτι. 

Ούτε ότι στα ράφια μου δεν έχω ούτε ένα βιβλίο, μόνο ένα κουλ βάζο και ένα φυτό.

Τι σημαίνει, όμως, μινιμαλισμός για μια οικογένεια;

Το να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σημαίνει όχι μόνο να τα φροντίζουμε, αλλά και να διαχειριζόμαστε όλα τα πράγματα τους.

Με τα χρόνια, τα βρεφικά σύνεργα, τα ρούχα, τα παιχνίδια, τα σακίδια, τα παζλ και τα παιχνίδια, ο αθλητικός εξοπλισμός και όλα τα σχετικά μοιάζουν να πολλαπλασιάζονται την ώρα που κοιμόμαστε!!! Ειδικά αν αυξάνεται και ο αριθμός των παιδιών. Το καθένα έχει τα δικά του, δυσκολεύεται να αποχωριστεί το οτιδήποτε και επιπλέον, δε σταματά να ζητά νέα πράγματα και να κρατά όλες τις ζωγραφιές, τα χαρτάκια, τα σημειωματάκια, τα κουτιά, τις κορδέλες και παρακορδέλες κλπ που «ίσως χρειαστούν σε καμιά χειροτεχνία».

Φυσικά, για να μη λέω μόνο για τα παιδιά, κι εγώ η ίδια έχω το μερίδιό μου, από σημειωματάρια, πράγματα που «πιθανώς χρειαστώ στο μέλλον», είδη ζωγραφικής και scrapbooking, σχολικά είδη – λες και έχω βιβλιοπωλείο – ακόμα και προμήθειες ραπτικής (που δε ράβω κιόλας!!!!). Κατά διαστήματα αγόραζα κουτιά και καλάθια αποθήκευσης (αγαπημένο μου είδος!) τα οποία πόσο τακτοποιημένα να διατηρήσεις όταν έχεις χίλια πράγματα στο σπίτι;

Εντάξει… με το μεγάλο μπαμ της Μαρί Κοντό το Μάρτιο του 2020, επί της πρώτης καραντίνας που «Μείναμε σπίτι», έφυγε πολύυυυυυ πράγμα… Και όντως βελτιώθηκε η κατάσταση κάπως.

Όμως, αν υπάρχει μια προδιάθεση να παρατάμε κάτι χωρίς να το βάζουμε στη θέση του την ώρα που πρέπει (όχι εγώ, μια γνωστή μου…) και αν αυτό γίνεται επί τον αριθμό των ατόμων που ζουν στο σπίτι… χάνεται η μπάλα!

Η ακαταστασία γύρω μας, όσο κι αν ξέρουμε ότι εμείς ευθυνόμαστε, αυξάνει το άγχος μας, ειδικά για εμάς τους γονείς, γιατί εκτός από τα άπειρα τρέχοντα και καθημερινά που πρέπει να γίνουν στο σπίτι, είμαστε περικυκλωμένοι από όλα αυτά τα …επιπλέον πράγματα, όλα αυτά τα πραγματικά περιττά!

Γιατί να απλοποιήσουμε σαν οικογένεια;

Το να σκεφτούμε να μπούμε στη διαδικασία του μινιμαλισμού είναι εύκολο με την έννοια «α καλό σαν ιδέα, θα μπει στη λίστα «Να το κάνω …κάποια στιγμή»».

Αν, όμως, μπούμε σε ένα χαοτικό οικογενειακό περιβάλλον, με τον καθένα να έχει τις δικές του ιδέες και απόψεις, κάτι τέτοιο φαίνεται ανέφικτο, μη υλοποιήσιμο. Η διαδικασία της απλοποίησης και της απομάκρυνσης των περιττών ακούγεται απίστευτα τρομακτική.
Χρειαζόμαστε πολλά κίνητρα για να ξεκινήσουμε να γίνουμε μινιμαλιστές.

Πρέπει να βρούμε τη στιγμή που θα μας οδηγήσει να υιοθετήσουμε ένα μινιμαλιστικό τρόπο ζωής.

Ποιο το όριό μας, το σημείο που «δεν πάει άλλο»;

Για μένα, οι βασικοί λόγοι που θεωρώ αυτή τη διαδικασία απαραίτητη με 45 (!!) παιδιά μέσα στο σπίτι είναι:

1) Ο διαθέσιμος χώρος στο σπίτι

Αν το αφήσουμε στην τύχη του, η ακαταστασία θα καταλάβει το σπίτι μας (αναπόφευκτο!), κλείνοντάς μας το δρόμο της σε όλες τις επιφάνειες, στο πάτωμα, στα ντουλάπια, καταλαμβάνοντας κάθε αποθηκευτικό χώρο και όχι μόνο.

Κι εμείς εκεί να ψάχνουμε παιχνίδια, ρούχα, χαρτιά, ακόμα και κουζινικά.

Το έχω ξαναπεί. Δε χρειαζόμαστε χίλιους αποθηκευτικούς χώρους και χίλιες λύσεις αποθήκευσης. Χρειαζόμαστε λιγότερα πράγματα!

Είναι εξουθενωτικό, ειδικά σε πολυμελείς οικογένειες, να παραβιάζουμε ο ένας τον προσωπικό χώρο του άλλου και η όλη ακαταστασία απλώς ενισχύει την ένταση στο σπίτι.

2) Καθαριότητα

Όσο περισσότερα πράγματα έχουμε, τόσο πιο δύσκολο είναι να τα καθαρίσουμε. Πώς να πάρουμε την απόφαση να κάνουμε δουλειές όταν ξέρουμε ότι πρέπει να αδειάσουμε τις γεμάτες επιφάνειές μας, τις τιγκαρισμένες βιβλιοθήκες μας, τα μικροέπιπλα και μικροπράγματα που συναντάμε σε όλο το σπίτι;

3) Τα σκουπίδια μας

Ναι, ναι, καλά διάβασες! Όσο περισσότερο απλοποιήσουμε την καθημερινότητά μας, τόσο πιο εύκολα θα προγραμματίζουμε τις δραστηριότητές μας, ακόμα και τα γεύματά μας και τόσο πιο αποτελεσματικά θα κάνουμε και τις αγορές μας.

Και θα εξοικονομούμε και χρήματα και δε θα πετάμε φαγητά, ληγμένα τρόφιμα κλπ, ούτε θα «μπουχτίζουμε» τα ντουλάπια μας με αχρησιμοποίητα, αχρείαστα πράγματα.

4) Περισσότερος ποιοτικός χρόνος

Κι αυτό μεγάλη αλήθεια. Όσο περισσότερα πράγματα έχουμε, τόσο περισσότερο τακτοποιούμε, τόσο περισσότερο καθαρίζουμε, τόσο περισσότερο χάνουμε πολύτιμο χρόνο από τον προσωπικό μας (πολύτιμο) χρόνο, αλλά και από το χρόνο με τους αγαπημένους μας.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις και δυσκολίες;

Φυσικά, όπως έγραψα και παραπάνω, δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό. Πάρα πολλά πράγματα, λίγος, πιεσμένος χρόνος και δυσκολία να το πάρουμε απόφαση.

Πραγματικά, όταν δεν έχουμε μπει ποτέ σε διαδικασία απλοποίησης, δεν ξέρουμε από πού να ξεκινήσουμε ή θεωρούμε ότι δεν πρόκειται να το καταφέρουμε!

Επιπλέον, δε γίνεται να «αναγκάσουμε» τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας να συμμετάσχουν σε αυτή τη διαδικασία μόνο και μόνο επειδή εμείς το πήραμε απόφαση!

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε;

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε τη δική μας κοινότητα 😊

Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Positive parenting: Γονέας γίνεσαι, δε γεννιέσαι!

Ακούμε συνέχεια από ψυχολόγους για Θετική Ανατροφή παιδιών (positive parenting) και ακούμε και γονείς, της γενιάς των δικών μας γονιών ή και νεότερους, να λένε πως «εσείς τι πάθατε που μεγαλώσατε με τιμωρίες;», «αν το παιδί δε φάει και καμία σφαλιάρα δε βάζει μυαλό», «τι καινούρια μόδα είναι αυτοί οι ψυχολόγοι;!» κλπ κλπ.

Στο πρώτο μου παιδί διαπίστωσα ότι έκανα πολλά λάθη και συμπεριφορές copy paste από γιαγιάδες και θειάδες που πολύ εύκολα έλεγαν «το παιδί είναι χειριστικό», «το παιδί σε κάνει ο,τι θέλει», «δεν γίνεται να μην έχει πρόγραμμα», «μην το παίρνεις συνεχώς αγκαλιά», «άστο να κλάψει», «πίεσέ το να φάει» κ.ο.κ.

Η θετική διαπαιδαγώγηση δεν είναι «αφήνω το παιδί να κάνει ό,τι θέλει, να είναι ανεξέλεγκτο!».

«Η θετική διαπαιδαγώγηση εστιάζει στο να διδάξει στα παιδιά όχι μόνο τα ΤΙ αλλά και τα ΓΙΑΤΙ.»

Το ebook που δώσαμε δώρο στο giveaway που είχα κάνει λίγους μήνες πριν στο instagram μαζί με το allaboutparents.gr μας εξηγεί αυτό ακριβώς με τον πιο απλό και πρακτικό τρόπο: τι είναι η θετική διαπαιδαγώγηση, τι μπορούμε να κάνουμε για να καλλιεργήσουμε με τα παιδιά μας μια σχέση με σεβασμό, κατανόηση, καθοδήγηση με αγάπη και ενθάρρυνση, χωρίς να χρησιμοποιούμε τον εκφοβισμό και τη βία για να «ελέγξουμε» τη συμπεριφορά τους.

Πρόκειται για ένα χρήσιμο βιβλίο για τη σημασία του θετικού τρόπου ανατροφής με ερωτήσεις-ασκήσεις για τους γονείς, ώστε να εντοπίσουν τη δική τους συμπεριφορά, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε, τι να κάνουμε διαφορετικά.

Η θετική ανατροφή μάς βοηθά να δημιουργήσουμε ένα δυνατό συναισθηματικό δεσμό με το παιδί μας σήμερα, που θα του εξασφαλίσει καλές διαπροσωπικές σχέσεις αύριο.

Ποιος δε θέλει να νιώθει καλά, μικρός ή μεγάλος;

Καθένας μας έχει ανάγκη να έχει τον έλεγχο του σώματός του, των αποφάσεών του, των συναισθημάτων του.

Αυτό είναι που οδηγεί σε καλύτερο αυτοέλεγχο και καλύτερη εσωτερική ρύθμιση, που σημαίνει ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη ως ενήλικας να σταματήσει τις κακές συνήθειες, τις διαφόρων ειδών εξαρτήσεις, και να αυξήσει τις θετικές και υγιεινές συμπεριφορές.

Σαν γονείς, όσο κι αν μας βγαίνει φυσικά να ελέγχουμε τα παιδιά, να τα υπερπροστατεύουμε, πρέπει να κάνουμε ό, τι περνά από το χέρι μας, ώστε να αισθάνονται   δυνατά, χρειάζεται να τα ενθαρρύνουμε να μάθουν να ρυθμίζουν τον εαυτό τους, δηλαδή τη διάθεση, τα κίνητρα, τους φόβους τους.

Τα παιδιά χρειάζονται να μάθουν να είναι υπεύθυνα και να κάνουν σωστές επιλογές. Να γίνουν σταδιακά ανεξάρτητα. 

Στο ebook του allaboutparents εξηγείται τεκμηριωμένα και με παραδείγματα, σε 79 σελίδες, όλη η πορεία που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να επιτρέψουμε στο παιδί να παίρνει αποφάσεις, να έχει τον έλεγχο της ζωής του και να έχει την ευθύνη των πράξεών του και της ζωής του.

Δυστυχώς, πολλοί γονείς εστιάζουν στις δυσκολίες του παιδιού τους, ή σε κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του που δεν τους αρέσει. Κι ακόμα κι αν δεν το εκφράζουν με λόγια, το παιδί το αντιλαμβάνεται, κάτι που το δυσκολεύει να εξελιχθεί.

Δε θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά που δέχονται ό, τι και να τους λέμε χωρίς δεύτερη κουβέντα (ναι, μπορεί να είναι λίγο κουραστικό για εμάς στην αρχή, όμως έχει καταπληκτική επίδραση στο παιδί).

Ενθαρρύνοντας το παιδί μας, το βοηθάμε να νιώσει ότι είναι ικανό και μπορεί, το βοηθάμε να αναπτύξει αυτοεκτίμηση. 

«Η Θετική Διαπαιδαγώγηση δεν είναι τίποτα άλλο από τον τρόπο που θα θέλαμε εμείς οι ίδιοι να μας συμπεριφέρονται.»

Το κλειδί για να βρούμε το κίνητρο για άσκηση

Δεν είναι εύκολο να ξεσηκωθούμε για οποιοδήποτε είδος άσκησης. Δεν είναι καν εύκολο να σηκωθούμε από τον καναπέ μας. 

Είχα γράψει και παλιότερα 7+1 τρόπους για να βρούμε την όρεξή μας για άσκηση.

Ανάμεσα στα άλλα, έγραφα να συνδυάσουμε την άσκησή μας με χρόνο με φίλους.

Για μένα αυτό αποδείχτηκε η καλύτερη λύση. Όλη η αγάπη μου για το τρέξιμο δημιουργήθηκε όταν άρχισε να με ξεσηκώνει μια φίλη μου να τρέξουμε μαζί για παρέα. Το τρέξιμο με την αδερφή μου και τις φίλες μου, το θεωρώ κανονική απόδραση!!

Επίσης, το να πηγαίνεις με άλλους βοηθάει στο να ξεσηκώνεσαι, να δυσκολεύεσαι να ακυρώσεις.

Σύμφωνα με αμερικανική έρευνα, η κοινωνική αλληλεπίδραση θα μπορούσε όντως να είναι το κλειδί για την έναρξη ενός προγράμματος άσκησης.

Στη συγκεκριμένη έρευνα προέκυψε ότι οι λιγότερο δραστήριοι άνθρωποι που αλληλεπιδρούσαν με αυτούς που ασκούνταν τακτικά, ένιωθαν ενθάρρυνση.

Επιπλέον, όσοι ήταν λιγότερο κοινωνικοί κατέληξαν να ασκούνται λιγότερο.

Η τακτική άσκηση είναι αποδεδειγμένο ότι βελτιώνει σημαντικά την ψυχική υγεία και η ομαδική δραστηριότητα είναι μια πολύ πετυχημένη συνταγή!

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να συνδυάσουμε  την κοινωνικοποίηση και την άσκηση, δεν είναι σίγουρα μόνο το τρέξιμο. 

Μπορούμε να περπατήσουμε με φίλους, να κάνουμε ένα μάθημα γυμναστικής, πιλάτες, γιόγκα…

«Μας δίνει ευθύνη»

Η άσκηση με έναν φίλο απαιτεί δέσμευση και υπευθυνότητα.

Είναι πολύ εύκολο να πούμε «άστο μωρέ για σήμερα» και να μην πάμε, όταν για να ασκηθούμε βασιζόμαστε μόνο στον εαυτό μας.

Με έναν φίλο, όμως, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ο ένας τον άλλον ως κίνητρο για να βεβαιωθούμε ότι δε θα παρατήσουμε που έχουμε σκοπό να κάνουμε.

Εκτός αυτού, μπορούμε να κάνουμε νέους φίλους, νέες παρέες σε ένα περιβάλλον ομαδικής άσκηση και, εάν δεν είμαστε εκεί για το συνηθισμένο μάθημά μας στην καθιερωμένη ώρα μας, μπορεί να μας ρωτήσουν: «Πού είσαι;» οπότε υπάρχει αυτή η μικρή «ενοχή» που θα φροντίσει να είμαστε εκεί την επόμενη φορά!

Και παρόλο που κάποιοι μπορεί να είναι σε διαφορετικό επίπεδο φυσικής κατάστασης από άλλους, όλοι προσπαθούν να πετύχουν το ίδιο πράγμα.

Ο καθένας κάνει το δικό του ατομικό ταξίδι. Αντί να βλέπουμε κάποιον ως ανταγωνισμό, ας τον δούμε ως σημείο αναφοράς του πού θέλουμε να φτάσουμε, τι θέλουμε να είμαστε και να μην φοβόμαστε να συζητάμε μαζί του για αυτό, να δούμε πώς έφτασε εκεί.

Όλοι παλεύουμε για τον ίδιο στόχο είτε πρόκειται για πνευματική βελτίωση, σωματική βελτίωση, φυσική κατάσταση ή απόδοση – όλοι είμαστε εκεί για κάτι καλύτερο, για να βελτιωθούμε.

Πριν αρχίσω το τρέξιμο και γενικά την άσκηση, το έχω ξαναγράψει, ήμουν εντελώς άσχετη με όλα αυτά. Δεν είχα γυμναστεί ποτέ μου, πόσο μάλλον τακτικά! 

Επειδή είχα τα δυο μεγάλα παιδιά μου μωρά, δεν έβγαινα πολύ έξω, η ψυχολογία μου ήταν περίεργη και ένιωθα πολύ κουρασμένη, οπότε τσιμπολογούσα κι όλη τη μέρα. Αυτό επηρέαζε αρνητικά ακόμα περισσότερο τη διάθεση αλλά και την αυτοπεποίθησή μου.

Όταν άρχισα να τρέχω και να πηγαίνω γυμναστήριο, άρχισα να ξεπερνάω προσωπικά μου όρια και φόβους. 

Το ότι μοιραζόμουν αυτό το ταξίδι μέσα από τα social media και όλη αυτή η αγκαλιά που δέχτηκα και η επιβράβευση, με βοήθησαν πραγματικά να συνεχίσω. Ένιωθα ότι κάνω κάτι πέρα από τα παιδιά, ότι κάνω κάτι για μένα, ότι τα καταφέρνω. Και αυτό το εισέπραττε και η οικογένειά μου, το έβλεπαν ως παράδειγμα και τα παιδιά.

Οι άνθρωποι γύρω μου με στήριζαν και ταυτόχρονα ένιωθα και σωματικά και ψυχολογικά τα αποτελέσματα. Με βοήθησε πολύ με την αυτοπεποίθηση και το άγχος μου. 

Ίσως να μη σκεφτόμουν ποτέ να πάω σε ένα γυμναστήριο – είτε με κάποιον άλλον είτε μόνη μου – και τώρα ανυπομονώ να τρέξω, το βλέπω ως δώρο στον εαυτό μου.

Εκείνη η στιγμή που η φίλη μου η Όλγα μου είπε «Έλα, μην το σκέφτεσαι, θα είμαστε παρέα», μου άλλαξε πραγματικά τη ζωή (και μου χάρισε μια μοναδική φίλη!)

Να λέμε στα παιδιά μας πώς νιώθουμε

Η ανατροφή των παιδιών είναι ένα δύσκολο ταξίδι.

Ανυπομονούμε να διαμορφώσουμε μικρά, ακατέργαστα μυαλουδάκια και ζωές, ώστε να γίνουν οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού τους και αγχωνόμαστε ότι ένα μικρό λάθος μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά μας κάποιο τραύμα που θα το ακολουθεί για πάντα.

Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε και το άγχος για όλα τα πρακτικά: διαβάσματα, δραστηριότητες, μαγειρέματα, ρούχα, παπούτσια, σιδέρωμα, σούπερ μάρκετ, καθαριότητα, τη δουλειά μας κλπ κλπ κλπ.

Και είναι φυσικό να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κρατήσουμε την υπομονή μας πάντα και να απαντάμε στα παιδιά με κατανόηση και ενσυναίσθηση και να διατηρούμε την ψυχραιμία μας και την ένταση της φωνής μας σε «χαμηλά ντεσιμπέλ»!

Η γονεϊκότητα έχει πολλές προκλήσεις. Μάς φέρνει αντιμέτωπους με τον τρόπο που μεγαλώσαμε, με τον τρόπο που νιώθαμε εμείς σαν παιδιά, αντιμέτωποι με τα δικά μας συναισθήματα. 

Και είναι πολύ συχνά δύσκολο να διαχωρίσουμε αυτά τα συναισθήματα από τον τρόπο που φερόμαστε στα παιδιά μας.

Νιώθουμε απογοητευμένοι, πιεσμένοι, έχουμε νεύρα και εκείνη την ώρα έρχεται ένα από τα παιδιά και θέλει να παίξουμε μαζί, θέλει να φάει, παίζει κρυφτό με τα αδέρφια του και χώνεται στα πόδια μας, φωνάζει δυνατά δίπλα στο αυτί μας… Τι κάνουμε εμείς; Μήπως μιλάμε ήρεμα; Μήπως εξηγούμε; Ακούγεται γνωστό το σενάριο;

Εκείνη τη στιγμή, λοιπόν, νιώθω πως είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω να αντιμετωπίσω σαν γονιός. Νιώθω πως το να κρατήσω την ψυχραιμία μου όταν είμαι πτώμα και πελαγωμένη από τις εκκρεμότητες και τις υποχρεώσεις μου, είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο!

Το να εκφράζω τα συναισθήματά μου στα παιδιά ίσως με έχει βοηθήσει κάπως να το διαχειριστώ όλο αυτό. Παλιότερα ένιωθα πως πρέπει να φαίνομαι δυνατή, πώς πρέπει να κρύβω τα δυσάρεστα συναισθήματα για να μην τους στεναχωρήσω. Όμως, πραγματικά πιστεύω ότι τα παιδιά μας θα νιώθουν πιο άνετα να εκφράσουν το πώς νιώθουν και να μη νιώθουν ντροπή να δείχνουν αυτό που αισθάνονται, αν κάνουμε κι εμείς το ίδιο. 

Αυτό που έχω στο μυαλό μου όταν μοιράζομαι με τα παιδιά μου τα συναισθήματά μου είναι αρχικά να μην τους κατηγορήσω για το πώς νιώθω («Στεναχωρήθηκα που ανακατεύτηκα όταν τσακωθήκατε» αντί για «Με στεναχώρησες που χτύπησες τον αδερφό σου»). Αναλαμβάνω εγώ την ευθύνη των δικών μου συναισθημάτων. Δεν ρίχνω το φταίξιμο για τη δική μου συμπεριφορά στο παιδί. (Ένα σχετικό podcast έχει ανεβάσει η Ραφαέλα από το wholesome parenting).

Επίσης, αυτό που διάβασα πρόσφατα- και δυστυχώς το έκανα συχνά μέχρι τώρα- είναι να δικαιολογώ τις φωνές μου και τα ξεσπάσματά μου όταν νευρίαζα: «Συγγνώμη που φώναξα αλλά νευρίασα πολύ».

Μαθαίνουμε, με τον τρόπο αυτό, τα παιδιά ότι όταν νευριάζουν μπορούν να φωνάξουν και να σηκώσουν χέρι και να βγουν εκτός εαυτού κι …όποιον πάρει ο χάρος! Όχι, η αναστάτωσή μας δε δικαιολογεί τις πράξεις μας!!

Πρέπει εμείς να μάθουμε στα παιδιά το σωστό τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων τους. Μπορούμε να δοκιμάσουμε και να τους δείξουμε, γα παράδειγμα, ότι όταν νευριάζουμε μπορούμε να πάρουμε μια βαθιά ανάσα, να απομακρυνθούμε από την «πηγή νεύρων» μας για λίγο, να μετρήσουμε ως το 10, να γράψουμε τι θέλουμε να κάνουμε αυτή τη στιγμή («να εξαφανιστεί ο αδερφός μου»), να χτυπήσουμε ένα μαξιλάρι.

Κάποιο από αυτά θα δουλέψει – ανάλογα με την ηλικία του παιδιού μας, φυσικά. Ο μικρός μου γιος (4 ετών) όταν νευρίαζε άπλωνε κάποιες φορές το χέρι του και μας χτυπούσε. Στην αρχή του κάναμε παρατηρήσεις γιατί «δε γίνεται να περάσει έτσι το ότι χτύπησε τη μαμά!». Τότε αυτός νευρίαζε περισσότερο και αντιδρούσε χειρότερα. Κάποια στιγμή χτύπησε τον μπαμπά του και ο μπαμπάς τού είπε έλα να κάνουμε μια μεγάλη αγκαλιά να ηρεμήσουμε. Τις πρώτες φορές δίσταζε. Από τότε, όμως, όταν νευριάζει, αρχίζει να κλαίει και λέει «θέλω αγκαλιά να ηρεμήσω»!

Σκοπός μου είναι να τους δείχνω ΤΙ κάνω όταν νιώθω κάποιο συναίσθημα: πώς ηρεμώ από τα νεύρα, πώς φτιάχνω τη διάθεσή μου όταν είμαι στεναχωρημένη, πώς δημιουργώ κάτι ή διασκεδάζω όταν είμαι χαρούμενη!

Δε θέλω να τους φορτώσω την ευθύνη ούτε να τους αναγκάσω να με φροντίζουν και να με καλοπιάνουν για το πώς νιώθω.

Θέλω να καταλάβουν πως δε μοιράζομαι τα συναισθήματά μου, επειδή θέλω να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους ή μια απόφασή τους.

Θέλω να καταλάβουν ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά. Κανένα δεν είναι ντροπή, κανένα δεν πρέπει να το κρύβουν.

Θέλω να κλαίνε, να γελάνε, να ζουν έντονα και χαρούμενα, να είναι ελεύθερα να εκφραστούν!

Αν δεν υπήρχαν τα social media, τι γονείς θα ήμασταν

Με αφορμή την τελευταία ανάρτηση του αγαπημένου @schoolmarius στο instagram σχετικά με την έκθεση των παιδιών μας στο διαδίκτυο και το δικαίωμα των παιδιών να μη θέλουν η ζωή τους να εκτίθεται χωρίς τη συγκατάθεσή τους, χωρίς να το έχουν επιλέξει τα ίδια, γράφω σήμερα.

Σαν μαμά που έχει επιλέξει να «εκτίθεται» τόσο η ίδια όσο και οικογενειακές στιγμές, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών της, έχω γράψει και παλιότερα για ποιο λόγο έχω κάνει αυτή την επιλογή και γιατί, παρόλο που έχω ενημερωθεί και συνεχίζω να ενημερώνομαι για τους κινδύνους στο διαδίκτυο, συνεχίζω να το κάνω.

Δε συμφωνώ με αυτό που γράφουν οι συνήθεις «επικριτές» ότι όλοι οι γονείς ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους για να ικανοποιήσουν κάποια ανάγκη τους ή τη ματαιοδοξία τους ή ότι «πουλάνε» τα παιδιά τους περιμένοντας περισσότερα likes. Ό, τι και να ανεβάσει κάποιος, με αυτό το σκεπτικό, μπορεί να θεωρηθεί από κάποιον άλλον ματαιοδοξία ή ανούσιο ή χωρίς στόχο κλπ κλπ. Κι ούτε σημαίνει πως όποιος έχει λογαριασμούς στα social media είναι χαζός, αμόρφωτος ή ανενημέρωτος.

Ούτε φυσικά θεωρώ, όμως, ότι όλοι οι γονείς είναι ενημερωμένοι για τους κινδύνους του αχανούς Ίντερνετ και για το πού μπορούν να «ταξιδέψουν» οι φωτογραφίες που ανεβάζουμε.

Αυτό, ωστόσο, που θα ήθελα να μοιραστώ σήμερα είναι κάποιοι προβληματισμοί μου για το πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε και μοιραζόμαστε τη ζωή μας με άλλους.

Σε αυτόν το νέο κόσμο, όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μάς δίνουν τη δική μας «γωνίτσα» να μοιραζόμαστε, έχει επηρεαστεί η ίδια η ανατροφή των παιδιών μας.

Έχουμε σκεφτεί πόσο πολύ άλλαξαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;

Ή τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να γίνουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια θετική εμπειρία για εμάς και την οικογένειά μας;

Κάνουμε «παύση» στις στιγμές

«Ο γιος μου έπεσε με το ποδήλατο!», «Η κόρη μου έφαγε πρώτη φορά λαχανικά!»

Τα social media έχουν δημιουργήσει μια παύση στον εγκέφαλό μας. Σε εκείνες τις στιγμές που σαν γονείς γιορτάζαμε με την κόρη μας ή τρέχαμε για να σώσουμε το γιο μας, πολλοί από εμάς κάνουμε μια παύση για να αποφασίσουμε αν αυτή είναι μια στιγμή που αξίζει να «ανέβει», να μπει στο instagram ή στο Facebook.

Κι εδώ είναι η επιλογή μας: Μπορούμε να «αρπάξουμε» το κινητό μας και να απομακρυνθούμε από τη στιγμή ή να χαρίσουμε ένα χαμόγελο ή ένα μπράβο στην κόρη μας, να την κάνουμε να νιώσει ότι είμαστε περήφανοι και να κάνουμε μια αγκαλιά στο γιο μας που μπορεί να μη χτύπησε πολύ, αλλά σίγουρα μια αγκαλιά θα τον κάνει να νιώσει καλύτερα.

Στη σύντομη στιγμή της παύσης, όταν οι γονείς πιάνουμε τα τηλέφωνά μας για να δημοσιεύσουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χάνουμε μια φυσική και σημαντική στιγμή αλληλεπίδρασης γονέα-παιδιού. Και δείχνουμε και στα παιδιά μας μια συμπεριφορά που δε θα τη δεχόμασταν από εκείνα.

Συγκρίνουμε

Όταν έχεις παιδιά, σίγουρα έχεις συναντήσει αυτόν τον γονέα που πάντα καυχιέται για το παιδί του και όλα τα υπέροχα επιτεύγματά του (ή είμαστε εμείς αυτός ο γονιός!!): «τα παιδιά μου έχουν φτάσει νωρίς τα ορόσημα της ηλικίας τους», «μπορούν να πουν το αλφάβητο προς τα εμπρός, προς τα πίσω και σε δύο γλώσσες μέχρι να γίνουν 3 ετών!»

Με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν χρειάζεται να πάμε στην παιδική χαρά για να βομβαρδιστούμε με αυτές τις πληροφορίες. Το καλύτερο των καλύτερων επιτευγμάτων για τα παιδιά όλων μας παρουσιάζεται τώρα σε ένα όμορφο χρονοδιάγραμμα, πλήρες με εικόνες, κι εμείς το βλέπουμε από την άνεση του καναπέ μας. Οι γονείς αντιδρούν με likes και σχόλια, αλλά μια μυστική μάχη μπορεί να ξεσπάσει μέσα μας!

Πολλοί γονείς αναφέρουν ότι συγκρίνουν τη δική τους γονική επιτυχία με άλλους στα social media. Μπορεί να νιώσουν αποτυχημένοι με βάση αυτό που βλέπουν στο διαδίκτυο και να αγχωθούν σκεπτόμενοι «όλοι οι άλλοι τα πάνε καλύτερα από εμένα».

Οι συγκρίσεις επεκτείνονται ακόμη και στην υπόλοιπη ζωή μας στο σπίτι, καθώς συγκρίνουμε τη σύζυγο του φίλου μας που γύρισε νωρίς από τη δουλειά για να μαγειρέψει ένα υγιεινό γεύμα, με τη δική μας ζωή που το βράδυ σταματήσαμε σε ένα φαστ φουντ και φάγαμε δείπνο στο αυτοκίνητο.

Όταν κοιτάμε τους άλλους λογαριασμούς σε instagram, Facebook κλπ., η συντριπτική πλειοψηφία των γονέων δεν μοιράζεται το καλό, το κακό και το άσχημο. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν ένα λεύκωμα σε πραγματικό χρόνο όπου παίρνουμε τη συνειδητή απόφαση να μην μοιραστούμε τους αγώνες ή τις κακές μέρες μας. Μοιραζόμαστε την πιο λαμπερή πλευρά της ζωής… και το ίδιο κάνουν όλοι οι άλλοι.

Διάβασα, κάπου, ότι σε μια μελέτη (νομίζω του 2016), η διακοπή του Facebook έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι! Μια αντίστοιχη έρευνα έδειξε ότι το Pinterest μπορεί να είναι πηγή άγχους για τους γονείς.

Το να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στον γονέα που δημοσίευσε 1.000 pins χειροτεχνίας μάς επηρεάζει, όταν εμείς νιώθουμε ότι τα πάμε καλά επειδή απλά καταφέραμε να φτιάξουμε ένα μεσημεριανό!

Μοιραζόμαστε πολλά

Αν ρωτήσουμε τον εαυτό μας εάν κάνουμε υπερβολική «κοινή χρήση» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι αν το παρακάνουμε και πιθανότατα θα πούμε «Όχι». Δε θα το παραδεχτούμε. (Υπάρχει όρος για τους γονείς που μοιράζονται στα social και λέγεται sharenting).

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν μετατρέψει πολλούς γονείς σε καθημερινούς ρεπόρτερ της ζωής της οικογένειας. Περιλαμβάνουμε τα χρονοδιαγράμματα μας με φωτογραφίες και ενημερώσεις, μερικές φορές πολλές φορές την ημέρα. Και κανένα θέμα δεν φαίνεται να είναι εκτός ορίων, από μικροατυχήματα στην προπόνηση μέχρι μια ακατάστατη ντουλάπα.

Δεσμεύουμε τον χρόνο μας

Ας δοκιμάσουμε αυτό το πείραμα: χωρίς να «κλέψουμε». Να καταγράψουμε πόση ώρα «καθίσαμε για λίγο» στο κινητό μας να τσεκάρουμε κάτι στα social media. Μόλις προσθέσουμε όλα αυτά τα λεπτά μέσα σε μια εβδομάδα, πιθανότατα θα εκπλαγούμε με το πώς διαχειριζόμαστε το -λιγοστό κατά τα άλλα- χρόνο μας.

Τα social media μπορούν να μας ξοδέψουν περισσότερο χρόνο από ό,τι ίσως φανταζόμασταν, και αυτός είναι ο χρόνος που θα μπορούσαμε να περάσουμε με την οικογένειά μας ή να αφιερώσουμε σε κάτι που πραγματικά μας αρέσει. Τι θα έλεγαν τα παιδιά μας αν τα ρωτούσαμε τι σκέφτονται για μας και το κινητό μας!;

Η συνειδητοποίηση ότι ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν σημαίνει ότι πρέπει να τον εγκαταλείψουμε εντελώς. Απλώς ας βεβαιωθούμε ότι έχουμε θέσει όρια, ώστε όλοι να έχουν στιγμές που είναι αποσυνδεδεμένοι και απλώς απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου.

Βάζουμε και τα παιδιά μας στο «παιχνίδι» της δημοσίευσης

Έχουμε ρωτήσει ποτέ το παιδί μας αν θα δημοσιεύσουμε μια φωτογραφία του στο Facebook;  Θέλουν να μάθουν πόσα likes πήραν για εκείνη την ανάρτηση που κάναμε χθες; Μας ζητάνε από μόνοι τους «να την ανεβάσουμε»;

Ως γονείς, όταν δημοσιεύουμε τις φωτογραφίες των παιδιών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και παρακολουθούμε ενεργά τη δημοτικότητα των αναρτήσεων, κινδυνεύουμε να δημιουργήσουμε παιδιά που διψούν για αποδοχή, για δημοφιλία! Καθώς παρακολουθούν τη συμπεριφορά μας, τα παιδιά μπορεί να μάθουν να μετρούν τη δημοτικότητά τους ανάλογα με το πόσα άτομα κάνουν κλικ στο κουμπί «μου αρέσει».

Καυχιόμαστε (πάρα πολύ)

Όλοι καυχιόμαστε στα social media γιατί τα παιδιά μας είναι φοβερά. Φυσικά, είμαστε περήφανοι για τα παιδιά μας και θέλουμε να το μάθει ο κόσμος.

Κάποιοι, ίσως, λίγο περισσότερο από τους άλλους. Κάποιοι άλλοι, πάλι, μπορεί να φτάσουν στο άλλο άκρο και να γίνονται υποτίθεται ειρωνικοί και σαρκαστικοί με τα επιτεύγματα των παιδιών τους και καυχώνται έτσι «υπογείως» για όσα πέτυχαν τα παιδιά τους.

Ζητάμε να «στήσουμε» μια τέλεια εικόνα

«Τα παιδιά μας φαίνεται τόσο χαριτωμένα με αυτά που φοράνε. Ας πάρω το κινητό μου να βγάλουμε μια οικογενειακή φωτογραφία. Θα φαινόταν, όμως, πιο χαριτωμένο αν το χέρι του μεγάλου ήταν στους ώμους του μικρού. Όχι, όχι, το χέρι είναι πολύ ψηλά. Πιο χαμηλά. Αα περίμενε. Ο μικρός δε γελάει και του βγήκε έξω η μπλούζα από το παντελόνι. Όχι, περιμένετε να περάσει από πίσω το μηχανάκι. Τι γίνεται με αυτό το ύφος; Στάσου. Χαμογέλα λίγο! Εντάξει, σταθείτε εκεί ένα λεπτό. Πρέπει να το δημοσιεύσω στο Instagram μου.»

Ακούγεται γνωστό; Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα από αυτές τις «τέλειες» στιγμές, με τη διαφορά ότι πολλές από αυτές τις «τέλειες» στιγμές χρειάστηκαν 15 λήψεις της ίδιας πόζας και τόση καθοδήγηση από εμάς όσο ένας φωτογράφος σε μια φωτογράφιση σούπερ μοντέλου.

Για τις δημοσιεύσεις των φωτογραφιών των παιδιών μας στο διαδίκτυο, θα πρέπει να σταθμίσουμε τα υπέρ και τα κατά. Κυρίως να είμαστε ενημερωμένοι.

Και να θυμόμαστε ότι μπορούμε να τραβήξουμε μια φωτογραφία (δεν είναι κακό να μαζεύουμε ενθύμια και να απαθανατίσουμε τις αναμνήσεις μας) και απλά να απολαύσουμε τη στιγμή χωρίς να τη μοιραστούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εάν εξακολουθούμε και αποφασίζουμε ότι θέλουμε να μοιραστούμε τις φωτογραφίες μας, ας τραβήξουμε αυτές τις αυθόρμητες λήψεις και ας διασκεδάσουμε με τα παιδιά μας. Απλώς ας τραβήξουμε τη φωτογραφία για να απαθανατίσετε τη στιγμή για τον εαυτό μας (και όχι για ένα κοινό) και σαν να είμαστε ο μόνος που θα τη δει.  Εμείς και τα παιδιά μας θα διασκεδάσουμε πολύ περισσότερο.

Δημιουργούμε Ψηφιακό Αποτύπωμα

Κάποια παιδιά ίσως θυμούνται ακόμα την «ενοχλητική» φωτογραφία τους που η μαμά τους έδειχνε από δω κι από κει όταν ήταν μικροί.

Όλες αυτές οι φωτογραφίες περιορίζονταν σε άλμπουμ φωτογραφιών που μοιράζονταν μεταξύ των μελών της οικογένειας και των κοντινών φίλων, επειδή δεν υπήρχαν κοινωνικά μέσα.

Σήμερα, δημιουργούμε ένα ψηφιακό αποτύπωμα από την πρώτη φορά που ανεβάζουμε μια φωτογραφία των παιδιών μας στο Διαδίκτυο.

(Για το ψηφιακό αποτύπωμα έχω γράψει περισσότερα εδώ).

Τι θα πει το ψηφιακό αποτύπωμα του παιδιού μας για αυτό όταν είναι ενήλικας; Πρέπει να το σκεφτούμε καλά.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε, σκόπιμα ή όχι, να παραβιάσουμε το απόρρητο των παιδιών μας. Ακόμα κι αν οι ιστοσελίδες αναφέρουν όρους διαγραφής κλπ., όλοι γνωρίζουμε ότι μόλις ανέβει μια φωτογραφία, είναι εκεί έξω, ακόμα κι αν θέλουμε να την πάρουμε πίσω.

Οι φωτογραφίες μπορούν να αποθηκευτούν, να κοινοποιηθούν και να διανεμηθούν ακόμα και εν αγνοία μας.​ Δεν έχω σκοπό να τρομοκρατήσω κανέναν, αλλά πρέπει ειδικά ως γονείς να τα γνωρίζουμε αυτά. 

Επιπλέον, όπως έχω ήδη γράψει και σε άλλο άρθρο, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε αν το παιδί μας θα έρθει σε δύσκολη θέση με κάποιο από το περιεχόμενο που αναρτούμε ως γονείς.

Εστιάζουμε στα Likes

Δημοσιεύουμε μια φωτογραφία του παιδιού μας και παίρνει 33 likes.  Στη συνέχεια δημοσιεύουμε  μια φωτογραφία του σκύλου μας και παίρνει 67 likes.  Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο σκύλος μας είναι πιο χαριτωμένος από το παιδί μας;

Ανεβάζουμε μια φωτογραφία του παιδιού μας να κάνει επιδρομή στο ντουλάπι για μια σοκολάτα για πρωινό. Παίρνουμε 50+ likes. Οκ. Τότε, όμως, λαμβάνουμε ένα σχόλιο από έναν άλλο γονέα που λέει ότι δεν θα άφηνε ποτέ το παιδί του να φάει σοκολάτα για πρωινό!  Και τα συναισθήματά μας πληγώνονται. Δεν σταματάει ποτέ όλο αυτό.

Φαίνεται ότι υπάρχει ένας ανεπίσημος ανταγωνισμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το ποιος είναι ο πιο αστείος, ο πιο έξυπνος, ο πιο εκπληκτικός γονέας και μπορεί να φέρει στο σημείο τις μαμάδες και τους μπαμπάδες να μετρήσουν την επιτυχία τους ως γονείς με βάση τις προτιμήσεις, τα likes, τα σχόλια και τα re-tweets των άλλων.

Ποια είναι,όμως, η θετική πλευρά των social media;

Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να έχουν πολλές (και πιο πολλές) αρνητικές επιπτώσεις στην ανατροφή των παιδιών, υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα σε αυτές τις πλατφόρμες εάν χρησιμοποιούνται προσεκτικά.

Μπορούμε να κρατήσουμε επαφή με τους αγαπημένους μας

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχεδιάστηκαν αρχικά για να συνδέουν ανθρώπους και να μας δίνουν τη δυνατότητα να μοιραζόμαστε επιτεύγματα, ορόσημα και χαριτωμένες στιγμές με φίλους και συγγενείς που μπορεί να μην βλέπουμε ή να τους μιλάμε συχνά. Ειδικά σε περιπτώσεις που έχουμε συγγενείς ή φίλους στην άλλη άκρη του κόσμου είναι ένας υπέροχος τρόπος να νιώθουμε κοντά ο ένας στον άλλον.

Μπορούμε να μάθουμε από άλλους γονείς

Αντί να χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να καυχηθούμε για τα επιτεύγματα του παιδιού μας, μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ως πολύτιμη πηγή για συμβουλές και tips από άλλους γονείς. Έχει κανείς κάποιες συμβουλές για να κόψουμε την πάνα; Για τις καούρες της εγκυμοσύνης; Για πείτε καμιά συνταγή για το σνακ του σχολείου. Καμιά ιδέα για μια διασκεδαστική και εύκολη χειροτεχνία με ένα παιδί 3 ετών;

Μπορούμε να συγχωρούμε και να γελάμε με τον εαυτό μας

Εάν ακολουθούμε γονείς που είναι ειλικρινείς σχετικά με τις δικές τους εμπειρίες, πιθανότατα θα νιώσουμε καλύτερα με τις δικές μας απογοητεύσεις και ατυχίες ως γονείς και θα γελάμε με τα καμώματά μας.

Μπορούμε να συνδεθούμε με άλλους

Αν και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τις αλληλεπιδράσεις πρόσωπο με πρόσωπο, μπορούν να βοηθήσουν στην παροχή κοινωνικής υποστήριξης κατά τις στιγμές που χρειάζεται να συνδεθούμε με φίλους αλλά δεν έχουμε το χρόνο ή τη δυνατότητα.

Μπορούμε να βρούμε πολύτιμους πόρους

Πολλοί ειδικοί σε θέματα γονέων, παιδιών και υγείας έχουν παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αν ακολουθήσουμε αυτές τις αξιόπιστες πηγές, μπορούμε να βρούμε πολύτιμες πληροφορίες που θα μας βοηθήσουν να μειώσουμε το άγχος της ανατροφής των παιδιών.

Για τις αρνητικές επιπτώσεις των social media στη ζωή μας, υπάρχουν κάποιες συμβουλές ειδικών για τη χρήση τους, ώστε να διασφαλίσουμε ότι δίνουμε το καλό παράδειγμα στο παιδί μας.

Να είμαστε επιλεκτικοί ως προς το ποιους ακολουθούμε και να μην ακολουθούμε αυτούς που μας κάνουν να νιώθουμε ένοχοι ή άσχημα για τις αποφάσεις μας ως γονείς.

Να λάβουμε υπόψη τη μακροπρόθεσμη επίδραση των φωτογραφιών και των σχολίων μας σχετικά με τα παιδιά μας. 

Να ζητάμε την άδειά τους, αν είναι σε μεγαλύτερη ηλικία, πριν δημοσιεύσουμε κάτι σχετικά με αυτά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Να είμαστε ειλικρινείς σχετικά με τις αναρτήσεις και τις προθέσεις μας.  

Πριν δημιουργήσουμε μια ανάρτηση που σχετίζεται με το παιδί μας, ας αναρωτηθούμε: Γιατί δημοσιεύω; Είμαστε πραγματικά περήφανοι και θέλουμε να το μοιραστούμε με φίλους και αγαπημένα πρόσωπα; Θέλουμε να πούμε κάτι; Έχουμε κάτι να μοιραστούμε που θα μπορούσε να βοηθήσει άλλους γονείς; Ή συναγωνιζόμαστε  με άλλους γονείς για likes και shares; Μήπως «ψαρεύουμε» κομπλιμέντα για τον εαυτό μας;

Να μην ανταγωνιζόμαστε ή να συγκρίνουμε. Μπορεί να είναι πιο εύκολο να το λέμε παρά να το κάνουμε, αλλά ας προσπαθήσουμε να μην ασκήσουμε πίεση στον εαυτό μας (ή στα παιδιά μας) για να ανταποκριθούμε στις φαινομενικά τέλειες ζωές που απεικονίζουν άλλοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. 

Ας υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι πολλοί άνθρωποι μοιράζονται μόνο τα καλά και ότι το παιδί του καθενός προοδεύει με τον δικό του ρυθμό.

Και να μην ξεχνάμε να βάζουμε όρια στον εαυτό μας. Απενεργοποιώντας τη συσκευή μας την ώρα του φαγητού ή/και μερικές ώρες πριν τον ύπνο (για αρχή!), μπορούμε να δώσουμε ένα καλό παράδειγμα στα παιδιά μας και να κερδίσουμε ποιοτικό χρόνο για να συνδεθούμε με την οικογένειά μας χωρίς τις οθόνες.

Ας αξιολογήσουμε και τη δική μας χρήση (εδώ είναι τα δύσκολα!!) Εάν πχ διαγράφαμε όλους τους λογαριασμούς μας και εξαφανιζόμασταν από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αύριο, αυτό θα μας έκανε λιγότερο επιτυχημένους στην ανατροφή των παιδιών; Αν και δεν χρειάζεται να φτάσουμε σε αυτό το άκρο, είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στη σχέση μας με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κατ’ επέκταση το κινητό μας και πώς μπορεί να επηρεάσει την ανατροφή των παιδιών μας.

Το έχουμε ξαναπεί. Δεν είναι κακή μαμά αυτή που ανεβάζει φωτογραφίες, ούτε είναι καλή μαμά αυτή που δεν ανεβάζει.

Σύντομα, τα παιδιά μας θα κάνουν τους δικούς τους λογαριασμούς και πρέπει να είμαστε δίπλα τους να τους ενημερώνουμε, να τους προβληματίζουμε για όλο αυτό το «νέο κόσμο».

Και μην ξεχνάμε ποτέ να έχουμε ανοιχτά μυαλά και ανοιχτή αγκαλιά!


Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε μια κοινότητα 🙂

Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.

Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Τα λέμε σύντομα!

Εσύ είσαι σούπερ μαμά ή απλά καλή;

Θα γίνω σούπερ μαμά! Αυτή ήταν η σκέψη που περνούσε από το μυαλό μου ένα απόγευμα καθώς κοιτούσα την κοιλιά μου, έγκυος στην κόρη μου, πρώτη φορά έγκυος, αφού είχα φτιάξει τα ρουχαλάκια της.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν αγόραζα βιβλιαράκια για την 7 μηνών κόρη μου και άρχισε να λέει μαμά και μπαμπά.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν έψαχνα online δραστηριότητες για την ηλικία της και κατέβαζα από το ίντερνετ ένα σωρό εκτυπώσιμα.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν έμεινα έγκυος στο γιο μου και θήλαζα ακόμα την κόρη μου.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν έφτιαχνα σπιτικές πλαστελίνες στα παιδιά ή όταν τα άφηνα να ζωγραφίζουν με δακτυλομπογιές.

Θα γίνω σούπερ μαμά είναι η σκέψη μου όταν καταφέρνω κάτι με τα παιδιά μου όλα αυτά τα χρόνια.

Μετά από λίγο, όμως, σχεδόν πάντα εμφανίζεται κάτι που μου αλλάζει γνώμη. Δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω αυτό που άρχισα, δεν έχω όρεξη να διαβάσω το βιβλιαράκι (για χιλιοστή φορά!!), δεν έχω διάθεση να δοκιμάσω, ούτε καν να εκτυπώσω και να τους δώσω όσες δραστηριότητες εκτύπωσα, δεν έχω κουράγιο να μαζέψω το χαμό της κουζίνας, απογοητεύομαι που δεν μου πέτυχε η σούπερ υγιεινή συνταγή που προσπάθησα να τους φτιάξω ή που δεν έφαγαν μπουκιά από τα φρουτάκια που καθάριζα δέκα ώρες και έκοβα σε διάφορα σχήματα και ο νεροχύτης πλέον είναι γεμάτος πιάτα, ή όταν δε μου πέτυχαν οι ψαροκεφτέδες που δοκίμασα να φτιάξω -γιατί πρέπει να τρώνε και ψάρι και απ’όλα- και τελικά τους έφτιαξα έτοιμες ψαροκροκέτες από την κατάψυξη, νιώθω αποτυχημένη που άκουσα αυτό το «σε μισώ» την ώρα που τσακωνόμασταν ή που ύψωσα τη φωνή μου!

Κάτι τέτοιες στιγμές, αρχίζω να σκέφτομαι ότι πρέπει να διπλώσω και να αφήσω στην άκρη την κάπα μου, αυτή του σούπερ ήρωα, και να αποδεχτώ ότι, όσο κι αν προσπαθώ, δεν θα γίνω ποτέ ΑΥΤΗ, η σούπερ μαμά.

Ξέρετε για ποιο είδος μιλάω: τις μαμάδες που κάνουν κατασκευές DIY, που ψήνουν μετά το σχολείο μπισκότα σοκολάτας ενώ ράβουν στο χέρι σπιτικές αποκριάτικες στολές. Το είδος που κοιτάζω με δέος και θαυμασμό.

Και είμαι εντάξει με αυτό τις περισσότερες φορές. Αλλά μετά διαβάζω ένα άλλο blog για μαμάδες ή βλέπω κάτι στο Pinterest που με κάποιο τρόπο εκείνη η μαμά τα καταφέρνει όλα. Και για άλλη μια φορά νιώθω ότι υστερώ.

Ο Μαρκ Τουέιν είπε κάποτε «η σύγκριση είναι ο θάνατος της χαράς». «Η σύγκριση είναι δυστυχία» όπως λέει και η ξαδέρφη μου στα παιδιά της…

Κι έχει δίκιο… Γιατί πριν από πέντε λεπτά, πέντε λεπτά πριν δω φωτογραφίες από τον βιολογικό λαχανόκηπο που φύτεψε εκείνη η μαμά με το μικρό παιδί της, ένιωθα πολύ καλά για τα δικά μου «μικρά επιτεύγματα». Ένιωθα καλά που άφησα το παιδί μου απλά να παίξει στο χώμα. Αλλά τώρα, ένιωσα για λίγο ότι αποτυγχάνω ξεκάθαρα στη μητρότητα.

Έχω παρατηρήσει, όμως, μια «εξέγερση» τον τελευταίο καιρό ενάντια στις σούπερ μαμάδες. Είναι οι μαμάδες που μοιράζονται την αλήθεια τους, τη δύσκολη καθημερινότητά τους, που αναγνωρίζουν τις δοκιμασίες της γονεϊκότητας και γιορτάζουν μόλις καταφέρνουν έστω και κάτι πολύ μικρό.

Είναι οι μαμάδες οι «απλά καλές». Οι μαμάδες που τσαλακώνονται και δεν διστάζουν να μοιραστούν (και) τα λάθη τους. Και συμφωνώ μαζί τους.

Και κάποιες φορές, αρκεί απλά να υψώσουμε τη λευκή σημαία και να παραδεχτούμε την «ήττα» μας. Ότι δεν τα καταφέραμε να φάνε υγιεινά σήμερα, ότι δεν τους διαθέσαμε ποιοτικό χρόνο σήμερα, ότι παραγγείλαμε απ’ έξω και τους βάλαμε ταινία.

Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα σταματήσω να προσπαθώ.

Ποιος τα παρατάει όταν πρόκειται για τα παιδιά του; Δεν θέλουμε άλλωστε όλοι οι γονείς μόνο το καλύτερο για τα παιδιά μας;

Οπότε συνεχίζω να προσπαθώ να γίνω σούπερ μαμά και ας μην τα καταφέρνω καλά.

Όταν ήμουν στο δημοτικό, μας είχε πει ένας δάσκαλός μας: υπάρχει ο βαθμός που αφορά το πραγματικό επίπεδο δεξιοτήτων μας σε ένα θέμα. Υπάρχει, όμως, και ο άλλος βαθμός. Ο βαθμός που αφορά την προσπάθεια που κατέβαλε ο μαθητής.

Αν υπήρχε ένα παρόμοιο δελτίο αναφοράς για τη μητρότητα, νομίζω ότι θα έμοιαζε κάπως έτσι:

Μετατρέποντας το φαγητό σε τέχνη/ Σπιτική πλαστελίνη/ DIY κατασκευές:

Δεξιότητα: Γ-

Προσπάθεια: A (με τόνο!) 😊

Γιατί, παρόλο που συνήθως καταλήγω να είμαι μια «απλά καλή» μαμά, δεν σταματώ ποτέ να προσπαθώ να γίνω σούπερ.

Και αυτό μετράει, έτσι δεν είναι;

Να σηκωθείς και να προσπαθήσεις ξανά ακόμα και μετά από αποτυχία.

Το να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι για το καλύτερο, ακόμα κι όταν ξέρεις ότι το καλύτερό σου θα είναι μόνο το «απλά καλό» κάποιου άλλου.

Ίσως αυτό είναι πραγματικά που μετατρέπει τις απλά καλές μαμάδες σε σούπερ μαμάδες. Ή, όπως ο Κλαρκ Κεντ και ο Σούπερμαν, ίσως η σούπερ μαμά και η αρκετά καλή μαμά να είναι ένα και το αυτό.

Και εξαρτάται μόνο από τις περιστάσεις της κάθε ημέρας ποια μαμά θα βγει στην επιφάνεια.

Όταν ξεκινάμε να κάνουμε συγκρίσεις με κάποιον άλλο, ως τι μαμά αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας;

Το πιθανότερο είναι ότι το blog της μαμάς που διαβάζουμε ή οι εικόνες του instagram και του Pinterest που θαυμάζουμε, τονίζουν αυτή τη μαμά στις σούπερ μέρες της.

Αλλά αν αρχίσουμε και σκεφτόμαστε ότι κι αυτή η μαμά σε μια δύσκολη μέρα, που όλη η οικογένειά της θα έχει γρίπη ή την επόμενη μέρα από μια νύχτα που το μωρό δε σταματούσε να κλαίει και να την ξυπνάει, θα εμφανιστεί μια άλλη εικόνα.

Ας αρχίσουμε να βλέπουμε ότι ακόμη και οι «καλύτεροι» μερικές φορές εξακολουθούν να έχουν μέρες που είναι «απλά καλές», όσο καλές μπορούν.

Ως μαμάδες, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας με άλλα μάτια: δεν υπάρχει μόνο μαύρο ή άσπρο. Υπάρχει και το γκρι. Και σούπερ μαμά και «απλά καλή μαμά».

Αυτό είναι και το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας όταν τα πράγματα είναι δύσκολα και συνεχίζουμε.

Ή για όσα τους μαθαίνουμε όταν, παρόλο που ξέρουμε ότι δεν θα είμαστε οι καλύτεροι, οι σούπερ, εξακολουθούμε να προσπαθούμε για το καλύτερο. Το ΔΙΚΟ ΜΑΣ καλύτερο.

Θέλω τα παιδιά μου να βλέπουν τις προκλήσεις ως κάτι προς το οποίο τρέχεις, να μην φεύγουν από αυτές, να μην τα παρατάνε.

Συνεχίζω να προσπαθώ να γίνω η καλύτερη μαμά που μπορώ – είτε τα καταφέρνω είτε όχι – και να βρίσκω χαρά στην προσπάθεια, όχι στο αποτέλεσμα.

Γιατί δεν χρειάζεται να παίρνω ένα «Α» σε όλα για να γίνω σούπερ μαμά. Κι ούτε εσύ.

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, διάβασε και το «Δεν υπάρχει η τέλεια μαμά«

Γιατί οι άνθρωποι είναι αγενείς (και γιατί δεν έχει να κάνει με εμάς)

Από τη φύση μου είμαι χαρούμενος, αισιόδοξος άνθρωπος, το έχω ξαναπεί. Πάντα κοιτούσα τη θετική πλευρά και έβλεπα το καλό στους ανθρώπους, την καλή τους πρόθεση. Και ακόμα το κάνω. Η φιλοσοφία μου στη ζωή είναι ότι ο κόσμος είναι γεμάτος φως, αγάπη και δυνατότητες να αδράξουμε.

Στην καθημερινότητά μου, όμως, μπορεί να έρθουν στιγμές που η φιλοσοφία αυτή φαίνεται να ξεθωριάζει. Μπορεί να βάλω τα κλάματα, να μη θέλω να συναντήσω κανέναν, να μην μπορώ να νιώσω αυτή την αίσθηση του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος. Σαν να έρχεται κάποιος και να κλείνει όλους τους «θετικούς διακόπτες» μέσα στο κεφάλι μου.

Σε γενικές γραμμές, είμαι πολύ ευγενική, θέλω να πω τον καλό μου το λόγο και πάντα σκέφτομαι πριν πω οτιδήποτε κι αν υπάρχει περίπτωση να προσβάλει κάποιον άλλο ή να βλάψει τη σχέση μας.

Μου είναι δύσκολο να δεχτώ πώς οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να είναι κακοί, αγενείς ή προσβλητικοί σε αγνώστους, αλλά και φίλους. Ειδικά παλιότερα, το έπαιρνα προσωπικά όταν οι άνθρωποι με προσέβαλλαν ή ήταν αδιάφοροι μαζί μου, πιστεύοντας ότι έφταιγε πραγματικά κάτι που είχα κάνει.

Είναι κάτι, όμως, πολύ ψυχοφθόρο και μπορεί να γίνει συχνά, ειδικά σε μένα που έχω αποφασίσει, έχω επιλέξει, να εκτίθεμαι καθημερινά μέσα από τα γραπτά μου και τις δημοσιεύσεις μου. Ξέρω καλά ότι οφείλω στον εαυτό μου (κι εγώ όπως και όλοι μας) να μην αφήνω τις απόψεις και τα αρνητικά συναισθήματα των άλλων να με επηρεάζουν.

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο, ειδικά σε μια κοινωνία που μας έχει μεγαλώσει με το «τι θα πει ο κόσμος».

“How people treat other people is a direct reflection of how they feel about themselves.”

Paulo Coelho

Όμως, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν κάποιος είναι αγενής χωρίς λόγο, ειδικά ένας άγνωστος, σπάνια είναι προσωπική η επίθεση, ακόμα κι αν κατά λάθος κάναμε κάτι για να τον εκνευρίσουμε.

Οι άνθρωποι δεν είναι κακοί για χόμπι ή επειδή είναι εναντίον μας. Είναι επειδή δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν οι ίδιοι σε κάποια κατάσταση.

Το να είμαστε αγενείς, τις περισσότερες φορές, ίσως είναι μια αντίδραση στον θυμό με τον εαυτό μας ή την ανεπάρκεια που πιθανόν νιώθουμε ότι έχουμε.

Ίσως νιώθουμε ότι δεν είμαστε αγαπητοί, ότι είμαστε ανεπιθύμητοι και χρειαζόμαστε έναν τρόπο να αντιμετωπίσουμε αυτά τα συναισθήματα δίνοντας στον εαυτό μας ένα alter ego που είναι αντιπαθητικό! (Αυτό το διάβασα, δεν το σκέφτηκα μόνη μου!😋).

Όταν διαπιστώνουμε ότι οι άνθρωποι είναι αγενείς μαζί μας στην καθημερινότητά μας, είναι πραγματικά κακοί με τον εαυτό τους. Και δεν το λέω με την έννοια «όποιος το λέει, είναι» που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Φυσικα, δεν είμαστε, σε καμία περίπτωση, υποχρεωμένοι να δεχόμαστε όταν οι άλλοι δεν είναι καλοί μαζί μας, απλά δεν είναι κάτι που πρέπει να το πάρουμε προσωπικά.

Πιθανότατα, αυτοί οι άνθρωποι όντως έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ανάξιοι αγάπης, και αυτή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία από όλες.

Δεν χρειάζεται να εσωτερικεύσουμε, λοιπόν, την κακία, να τη βάλουμε μέσα μας, ως δικό μας σφάλμα. Μπορούμε απλά να αναγνωρίσουμε ότι το άτομο που είναι αγενές παλεύει με τα δικά του προβλήματα και χρειάζεται έναν τρόπο να τα αντιμετωπίσει.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις πράξεις και τις συμπεριφορές των άλλων, ωστόσο μπορούμε να ελέγξουμε το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτές.

Εάν, τώρα, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που φερθήκαμε με αγένεια, ήρθε η ώρα για αυτοστοχασμό!

Γιατί μιλάμε άσχημα στους ανθρώπους; Από τι προσπαθούμε να προστατευτούμε;

Μπορεί να σκεφτόμαστε συνεχώς αρνητικά πράγματα, όπως «Κανείς δε με συμπαθεί», «Ποιος θα ήθελε να είναι φίλος μου;». Μπορεί να έχουμε δημιουργήσει ένα τοξικό περιβάλλον μέσα στο κεφάλι μας, που μπορεί να μην βασίζεται καν στην πραγματικότητα.

Σίγουρα, χρειάζεται προσπάθεια και δουλειά για να αλλάξει αυτή η οπτική, να δούμε μέσα μας τα καλά μας και τους λόγους για τους οποίους είμαστε συμπαθείς και αγαπητοί και να αρχίσουμε να βλέπουμε το καλό και στους άλλους ξανά.

Δεν είναι εύκολη διαδικασία και για πολλούς απαιτεί θεραπεία και μήνες δουλειάς. Ωστόσο, μπορούμε σίγουρα να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας πίσω στην «καλοσύνη» και την ευγένεια με το να είμαστε πιο ευγενικοί με τον εαυτό μας, πρώτα απ’όλα.

Οι αρνητικές αυτοκριτικές σκέψεις μας έχουν υπόσταση; Βασίζονται στην πραγματικότητα;

Πρέπει να προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας από μια εξωτερική οπτική γωνία και να μας υπενθυμίσουμε όλα τα μοναδικά και όμορφα χαρακτηριστικά μας. Έτσι, σιγά σιγά θα διώξουμε το θυμό μας και θα αναγνωρίσουμε τον τρόπο που αντιδρούσαμε πριν.

Πάντα είχα ακλόνητα την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι εγγενώς καλοί και κάνουν κακά πράγματα μόνο ως αντίδραση σε κακές καταστάσεις.

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε, είτε δεχόμαστε αγένεια, είτε γινόμαστε οι ίδιοι αγενείς, είναι ότι είμαστε από τη φύση μας καλοί και αξίζουμε να μας αγαπούν, ανεξάρτητα από το τι λέμε στον εαυτό μας ή τι μας λέει κάποιος άλλος.

Βγες στη δράση: Η αρχή του «κάνε κάτι»

Πρόσφατα διάβασα -ή μάλλον άκουσα- το βιβλίο του Mark Manson (το άκουσα με την εφαρμογή Auvril) «The subtle art of not giving a f*» (Η ευγενής τέχνη του να τα γράφεις όλα στα …!) Εδώ και χρόνια το γυροφέρνω αλλά τώρα ήρθε η ώρα του.

Πολύ ευχάριστα το άκουσα (περίπου 6μιση ώρες ακρόασης) και «κράτησα» πολλά από αυτά.

Ο συγγραφέας του είναι blogger και γράφει βιβλία αυτοβελτίωσης. Μεταξύ άλλων βιβλίων του, αυτά που σημείωσαν μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα The Subtle Art Of Not Giving a F*ck και Everything Is F*cked:A Book About Hope τα οποία βρέθηκαν στα best sellers των New York Times.

Σύμφωνα με τον Manson, το «κλειδί της ευτυχίας» είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να είμαστε «θετικοί» όλη την ώρα και να γίνουμε καλύτεροι στον χειρισμό των αντιξοοτήτων.

«Στο διάολο η θετικότητα», λέει ο συγγραφέας. «Μερικές φορές τα πράγματα είναι σκατά και πρέπει να ζήσουμε με αυτό».

«Δεν γίνεται όλοι να είναι ξεχωριστοί – υπάρχουν νικητές και ηττημένοι στην κοινωνία. Ούτε είναι δίκαιο, ούτε είναι δικό μας φταίξιμο.»

Ο Μάνσον μας συμβουλεύει να γνωρίσουμε τους προσωπικούς μας περιορισμούς και να τους αποδεχτούμε. Αυτό, λέει, είναι η πραγματική πηγή ενδυνάμωσης.

Μόλις αποδεχτούμε τους φόβους, τα ελαττώματα και τις αβεβαιότητες μας – μόλις σταματήσουμε να τρέχουμε και να τα αποφεύγουμε και ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε τις επώδυνες αλήθειες – θα μπορούμε να βρούμε το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που απεγνωσμένα αναζητούμε.

Αυτό στο οποίο στάθηκα και μάλιστα το σημείωσα κιόλας εκείνη τη στιγμή, ήταν η αρχή του «Κάνε κάτι» που τόνισε ιδιαίτερα.

Η δράση, όπως λέει, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα του κινήτρου, αλλά και η αιτία του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεσμεύονται για δράση μόνο αν αισθάνονται ότι έχουν ένα συγκεκριμένο κίνητρο ή όταν φοβούνται τις συνέπειες. Βρίσκουν τα κίνητρά τους με το συναίσθημα. Ξεκινούν κάτι μόνο όταν εμπνέονται από άλλους.

Αλλά, όπως τονίζει στο βιβλίο του ο Manson, υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτό μας το σκεπτικό: συχνά οι αλλαγές και οι ενέργειες που χρειαζόμαστε περισσότερο στη ζωή μας εμπνέονται από αρνητικά συναισθήματα, που, όμως, την ίδια στιγμή, μας εμποδίζουν να αναλάβουμε δράση.

Αν κάποιος θέλει να χάσει βάρος, αλλά νιώθει τεράστιες ποσότητες ντροπής για το σώμα του, τότε το να πάει στο γυμναστήριο θα του φαίνεται βουνό, ακατόρθωτο.

Αν κάποιος θέλει να φτιάξει τη σχέση του με τη μητέρα του, τα συναισθήματα της κατάστασης (πληγωμένος, αγανάκτηση, αποφυγή) έρχονται σε αντίθεση με την απαραίτητη ενέργεια για να το διορθώσει (αντιπαράθεση, ειλικρίνεια, επικοινωνία).

Προηγούμενα τραύματα, αρνητικές προσδοκίες και συναισθήματα ενοχής, ντροπής και φόβου συχνά μας διώχνουν μακριά από τις ενέργειες που είναι απαραίτητες για να ξεπεράσουμε αυτά τα ίδια τα τραύματα, τις αρνητικές προσδοκίες και τα αρνητικά συναισθήματα.

Ο Μάνσον περιγράφει σε άρθρα του την αλυσίδα κινήτρων ως εξής: Δράση → Έμπνευση → Κίνητρο.

Οι ίδιες οι ενέργειές μας δημιουργούν περαιτέρω συναισθηματικές αντιδράσεις και εμπνεύσεις και μας παρακινούν για τις μελλοντικές σας ενέργειες. 

Αν δηλαδή δεν έχουμε το κίνητρο να κάνουμε μια σημαντική αλλαγή στη ζωή μας, να κάνουμε κάτι, οτιδήποτε πραγματικά, και στη συνέχεια να αξιοποιήσουμε την αντίδραση σε αυτή τη δράση ως τρόπο για να αρχίσουμε να παρακινούμε τον εαυτό μας.

«Εντάξει, το έκανα, υποθέτω ότι μπορώ να κάνω περισσότερα». 

Και σιγά σιγά μπορούμε να το πάρουμε από κει…

Βγαίνουμε από την comfort zone μας και αρχίζουμε, βήμα βήμα να μπαίνουμε στη «δράση».

Γι’ αυτό είναι υπέροχο να διαβάζεις… παίρνεις έμπνευση για τόσα πράγματα… αρκεί να μη μένουμε μόνο στη θεωρία!

Πώς να φροντίζουμε τον εαυτό μας

Η φροντίδα του εαυτού μας δεν είναι εγωισμός, δεν είναι παραίτηση από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας. Ούτε σημαίνει ότι κάτι δεν κάνουμε καλά ειδικά στο ρόλο μας ως γονείς. Η αυτοφροντίδα είναι αυτοσυντήρηση. Είναι απαραίτητη για να γίνουν και όλα τα υπόλοιπα.

Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με μια καλή μου φίλη στο instagram για τις μαμάδες και τις ανάγκες τους. Συζητούσαμε για αυτά τα «παλιά μυαλά» ότι όταν κάνεις παιδί πρέπει να «αφήσεις» τον εαυτό σου, σχεδόν να παραιτηθείς από τις δικές σου ανάγκες. Σαν να πρέπει να «εκδικηθείς» με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό σου που αποφάσισε να κανει παιδιά! Κι αυτές τις απόψεις τις έχουν μαμάδες! Και τις εκφράζουν επικριτικά στις άλλες μαμάδες δημιουργώντας τους ενοχές που θέλουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους, που θέλουν μια βόλτα με τον άνθρωπό τους χωρίς τα παιδιά, που αφήνουν τα παιδιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες, που περιμένουν πώς και πώς να ανοίξουν τα σχολεία ακόμα κι αν δεν δουλεύουν.

Κι εγώ το ένιωθα αυτό κάποια στιγμή… Άφηνα τα παιδιά για να πάω διήμερο με τον άντρα μου και μου έλεγαν «γιατί τα έκανες, αν δεν τα θες μαζί σου;» Και να’τες οι ενοχές στο κεφάλι της μαμάς!!! (Που δεν τις έχω και δύσκολες…)

Έχω ξαναγράψει για τη σημασία να αγαπάμε και να φροντίζουμε τον εαυτό μας και το γνωστό σε όλους «αν δεν είναι καλά η μαμά, δεν είναι κανείς», αφού και στο αεροπλάνο, σε κρίσιμη στιγμή, η συμβουλή είναι «βάλε πρώτα εσύ μάσκα οξυγόνου για να μπορέσεις να βοηθήσεις και τους άλλους».

Σίγουρα η αυτοφροντίδα δεν αφορά μόνο τις μαμάδες και τους μπαμπάδες. Ο ορισμός της αυτοφροντίδας μπορεί να είναι (σίγουρα είναι) διαφορετικός για κάθε άτομο.
Η αυτοφροντίδα είναι πολύπλευρη και είναι απαραίτητο να την εφαρμόζουμε σε πολλούς τομείς της ζωής μας για έναν υγιή, ολοκληρωμένο τρόπο ζωής!

Γράφω παρακάτω τις βάσεις για την αυτοφροντίδα, όπως τις βλέπω εγώ, ώστε να μας προσέχουμε στην καθημερινότητά μας:

  1. Ψυχική φροντίδα: Η ψυχική αυτο-φροντίδα είναι το θεμέλιο μιας υγιούς στάσης ζωής. Αφορά την ανάπτυξη εκείνων των δεξιοτήτων και των γνώσεών που θα μας βοηθήσουν στη μείωση του άγχους και την ενίσχυση της δημιουργικότητάς μας.
    Για τη φροντίδα της ψυχικής μας υγείας, μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να γράφουμε σε ένα ημερολόγιο
    – Να περπατήσουμε
    – Να κάνουμε ένα διάλειμμα από την τεχνολογία και το διαδίκτυο
    – Να κάνουμε διαλογισμό, να δουλέψουμε το μυαλό μας με έναν νέο τρόπο. Στα παραπάνω, μπορούμε να προσθέσουμε και την επικοινωνία μας με ένα ψυχολόγο, η επαφή με τον οποίο για μένα δεν είναι απαραίτητη όταν έχουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα αλλά και «προληπτικά» όταν θέλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να βελτιωθεί, να βρει νέους δρόμους να διαχειρίζεται τα θέματα που τον απασχολούν.
  2. Συναισθηματική φροντίδα: Συναισθηματική αυτοφροντίδα σημαίνει να προσέχουμε την καρδιά και το μυαλό μας και να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε:
    – Να καταγράψουμε τις μικρές μας καθημερινές νίκες
    – Να θέσουμε όρια στο χρόνο και την ενέργειά μας
    – Να ζητάμε βοήθεια από άλλους όταν τη χρειαζόμαστε.
  3. Η αυτοφροντίδα στο σώμα μας: Είναι η φροντίδα της σωματικής μας υγείας, η οποία με τη σειρά της αυξάνει την αυτοεκτίμησή μας. Να τρώμε θρεπτικά γεύματα, να ασκούμαστε με συνέπεια, να κοιμόμαστε σωστά και να φροντίζουμε την υγιεινή μας.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να πίνουμε περισσότερο νερό
    – Να δοκιμάσουμε ένα νέο μάθημα προπόνησης/βίντεο YouTube
    – Να κοιμηθούμε περισσότερο
    – Να τρώμε γεύματα που πράγματι έχουν κάτι να προσφέρουν στον οργανισμό μας.
  4. Πνευματική αυτοφροντίδα: σημαίνει συμμετοχή σε δραστηριότητες και πρακτικές που μπορούν να μας δώσουν μια αίσθηση κατεύθυνσης ή σκοπού. Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε περισσότερο νόημα στη ζωή και να αισθανόμαστε προσγειωμένοι.
    Μπορούμε να δοκιμάστε αυτές τις ιδέες:
    – Να ορίσουμε τις αξίες μας και τι σημαίνουν για την ύπαρξή μας
    – Να εστιάσουμε τη σκέψη μας, να συγκεντρωθούμε
    – Να περνάμε χρόνο στη φύση
  5. Το περιβάλλον που ζούμε: Εννοώ τη φροντίδα για τον χώρο στον οποίο ζούμε και εργαζόμαστε. Αυτό μπορεί να είναι πολύ ευεργετικό για να αισθανόμαστε χαλαροί και να είμαστε σε θέση να «ευδοκιμήσουμε» στο χώρο γύρω μας.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να ξεκαθαρίσουμε τα περιττά από το χώρο μας, να απομακρύνουμε τα περιττά
    – Να τακτοποιήσουμε το χώρο μας με τον τρόπο που μας αρέσει, μας κάνει να νιώθουμε άνετα και μας εξυπηρετεί
    – Να μη χάνουμε ευκαιρίες να βγαίνουμε βόλτα έξω στη φύση
  6. Κοινωνική αυτοφροντίδα: η σύνδεση με τους φίλους και την οικογένειά μας και την καλλιέργεια υγιών σχέσεων. Αυτό μας βοηθά να δημιουργήσουμε την αίσθηση της αποδοχής και του ανήκειν.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να περάσουμε χρόνο με τους αγαπημένους μας
    – Να τηλεφωνήσουμε στην οικογένεια ή τους συγγενείς μας εάν δεν είναι κοντά
    – Να γίνουμε μέλος μιας ομάδας ή να βρούμε μια κοινότητα για να συνεισφέρουμε, να μη χάνουμε ευκαιρίες για συναναστροφές με άλλους.
  7. Ψυχαγωγική αυτοφροντίδα: το να κάνουμε τα αγαπημένα μας χόμπι και να βιώνουμε νέα πράγματα. Αυτό μας βοηθά να ξεφύγουμε από τις καθημερινές προκλήσεις στη ζωή και να μπορούμε να απολαύσουμε τα μικρά πράγματα στη ζωή.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες :
    – Να αφιερώσουμε χρόνο για να είμαστε δημιουργικοί και να κάνουμε τα χόμπι που μας διασκεδάζουν και μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα
    – Να μη διστάσουμε να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας
    – Να βρούμε ένα νέο χόμπι για να δοκιμάσουμε
    – Να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, να πηγαίνουμε εκδρομές.

Η αληθινή αυτοφροντίδα δεν είναι να κάνουμε μάσκα προσώπου και να τρώμε πίτσες, αλλά να χτίζουμε μια ζωή από την οποία δεν χρειάζεται να ξεφεύγουμε τακτικά.

Η αυτοφροντίδα είναι να γίνουμε το άτομο που ξέρουμε ότι θέλουμε και το άτομο που προοριζόμαστε να γίνουμε.

Κάποιος με αληθινή αυτοφροντίδα ξέρει ότι οι μάσκες προσώπου και οι πίτσες είναι τρόποι για να απολαύσουμε τη ζωή και να μην ξεφεύγουμε από αυτήν.

Η αυτοφροντίδα είναι να βρούμε έναν τρόπο να αποδεχτούμε τον εαυτό μας γι’ αυτό που είμαστε, χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε σκόπιμα διαλείμματα όπως μια μάσκα το δίμηνο και να το αποκαλούμε αυτό «χρόνο αυτοφροντίδας».

Ένας κόσμος στον οποίο η φροντίδα του εαυτού θεωρείται ένα ζήτημα για «influencers», «όμορφους, πετυχημένους και πλούσιος», αντί να δείχνει τον αγώνα που απαιτείται με τον εαυτό μας, είναι ένας κόσμος που πρέπει να αλλάξει.

Δεν είναι εύκολο να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Απαιτεί μεγάλη προσπάθεια. Ακούγεται ίσως αποθαρρυντικό, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, θα ήθελα να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε μια κοινότητα 🙂
Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.
Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.
Να έχετε μια όμορφη μέρα!