Όλες οι δημοσιεύσεις από Vasso RunnerMomGr

This is Vasso, the #RunnerMomof3 #Proud to be a #momof3 super kids Married to the one and only ❤️ #Runner and #MarathonFinisher 🐢 Mom blogger Full time working #SuperMom https://www.runnermom.gr

Πώς να σταματήσουμε τους καβγάδες για το διάβασμα

Το θέμα για το οποίο είχα προγραμματίσει να γράψω την προηγούμενη Πέμπτη ήταν το multitasking – το πόσο αποδοτικό είναι τελικά να κάνουμε χίλια πράγματα ταυτόχρονα.

Όμως, δεν έγραψα κανένα άρθρο. Γιατί ήταν μια δύσκολη εβδομάδα η προηγούμενη.

Τσακωμοί με τα παιδιά για τα διαβάσματα.

Τσακωμοί των παιδιών μεταξύ τους.

Τσακωμοί με τον άντρα μου για το πώς πρέπει να χειριστούμε αυτές τις «κρίσεις».

Η εβδομάδα ολοκληρώθηκε με μια απίστευτη δική μου κρίση υστερίας με αποδέκτη την κόρη μου. Και μια δύσκολη βραδιά, γιατί ένιωσα τύψεις και δε με φίλησε για καληνύχτα.

Οπότε, να ‘μαι εδώ τώρα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου μετά από αυτή την εβδομάδα. Και να μιλήσω για διάβασμα τελικά αντί για το multitasking (για το οποίο θα γράψω κάποια άλλη Πέμπτη).

Μεγάλωσα με μια τεράστια αγάπη και χαρά να πηγαίνω στο σχολείο. Πάντα με αγαπούσαν οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές μου, είχα καλή μνήμη, διάβαζα λίγο και δεν αγχωνόμουν.

Πάντα έδινα ιδιαίτερη σημασία και προσοχή στο γραπτό μου και πάντα ήθελα να νιώθουν για μένα περήφανοι δάσκαλοι και γονείς, οπότε έδινα τον καλύτερο εαυτό μου με μεγάλη χαρά.

Όταν άρχισε η κόρη μου δημοτικό, δυσκολεύτηκα πολύ να δεχτώ ότι δεν την ένοιαζε η εικόνα του γραπτού, δεν την ένοιαζε να διπλοτσεκάρει μήπως ξέχασε κάτι…

Καθόμουν πάνω από το κεφάλι της και έκανα παρατήρηση για το κάθε γραμματάκι γιατί «ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις πολύ καλύτερο». Η χρονιά κύλησε σχετικά ομαλά όταν αποδεχτήκαμε με τον άντρα μου ότι στόχος δεν είναι να λέει η δασκάλα μπράβο στους γονείς που ασχολούνται με το παιδί, αλλά να μάθει το παιδί να είναι υπεύθυνο.

Η περυσινή χρονιά κύλησε ομαλά δεδομένων των συνθηκών της καραντίνας, αφού το πρωτάκι μου, ο γιος μου, ήταν πάρα πολύ συνεργάσιμος και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Είχα, βέβαια, και τη μικρή εμπειρία «δεν καθόμαστε πάνω από το κεφάλι του παιδιού και δεν κάνουμε παρατήρηση για το παραμικρό».

Φέτος, η κόρη μου είναι τρίτη δημοτικού και ο γιος μου δευτέρα. Λίγο το περυσινό ξεμυάλισμα με την online εκπαίδευση, λίγο η «ισχυρή» πλέον παρουσία του μικρού αδερφού μέσα στο σπίτι, λίγο οι γονείς που έχουμε πολλές υποχρεώσεις, λίγο που τους δείξαμε, ίσως, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από αυτή που έπρεπε χωρίς την κατάλληλη επίβλεψη – έλεγχο  και άρχισαν τα πρώτα «συννεφάκια».

Και, φυσικά, όλοι έχουν άποψη για το θέμα. Και εγώ, «ακόμα πιο φυσικά», θα το συζητήσω με όλον τον κόσμο: δάσκαλους, συγγενείς, φίλους, ψυχολόγους, social media.

Έχω βγάλει τα εξής συμπεράσματα, λοιπόν.

1. Στόχος είναι το παιδί να αγαπήσει-ή έστω να αποδεχθεί σχετικά ευχάριστα- τη διαδικασία του διαβάσματος.

Ας πάει και μια μέρα αδιάβαστο και να αναγκαστεί το ίδιο να απολογηθεί στο δάσκαλό του. Δε μου είναι εύκολο να το κάνω. Νομίζω, όμως, ότι πρέπει. Όταν ανησυχούμε για το πώς θα στείλουμε το παιδί στο σχολείο με ελλιπή εργασία, είναι περισσότερο για εμάς πρόβλημα, παρά για αυτά. Το να αφήσουμε τα παιδιά να υποστούν τις συνέπειες θα τους βοηθήσει να μάθουν.

Εννοείται πως θα βοηθήσω να χτίσει ένα καλό πλάνο μελέτης, να έχει ένα σωστό -και απερίσπαστο- χώρο όταν διαβάζει, να αντιληφθεί τη σημασία της μάθησης. Θα βοηθήσω σε κάθε απορία και δυσκολία και θα κοιτάξω τι έχει ετοιμάσει για την επόμενη μέρα.

Όμως, τον κύριο λόγο για τις εργασίες τον έχει το σχολείο και ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος θα δώσει το κίνητρο, τις κατευθυντήριες γραμμές, τα όρια και το βασικό αίσθημα ευθύνης στις σχολικές υποχρεώσεις.  Η τιμωρία-συνέπεια για ελλιπή εργασία πρέπει να προέρχεται πάντα από τον δάσκαλο – όχι από τον γονέα.

2. Σεβόμαστε το παιδί.

Σίγουρα θα ψάχνει δικαιολογία να σηκωθεί, να αποφύγει το διάβασμα, το γράψιμο. Τότε, ίσως, θα πρέπει να θέσουμε κάποιο χρονικό όριο.

Όμως, κάποια στιγμή θα κουραστεί στ’ αλήθεια, δε θα νιώθει όντως καλά, δε θα μπορεί με τίποτα να συγκεντρωθεί. Θα το αφήσω να κάνει διάλειμμα. Βέβαια, να κάνει διάλειμμα χωρίς τηλεόραση ή τάμπλετ.

Τις περισσότερες φορές έχει επιστρέψει μόνο του χωρίς να το ζητήσω. Αλλιώς, ίσως κάνω μια διακριτική υπενθύμιση.

3. Εμπιστευόμαστε το παιδί.

Όταν λέει ότι δεν έχει αντιγραφή, το δεχόμαστε. Αν διαπιστώσουμε εκ των υστέρων ότι έχει πει ψέματα, δίνουμε ευκαιρία να εξηγήσει. Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να το κατηγορούμε ότι λέει ψέματα και να παίρνουμε τηλέφωνα συμμαθητές του να μας επιβεβαιώσουν.

4. Ρουτίνα.

Να γίνει συνήθεια. Ως γονείς, μαθαίνουμε γρήγορα ότι σε όλα τα θέματα ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία είναι τα παιδιά να αναπτύξουν μια ρουτίνα. Αυτό ισχύει και για το διάβασμα: τα παιδιά να κάθονται την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, ώστε η έναρξη να γίνεται τόσο αυτόματα όσο όταν βάζει τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο.

5. Δεν κατηγορούμε το δάσκαλο μπροστά στο παιδί.

Μπορεί να πιστεύουμε ότι η εργασία που έχει ανατεθεί στο παιδί είναι πολύ δύσκολη ή ότι ο δάσκαλος αναθέτει πάρα πολλές εργασίες για το σπίτι, αλλά εννοείται πώς δε θα εκθέτουμε αυτές τις ανησυχίες μας μπροστά στο παιδί. Το παιδί, έτσι, ενθαρρύνεται να κατηγορήσει το δάσκαλο και τους δίνει την εντύπωση ότι είναι εντάξει να είναι προκλητικοί ή/και ασεβείς στο σχολείο. Μπορούμε να προγραμματίσουμε μια συνάντηση με το δάσκαλο για να συζητήσουμε ιδιωτικά τις ανησυχίες μας.

6. Πότε να κάνουμε πίσω.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά επωφελούνται όταν συμμετέχουμε στην επίβλεψη των ασκήσεών τους και τα βοηθάμε να δημιουργήσουν καλές συνήθειες. Αλλά αν βοηθήσουμε πάρα πολύ, μπορεί να καλύψουμε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα.
Αν το παιδί μας δεν έχει τις δεξιότητες, τις γνώσεις ή δεν έχει κατανοήσει την εργασία που του έχει ανατεθεί, πραγματικά δεν έχει αξία ο γονέας να συμπληρώσει τα κενά.

Σε τελική ανάλυση, τα παιδιά μαθαίνουν πιο σωστά, όταν οι ίδιοι καταλαβαίνουν πώς να ξεπεράσουν τα εμπόδια.

Εξάλλου, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν πότε ένα παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα με την εργασία του ή απλά δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο να την αντιμετωπίσει. Οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουν πότε να σώσουν τα παιδιά τους και πότε να τους αφήσουν να αποτύχουν.
Αν πιστεύουμε ότι το παιδί μας έχει την ωριμότητα και τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει την αποτυχία, μερικές φορές η απόφαση να μην παρέμβουμε μπορεί να είναι η σωστή, και μερικές φορές μια επίπληξη από το δάσκαλο μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο από τη δική μας αντίδραση.

Βασικά tips ανάλογα με το παιδί

>>> Αν το παιδί αναβάλλει συνέχεια το διάβασμα, θα πρέπει να επιμείνουμε ότι αν δεν τελειώσει το διάβασμα, δεν ξεκινάει η διασκέδαση και το παιχνίδι. Βοηθάει, επίσης, και το να σπάει σε κομμάτια το διάβασμα, πχ πριν και μετά το φαγητό, πριν και μετά τη δραστηριότητα.

>>> Αν το παιδί έχει πολύ άγχος και αργεί να τελειώσει τα μαθήματά του, εστιάζουμε στη διαδικασία παρά στο αποτέλεσμα. Ρωτάμε «προσπάθησες όσο μπορούσες;» και όχι «τι βαθμό πήρες;»

>>> Αν το παιδί θέλει να ξεμπερδεύει και τα κάνει όλα βιαστικά και τσαπατσούλικα, τσεκάρουμε μαζί και του λέμε να ξανακοιτάξει ορθογραφικά, σημεία στίξης, καθαρά γράμματα κλπ. Μπορούμε να φτιάξουμε και μια λίστα με τα βασικά που πρέπει να τσεκάρει στο γραπτό του (Έχω ελέγξει για ορθογραφικά; Φαίνεται καθαρά τι γράφω; Ξεκινάω με κεφαλαίο; Τελειώνω με τελεία; Είμαι μέσα στα περιθώρια; )

>>> Αν το παιδί θεωρεί ότι το σχολείο δεν έχει σημασία και «αυτά που μαθαίνω δε θα μου χρειαστούν», βοηθάμε το παιδί να ανακαλύψει νέες ιδέες και δεξιότητες που μπορεί να αποκτήσει. Το βοηθάμε να βρει τρόπους να συνδέσει πράγματα που του αρέσουν με όσα διδάσκονται στο σχολείο. Καλύτερα να μην μπούμε στη διαδικασία να το δωροδοκήσουμε, γιατί μετά μπορεί ο στόχος θα γίνει το βραβείο και όχι η μάθηση. Το μήνυμα που πρέπει να περάσουμε είναι ότι «ό,τι άσκηση και να έχεις, πρέπει να την κάνεις. Δε χρειάζεται να δώσεις και την ψυχή σου, αν δε σου αρέσει, αλλά πρέπει να γίνει.»

>>> Αν το παιδί ξεχνάει εργασίες, ξεχνάει βιβλία, ξεχνάει τις οδηγίες που έδωσε ο δάσκαλος, ξεκινάμε με οργάνωση, επανάληψη και υπενθυμίσεις. Ίσως το παιδί δεν έχει ακόμα τις δεξιότητες ή την ωριμότητα να διαχειριστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Το βοηθάμε να αποκτήσει καλές συνήθειες γράφοντας τις υποχρεώσεις του ή με κάποιον άλλον τρόπο που θα το βοηθήσει να θυμηθεί. Όμως, όταν αρχίσει να αναπτύσσει αυτές τις δεξιότητες, κάνε πίσω. Το παιδί δεν πρέπει να στηρίζεται πάντα σε σένα για να θυμάται τι πρέπει να κάνει.

Όλα τα παραπάνω τα γράφω με βάση τη μικρή προσωπική μου εμπειρία και δεν ισχυρίζομαι ότι είναι και σωστά ή υλοποιήσιμα σε κάθε (ξεχωριστή) περίπτωση.

Είναι ένα μεγάλο θέμα, απασχολεί πολύ τους γονείς και ίσως συχνά μας απασχολεί υπερβολικά πολύ.

Η υπερβολική, όμως, συμμετοχή μας στο διάβασμα του παιδιού στο σπίτι δημιουργεί μερικές φορές την αίσθηση στα παιδιά ότι «δε χρειάζεται να κάνω τίποτα μέχρι να με φωνάξει η μαμά μου».

Η μεταβίβαση της ευθύνης στα παιδιά για την ολοκλήρωση της εργασίας τους τα βοηθά να αναπτύξουν καλές συνήθειες μελέτης και αυτοεκτίμηση που θα μεταφέρουν στα ενήλικα χρόνια τους.

Θέλει υπομονή και ψυχραιμία. Δεν το τηρούμε πάντα. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Και έχουμε κι εμείς τα δικά μας.

Καλύτερα, όμως, να μην είναι το παιδί σας ο «τέλειος» μαθητής, αλλά να έχετε μια ήρεμη σχέση μαζί του κι αυτό να έχει μια καλή σχέση με τη μάθηση.

Θα ήθελα τόσο πολύ να ακούσω και τη δική σας άποψη.

Yoga και μητρότητα από τη yogini mama

Κάθε γυναίκα που βιώνει την εμπειρία της εγκυμοσύνης, της γέννας και της μητρότητας, επηρεάζεται για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης βιώνει πολύ δυνατές αλλαγές στο σώμα και τον ψυχισμό της. Όταν έρθει η ώρα του τοκετού όσα της συνέβαιναν τους τελευταίους εννέα μήνες αλλάζουν και πάλι, μέσα σε μια στιγμή. Μια στιγμή που θα θυμάται για πάντα. Και μετά βιώνει μια νέα πραγματικότητα με ακόμη πιο συνταρακτικές αλλαγές.

Η μητέρα καθημερινά φροντίζει το μωρό της βάζοντας το σώμα και το νου της σε δεύτερη μοίρα. Η γυναίκα για αρκετό καιρό μετά τη γέννα, κρατά κρυμμένο, σχεδόν ξεχασμένο, ένα κομμάτι από εκείνη. Ίσως γιατί δε γνωρίζει πως χρειάζεται να είναι χαρούμενη για να είναι χαρούμενο και το μωρό της. Για να το θέσουμε πιο σωστά, το μωρό χρειάζεται και προτιμά μια χαρούμενη μαμά.

Μια μαμά, στα δικά μου μάτια, έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τη γιόγκα για να μπορέσει να βρει την ψυχική της ηρεμία και τη σωματική δύναμη που απαιτεί η καθημερινότητά της. 
Για μένα, που είμαι μαμά, γυναίκα και ασκούμενη στη γιόγκα, η ιδανική ημέρα ξεκινά με ένα υπέροχο τέντωμα σε ολόκληρο το σώμα. Ολόκληρο. Από την κορυφή του κεφαλιού ως τις άκρες των δακτύλων των ποδιών. Βγαίνοντας από το κρεβάτι αφήνουμε για λίγο τις έγνοιες και τις φροντίδες και ξεκινάμε σιωπηλά την πρακτική της γιόγκα. Ιδανικά, το μπαλκόνι ή ο κήπος όπου οι ακτίνες του ήλιου ακολουθούν τα σώματα είναι το πιο όμορφο μέρος για να ασκηθούμε. Στεκόμαστε όρθιες και βάζουμε τα χέρια στην περιοχή του αφαλού. Παίρνουμε εισπνοή φουσκώνοντας αυτή την περιοχή, κάτω από τα χέρια μας. Στην εκπνοή βυθίζουμε τον αφαλό προς τα μέσα και πάνω. Αυτή η αναπνοή θα μας συντροφεύσει σε όλη τη διάρκεια της πρακτικής μας.


Ξεκινάμε λοιπόν.
Σηκωνόμαστε στις μύτες των ποδιών και τεντώνουμε όλο το σώμα και τα χέρια προς τα επάνω, εκτείνοντας ελαφρά τον κορμό. Με τα πόδια λίγο ανοιχτά γέρνουμε στην μια πλευρά (πλάγια κάμψη της σπονδυλικής στήλης) και έπειτα στην άλλη. Μετά αρχίζουμε τις στροφές, μια κοιτάμε προς τα πίσω δεξιά και μια αριστερά. Με κέφι, παρασύροντας όλο το σώμα από τον κορμό και πάνω. Για να ενεργοποιηθεί και να δυναμώσει ολόκληρο το σώμα κάνουμε τον χαιρετισμό στον ήλιο, πέντε επαναλήψεις για κάθε πόδι, αυξάνοντας το ρυθμό σταδιακά. Στο τέλος διαλέγουμε μια στάση αναστροφής (sarvangasana), εφόσον δεν είμαστε στις πρώτες μέρες της περιόδου. Διαφορετικά, ξαπλώνουμε ύπτια στη στάση του χαρούμενου παιδιού (ananda balasana). Οι αναστροφές είναι μεγάλο δώρο για τον οργανισμό μας.

Έπειτα ξαπλώνουμε στη στάση savasana, τη στάση του νεκρού, σκεπαζόμαστε ώστε να μη μας αποσπά το κρύο, και αφήνουμε το σώμα να χαλαρώσει. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή της πρακτικής. Ιδανικό τιπ: να χαλαρώσουμε την περιοχή των φρυδιών και να ξεκολλήσουμε τα χείλη ώστε να μαλακώσουν οι εκφράσεις του προσώπου και μαζί με αυτές και όλο το σώμα. Αφήνουμε πάντα τις παλάμες να κοιτούν προς τον ουρανό για να ξεκουραστούν οι ώμοι. Για να ξεφύγουμε από τον καταιγισμό των σκέψεων, συγκεντρωνόμαστε στην αναπνοή και μετράμε αντίστροφα 25 εισπνοές και 25 εκπνοές. Τελειώνοντας κινούμαστε με αργές κινήσεις και μεταφερόμαστε στη θέση οκλαδόν.
Η θέση οκλαδόν ενεργοποιεί τη σπονδυλική στήλη. Είναι η ιδανική θέση για τις πρακτικές αναπνοών. Πρώτη η αναπνοή nadi shodhana. Η αναπνοή αυτή λέγεται και εναλλαγή των ρουθουνιών, γιατί εισπνέουμε από το ένα ρουθούνι και εκπνέουμε από το άλλο. Επαναλαμβάνουμε 7 κύκλους.

Αμέσως μετά κάνουμε την αναπνοή bhramari. Κλείνουμε απαλά τα αφτιά με τους αντίχειρες ή τους δείκτες των χεριών. Κλείνουμε και τα μάτια. Παίρνουμε εισπνοή από τη μύτη και στην εκπνοή με κλειστό στόμα παράγουμε ένα βουητό “μμμμ…” που θυμίζει το βουητό της μέλισσας, και διαρκεί όσο διαρκεί και η εκπνοή.
7 επαναλήψεις.
Οι δύο αυτές αναπνοές βοηθούν να αποκτήσουμε ισορροπία και ηρεμία.

Ολοκληρώνοντας, κρατάμε τα μάτια κλειστά και παρατηρούμε την εσωτερική γαλήνη που δημιουργήσαμε με αυτή την πρακτική. Εκτός και αν δημιουργήσαμε κάτι άλλο.

Ο,τι και αν έρθει, το παρατηρούμε. Φέρουμε στο νου την καλύτερη εκδοχή της σημερινής ημέρας, με τα δύσκολα και εύκολά της. Σε κάθε δυσκολία χαμογελάμε. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Με αυτή την απλή αλλά τόσο σημαντική πρακτική της γιόγκα, είμαστε έτοιμες για την πιο όμορφη ημέρα της ζωής μας μέχρι σήμερα!

Υ.Γ. οι δάσκαλοι της γιόγκα γνωρίζουμε πως σύμφωνα με τη φιλοσοφία της, η πολύ δυναμική και κουραστική άσκηση στερεύει τη ζωτική μας ενέργεια.
Παρ’όλα αυτά, το τρέξιμο, το τζόκινγκ, το γρήγορο περπάτημα, βοηθά στην καλή λειτουργία της καρδιάς, του κυκλοφορικού συστήματος, στην αντοχή, στην απελευθέρωση του παιδιού που έχουμε μαζί μας μέσα μας, και δημιουργεί την πιο ξέγνοιαστη διάθεση και το πιο δυναμικό ξεκίνημα της μέρας! Η γιόγκα και το τρέξιμο (εναλλακτικά το ποδήλατο, το γρήγορο περπάτημα ή τζόκινγκ και η κολύμβηση) είναι ο συνδυασμός για την πιο ολοκληρωμένη μορφή άσκησης που μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος με τις απαιτήσεις του δυτικού κόσμου.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη yoginimama, Σοφία Σταράμου, για αυτό το υπέροχο κείμενο.
Σε αυτό το άρθρο θα πάρουμε -όσοι δεν έχουμε ήδη- μια πρώτη εικόνα για τη yoga στη ζωή μας.

Με αυτό το άρθρο εγκαινιάζεται η guest post στήλη της Runnermom.gr. Με χαρά θα δημοσιεύσω κείμενά σας για να μιλήσουμε για τη μητρότητα, την άσκηση, την καθημερινότητα, την καλύτερη ποιότητα ζωής. Στείλτε μου τα άρθρα σας στο email μου vassiliki.n.k@gmail.com.

Γιατί ανακουφίστηκα που δε θα πάω στο μαραθώνιο

Η φετινή σεζόν τρεξίματος ξεκίνησε το καλοκαίρι με στόχο το Μαραθώνιο της Αθήνας. Θα ήταν η δεύτερη φορά που θα έτρεχα τα 42 χιλιόμετρα που τερματίζουν στο Καλλιμάρμαρο.

Ανυπομονούσα γι ‘αυτή την αίσθηση.

View this post on Instagram

Το μυαλό μου ακόμα είναι στην Κυριακή. Από το 2016 θέλω να τρέξω το Μαραθώνιο. Και φέτος το κατάφερα. Μια μοναδική εμπειρία. Ένα απίστευτο ταξίδι πεντέμιση ωρών. 😊 Τα χιλιόμετρα και ο χρόνος περνούσαν χωρίς να τα καταλαβαίνω. Άκουγα τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια 🎶, παρατηρούσα κάθε σημείο της διαδρομής 🛣️, ένιωθα μέλος μιας τεράστιας ομάδας, περίπου 17.000 ατόμων από τόσες διαφορετικές χώρες με τις δικές τους μοναδικές ιστορίες. Χαμογελούσα σε όλη σχεδόν τη διαδρομή, ένιωθα ελεύθερη και δυνατή, κουνούσα το στόμα μου τραγουδώντας. Στο "Μάτι" τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα, στο Καλλιμάρμαρο το ίδιο. Αγκάλιασα την άγνωστη κοπέλα που τερμάτισε δίπλα μου και κλαίγαμε μαζί αγκαλιά. 🤗 Από την πρώτη στιγμή είμαι σίγουρη ότι θέλω να το ξαναζήσω. Ελπίζω να τα καταφέρω. ΥΓ. 1. Αν δεν ήταν ο άντρας μου 💓 @giokak_ δε θα τα είχα καταφέρει, αλήθεια. ΥΓ. 2. Αν δεν ήταν ο προπονητής μου @germanosalexandros δε θα ήμουν τόσο δυνατή #bootcampetoliko ΥΓ. 3. Αν δεν ήταν η αγαπημένη μου @olgakitea δε θα είχα ξεκινήσει καν το τρέξιμο! ΥΓ. 4. Αν δεν ήταν η αδερφή μου @magiannaki δε θα χαιρόμουν τόσο την πορεία προς το Μαραθώνιο #sistersrunning ΥΓ. 5. Αν δεν ήταν ο @ioannisvet25 και η Αμαλία μαζί με τους παραπάνω δε θα ήταν η καλύτερη εκδρομή! 💓 (ευχαριστίες βράβευσης oscar!! 😜) #RunnerMomof3 #Momof3 #1stMarathon #τσουκουτσουκου #MarathonFinisher #Marathon #AthensAuthenticMarathon @athensauthenticmarathon #AthensAuthenticMarathon2019 #ama2019 @bootcampetoliko

A post shared by Vasso Nikologianni (@runnermomgr) on

Οι αγώνες, όμως, που ακυρώνονταν ο ένας μετά τον άλλο, έδειχναν τι (δεν) έφερνε ο Νοέμβρης.

Η προετοιμασία για το Μαραθώνιο

Ήταν μια ξεχωριστή περίοδος προετοιμασίας, με νέο προπονητή, με εργομέτρηση, προπόνηση με παλμούς, με πολλά χιλιόμετρα εβδομαδιαία και τουλάχιστον δίωρες προπονήσεις.

Τη χάρηκα και με το παραπάνω.

Ένιωσα την άνεση να «βγάζω» ακούραστα τουλάχιστον 20-25 χιλιόμετρα.

Έκανα έναν απροσδόκητο για τα δεδομένα μου χρόνο στα 30 χιλιόμετρα του Ioannina lake run, το γύρο της λίμνης Παμβώτιδας και ο μαραθώνιος όλο και πλησίαζε.

Όταν ακυρώθηκε, ήταν πολλοί αυτοί που με ρώτησαν αν θα κάνω τον αγώνα virtual*, αν απογοητεύτηκα, αν στενοχωρήθηκα.

(*Virtual αγώνας είναι η νέα τάση να τρέχεις τα χιλιόμετρα των αγώνων σε δική σου διαδρομή και να στέλνεις τα δεδομένα σου στη διοργάνωση του αγώνα ώστε να σου στείλουν το μετάλλιο.)

Το σκέφτηκα για λίγο. Σκοπός μου, όμως, δεν ήταν να τρέξω 42 χιλιόμετρα πχ από το Αιτωλικό στο Αντίρριο.

Αυτό που ήθελα ήταν η αυθεντική διαδρομή. Ήταν η χαρά του αγώνα, η περηφάνια να τρέξεις με τόσα άτομα από όλο τον κόσμο, η συγκίνηση να τερματίσεις στο Καλλιμάρμαρο.

Αποφάσισα να συνεχίσω προπονήσεις (εννοείται) αλλά όχι με στόχο το Μαραθώνιο. Ο Μαραθώνιος δε θα φύγει. Μπορώ να ξαναπάω του χρόνου (ελπίζω).

Όμως, ένιωσα ανακούφιση. Αλήθεια.

Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες που θα δώσω στον άντρα μου, στα παιδιά μου, στο σπίτι μου.
Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες ύπνου τα Σάββατα που είχα long run.
Το αγαπώ το τρέξιμο. Με κάνει να νιώθω μοναδική, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Όμως, ας μη γελιόμαστε. Οι υποχρεώσεις όταν δουλεύεις, όταν έχεις 3 παιδιά, όταν έχεις τις δουλειές του σπιτιού δε σου αφήνουν μεγάλο περιθώριο να είσαι εκτός σπιτιού. Όσο κι αν σε στηρίζει ο άνθρωπός σου.

Και όταν έχουμε πλάνο τρεξίματος και ενδυνάμωσης θέλουμε να είμαστε τυπικοί. Δε θέλουμε να παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμα, ούτε να παραλείπουμε προπονήσεις.

Δε θα λυπηθώ που δε θα πάω. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπάω και θα το συνδυάσω και με άλλες μου αγάπες που είχα παραμελήσει τελευταία. Το διάβασμα, τα puzzles, το blogging.

Εσύ συνεχίζεις τις προπονήσεις για το Μαραθώνιο;

5+1 λόγοι για να ξεκινησουμε τρεξιμο το καλοκαίρι

Κάθε καλοκαίρι σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι το τρέξιμο στη ζέστη και πόσο δυσκολότερη είναι αυτή η θερμοκρασία σε σχέση με τα μεγάλα κρύα του χειμώνα.

Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η περίοδος διεξαγωγής των περισσότερων αγώνων είναι είτε φθινόπωρο είτε άνοιξη – δεν αντέχεται η ζέστη!

Για τους δρομείς που έχουν εντάξει ήδη το τρέξιμο στην καθημερινότητά τους είναι μεγάλη πρόκληση ο καιρός του καλοκαιριού.
Το σώμα δεν μπορεί να αποδώσει, όσο θα θέλαμε, σε υψηλές θερμοκρασίες και μεγάλη υγρασία.
Όμως, πιστεύω ότι το καλοκαίρι μπορεί να γίνει η ιδανική περίοδος να προπονηθείς, αλλά και να ξεκινήσεις το τρέξιμο! Ναι, καλά διάβασες. Και θα πω και γιατί.

  1. Η μέρα είναι μεγαλύτερη, οπότε μπορείς να τρέξεις πολύ νωρίς το πρωί ή πολύ αργά το απόγευμα χωρίς να έχει σκοτάδι.
  2. Υπάρχει η περίοδος των διακοπών – για τους περισσότερους τουλάχιστον – που σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις κάτι διαφορετικό, να περπατήσεις σε νέα μονοπάτια, να τρέξεις σε νέες διαδρομές. Ειδικά για διακοπές σε ορεινή τοποθεσία, η επιλογή του να τρέξεις είναι ιδανική.
  3. Σε ενδιαφέρει περισσότερο η εμφάνισή σου, πας για μπάνιο, οπότε είναι πιο εύκολο να ξεφύγεις από την καθιστική ζωή του χειμώνα, ή να διατηρήσεις το πρόγραμμα που είχες – σε περίπτωση που τρέχεις ήδη πολύ συχνά.
  4. Το καλοκαίρι, σίγουρα, οι προσδοκίες μας σχετικά με τις επιδόσεις μας πρέπει να μειωθούν και οι ρυθμοί να διατηρηθούν πιο λογικοί. Μπορείς, όμως, να εστιάσεις στο σώμα σου την ώρα που τρέχεις, να απολαύσεις τη διαδρομή, να τρέξεις χωρίς ρολόι, να τρέξεις με την ψυχή σου. Επιπλέον, είναι ιδανική εποχή για να δουλέψεις μέρη του σώματος που είναι πιο αδύναμα και βοηθούν στο τρέξιμο, όπως πόδια, κορμός κλπ
  5. Ο καλός καιρός σε ξεσηκώνει πιο εύκολα να βγεις από το σπίτι ακόμα κι αν έχει ζέστη, σε σχέση με το αν έβρεχε.
  6. Οι καλοκαιρινές προπονήσεις θα σε κάνουν καλύτερο δρομέα, ίσως πιο γρήγορο και σίγουρα πιο αποτελεσματικό.
    Διάβασα κάπου ότι η θερμοκρασία προκαλεί τη διατήρηση των ηλεκτρολυτών, βοηθά τον οργανισμό να παράγει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια και να γίνεται πιο αποτελεσματικός στον έλεγχο της θερμοκρασίας του, αφού μαθαίνει να προσαρμόζεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες.
    Αυτό θα σε βοηθήσει ιδιαίτερα ,όταν αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία, να ανεβάσεις τις επιδόσεις σου.

Εσύ τρέχεις το καλοκαίρι;

7 + 1 τρόποι για να βρεις την όρεξή σου για άσκηση

Ξυπνάς το πρωί, ετοιμάζεσαι, ετοιμάζεις τα παιδιά, κάνεις και καμιά δουλίτσα στα γρήγορα και φεύγεις για τη δουλειά. Επιστρέφεις στο σπίτι από μια δύσκολη, ατελείωτη μέρα στο γραφείο και, ειλικρινά, πολύ θα ήθελες να κάνεις καμιά ασκησούλα, κάτι για το σώμα σου, αλλά δεν μπορείς να ξεσηκωθείς με κανένα τρόπο. Ή ακόμα και να μπορείς να ξεσηκωθείς και να βρεις την όρεξη, τώρα που επέστρεψες σπίτι έχεις άλλες χίλιες δουλειές σε εκκρεμότητα και πώς να τα κουμαντάρεις όλα;

Το να κάνεις την άσκηση και τη γυμναστική προτεραιότητά σου και το να βρεις τρόπους να το εντάξεις στο καθημερινό σου πρόγραμμα, θα σου προσφέρει πολλά οφέλη για την υγεία σου και θα σου δώσει πίσω τη χαμένη σου ενέργεια.

Η άσκηση θα γίνει πολύ ευκολότερη αν τη δεις σαν δώρο που δίνεις στον εαυτό σου και όχι σαν μια απεχθή δραστηριότητα που πρέπει να υπομείνεις.

Σκέψου την υγεία σου και την ενέργειά σου. Με την άσκηση δίνεις προτεραιότητα στον εαυτό σου, τον φροντίζεις και του δείχνεις πόσο τον αγαπάς.

Το σώμα σου απομακρύνεται από τις υποχρεώσεις και το μυαλό σου έχει τη δυνατότητα να «αδειάσει» για λίγο, να κάνει restart, ώστε να μπορέσει να σκεφτεί και πάλι καθαρά.

Αφού, λοιπόν, αποφασίσεις να κάνεις την άσκηση προτεραιότητά σου, δες εδώ πώς μπορείς να βρεις το κίνητρο, πώς μπορείς να μείνεις συνεπής στο πρόγραμμα γυμναστικής σου μέσα στην τρέλα της καθημερινότητάς σου:

1. Ακολούθησε το πρόγραμμά σου

Ας πούμε ότι έχεις ως στόχο να ασκείσαι 3 φορές την εβδομάδα. Κοίτα στο ημερολόγιό σου για τη συγκεκριμένη εβδομάδα και δες πού θα μπορούσες να «χώσεις» αυτές τις 3 φορές. Δε χρειάζεται να είναι άσκηση μιας ώρας. Μπορεί να είναι και 20λεπτο, μπορεί και μισάωρο. Αλλά να κάνεις υποχρεωτικές αυτές τις φορές. Μην τις ακυρώνεις «ελαφρά τη καρδία» όπως δε θα ακύρωνες και κάποια άλλη υποχρέωση.

Για ποικιλία, μπορείς μια φορά να σηκωθείς πολύ πρωί ή αμέσως μετά τη δουλειά ή ακόμα και σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά.

2. Ξεκίνα τη μέρα σου με 20 λεπτά για τον εαυτό σου και την άσκησή σου

Μπορεί να έχεις μεγάλες προσδοκίες για άσκηση μετά τη δουλειά ή στο διάλειμμα της δουλειάς, αλλά αναπόφευκτα άλλες υποχρεώσεις μπορεί να παρουσιαστούν εκείνη την ώρα.

Αν, όμως, με το που θα ξυπνήσεις, κάνεις τις ασκησούλες σου, εκτός από τα οφέλη της άσκησης, παίρνεις και αυτή την τόνωση και την ενέργεια που θα σε συνοδεύει όλη τη μέρα σου. Μπορεί να είναι ένα γρήγορο τρεξιματάκι, λίγο περπάτημα, κάποιες ασκήσεις στο σπίτι ή yoga.

3. Άνοιξε τους ορίζοντές σου και δοκίμασε διαφορετικά πράγματα

Το μυαλό μας αναζητά την ποικιλία, το διαφορετικό. Αν έχεις κολλήσει στην ίδια παλιά άσκηση, ίσως ήρθε η ώρα να δοκιμάσεις κάτι άλλο. Ψάξε στο ίντερνετ, κατέβασε ιδέες που θα σε τραβήξουν.

Πολεμικές τέχνες, pilates, yoga, ασκήσεις από το YouTube, kayak, ποδήλατο, τρέξιμο αν δεν το έχεις δοκιμάσει ακόμα. Όσο δύσκολο κι αν σου φανεί αρχικά, δώσ’του λίγο χρόνο. Αλλά αν δε σου αρέσει, δε χρειάζεται να το παντρευτείς κιόλας! Υπάρχουν πολλές επιλογές.

4. Συνδύασε χρόνο με φίλους στην άσκησή σου

Για μένα προσωπικά αυτό έχει αποδειχτεί η καλύτερη λύση. Όλη η αγάπη μου για το τρέξιμο δημιουργήθηκε όταν άρχισε να με ξεσηκώνει μια φίλη μου να τρέξουμε μαζί για παρέα. Πλέον, το ότι πηγαίνω για τρέξιμο με την αδερφή μου και τις φίλες μου, το θεωρώ κανονική απόδραση!!

Επίσης, το να πηγαίνεις με άλλους βοηθάει στο να ξεσηκώνεσαι, να δυσκολεύεσαι να ακυρώσεις.

5. Βάλε μουσική

Φτιάξε όμορφες λίστες με τραγούδια που σου αρέσουν πολύ. Διάλεξε τραγούδια που σε ξεσηκώνουν, που σε ανεβάζουν, που σε κάνουν να θες να κινηθείς.

Αν δεν είσαι της μουσικής, κατέβασε podcasts ή audiobooks που σε ενδιαφέρουν.

Το να ακούς κάτι που σου αρέσει, κάνει το χρόνο να περνά πιο γρήγορα, τουλάχιστον σε κάποια είδη άσκησης.

6. Ανανέωσε τον εξοπλισμό σου

Ίσως το να φοράς το μπλουζάκι του άντρα σου και ένα ψιλοτρύπιο κολάν να μη σε ξεσηκώνει και τόσο για άσκηση. Σκέψου το σαν επένδυση στον εαυτό σου. Μπορεί, στην αρχή, να πάρεις απλά ένα παγούρι για το νερό σου. Και να διασφαλίσεις ότι τα παπούτσια σου είναι αξιοπρεπή για τη δουλειά που τα χρειάζεσαι. Αν, τώρα, έχεις τη δυνατότητα να πάρεις και κολάν ή μπλουζάκι, και μόνο που θα τα φοράς, θα φτιάχνει η διάθεσή σου.

7. Όπως οργανώνεις τη δουλειά σου, οργάνωσε και την άσκησή σου

Βγάλε τα ρούχα που θα φορέσεις στην άκρη (ειδικά για πρωινή άσκηση), γέμισε το μπουκάλι σου, ετοίμασε τα ρούχα που θα αλλάξεις μετά την άσκηση. Θα σε «φωνάζουν» να πάρεις μπρος.  

8. Βάλε υπενθυμίσεις

Ακόμα κι αν δεν είσαι πρωινός τύπος να σηκωθείς, βάλε υπενθύμιση για την ώρα που θα έχεις κανονίσει την άσκησή σου για να ξεσηκωθείς.

Εννοείται πως πολύ συχνά θα χαλάσουν τα σχέδιά μας. Αλλά διατηρώντας την αίσθηση της αγάπης και φροντίδας για το σώμα και τον εαυτό μας γενικότερα και δίνοντας σε εμάς τους ίδιους το δώρο του χρόνου να ασκηθούμε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα παραπάνω tips για να μας βοηθήσουν να μην τα παρατήσουμε.

Για πες μου, τώρα, ποια από τα παραπάνω θα κάνεις αυτή την εβδομάδα;

Κάνουν δουλειά οι #fitnesschallenges;

Κατά διαστήματα έχω ανεβάσει #challenges που κάνω και οι οποίες είναι είτε σχετικές με γυμναστική, είτε σχετικές με φαγητό, με υγιεινές συνήθειες, είτε σχετικές με ψυχολογία, είτε ακόμα και με οργάνωση σπιτιού, πώς θα γίνει πιο παραγωγικός, μικρές αλλαγές για μια καλύτερη ζωή κλπ. Κάνουν δουλειά, όμως;

Οι μηνιαίες (και όχι μόνο) προκλήσεις συχνά υπόσχονται αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα, μια πορεία προς μια νέα πιο υγιεινή ζωή, με νέες συνήθειες. Η πρόκληση από μόνη της, φυσικά, δεν μπορεί να εγγυηθεί σούπερ κοιλιακούς, τεράστιες αλλαγές στο σώμα, μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου κλπ.  

Το ενδιαφέρον με τις προκλήσεις αυτές, όμως, είναι ότι φαίνονται εύκολες στην υλοποίηση, αφού είναι επιγραμματικές. Βλέποντας απλά μια λίστα, ας είναι και 100 ημερών ή βημάτων, το παίρνεις πιο εύκολα απόφαση να το ξεκινήσεις, αλλά και να το ακολουθήσεις. Κι αυτό είναι τελικά το καλό που προσφέρουν: η διαδικασία να ακολουθείς μια «αλλαγή», μια νέα συνήθεια καθημερινά για ένα διάστημα μπορεί να σε βοηθήσει πάρα πολύ -σε εκπαιδεύει με κάποιον τρόπο- να αναπτύξεις νέες συνήθειες, να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες με την πρόκληση.

Το να αποκτάς νέες υγιεινές συνήθειες -ή να σταματάς κακές συνήθειες- περιλαμβάνει πολλά βήματα, με πρώτο και σημαντικότερο την απόφαση να αλλάξεις, να ενστερνιστείς τη νέα συμπεριφορά και να την επαναλαμβάνεις συχνά.

Σίγουρα η διαδικασία αυτή παίρνει χρόνο. Μια 30ήμερη πρόκληση μπορεί να σε βοηθήσει στο ξεκίνημά σου, αλλά για να έχει διάρκεια η αλλαγή δεν είναι αρκετή. Έρευνες αναφέρουν ότι για να «μείνει» μια αλλαγή στη συμπεριφορά μας, στις συνήθειές μας, χρειάζονται σίγουρα 66 ημέρες.

Ειδικά για τις προκλήσεις άσκησης και διατροφής είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να «εξερευνήσεις» πώς δουλεύει το σώμα σου, πώς νιώθει με κάθε αλλαγή. Αντί να ξεκινήσεις με στόχο βάρους, βάζεις ένα στόχο-ντετέκτιβ, όπως λέγεται, και πραγματικά μαθαίνεις τι σε κάνει να έχεις μεγαλύτερη ενέργεια, τι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, τι σε βελτιώνει.

Μια πρόκληση 30 ημερών (30day challenge) μπορεί να είναι ένα καλό, ουσιαστικό βήμα προς την επιτυχία, αν συνεχίσεις με κάποιο στοιχειώδες πλάνο και μετά το πέρας της πρόκλησης. Οι ασκήσεις για όλο το σώμα (full body workouts) είναι η καλύτερη επιλογή για να ενισχύσεις το μεταβολισμό σου, το οποίο με τη σειρά του θα οδηγήσει σε τόνωση, βελτίωση της υγείας σου και απώλεια βάρους.

Extra tip: Χρησιμοποίησε «μηχανισμούς» στήριξης. Η ανάρτηση στα social media και η διάδραση με άλλους που είτε ακολουθούν την πρόκληση είτε και όχι, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, βοηθούν στο να μείνουμε συνεπείς. Για προκλήσεις άσκησης και διατροφής, το ίδιο ισχύει και με τις εφαρμογές που κυκλοφορούν όπως τα MyFitnessPal, FitBit, Yazio, Habitify, Todoist klp.

Περιμένω με χαρά τα σχόλιά σας.

Βάσω

37 κεράκια – 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια

1. Να είμαι καλοπροαίρετη και να μην κρίνω τους άλλους. Ποτέ δεν ξέρεις τι περνά ο άλλος και γιατί κάνει ό,τι κάνει.

2. Να λέω αυτό που νιώθω. Είμαι πολύ μεγάλη για να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου αλλά και να κάνω χατήρια που δε θέλω. Να λέω όχι.

3. Να μη συναναστρέφομαι με τοξικούς ανθρώπους. Να κυνηγάω τη θετική ενέργεια όπου τη βρω.

4. Να μην αγχώνομαι με τα ανούσια. Έχω ήδη πολλά στο κεφάλι μου. Γιατί να με απασχολούν χαζομάρες;

5. Να προσπαθώ, αν μπορώ, να κάνω τους άλλους χαρούμενους. Να λέω χαμογελαστές καλημέρες.

6. Να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Όταν κάνω λάθος, να το παραδέχομαι.

7. Το να ακούω είναι πολύ πιο σημαντικό από το να μιλάω. Και το λέω εγώ αυτό που δε βάζω γλώσσα μέσα!

8. Να προσέχω το σώμα μου και την υγεία μου. Να τρώω σωστά και να κάνω άσκηση. Να έχω σωστή διατροφή για πάντα, να τρώω από όλα αλλά με μέτρο.

9. Να μη βαριέμαι να κάνω βόλτες και ταξίδια. Έστω και πολύ κοντινά. Να ανοίγω τα μάτια μου στον κόσμο, στη φύση.

10. Να διαβάζω περισσότερο. Να φτιάχνω χρόνο για να διαβάζω βιβλία.

11. Να αφήνω το κινητό στην άκρη. Δε χρειάζεται να είμαι stand by σε όλους και σε όλα.

12. Να μη με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων για μένα. Δεν το τηρώ πάντα, αλλά ξέρω ότι δε μου προσφέρει κάτι να ανησυχώ για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα.

13. Να «μαρικοντίσω» (που λέει και η αδερφή μου, δηλαδή να χρησιμοποιήσω τη μέθοδο #KonMari) όλα τα περιττά από τη ζωή και το χώρο μου. Να απλοποιώ όσο μπορώ.

14. Να ακούω πολλή μουσική και να τραγουδάω. Ακόμα κι αν δεν έχω καλή φωνή.

15. Να αποδεχθώ ότι υπάρχουν και ηλίθιοι στον κόσμο, άτομα που δεν μπορώ να τους αλλάξω γνώμη, που απλά βγάζουν κακία χωρίς λόγο, που δε χρειάζεται να τους δίνω αξία και να ασχολούμαι.

16. Να μη συγκρίνω τον εαυτό μου και τη ζωή μου με άλλους. Να θέλω να γίνομαι εγώ προσωπικά καλύτερη.

17. Να αποδέχομαι και τις άσχημες στιγμές, να στηρίζω τους ανθρώπους δίπλα μου όσο μπορώ και να προσπαθώ να βγω πιο δυνατή.

18. Να μη θεωρώ ότι τα ξέρω όλα. Να ζητάω τη συμβουλή αυτών που γνωρίζουν καλύτερα.

19. Να αγαπώ τον εαυτό μου και να τον βάζω προτεραιότητα. Αν δεν είμαι εγώ καλά, δεν μπορώ να βοηθήσω και κανέναν άλλον.

20. Να ζητώ βοήθεια όταν τη χρειάζομαι. Δε χρειάζεται να αποδείξω σε κανέναν ότι έχω σούπερ δυνάμεις και τα καταφέρνω όλα. Αυτό το έμαθα ειδικά όταν έκανα παιδιά.

21. Να στηρίζω τους φίλους μου, τους ανθρώπους δίπλα μου, να τους ενθαρρύνω να κυνηγούν τα όνειρά τους.

22. Αν θέλω να γίνει μια αλλαγή, πρώτα πρέπει να αλλάξω εγώ. Από μένα ξεκινάνε όλα.

23. Όταν θέλω να πάρω μια απόφαση να αναρωτιέμαι: Είμαι περήφανη για αυτή την επιλογή;

24. Να μη φοβάμαι να δοκιμάσω νέα πράγματα: και ναι, το λέω εγώ που ξεκίνησα να τρέχω στα 30 μου!

25.  Να συναναστρέφομαι με άτομα που με εμπνέουν, που με παρακινούν να γίνω καλύτερη, αυτούς που με κάνουν χαρούμενη όταν είναι γύρω μου. Αυτοί οι άνθρωποι φωτίζουν τη ζωή μου και φέρνουν μαγεία στις στιγμές μου.

26. Να πιστεύω στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου. Να κάνω ό,τι μπορώ για να βελτιώνομαι, να μαθαίνω όλο και περισσότερα.

27. Να γράφω τα πάντα, να φτιάχνω λίστες με τι χρειάζομαι, τι πρέπει να κάνω κλπ. Το «θα το θυμηθώ» δεν παίζει καθόλου πλέον!

28. Να μη λέω ποτέ από Δευτέρα, να μην αναβάλλω για αύριο αυτό που μπορεί να γίνει σήμερα.

29. Το ταξίδι είναι ο προορισμός. Η εμπειρία που αποκτώ είναι το κέρδος για ό,τι προσπαθώ να κάνω.

30. Δεν μπορώ να έχω έλεγχο των πάντων. Να με απασχολούν μόνο αυτά που μπορώ να αλλάξω.

31. Να προσπαθώ για τις σχέσεις μου, για το γάμο μου. Να αγκαλιάζω τον άνθρωπό μου, να του χαμογελάω το πρωί, να τον φιλάω για καληνύχτα, να ακούω τα όνειρά του, να κάνουμε πράγματα μαζί.

32. Να λέω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Να τους λέω για τα όμορφα πράγματα που βλέπω σε αυτούς. Να μην αφήνω μια καλή κουβέντα που σκέφτηκα χωρίς να ειπωθεί.

33. Όταν παρουσιάζεται κάποιο πρόβλημα, να προσπαθώ να βρω λύση, να γίνομαι πρακτική. Όπως λέει πάντα ο πατέρας μου «τι κάνουμε είναι το θέμα. Όλα τα άλλα είναι ρεπορτάζ.»

34. Να κάνω αυτό που αγαπώ. Να ακούω την ψυχή μου, τα πάθη μου.

35. Να είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω στη ζωή μου. Να χαίρομαι την κάθε στιγμή γιατί τα χρόνια περνούν γρήγορα. Να έχω ενσυνείδηση για κάθε πράξη που κάνω. Να την απολαμβάνω και να τη ζω όσο μπορώ.

36. Πολύ σημαντικό: Να είμαι το σωστό παράδειγμα για τα παιδιά μου. Να μη χρειάζεται να λέω το σωστό. Να το δείχνω με τη στάση μου.

37. Το πιο σημαντικό: να μην έχω προσδοκίες για το πώς θα μπορούσε ιδανικά να ήταν η ζωή μου. Να χαίρομαι και να απολαμβάνω με αυτά που έχω.

Οδηγίες επιβίωσης γονιού σε καραντίνα

Κάθε μέρα που περνάει, σκεφτόμαστε πόσο θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι, ή εν πάση περιπτώσει, δεν έχουμε τη δυνατότητα να βγούμε έξω και να συναντηθούμε με τους φίλους μας κλπ.
Θέλουμε να τρώμε, η ψυχολογία μας πέφτει, αγχωνόμαστε – ή και φοβόμαστε – για το τι θα γίνει.
Εννοείται πως σίγουρα θα υπάρξουν και «καλές», ή τελοσπάντων, ήρεμες μέρες. Αλλά θα υπάρξουν και πολλές που θα νιώθουμε να πνιγόμαστε, να πελαγώνουμε.

 
Δε θα αρχίσω τα «να βγει κάτι θετικό, ας δούμε τη θετική πλευρά κλπ κλπ» (βέβαια θα γράψω κάποια στιγμή για το #slowliving , για το οποίο έχω μιλήσει και στο instagram.

Όσον αφορά, όμως, την καθημερινότητά μας -ειδικά στην περίπτωση που έχουμε παιδιά- σίγουρα χρειάζεται πρόγραμμα. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο πιο οργανωμένος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά με τα παιδιά ένα βασικό πρόγραμμα το έχεις ούτως ή άλλως. Πρέπει να διατηρηθεί μια ρουτίνα – όσο αυτό είναι δυνατό. Είναι βασικό να υπάρχει μια ροή στην καθημερινότητα των παιδιών, μια ροή που θα τους κάνει να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά: φαγητό, ύπνος, άσκηση, διάβασμα, δραστηριότητες.

View this post on Instagram

Αυτό είναι περίπου το πρόγραμμά μας αυτές τις μέρες, μιας και ήρθαν κάποια μηνύματα και με ρωτάνε πώς τα βγάζουμε πέρα μέσα στο σπίτι. Προς το παρόν δεν είναι δύσκολο, ειδικά τώρα που κάνουμε και κάποιες επαναλήψεις για το σχολείο. Βέβαια, κρατάω στο μανίκι μου κάποιους άσσους! Τι με πέρασες καμιά πρωτάρα??? 😋 🧩 Έχω κρύψει κάποια παιχνίδια από τις πρώτες μέρες και κατά διαστήματα εμφανίζω κάποια έκπληξη!!!! (ανακύκλωση κανονική) 🧩 Έχω εκτυπώσει υλικό για διάφορες δραστηριότητες το οποίο επίσης δεν "καίω" σε άσχετη στιγμή, αλλά μόνο όταν πραγματικά χρειάζεται. 🧩 Προσπαθώ να περιορίσουμε τις άπειρες επιλογές παιχνιδιών και δραστηριοτήτων για να εκτιμάνε αυτά που έχουν και να μη "χάνονται" στις επιλογές. 🧩 Όταν βάζουμε τηλεόραση, προσπαθούμε να βάζουμε βίντεο με τραγούδια για να χορεύουμε και λίγο (@bouncepatrol) ή βίντεο με κατασκευές κλπ (@5.min.crafts) ή ντοκιμαντέρ με τον μπαμπά τους. Τώρα σκέφτομαι και καμιά παράσταση σε βίντεο (η δασκάλα μας μας πρότεινε της @karmen.rouggeri). 🧩 Η γυμναστική με τη μαμά και γενικά το να κάνουμε κάτι σα στίβο survivor (μέσα στο σαλόνι) ή το κλασικό παιχνίδι "μην πέσει το μπαλόνι στο πάτωμα" παίρνει αρκετό χρόνο και πραγματικά είναι ευγνώμονες για το χρόνο που τους διαθέτω. 🧩 Το κλειδί της επιτυχίας, όμως, είναι η συμμετοχή τους σε πράγματα που δεν έκαναν πριν: αφού δεν υπάρχει όλη αυτή η βιασύνη, τους δίνω (ανάλογα και με τη δική μου τη διάθεση φυσικά) τη δυνατότητα να βοηθήσουν σε κάποιες δουλειές στο σπίτι, ξεκαθαρίσματα κλπ. Και είναι όντως πολύ βολικό. Χθες πχ ξεσκόνισαν το σαλόνι. Έχουν μάθει να διπλώνουν κάποια ρούχα, να χρησιμοποιούν το σκουπάκι, να στρώνουν τραπέζι κλπ. Νιώθουν πιο μεγάλοι, νιώθουν ότι τους εμπιστεύομαι. #μένουμεσπίτι #covid19 #ατομικήευθύνη #momof3 #runnermomof3 #momofthree #coronavirusgreece #menoumespiti #mamasofgreece @mamasofgreece #momthoughts #momlife #mombloggergr #familyof5

A post shared by Vasso Nikologianni (@runnermomgr) on

Να γράψω τώρα κάποια βασικά πράγματα που έχω συνειδητοποιήσει αυτή την περίοδο.

Καταρχάς, θα γράψω για το νο 1 θέμα που απασχολεί εμένα: την τηλε-εκπαίδευση! Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνουμε τα παιδιά για τα online μαθήματα, παρουσιάζοντάς τα όσο αγχωτικά πιθανώς τα νιώθουμε και οι ίδιοι. Και σίγουρα να μην αγχωθούμε να κάνουνε άμεσα και την παραμικρή δραστηριότητα, ειδικά για τα μαθήματα ειδικοτήτων. Το λέω γιατί, ειδικά στην αρχή, με το που έστελναν οι δικοί μας δάσκαλοι κάτι προσπαθούσα να πείσω τα παιδιά να το κάνουνε άμεσα. Και αντί να βλέπουν αυτά τα μαθήματα σαν την ευχάριστη στιγμή της μέρας, σαν παιχνίδι, εγώ είχα το νου μου, να τους βάλω να ζωγραφίσουν online την «Πεπλοφόρο» στη σελίδα του Μουσείου της Ακρόπολης, να τους πιέζω να ακούσουν τα τραγούδια που έστειλε ο δάσκαλος στο YouTube κτλ. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους τα παρουσιάζουμε και αυτά σαν μαθήματα.

Δεν είναι εύκολη η διαχείριση της κατάστασης από το γονιό. Έχει να παίξει ήδη πολλούς ρόλους και, συν τοις άλλοις, να κάνει και το δάσκαλο, να επιλύσει τεχνικά προβλήματα (δεν εκτυπώνει, δεν «κατεβαίνει» το αρχείο κλπ) και κυρίως να πείσει τους μαθητές -που ένιωθαν για πολύ καιρό σαν να είναι σε διακοπές- να στρωθούν στο γραφείο, έστω και για μια φωτοτυπία 10 λεπτών.

Προσπαθώ να το πάρω θετικά. Βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, θα βρούμε ρυθμούς κι εμείς και θα βρουν και τα παιδιά. Και όταν η υπομονή μου δοκιμάζεται, έχω την άνεση να πάρω το χρόνο μου και να ηρεμήσω, να δώσω και στα παιδιά λίγο χρόνο ακόμα.

Όσον αφορά την άσκηση των παιδιών, όσοι έχουν αυλή ή όσοι μπορούν να πάνε με τα παιδιά κάπου όμορφα που δεν έχει κόσμο, είναι οι τυχεροί της υπόθεσης. Διαφορετικά, κάνουμε ασκησούλες με τραγουδάκια στο YouTube (υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές, όπως πχ το κανάλι των Little Sports https://www.youtube.com/channel/UCTIwFB4ciFi5ZCIu-VlwaOg ) ή yoga για παιδιά (https://www.youtube.com/user/CosmicKidsYoga ), ή με τη μαμά διάφορες κινήσεις ή, ακόμα πιο ευχάριστα, χορό (https://www.youtube.com/user/BouncePatrolKids) . (Για την άσκηση των μαμάδων και ειδικά των δρομέων μαμάδων ευελπιστώ να γράψω άλλο άρθρο…)

Για το φαγητό τους, κρατάω ένα βασικό, αλλά όχι απαράβατο, πρόγραμμα, το οποίο έχει και ελεύθερες μέρες που επιλέγουν ό,τι θέλουν τα παιδιά. Τώρα που έχουμε περισσότερο χρόνο μαζί κι εγώ είμαι στο σπίτι περισσότερο, μπορώ να μαγειρέψω διαφορετικά φαγητά, να δοκιμάσουμε νέες γεύσεις κλπ, ειδικά για τα δικά μου που είναι δύσκολα στο φαγητό… Βέβαια, όταν η κατάσταση είναι πιεσμένη και τα παιδιά (ή και εμείς) δεν έχουν την καλύτερη διάθεση, δε χρειάζεται να κάνουμε δοκιμές: φτιάχνουμε ό, τι θα φάμε σίγουρα όλοι, χωρίς παρακάλια και γκρίνιες.

Και για τον ύπνο τους είμαστε λίγο ευέλικτοι κάποιες φορές, αλλά όχι και πολύ ευέλικτοι. Δε θέλουμε -και πιστεύουμε δεν είναι και σωστό για την ηλικία τους- να βγουν εντελώς από τους ρυθμούς τους. Στο κάτω-κάτω κάποια στιγμή θέλουν και οι γονείς να αράξουν μόνοι τους!!

Τα παιδιά θέλουν ηρεμία και ψυχραιμία. Με τις πολλές επιλογές χάνονται και πελαγώνουν. Δε χρειάζεται τα ντουλάπια να είναι γεμάτα μπισκότα και χίλια διαφορετικά σνακ (έχω βάλει σχεδόν όλα τα σνακ σε ένα κουτί στην ντουλάπα μου και τα εμφανίζω όποτε χρειάζεται. Μέχρι να το κάνω αυτό άνοιγαν τα συρτάρια και προσπαθούσαν με τις ώρες να αποφασίσουν τι θα φάνε.) Για το μεσημεριανό ή βραδινό, μπορεί να δώσω το πολύ 2-3 επιλογές και όχι ολόκληρο κατάλογο με οτιδήποτε έχω στο σπίτι. Επίσης, δεν είμαστε πολύ αυστηροί με το καθημερινό γλυκό (ακόμα κι αν είναι κάτι μικρό), ειδικά αν έχουν φάει το φαγητό τους.

Το ίδιο ισχύει και με τις δραστηριότητες. Έχουμε χίλια παιχνίδια, άλλα τόσα βιβλία δραστηριοτήτων, άλλα τόσα μπλοκ και υλικά ζωγραφικής, είδη χειροτεχνίας κλπ. Και πάλι θα πουν βαριέμαι. Εξαφανίζω κάποια και τα εμφανίζω ανά κάποιες ημέρες ή και μήνα και τότε το βλέπουν σαν καινούριο. Ή τους διαφημίζω κάτι, πχ πλασάρω τέλεια ένα επιτραπέζιο, το παίζω κι εγώ λίγο μαζί τους και μετά πολύ πιθανό να κολλήσουν.

Δεν είναι απαραίτητο, όμως, να βάλουμε αυτοσκοπό κάθε ημέρας να απασχολούμε και να διασκεδάζουμε τα παιδιά μας. Η φαντασία και δημιουργικότητά τους βελτιώνεται όσο τα αφήνουμε να βαρεθούν και λίγο.

Όταν έχουν αδερφάκια είναι πιο εύκολο σίγουρα.

Αλλά, δε χρειάζεται να τους βρίσκουμε εμείς λύσεις για όλα. Η κόρη μου, 8 ετών, πρόσφατα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η μαμά δε θα της βρίσκει πάντα ασχολία. Μέχρι πρόσφατα (και ακόμα κάποιες φορές) μου έλεγε «Μαμά, βαριέμαι, βρες μου κάτι να κάνω». Πλέον της λέω κάτι που ίσως δε θα την ενθουσιάσει όπως πχ «μάζεψε τα ρούχα σου» ή «διάβασε ένα βιβλίο». Παλιότερα, έμπαινα google, κατέβαζα 20 διαφορετικές επιλογές δραστηριοτήτων, εκτύπωνα, έκοβα χαρτάκια, και, γενικά, της έδινα τη λύση στο πιάτο.

Και να μην τρελαινόμαστε αν δουν λίγο τηλεόραση παραπάνω ή τάμπλετ. Παίζει μεγάλο ρόλο και η δική μας διάθεση. Το να εκνευριζόμαστε με το καθετί και να ωρυόμαστε μέσα στο σπίτι επειδή δεν έχουμε υπομονή να τους ακούμε να τσακώνονται για ένα τουβλάκι lego, δε βοηθάει. Κάποιες στιγμές που δεν μπορούμε να επέμβουμε και να βοηθήσουμε πρακτικά (ή είμαστε πολύ κουρασμένοι για να το κάνουμε), δεν είναι κακό να δουν λίγο τηλεόραση ή να παίξουν λίγο στο τάμπλετ.

Είναι, πιστεύω, η ώρα να δείξουμε λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στα παιδιά μας. Να εκμεταλλευτούμε το χρόνο που έχουμε -και που δεν τρέχουμε σαν το Βέγγο να τα προλάβουμε όλα- και να τους δώσουμε πρωτοβουλίες:

να μάθουν να μαζεύουν τα πράγματά τους να βοηθούν στο σπίτι, να στρώνουν τραπέζι, να πηγαίνουν τα ρούχα τους στα άπλυτα, να πλένονται μόνοι τους, να δένουν τα κορδόνια τους, να γίνουν πιο υπεύθυνοι σε όλες τις υποχρεώσεις τους, ανάλογα πάντα με την ηλικία τους.  

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα. Καλή υπομονή και αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Γιατί δεν μπορώ να κάνω δίαιτα;

Αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για τη δυσκολία να το πάρουμε απόφαση να κάνουμε δίαιτα ή να προσέξουμε τη διατροφή μας τελοσπάντων. Εννοείται πως γράφω καθαρά από την προσωπική μου εμπειρία και όχι επειδή έχω επιστημονικές γνώσεις επί του θέματος.

Έχω κάνει πολλές προσπάθειες για δίαιτα και παρόλο που ξεφεύγω πολλές φορές, είμαι πλέον σε φάση που δεν αφήνω τον εαυτό μου να περάσει την «πύλη» των 2 παραπάνω κιλών. Χτυπάει το καμπανάκι και αμέσως λέω «Βάσω, πρέπει να προσέξεις τώρα για καμιά εβδομάδα. Ε δεν είναι πια και τόσος πολύς καιρός».  Αλλά, σε γενικές γραμμές, στην καθημερινότητά μου έχω «κρατήσει» κάποιες βασικές αρχές που με βοηθούν να διατηρώ τα κιλά μου.

Σίγουρα, σε περιπτώσεις μετά εγκυμοσύνης σίγουρα τα κιλά είναι περισσότερα από 2!! Πολύ περισσότερα! Αλλά και σε άλλους ανθρώπους με πολλά παραπάνω κιλά, δε θεωρώ ότι «το παιχνίδι έχει χαθεί». Βήμα-βήμα μπορείς να καταφέρεις να δεις την αλλαγή πάνω σου.

Ποιες βασικές αλλαγές θα μπορείς να κάνεις, λοιπόν;

  • Βάλε μικρούς στόχους.
    Το  μεγαλύτερο κίνητρο, φυσικά, για να χάσεις βάρος είναι η υγεία σου και η όμορφη ψυχολογία σου. Όμως, είμαι σίγουρη ότι αυτό ακούγεται πολύ αόριστο και δεν «πουλάει», δεν πείθει.
    Μπορείς, όμως, σίγουρα να βάλεις ένα μικρό στόχο: να χωρέσω στο αγαπημένο μου ρούχο, να μπορέσω να  περπατήσω (ή και να τρέξω) λίγα χιλιόμετρα, να κάνω 10.000 βήματα τη μέρα κλπ κλπ.
  • Πιες νερό. Πολύ νερό.
    Ναι, ακούγεται μια από τα ίδια. Όμως, αν πιεις ένα ποτήρι νερό κάθε πρωί μόλις ξυπνήσεις, θα σκεφτείς ότι κάτι έκανα για τον εαυτό μου και πολύ πιθανό να συνεχίσεις και την υπόλοιπη μέρα να προσέχεις τον εαυτό σου. Ισχύει. Και μετά να γεμίσεις ένα μεγάλο μπουκάλι νερό και να το πιεις όλο μέσα στην μέρα. Κι ένα ακόμα ποτήρι νερό πριν κοιμηθείς.
  • Μην τρως μετά τις 20.00.
    Ναι, ίσως ακούγεται πολύ περιοριστικό και μόλις πάνε για ύπνο τα παιδιά θες να αράξεις στον καναπέ και να ανταμειφθείς για τη δύσκολη μέρα. Ναι κι εγώ έτσι το βλέπω μερικές φορές. Αλλά μπορείς να το δεις κι αλλιώς. Να περιμένεις κάτι άλλο. Πχ να αράξω στο κρεβάτι μου με ένα βιβλίο, να διαβάσω το περιοδικό μου, να φτιάξω ένα παζλ, να κάνω κάτι άλλο που με ευχαριστεί. Δεν είναι πολύ εύκολο αλλά συνηθίζεται. Το επόμενο πρωί θα νιώθεις περήφανη με τον εαυτό σου που «κρατήθηκες».
  • Κινήσου.
    Δε χρειάζεται να ξεκινήσεις γυμναστήριο ή να πας Μαραθώνιο. Σήκω από τον καναπέ σου, όμως. Περπάτα όσο μπορείς, ανέβα-κατέβα σκάλες, κάνε ποδήλατο, πατίνια, κάνε ασκήσεις από το youtube, από μια εφαρμογή στο κινητό, κάνε οτιδήποτε σου είναι πιο ευχάριστο. Μέτρα με το κινητό σου τα βήματα που κάνεις για να έχεις και στόχο κάθε φορά.
  • Όχι είδη περιπτέρου, όχι αναψυκτικά, όχι σφολιατοειδή.
    Μεγάλη πρόσληψη θερμίδων, χωρίς λόγο. Βρες εναλλακτικές όσο το δυνατό συντομότερα. Ειλικρινά δε χρειάζεται να τα αγοράζεις. Είναι μια βασική αλλαγή που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και να την τηρείς με ευλάβεια. Υπάρχουν πολύ καλύτερες εναλλακτικές: σπιτικά κέικ, μπάρες, μπισκότα, ξηροί καρποί, τοστ, φυσικοί χυμοί ή χυμοί χωρίς ζάχαρη, ανθρακούχο νερό. Αν τα αγοράσεις για «μία στο τόσο», θα τα έχεις στο νου σου και θα τα φας.
  • Γράψε τι τρως.
    Ακούγεται (και είναι) πολύ βαρετό και σίγουρα δε σου περισσεύει ο χρόνος. Αν, όμως, κόψεις τα πολλά τσιμπολογήματα, δε θα σου παίρνει τόσο χρόνο!! Χωρίς πλάκα, αν καταγράφεις έστω κι ένα μπισκοτάκι, έστω και μια καραμέλα, μπορεί να διαπιστώσεις ότι παίρνεις πολλές ανούσιες θερμίδες και χωρίς λόγο. Σε περίπτωση που πεινάς, φάε τουλάχιστον κάτι με λίγες θερμίδες ή κάτι που να αξίζει, να είναι υγιεινό.
  • Να ξεφεύγεις με μέτρο.
    Αυτό είναι κάτι που πάντα το λέω και σπάνια το τηρώ. όμως είναι σημαντικό. Φάε πίτσα, φάε πιτόγυρο, φάε γλυκό, αλλά δε χρειάζεται να το τερματίσεις. Φάε μόνο ένα κομμάτι πίτσα, μόνο μια μπάλα παγωτό, ένα πιτόγυρο χωρίς πατάτες κλπ. Κι αν μπορείς να φας πιο ελαφριά το βράδυ ή την επόμενη μέρα ακόμα καλύτερα. Δε χρειάζεται να τα γκρεμίσεις όλα για μια στιγμή αδυναμίας.
  • Μην κουράζεσαι με ειδικά φαγητά.
    Δε χρειάζεται να μπεις στην κουζίνα και να παιδεύεσαι με ειδικά μαγειρέματα κλπ. Τρως από το φαγητό που έτρωγες ούτως ή άλλως. Απόφυγε ψωμιά, πολλές σάλτσες κλπ και φάε και σαλατούλα. Ευκαιρία να τρώει όλη η οικογένεια καλύτερα.
  • Επισκέψου ένα διαιτολόγο.
    Αν θεωρείς ότι ένα πρόγραμμα θα σε βοηθήσει καλύτερα ή το ότι θα σε ζυγίζει κάποιος άλλος θα σου δώσει ώθηση, κάν’το. Όμως, δεν μπορείς να έχεις ένα μπαμπούλα για πάντα πάνω από το κεφάλι σου. Πρέπει να μάθεις να ζεις με τις αλλαγές που θα σου συστήσει ο επαγγελματίας, αλλά δεν πρέπει να τηρείς το πρόγραμμα μόνο όταν ξέρεις ότι κάποιος θα σε ζυγίσει. 
  • Βρες στήριξη.
    Πάντα η παρέα βοηθάει. Τα συζητάτε, πάτε μαζί για περπάτημα ή τρέξιμο, σου τα λένε και έξω από τα δόντια αν χρειαστεί. Κάποια στιγμή είχαμε φτιάξει με τις φίλες μου «Ομάδα αδυνατίσματος» στο viber και στέλναμε τι φάγαμε εκείνη την ημέρα. Φυσικά, η μία είχε το θάρρος να πει στην άλλη αν έκανε κάποια υπερβολή.

Έστω και ένα να τηρήσεις από τα παραπάνω είναι μια μικρή νίκη, που θα σε πάει πιο κοντά σε ένα μεγάλο αποτέλεσμα.

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Το ότι τα κιλά πχ είναι πολλά και ο δρόμος μακρύς, δε σημαίνει ότι οι μικρές νίκες είναι ανούσιες.

Πρέπει να κάνεις, όμως, την αλλαγή στη ζωή σου. Αλλαγή για πάντα και όχι μόνο για την περίοδο της δίαιτας. Οι δυο πρώτες εβδομάδες ίσως φανούν ατελείωτες. Όμως σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Το σώμα σου πρέπει να το προσέχεις. Αν το τροφοδοτείς με χαζομάρες, δε λειτουργεί σωστά. Κράτα το υγιές και δυνατό. Και αυτό σίγουρα θα περάσει και στην ψυχολογία σου.

Introducing Runner Mom

Ήρθε η ώρα να ξανασυστηθώ, από διαφορετικό «σπίτι» αυτή τη φορά. Η μαμά πρωτάρα αφού έκανε τρία παιδάκια και αγάπησε το τρέξιμο, αποφάσισε πως θέλει να μιλάει περισσότερο για αυτή την αγάπη της.

Να’μαστε, λοιπόν, πάλι εδώ παρέα. Νιώθω πως αυτή τη φορά θα είμαι πιο συνεπής με τις αναρτήσεις μου, θα εκφράζω αυτά που θέλω γραπτώς μέσα από αυτό το βήμα. Γιατί μου αρέσει πολύ το γράψιμο. Τώρα το ξέρω καλά.

Τι θα γράφω εδώ:

  • Σίγουρα, θα γράφω πώς έχει μπει το τρέξιμο στη ζωή μου και πόσο με έχει βοηθήσει από όλες τις απόψεις.
  • Θα προσπαθήσω να μεταφέρω όλη αυτή την αισιοδοξία που, δεν ξέρω πως, αλλά μου βγαίνει αβίαστα και αν μπορώ να βάλω το λιθαράκι μου να σκεφτείς εσύ που θα με διαβάσεις λίγο πιο θετικά τα πράγματα. Ή έστω να σκάσεις ένα χαμόγελο τελοσπάντων.
  • Θα λέω και καμιά ιδέα για άσκηση, πάντα με βάση την προσωπική μου εμπειρία και μόνο αυτή, αλλά και ιδέες για να κάνουμε έστω και κάποιες πιο «fit» αλλαγές στη ζωή μας.
  • Βέβαια, θα λέω και τα δικά μου, διάφορες σκέψεις, περιπέτειες με τα πιτσιρίκια μου και για το μοναδικό ταξίδι συμπόρευσης με τον άνθρωπό μου, το σύντροφο της ζωής μου.

Μπορεί να γίνομαι πολυλογού, μπορεί να γίνομαι γραφική, αλλά θα γράφω αυτά που νιώθω και αυτά που σκέφτομαι.

Θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει και παλιότερα: Γιατί γράφω σε blog για τα προσωπικά μου.

#1 Είναι ψυχοθεραπευτικό

Ας είμαστε ειλικρινείς: σε ποια μαμά δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους της και να ανταλλάσσουν απόψεις; Ή να διαβάζει τι κάνουν άλλες μαμάδες σε παρόμοια περίπτωση ή έστω ότι υπάρχει έστω και μια μαμά που νιώθει το ίδιο με σένα και πως αυτό δεν είναι κακό, αλλά πολύ λογικό; Ε αυτός είναι ο βασικότερος λόγος!
Διώχνεις από μέσα σου το άγχος, σαν να είσαι σε group therapy, βγάζεις την ένταση και με το να το μοιράζεσαι με άλλους «you get it off your chest». Σε όρους ψυχανάλυσης, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια κάθαρση: βρίσκουμε συναισθηματική ανακούφιση και μας «φεύγει ένα βάρος». Το να κρατάμε τα συναισθήματά μας κλεισμένα μέσα μας για καιρό μπορεί να οδηγήσει σε πολλές δυσκολίες και μεγάλο ψυχολογικό και συναισθηματικό βάρος που μας στερεί σημαντικά κοινωνικά και προσωπικά πλεονεκτήματα. «Being heard by an attentive friend for example, legitimizes our feelings» (Nils, Delfosse, & Rime 2005).


#2 Είναι …μεταδοτικό!

Όπως μου αρέσει τόσο πολύ να διαβάζω τις «περιπέτειες» άλλων μαμάδων, έτσι θέλω να παίρνουν το ίδιο συναίσθημα και άλλες μαμάδες από τις δικές μου περιπέτειες. Να δουν κι άλλες μαμάδες ότι πραγματικά υπάρχουν τρόποι να χαρείς την καθημερινότητά σου και να δημιουργήσεις μια ποιότητα, μια θετική διάθεση στη ζωή σου. Καταγράφοντας όλα τα θετικά και όμορφα της περασμένης εβδομάδας φυσικά και δε σημαίνει ότι όλα στη ζωή μου είναι ρόδινα και πλασμένα ιδανικά! Αλλά ότι κρατάω σα θησαυρό τις όμορφες στιγμές και ξεχνάω τις υπόλοιπες! 

#3 Μαθαίνεις για τον εαυτό σου….και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση!

Υπάρχουν στιγμές που τα πράγματα φαίνονται πολύ χειρότερα από ότι είναι. Μόλις, όμως, καθίσεις να τις καταγράψεις και παλεύεις να βγεις από τη δύσκολη κατάσταση, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να συνειδητοποιήσεις πώς θα λυθεί το θέμα και πώς θα το «μετατρέψεις» σε κάτι καλό.
Όταν ξεκινάω να καταγράψω τις στιγμές μου, βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να δέχομαι τα δύσκολα και στραβά της προηγούμενης εβδομάδας σα μαθήματα για το μέλλον, σαν απόδειξη του πώς μπορώ να ανταπεξέλθω σε κάθε δυσκολία, πόσο σούπερ ήρωας είμαι!! Αυτό δεν είναι κάτι που το είχα από πριν. Είναι μια «δεξιότητα» που την ανέπτυξα όταν άρχισα να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία του mommy-blogging. Έμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου: πώς να εστιάζω στα θετικά, πώς να αντιμετωπίζω τα νεύρα μου, πώς να διαχειρίζομαι τις κρίσεις στο σπίτι και στην ψυχολογία μου… Δεν προλαβαίνω να καταγράφω όλες τις σκέψεις μου, αλλά σίγουρα η καταγραφή με βοήθησε πάρα πολύ.


#4 Τα κείμενά σου μπορεί να φανούν χρήσιμα…και να βοηθήσουν άλλες οικογένειες!

Όταν μάθαμε για το θέμα που προέκυψε στο ματάκι του Άρη φάγαμε τον τόπο με τον άντρα μου να βρούμε στοιχεία για την κατάσταση αυτή… αλλά πουθενά! Τελικά, βρήκαμε μόνο κάποια blogs από γονείς στο εξωτερικό που μιλούσαν για τα παιδιά τους και πώς αντιμετώπισαν αντίστοιχες καταστάσεις… Οπότε μόλις τέλειωσε η περιπέτειά μας, ήθελα πραγματικά να δώσω τη δυνατότητα σε άλλους γονείς να βρουν μια λύση, να τους πω απλά πώς το αντιμετωπίσαμε εμείς… Και, πραγματικά, έφτασε η στιγμή που έλαβα μήνυμα από μια οικογένεια που το παιδάκι της είχε το ίδιο θέμα με τον Άρη μου και πιστεύω ότι κάπως έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου για να δουν πώς θα το χειριστούν. Ήταν η προσωπική μου επιβράβευση για όλο το εγχείρημα του mommy-blogging.


#5 Σε βάζει σε πρόγραμμα

…και διαμορφώνεις την καθημερινότητά σου ανάλογα με το πώς θα νιώσεις καλύτερα και εσύ και πώς θα περάσουν καλύτερα τα παιδιά σου! Γράφοντας για την καθημερινότητά σου μπορεί να σε βοηθήσει να διαπιστώσεις και να εστιάσεις σε νέους στόχους, σε νέα κίνητρα, σε νέες ιδέες. Αν γράφεις π.χ. κάθε απόγευμα μια to-do list (λίστα με το τι έχω να κάνω) για την επόμενη ημέρα, οπότε να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις πριν πας για δουλειά ή όταν πας να πάρεις το παιδί σου από το σχολείο, ξέρεις τι υποχρεώσεις έχεις καθημερινά. Τα απογεύματα θα μπορούσες να γράψεις μια παράγραφο με τις σκέψεις σου για το τι πήγε καλά και τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Αν διαπιστώσεις ότι εστίασες περισσότερο στη δουλειά σου ή στην καθαριότητα του σπιτιού, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου ή ότι κάπου τελοσπάντων πρέπει να βάλεις λίγη προσπάθεια περισσότερο… να κάνεις ένα διάλειμμα από τις υποχρεώσεις σου, να πας για ένα καφέ με τους φίλους σου, να ασχοληθείς περισσότερο με το χόμπι σου…

#6 Ενθύμιο ζωής…που θα το φυλάς για πάντα!

Ξέρετε αυτό το συναίσθημα μόλις βρίσκεις μια παλιά φωτογραφία και σε μεταφέρει αυτόματα πίσω σε εκείνη τη στιγμή; Το να καταγράφεις στιγμές από το μεγάλωμα των παιδιών σου και από εσένα ως γονιό σου δίνει την ίδια αίσθηση! Διαβάζοντας στιγμές από λίγους μήνες πριν σου θυμίζει στιγμές που έχεις ξεχάσει, που τις νιώθεις πλέον μακρινές. Και είναι ένα υπέροχο ενθύμιο για τα παιδιά σου!