Όλες οι δημοσιεύσεις από Vasso Nikologianni

This is Vasso, the #RunnerMomof3 #Proud to be a #momof3 super kids Married to the one and only ❤️ #Runner and #MarathonFinisher 🐢 Mom blogger Full time working mom https://www.runnermom.gr

Πώς ξεκαθαρίζουμε με τη μέθοδο της Marie Kondo

Και θα ξαναγράψω για το αγαπημένο μου θέμα: το ξεκαθάρισμα!!!

Όπως έχω γράψει πολλές φορές, γνώρισα τη Marie Kondo κατά την πρώτη καραντίνα, παρακολουθώντας τη σειρά στο Netflix «Tidying Up with Marie Kondo» και στη συνέχεια διαβάζοντας το βιβλίο της «Σπίτι σε τάξη, Ζωή σε τάξη» που κυκλοφορεί στα ελληνικά (Εκδ. Κλειδάριθμος). Από τότε έγινα φαν!

Κατά την πρώτη καραντίνα (Μάρτιος 2020) εφάρμοσα τη μέθοδο #Konmari, όπως αποκαλείται η μέθοδος που εφαρμόζει, στο σπίτι από άκρη σε άκρη και η αλλαγή ήταν παραπάνω από εμφανής.

Μπορεί ακόμα να παραπονιέμαι ότι το σπίτι μου θέλει ξεκαθάρισμα κλπ και ότι εύκολα μαζεύονται νέα πράγματα, αλλά αυτό που ευτυχώς έχει διατηρηθεί είναι δυο βασικές αρχές:

– Κάθε πράγμα πρέπει να έχει τη θέση του. (Και φυσικά, όταν το χρησιμοποιώ το επιστρέφω στη θέση του!)

– Δεν αγοράζω τίποτα που δεν είμαι σίγουρη ότι θα χρειαστώ και ότι ξέρω πού θα αποθηκευτεί!! (Δυστυχώς αυτό δεν ισχύει για όλα τα μέλη της οικογένειάς μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’αυτό!)

Η Marie Kondo είναι «γκουρού τακτοποίησης» (tidying-up guru). «Στόχος της είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να βρουν τη χαρά, την πληρότητα, την ευγνωμοσύνη και, φυσικά, την τακτοποίηση με την πρωτότυπη μέθοδό της

Το πρωτότυπο της μεθόδου της είναι το ότι το ξεκαθάρισμα γίνεται ανά κατηγορίες και όχι ανά δωμάτιο ή ανά συρτάρι κλπ. Έτσι, καταφέρνουμε να έχουμε συγκεντρωμένα όλα τα ομοειδή αντικείμενα σε ένα σημείο, κάτι που μας βοηθά και στο να τα ξεκαθαρίσουμε και στο να ξέρουμε τι ακριβώς έχουμε και στο να τα βρίσκουμε πιο εύκολα όταν τα ψάχνουμε.

Η Marie έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο του περιοδικού Time! 

Η διαδικασία αυτή για μένα δούλεψε πραγματικά. Θα την παρουσιάσω για να δεις πώς μπορεί να λειτουργήσει και για σένα.

Η μέθοδος KonMari

Όπως έγραψα και παραπάνω, η μέθοδος #KonMari ενθαρρύνει την τακτοποίηση ανά κατηγορία – όχι κατά τοποθεσία – ξεκινώντας με τα ρούχα, και στη συνέχεια προχωρώντας σε βιβλία, χαρτιά, κομόνο (διάφορα είδη) και, τέλος, συναισθηματικά αντικείμενα. Η σειρά των αντικειμένων δεν είναι τυχαία. Ξεκινώντας από τα ρούχα και αλλάζοντας μία μία κατηγορία εξοικειωνόμαστε με τη μέθοδο και όταν φτάνουμε σε δύσκολες κατηγορίες όπως είναι τα συναισθηματικά αντικείμενα, πραγματικά κάνουμε καλή δουλειά!

Κρατάμε μόνο εκείνα τα πράγματα που μιλάνε στην καρδιά μας, τα αντικείμενα που «spark joy«, διώχνουμε δηλαδή τα αντικείμενα που δεν προκαλούν πια χαρά. Τα ευχαριστούμε για όσα μας πρόσφεραν και τα διώχνουμε. ΠΡΟΣΟΧΗ: Το να γεμίσουμε κούτες και να τις φορτώσουμε σε αποθήκες και πατρικά, δημιουργώντας πρόβλημα σε άλλα σπίτια, δεν είναι λύση!

Οι κανόνες της τακτοποίησης

Υπάρχουν έξι βασικοί κανόνες για την τακτοποίηση που πρέπει να ακολουθούνται με τη σειρά.

1. Δεσμευόμαστε για την τακτοποίηση.

Αυτό μπορεί να φαίνεται απλό… γιατί είναι.  Βάζουμε την ενέργειά μας και το μυαλό μας σε αυτό. Κι ας κάνουμε έστω και λίγο κάθε μέρα. Βήμα βήμα!

2. Ας φανταστούμε τον ιδανικό τρόπο ζωής για μας.

Να γράψουμε πώς θελουμε να είναι η ζωή μας, πώς τη φανταζόμαστε, πώς θέλουμε να ζούμε. Να αφιερώσουμε χρόνο για να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας σε ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία.

3. Πρώτα ολοκληρώνουμε το ξεκαθάρισμα και μετά την οργάνωση.

Πρώτα να ξεφορτωθούμε τα παλιά πράγματα, αυτά που δε μας δίνουν χαρά και «πιάνουν» τον πολύτιμο χώρο μας και μετά να περάσουμε στα πράγματα που αγαπάμε.

4. Τακτοποιούμε ανά κατηγορία, όχι ανά τοποθεσία.

Βάζουμε σε τάξη τα πράγματα ανά κατηγορία. Όπως φαίνεται και στο αναλυτικό αρχείο παρακάτω, οι κατηγορίες είναι: ρούχα, βιβλία, χαρτιά, κομόνο (διάφορα είδη) και συναισθηματικά αντικείμενα.

5. Ακολουθούμε τη σωστή σειρά.

Δεν παρεκκλίνουμε από την προτεινόμενη σειρά. Ίσως μπούμε στον πειρασμό να προχωρήσουμε σε άλλες κατηγορίες παρακάτω. Όχι! Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τελειώσουμε μια προς μια.

6. Να ρωτάμε τον εαυτό μας αν μας προκαλεί χαρά.

Αφού αφαιρεθούν όλα τα περιττά πράγματα, ας πάρουμε στα χέρια μας τα απαραίτητα και να αναρωτηθούμε: «Αυτό προκαλεί χαρά;» («Does it spark joy?»)

Οι πέντε κατηγορίες αντικειμένων

Ρούχα: Τα ρούχα είναι το πρώτο βήμα για να ξεκινήσουμε, όταν τακτοποιούμε το σπίτι μας. Τα πολλά ρούχα είναι μεγάλο πρόβλημα για κάποιους ανθρώπους. Κρατάμε πράγματα που μας αρέσουν και υποσχόμαστε στον εαυτό μας ότι θα τα φορέσουμε κάποια στιγμή, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνουμε. Υπάρχουν τόσα πολλά ρούχα που μπορούμε να φορέσουμε σε ένα χρόνο και οτιδήποτε δεν φοράμε τελικά καταλαμβάνει το χώρο μας.

Η Kondo προτείνει να χρησιμοποιήσετε τις ακόλουθες υποκατηγορίες εμφάνισης για να σας βοηθήσουν με τον οργανισμό σας:

 Tops (μπλούζες κλπ)

 Κάτω (παντελόνια, φούστες κλπ)

 Ρούχα που πρέπει να κρεμαστούν

 Κάλτσες/καλσόν

 Εσώρουχα

 Τσάντες

 Αξεσουάρ

Ρούχα ειδικών περιστάσεων (π.χ. μαγιό, στολές)

Παπούτσια

Τα ρούχα μας μπορεί να βρίσκονται σε πολλές τοποθεσίες γύρω από το σπίτι σας, οπότε η συγκέντρωση ΟΛΩΝ σε ένα σημείο θα μας βοηθήσει να τα ξεκαθαρίσουμε. 

Ξεκινάμε με ρούχα εκτός εποχής, ώστε να είμαστε πιο αντικειμενικοί επειδή δεν τα φοράμε αυτήν τη στιγμή.  

Η Marie Kondo έχει μια ειδική μέθοδο που τα διπλώνει, ώστε όταν τα αποθηκεύει να μεγιστοποιείται ο χώρος στην ντουλάπα και στα συρτάρια μας, αλλά αν θέλουμε να κρεμάσουμε οτιδήποτε, θα πρέπει να τα οργανώσουμε ανάλογα με το μήκος και το χρώμα. Μια άλλη πρόταση από τη Marie Kondo είναι να αποθηκεύσουμε όλα τα ρούχα μας μαζί, αντί να βάζουμε αλλού τα ρούχα εκτός εποχής και να ανεβάζουμε-κατεβάζουμε από πατάρι κάθε φορά. Αν κάνουμε όντως καλό ξεκαθάρισμα, λογικά θα χωρέσουν.

Βιβλία: Τα βιβλία είναι κι άλλο αντικείμενο που γενικά συσσωρεύουμε τακτικά. Μπορεί να αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από ένα βιβλίο, ακόμα κι αν δε μας άρεσε ή αν νιώθουμε ότι δε θα το διαβάσουμε ποτέ. Μερικοί άνθρωποι έχουν τεράστιες στοίβες βιβλίων που μπορεί να μην καταφέρουν ποτέ να διαβάσουν.

Εάν η συλλογή βιβλίων μας φαίνεται να αυξάνεται συνεχώς, είναι καιρός να ακολουθήσουμε μια πιο αυστηρή προσέγγιση σε αυτά που κρατάμε.

Τα βιβλία μπορούν να χωρίζονται σε:

Γενικά βιβλία που διαβάζουμε για ευχαρίστηση

Πρακτικά βιβλία όπως βιβλία μαγειρικής

Βιβλία «διακοσμητικά» όπως τόμοι ιστορικοί, ταξιδιωτικοί, με φωτογραφίες κλπ.

Περιοδικά

Όταν οργανώνουμε τα βιβλία μας, δε χρειάζεται να αρχίσουμε να τα διαβάζουμε. Αντίθετα, ας αναρωτηθούμε αν το καθένα «προκαλεί χαρά». Να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, σχετικά με το αν θα διαβάσουμε ποτέ ένα αδιάβαστο βιβλίο που το έχουμε ήδη πχ εδώ και πέντε χρόνια!

Χαρτιά: Παρόλο που όλα γίνονται ψηφιακά πλέον, μπορεί ακόμα να καταλήξουμε με πολλή χαρτούρα. Από περιοδικά και εφημερίδες μέχρι λογαριασμούς και αποδείξεις, τα χαρτιά μπορούν να καταλήξουν σε όλο το σπίτι. Η Marie Kondo δεν είναι μεγάλη φαν του χαρτιού και θα προτιμούσε να τα ξεφορτωθούμε όλα. Πρέπει, όμως, πρώτα να τα οργανώσουμε και να αποφασίσουμε τι μένει και πού πάει.

Μπορούμε να ταξινομήσουμε τα χαρτιά σε:

Χαρτιά/έγγραφα προς διεκπεραίωση – λογαριασμοί που πρέπει να πληρώσουμε, επιστολές για να απαντήσουμε, περιοδικά που δεν έχουμε διαβάσει ακόμα.

Έγγραφα που πρέπει να κρατήσουμε για περιορισμένο χρονικό διάστημα – για παράδειγμα αποδείξεις, έγγραφα που χρησιμοποιούμε για μελέτη.

Έγγραφα που πρέπει να κρατήσουμε για αόριστο χρονικό διάστημα – μπορεί να περιλαμβάνουν ασφαλιστήρια συμβόλαια ή άλλα σημαντικά έγγραφα, ιατρικά αρχεία κλπ.

Η Marie προτείνει να διατηρήσουμε αυτήν την τελευταία κατηγορία (τα απαραίτητα έγγραφα δηλαδή) σε έναν φάκελο. 

Ωστόσο, αν θέλουμε να τα οργανώσουμε λίγο παραπάνω. Τα σημαντικά χαρτιά συνήθως τα χρειαζόμαστε άμεσα και δε θέλουμε να χάνουμε το χρόνο μας, ξεφυλλίζοντας πολλά πολλά για να βρούμε αυτό που θέλουμε. 

Αν έχουμε πολλά έγγραφα, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα για να τα κρατήσουμε πιο οργανωμένα, πχ τραπεζικά, ιατρικά, ασφάλειες κλπ.

Komono (διάφορα): Η κατηγορία Διάφορα αντικείμενα ή «komono» (η ιαπωνική λέξη για αξεσουάρ ή μικροαντικείμενα) περιλαμβάνει οτιδήποτε δεν ταιριάζει στις άλλες τέσσερις κατηγορίες.

Μπορεί να είναι μια σειρά πραγμάτων, από ηλεκτρικά είδη μέχρι προμήθειες κουζίνας. Στο πρώτο της βιβλίο, The Life-changing Magic of Tidying Up, η Kondo συνιστά να τα παίρνουμε με την ακόλουθη σειρά:

CD, DVD

Προϊόντα περιποίησης δέρματος

Μακιγιάζ

Αξεσουάρ

Κοσμήματα

Ηλεκτρικά είδη

Οικιακός εξοπλισμός

Οικιακά είδη

Είδη κουζίνας/προμήθειες τροφίμων

Άλλα (π.χ. ανταλλακτικά)

* Θα μπορούσαμε, επίσης, να προσθέσουμε μια άλλη κατηγορία εάν έχουμε ένα συγκεκριμένο χόμπι για το οποίο διαθέτουμε αρκετά πράγματα.

Αναμνηστικά: Η τελευταία κατηγορία περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει συναισθηματική αξία για εμάς, συμπεριλαμβανομένων αναμνηστικών και σουβενίρ. Ωστόσο, ενώ όλα αυτά τα αντικείμενα μπορεί να φαίνονται σημαντικά, η Marie Kondo θεωρεί ότι οι αναμνήσεις μας είναι πιο σημαντικές από τα φυσικά αντικείμενα που έχουμε. That makes sense!

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα ξεφορτωθούμε όλα. Επιμένοντας στη φιλοσοφία #KonMari, θα πρέπει να κρατάμε στα χέρια μας κάθε αντικείμενο και να αποφασίζουμε αν μας κάνει χαρούμενους.

Κατέβασε εδώ το δωρεάν εκτυπώσιμο.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η οργάνωση των υπαρχόντων μας είναι μια ατομική διαδικασία. Αν και θα μας βοηθήσει να ακολουθήσουμε τις προτάσεις της Marie Kondo και να χρησιμοποιήσουμε τις κατηγορίες της, εναπόκειται σε εμάς να αποφασίσουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Στην αρχή, μπορεί να δυσκολευτούμε να αποφασίσουμε σχετικά με το τι να κρατήσουμε και τι να απομακρύνουμε από το σπίτι μας, αλλά καθώς προχωρά η διαδικασία, θα γίνεται ευκολότερη.  

Οι κατηγορίες έχουν σχεδιαστεί για να μας βοηθήσουν να δούμε τον όγκο των πραγμάτων μας, να καταλήξουμε τελικά τι θα κρατήσουμε και μετά να βάλουμε τα πράγματά μας σε τάξη και να επιλέξουμε τη θέση τους και τον τρόπο αποθήκευσής τους. Κι έτσι θα γίνει η ζωή μας πιο απλή και πιο εύκολη!

Καλή επιτυχία!!!

Ξεκαθάρισμα … ξανά (+ εκτυπώσιμα)

Έχω μπει σε διαδικασία ξεκαθαρίσματος πολλές φορές, το έχω ξαναπεί. Όχι γιατί δεν τα έκανα καλά τις προηγούμενες φορές, αλλά γιατί δυσκολεύομαι σε μεγάλο βαθμό να συντηρήσω όλα όσα πέτυχα! (Γράφω κι ένα άρθρο για την απλοποίηση σε σπίτι με πολυμελή οικογένεια, ελπίζω να καταφέρω να το ανεβάσω σχετικά άμεσα).

Αυτή, λοιπόν, την περίοδο, έχω να συγκεντρώσω (…πάλι!) όλα όσα δε χρησιμοποιούμε -ενόψει και του ερχομού του νέου μας μωρού σε λιγότερο από ένα μήνα- κι έχει μαζευτεί ένας σωρός από αντικείμενα για δωρεά ή πέταμα. Το σπίτι είναι γεμάτο με αντικείμενα που έχουν γίνει τόσο ενοχλητικά που ετοιμάζομαι να ξεφορτωθώ ακόμα και όσα χρειαζόμαστε!

Τον τελευταίο χρόνο, που έχει αρχίσει και Λεωνίδας, ο μικρότερος γιος μου, να θέλει το χώρο του και τα πράγματά του με το δικό του «μοναδικό» τρόπο, το σπίτι μου στέλνει συνεχώς «μηνύματα» να λάβω μέτρα. Κι εγώ μαζεύω, μαζεύω και τακτοποιώ κι όλο αμάζευτο είναι!

Αλλά το σπίτι συνεχίζει να στέλνει τα δικά του «μικρά σήματα»!

Το συρτάρι με τις πιτζάμες μου ξεχειλίζει. Το ίδιο και οι ντουλάπες με μπουφάν και κρεμασμένα ρούχα.

Η ντουλάπα της κόρης μου έτοιμη να ανακατευτεί ανά πάσα στιγμή.

Τα παιχνίδια μοιάζουν να έχουν βολευτεί στο πάτωμα, αφού πόσα να στριμώξεις στις ντουλάπες;!

Το γραφείο των παιδιών γεμάτο με εργασίες σχολικές, χειροτεχνίες, εκτυπώσεις, βιβλία και σημειωματάρια που ακόμα …ψάχνουν τη θέση τους! Και τα ράφια από πάνω γεμάτα με τα βιβλία και κάποια πράγματα που τα παιδιά επέμεναν να διακοσμήσουν σε κοινή θέα!

Πήραμε και νέα μπουρνούζια για τα παιδιά, οπότε πλέον ξεχειλίζουν και οι πετσέτες, θέλουμε να πάρουμε νέα σεντόνια γιατί πήραμε μεγαλύτερο κρεβάτι (οπότε θα πρέπει να βρουν χώρο να αποθηκεύονται κι αυτά!), πήραμε και βιβλία δραστηριοτήτων και λογοτεχνικά, οπότε γέμισαν και οι βιβλιοθήκες, κάναμε χώρο στις ντουλάπες για ένα παιδί επιπλέον, οπότε τα υπόλοιπα πράγματα στριμώχτηκαν, το ένα παιδικό υπνοδωμάτιο από δυο άτομα θα πρέπει να προσαρμοστεί να φιλοξενήσει τρία κ.ο.κ.

Μικροπράγματα θα μου πείτε. Μπορεί. Η αλήθεια το σπίτι είναι καθαρό και φαίνεται περιποιημένο, αλλά σίγουρα έπρεπε να επέμβω!

Αυτό είναι το θέμα με το decluttering, το ξεκαθάρισμα. Ποτέ δεν τελειώνει πραγματικά.

Μπορεί πραγματικά να το κάνουμε με την ησυχία μας, όμως, πρέπει να είμαστε «άγρυπνοι φρουροί»! Όταν έρχονται νέα πράγματα στο σπίτι (κάτι που γίνεται συνεχώς!), πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή, να έχουμε στο νου μας ότι όπως έρχονται νέα αντικείμενα, πρέπει και να φεύγουν κάποια από τα υπάρχοντα! Ή να σταματήσουν να έρχονται νέα! Μέση λύση δεν υπάρχει. Ο έξτρα αποθηκευτικός χώρος και τα επιπλέον ντουλάπια και παρα-ντουλάπια είναι ένας φαύλος κύκλος που μας κάνει απλά να αλλάζουμε θέση τα άπειρα πράγματά μας και τελικά να μην ξέρουμε πού έχουμε τι! Όταν έρχεται ένα νέο παιχνίδι, ας αναζητήσουμε αυτά που έχουν ξεπεράσει. Όταν αγοράζουμε ένα νέο βιβλίο, ας προσπαθήσουμε να δωρίσουμε ένα που έχουμε ήδη διαβάσει.

Αυτές οι μικρές, συνεχείς ενέργειες θα κρατήσουν μακριά την ακαταστασία στο σπίτι μας. Είναι σαν μαγικά! Εμφάνιση-εξαφάνιση!

Όταν το σπίτι μας μάς στέλνει αυτά τα σήματα, λοιπόν, ας μη το σκεφτόμαστε και πολύ. Παίρνουμε ένα κουτί και βάζουμε όσα δε χρειάζεται να είναι πλέον στο σπίτι μας! Δε χρειάζεται να αφιερώσουμε πολύ χρόνο σε αυτό. 15 λεπτά αρκούν, αν δεν αφήνουμε να περάσει πολύς καιρός και αν δεν έχουμε ασχοληθεί καθόλου.

Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να κάνω ένα τύπου bazaar έξω από το σπίτι μου με όσα πράγματα δεν χρειαζόμαστε πλέον, αλλά δεν είναι τόσο διαδεδομένο και δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Θα το ψάξω κάποια στιγμή περισσότερο.

Χρειάζεσαι βοήθεια; Κάτι να σε ξεσηκώσει;

Μπορείς να δεις τα άρθρα που είχα ανεβάσει για την απλότητα στη ζωή μας:

Πώς να κάνουμε τη ζωή μας πιο απλή

Πώς να προγραμματίσουμε τη μέρα μας με απλότητα

Απλότητα: Πώς να τακτοποιήσουμε την ψηφιακή ζωή μας

Αν χρειάζεσαι κι άλλη βοήθεια, κατέβασε εδώ το αρχείο που χρησιμοποιώ εγώ (και έφτιαξα λίγο πρόχειρα) με τα 100 πράγματα που μπορείς να ξεφορτωθείς σήμερα κιόλας!

Επίσης, μπορείς να κατεβάσεις ένα αρχείο με το τι να ξεκαθαρίζεις και πότε και πώς να συντηρείς την κατάσταση!


Τα φιλιά μου και αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Αισιοδοξία δεν είναι να μη βλέπουμε τα αρνητικά

Την τελευταία περίοδο, κάθε φορά που περπατάω, όσο αντέχω με τη ζέστη στη σχετικά δυσκίνητη φάση μου, διαπιστώνω ότι θαυμάζω τη φύση και τη χαρά της δημιουργίας, με πιάνω να παρακολουθώ έντονα πώς η φύση προχωράει, πώς συνεχίζει δίπλα μας να ξεδιπλώνεται -όσο κι αν τη δυσκολεύουμε.

Οι πάπιες, οι φαλαρίδες όπως λέμε αυτό το συγκεκριμένο είδος εδώ στο Αιτωλικό, όλη αυτή η ορνιθοπανίδα στη λιμνοθάλασσα, είναι εδώ παρούσες, γεμάτες ζωή. Ο ήλιος λάμπει, τα νερά γυαλίζουν τόσο όμορφα από κάτω.

Δεν σταματούν όταν υπάρχει πανδημία ή όταν υπάρχει οποιοδήποτε άλλο είδος κρίσης στον κόσμο. Πόσα μπορούμε να μάθουμε από αυτούς!

Έχω αναφέρει και στο παρελθόν στο instagram, στο podcast ή στο blog μου ότι γενικά αγαπώ τον τόπο μου και δε θα βαρεθώ να θαυμάζω τις ομορφιές του. Επιπλέον, έχω μια εγγενή –default όπως έγραψα και στο προηγούμενο γενέθλιο άρθρο μου– τάση να απολαμβάνω τα μικρά πράγματα.

Και κάθε φορά που βγαίνω βόλτα να περπατήσω αισθάνομαι σχεδόν ευτυχισμένη. Ζεστό αεράκι. Γαλάζιος ουρανός. Φυλλώδη δέντρα και ένας ήλιος τόσο λαμπερός που πονάει τα μάτια σου.

Έχεις καθίσει ποτέ να ακούσεις τα πουλιά να κελαηδούν και να τα παρατηρήσεις στα δέντρα και στα καλώδια του ρεύματος;

Όταν έχουμε κακή διάθεση, σχεδόν περιμένουμε όλα γύρω μας να είναι ασπρόμαυρα. Ζοφερά και κρύα. Αλλά δεν είναι.

Και όταν τα πουλιά συνεχίζουν να τραγουδούν, σκέφτομαι ότι είναι ένα δείγμα μιας κανονικότητας, ένα δείγμα ότι η ζωή συνεχίζεται.

Είναι σοκαριστικό αν σκεφτούμε πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Πόσο γρήγορα μπορούμε να «αναπηδήσουμε», να έρθουν τα πάνω κάτω στη ζωή μας.

Όλοι εμείς που γεννηθήκαμε τη δεκαετία του ’80 δεν σχετιζόμαστε με τις δυσκολίες των προηγούμενων γενεών και, μέχρι ένα σημείο,  αυτό είναι καλό. Δεν περάσαμε τα δύσκολα των γονιών, ή ακόμα περισσότερο των παππούδων μας.

Βέβαια, κι η δική μας γενιά έχει περάσει και περνάει άλλου είδους δυσκολίες με επαγγελματική αποκατάσταση, πανδημίες και άλλες κρίσεις πολιτικές και κοινωνικές.

Ένα πράγμα που είναι σημαντικό, όποτε κι αν έχεις γεννηθεί είναι η ανθεκτικότητα και η ελπίδα. Το να αποδέχεσαι τις δυσκολίες, να προσπαθείς να τις αντιμετωπίσεις, αλλά χωρίς να χάνεις την ελπίδα σου για το καλύτερο μέλλον που έρχεται.

Είναι πολύ σύνηθες πλέον, ακόμη και διαδεδομένο, να δημοσιεύουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «Είναι εντάξει να μην είσαι καλά», τοξική θετικότητα κλπ, δε γίνεται να είμαστε όλοι αισιόδοξοι, δεν είναι λογικό κλπ κλπ.

Και αυτό είναι αλήθεια.

Δε γίνεται να σου πηγαίνουν όλα στραβά, όπως λες, και να μη σε αγγίζει.

Όμως, κι αν δε σου πηγαίνουν όλα στραβά;

Μήπως έχουμε μάθει να τα βλέπουμε στραβά;

Μήπως ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα επηρεάζει και το πώς νιώθουμε γενικότερα;

Μήπως υπάρχουν κάποια πράγματα που όντως πάνε καλά;

Αν αγχώνεσαι με όλες τις υποχρεώσεις σου, τις εκκρεμότητές σου, όμως, έχεις επιλέξει εσύ να είσαι δραστήριος και πολυπράγμων;

Αν έχεις χάσει τη δουλειά σου και δυσκολεύεσαι οικονομικά, είσαι, όμως, υγιής και έχεις γύρω σου την αγαπημένη σου οικογένεια;

Αν έχεις χάσει αγαπημένο σου πρόσωπο, τον άνθρωπό σου, δεν ξεπερνιέται… όμως, αναγκάζεσαι να προχωρήσεις.

Αυτό λέω. Δεν ξεχνάς. Όμως, προχωράς. Είτε γιατί έχεις την υπόλοιπη οικογένειά σου, είτε γιατί απλά δε γίνεται να τα παρατήσεις. Πρέπει να σφίξεις τα δόντια και να συνεχίσεις. Όσο αδιανόητο κι αν σου φαίνεται.

Σίγουρα, δε θα είσαι πάντα καλά. Θα έρθουν κι αυτές οι δύσκολες μέρες που δε θες να σηκωθείς από το κρεβάτι.

Δεν πειράζει να έχεις δύσκολες μέρες -φυσιολογικό είναι. Όπως και το να στεναχωριόμαστε για το πώς έχουν τα πράγματα.

Είναι εντάξει να μην είμαστε καλά και να το περνάμε κι αυτό.

Κι αν το θέμα μας είναι βαθύτερο και δύσκολα διαχειρίσιμο, να ζητήσουμε τη βοήθεια ειδικού, κάποιου ψυχολόγου.

Γιατί αυτό είναι η τοξική θετικότητα. Να καταπίνουμε τα δυσάρεστα, χωρίς να τα αναγνωρίζουμε, χωρίς να τα αποδεχόμαστε. Να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχουν.

Έτσι, όμως, αυτά θα συσσωρεύονται μέσα μας και κάποια στιγμή θα σκάσουν. Με νεύρα, με ασθένεια, με κατάθλιψη, με ό,τι φανταστείς.

Γιατί τα δυσάρεστα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται αν τα αγνοείς.

Πρέπει να τα αποδεχτείς και να προχωρήσεις. Αυτή είναι η αισιοδοξία. Το συναίσθημα ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα κι αν η κατάσταση δε σου δείχνει κάτι τέτοιο.

Αν, λοιπόν, δεν αποδεχόμαστε τα δυσάρεστα συναισθήματα ή τα αναδεικνύουμε στο βασικό τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα γύρω μας, βυθιζόμαστε σε μια αρνητικότητα για πολύ καιρό.

Αυτό, όμως, δε μας δίνει περισσότερες μέρες στη ζωή μας, σωστά; Ούτε, φυσικά, μας βοηθάει στη λύση των προβλημάτων μας.

Δεν πρόκειται να «πάρουμε πίσω» αυτούς τους μήνες στο μέλλον.

Δεν πρόκειται να λάβουμε μπόνους μήνες στο τέλος της ζωής μας επειδή επιζήσαμε από μια δύσκολη κατάσταση, επειδή, πχ, τα καταφέραμε στην καραντίνα του COVID-19.

Βλέπω μερικούς ανθρώπους να φωνάζουν «Δεν υπάρχει τίποτα θετικό εδώ»!

Έχω μια φιλική υπενθύμιση για αυτούς τους ανθρώπους: δεν έχεις χρόνο αυτή τη στιγμή. Αυτό δεν είναι πρόβα τζενεράλε. Αυτή είναι η ζωή σου.

Κάθε μέρα που περνάς στη δυστυχία είναι άλλη μια μέρα που δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Το ξαναλέω. Δεν υπάρχουν μέρες μπόνους. Βλέπω πολλούς ανθρώπους να λένε ότι όλα είναι σε αναμονή αυτή τη στιγμή, είναι στάσιμα. Αλλά δεν είναι. Η ζωή προχωρά. Η ζωή μας προχωρά και μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα ζήσουμε ή θα περιμένουμε.

Όπως διάβασα πρόσφατα και στο νέο βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη «Όταν δεν μπορείς να δεις το καλό, δεν μπορείς και να το ζήσεις.  Κι όταν δεν μπορείς να το ζήσεις, δεν μπορείς και να το αναπαραγάγεις.  Και νομοτελειακά οδηγείσαι σε μια μίζερη ζωή.» («ΝΑΙ», Εκδ. KEY BOOKS)

Ο συγγραφέας Ryan Holiday έχει ένα podcast που ονομάζεται Daily Stoic. Τον τελευταίο καιρό, μιλούσε για το Alive Time versus Dead Time, κάτι για το οποίο του μίλησε ο συγγραφέας Robert Greene. Σύμφωνα με τον ίδιο, μπορούμε να περάσουμε τον χρόνο μας με έναν από τους δύο τρόπους, παθητικά (Dead Time), όπου απλώς αφήνουμε τη ζωή να μας συμβεί, και ενεργά (Alive Time), όπου μαθαίνουμε, δοκιμάζουμε νέα πράγματα, και συνειδητά επιλέγουμε πώς να περνάμε τον χρόνο μας.

Ένα από τα αγαπημένα μου που διάβασα αυτήν την περίοδο (ή το άκουσα στο Daily Stoic, δε θυμάμαι…) είναι «Μη ρωτάς γιατί συμβαίνει σε μένα, αναρωτήσου γιατί συμβαίνει αυτό για μένα».

Δεν αφήνουμε απλά τη ζωή να μας συμβεί κι εμείς είμαστε πάντα το θύμα. Έχουμε περισσότερο έλεγχο πάνω στη ζωή μας. Τουλάχιστον για το πώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και τελικά πώς αντιδρούμε.

Όπως είπαν οι Στωικοί, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι συμβαίνει στον κόσμο, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε πώς αντιδρούμε σε αυτόν.  Δεν μπορώ να πω ότι έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το Στωικισμό, όμως ένα podcast του αγαπημένου μου #giatioxi της Δέσποινας Κανάκογλου με έβαλε στη διαδικασία να το ψάξω λίγο παραπάνω.

Οι στωικοί, λοιπόν, είχαν συναισθήματα, αλλά δεν τους άφησαν να κυβερνήσουν τη ζωή τους. Είχαν υπόψη τους τις εμπειρίες που περνούσαν και ενεργούσαν ενσυνείδητα. Αγαπούσαν και εκτιμούσαν τη ζωή περισσότερο από τον καθένα.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε το χάος που στροβιλίζεται γύρω από την πανδημία. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε εδώ τώρα και όχι απλώς να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο, αλλά πραγματικά να προσπαθήσουμε να απολαύσουμε τις νέες εμπειρίες, τα νέα βιώματα, τις διαφορετικές στιγμές και συγκυρίες, είτε είμαστε μόνοι μας είτε σε ένα σπίτι γεμάτο κόσμο που τρέχει και δε φτάνει!

Αυτή είναι η ώρα για restart! Να σκεφτούμε τι πραγματικά έχει σημασία. Να σκεφτούμε πώς θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας.

Δεν θα ξαναζήσουμε αυτή τη μέρα.

Τι θα επιλέξουμε, λοιπόν;

Alive Time ή Dead Time;

39 σκέψεις που με κάνουν χαρούμενη

Την Τετάρτη 15 Ιουνίου, είχα τα γενέθλιά μου και σκεφτόμουν τι να δημοσιεύσω μετά το 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια και 38 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για μένα, όταν τελικά αποφάσισα να γράψω, σε μια αναλαμπή, την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος, την προσωπική μου ιστορία ευτυχίας.

Γενικά, είμαι ένας χαρούμενος τύπος, το έχω ξαναγράψει! Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι αυτό που με έκανε να είμαι έτσι, ο τρόπος που μεγάλωσα, όλα όσα έζησα… Δεν ξέρω πώς, αλλά είμαι ο άνθρωπος που βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο (για να μην πω γεμάτο), ο άνθρωπος που θα βρω σε καθετί κάτι θετικό.

Στην πραγματικότητα, όχι μόνο αγαπώ τη ζωή, αγαπώ τη ζωή μου. Τα πράγματα σίγουρα δεν είναι τέλεια, αλλά όλη η ομορφιά είναι ότι πραγματικά δεν χρειάζεται να είναι τέλεια!

Τα πράγματα απλά δεν με ενοχλούν πολύ και είναι πολύ σπάνιο να προσβάλλομαι ή να με αγγίζει κάτι εξωτερικό σε βαθμό που να μην μπορώ να χαρώ κάτι άλλο. Δεν κρατάω κακία και δεν απογοητεύομαι πολύ συχνά με τους ανθρώπους ή τη ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχα προκλήσεις να ξεπεράσω. Ούτε, φυσικά, ότι όλοι με συμπαθούν.

Αυτό που θέλω να μοιραστώ σε αυτήν την ανάρτηση δεν είναι τόσο η διαδικασία του να γίνω ευτυχισμένη, αφού όπως ήδη έγραψα, αυτό είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μου!

Είναι αυτό που βιώνω ως χαρούμενος άνθρωπος σήμερα.

#1 Έχω αυτοπεποίθηση

Και η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι απολύτως σίγουρη από πού προέρχεται αυτή η αυτοπεποίθηση, γιατί δεν ήμουν πάντα τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου. Ειδικά την περίοδο που πήγα για σπουδές, ένιωσα την αυτοπεποίθησή μου να χάνεται σιγά σιγά και να νιώθω «λιγότερη» σε σχέση με τους συμφοιτητές μου. Ίσως έφταιγε η διαφορά επαρχίας με την πρωτεύουσα, ο μικρός περίγυρος σε σχέση με το πλήθος της Αθήνας…

Αλλά η μητρότητα, όπως έχω ξαναγράψει, το τρέξιμο και το blogging, όλη αυτή η ανάγκη για αυτοβελτίωση, με βοήθησαν να την ξαναχτίσω με πιο γερά θεμέλια αυτή τη φορά.

#2 Μου αρέσει αυτό που είμαι

 Νιώθω καλά και σίγουρη. Σίγουρα δεν είμαι τέλεια, αλλά δεν χρειάζεται να είμαι και είμαι εντάξει με αυτό. Δουλεύω αρκετά για να βελτιώσω το «αρχικό προϊόν», αλλά είμαι επίσης ικανοποιημένη με το πού βρίσκομαι αυτή τη στιγμή. Απολαμβάνω το ταξίδι, γι’ αυτό δεν καταδικάζω τον εαυτό μου επειδή δεν είμαι ακόμα στο τέλος του.

#3 Είμαι συμφιλιωμένη με τις επιλογές μου

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχω ανεκπλήρωτες επιθυμίες ή ανεπίλυτα ζητήματα να φροντίσω. Όμως, δεν είμαι «κολλημένη» στην ιστορία, στις εναλλακτικές επιλογές που είχα στη ζωή μου ή στα πράγματα που θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Προσπαθώ να μένω εστιασμένη στη στιγμή και να προετοιμάζομαι για το μέλλον με όποιον τρόπο μπορώ καλύτερα κάθε φάση της ζωής μου. Μαθαίνω από τα λάθη μου και προχωρώ. Πιστεύω ότι η ισορροπία της ζωής μου είναι σε αρκετά καλό επίπεδο και νιώθω καλά με αυτό.

#4 Έχω μια αξιοπρεπή δουλειά που μου παρέχει οικονομική ασφάλεια

Μακάρι να μπορούσα να πω ότι κάνω τη δουλειά που αγαπώ και κάθε πρωί ξυπνάω με χαρά και πηγαίνω. Όμως, προσπαθώ -όσο κρατήσει αυτή η επαγγελματική μου φάση- να βλέπω θετικά το ότι είμαι σε μια δουλειά που μου παρέχει οικονομική ασφάλεια και ότι στηρίζω με όσες δυνάμεις έχω την οικογενειακή επιχείρηση. Παίρνω τις αξίες μου πολύ στα σοβαρά, οπότε, παρόλο που εξακολουθώ να «σκοντάφτω» τις περισσότερες μέρες σε κάποιο βαθμό, ανταποκρίνομαι όσο μπορώ στις αξίες αυτές.

#5 Είμαι αισιόδοξη

…όπως ήδη έχετε καταλάβει! Πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, ότι η ζωή είναι στα χέρια μου, ότι η ζωή μου θα καταλήξει σχετικά κοντά στο σημείο που θα ήθελα, γιατί ήδη αυτή τη στιγμή είναι εκπληκτική όπως ακριβώς είναι. Η αισιοδοξία είναι ένας άλλος τρόπος να πω ότι σχεδόν πάντα νιώθω ότι «όταν η σκόνη κατακάθεται, σε μεγάλο βαθμό θα καθίσει ακριβώς εκεί που πρέπει», θα προκύψει κάτι άλλο, θα γεννηθεί κάτι νέο.

#6 Οι αρνητικές περιστάσεις δεν με ρίχνουν για πολύ

 Με άλλα λόγια, επανέρχομαι γρήγορα.  Δεν έχω πρόβλημα να αλλάξω σχέδια ή να αλλάξω προγράμματα ή να αναρρώσω από απογοητεύσεις ή στιγμές απογοήτευσης. Απλώς δεν κολλάω σε τέτοια πράγματα. Θα μου πεις, αν δε σου έχουν τύχει και μεγάλες ατυχίες, εύκολο να το λες… Ναι, ισχύει. Κρίνω με βάση αυτά που έχω ζήσει. Σε γενικές γραμμές πάντως, προσπαθώ να μην κρατιέμαι σε κάποια δυσάρεστη κατάσταση περισσότερο από όσο χρειάζεται για να λύσω το πρόβλημα και να προχωρήσω από αυτό. Αν βρέχει, μεταφέρουμε το πικ-νικ μας αλλού και διασκεδάζουμε το ίδιο. Αυτό είναι το spirit!

# 7 Είμαι υπομονετική

 Ενώ μπορεί να χάνω την υπομονή μου σε πρακτικά θέματα, πχ χειροτεχνίες κλπ, είμαι αρκετά υπομονετική με τους ανθρώπους (εκτός κι αν μιλάμε για τα παιδιά μου όταν μου ζητάνε χιλιοστή φορά το ίδιο πράγμα, αφού έχω πει όχι!!!). Η αλήθεια είναι ότι θυμώνω λιγότερο με την απερισκεψία των άλλων. Όταν αντιδρώ άσχημα, είναι για λίγο, γιατί απλά επιλέγω να μη σταθώ σε αυτό. Υπάρχουν, τελικά, πάρα πολλά άλλα πράγματα που πρέπει να σκεφτούμε από το να χάνουμε χρόνο εμμένοντας με αγενείς ανθρώπους και αγενείς συμπεριφορές.

#8 Γελάω εύκολα

 Ίσως πολύ εύκολα. Βλέπω χιούμορ στα περισσότερα πράγματα – ακόμα και σε πράγματα που οι άλλοι παίρνουν πολύ σοβαρά (και ναι, αυτό με φέρνει σε αμήχανες στιγμές κάποιες φορές). Δεν είναι κάτι που το προσπαθώ σκληρά. Μου βγαίνει. Κι όταν δε μου βγαίνει, ψάχνω τρόπους για να γελάσω, βλέπω κωμωδίες, stand-up comedies, αποφεύγω δραματικές σειρές και ταινίες. Ευεργετικό.

#9 Δεν κρατάω κακίες

Συγχωρώ γρήγορα και εύκολα. Είναι κάπως η προεπιλεγμένη μου ρύθμιση, το default μου. Η αλήθεια είναι ότι είμαι χαλαρή στις «προσβολές» και στις αγενείς συμπεριφορές. Απλώς δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που ένιωσα πραγματικά προσβεβλημένη. Μπορεί να απογοητεύομαι λίγο με τον κόσμο, να μου κακοφαίνεται, όμως, δε με ακολουθεί για πολύ και σίγουρα δεν το «κρατάω μανιάτικο».

#10 Νιώθω ευγνωμοσύνη καθημερινά

Πιστεύω ότι η ζωή μου έχει αξία. Ζω μια ζωή γεμάτη από αυτά που αγαπώ, όσα προσδίδουν στη ζωή μου σκοπό, νόημα και σημασία. Δουλεύω σκληρά πάνω σε αυτό και προσπαθώ να δημιουργήσω αξία στη ζωή μου και στις ζωές των άλλων. Το να είμαι ευτυχισμένη και ευγνώμων είναι ένα σημαντικό μέρος αυτού.

#11 Έχω την τάση να κοιτάζω τη θετική πλευρά, την καλή πρόθεση

 Είμαι πολύ θετικός άνθρωπος, βλέπω τα καλύτερα στη ζωή, τον εαυτό μου και τους άλλους.  Λατρεύω τον ήλιο.  Λατρεύω, όμως, και τη βροχή. Σε όλα θα βρω κάτι καλό. Βλέπω καλό στους ανθρώπους και ευκαιρίες στις προκλήσεις.  Η ζωή είναι απλά μια καταπληκτική βόλτα για την οποία είμαι τυχερή που μου έδωσαν ένα εισιτήριο!

#12 Δεν επικρίνω

 Αν και έχω ένα πολύ ισχυρό σύνολο αξιών, δεν καταδικάζω κανέναν που δεν συμφωνεί μαζί μου ή δεν τηρεί τις αξίες αυτές. Είναι οι δικές μου αξίες άλλωστε. Άλλο να μισείς την πράξη, κι άλλο τον άνθρωπο. Αλλά αισθάνομαι απόλυτα άνετα να ζω σε έναν κόσμο που δε συμμερίζεται πάντα την άποψή μου (αν και θα έπρεπε! 😄).

#13 Είμαι εντάξει με την ατέλεια

 Όχι, όμως, μόνο με τις δικές μου. Είμαι εντάξει και με τις ατέλειες των άλλων.  Επιδιώκω να μη με καταδικάζω για τα αναπόφευκτα λάθη μου, ούτε εμένα, ούτε τους άλλους.  Είναι, στο κάτω κάτω, αναπόφευκτα και, όπως είπα ήδη, είμαι εντάξει με αυτό.

#14 Δεν παίρνω τον εαυτό μου ή τη ζωή ή τους άλλους πολύ στα σοβαρά

 Μπορώ να γελάω με τις δικές μου ιδιαιτερότητες και τα καθημερινά μου ευτράπελα και να «σκοντάφτω» χωρίς να ασχολούμαι καθόλου με αυτό. Αυτός, ίσως, είναι ένας λόγος που δεν προσβάλλομαι εύκολα και συγχωρώ γρήγορα τους άλλους.  Εκείνοι που παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά τείνουν να απαιτούν κι από τους άλλους ειδική μεταχείριση και προσοχή στο πώς θα τους διαχειριστούν.

#15 Δεν χρειάζεται να με αγαπούν όλοι, οπότε είμαι εντάξει όταν δεν το κάνουν

 Παλιά δεν ήμουν έτσι. Και η αλήθεια είναι πως έχω συνηθίσει να είμαι αποδεχτή και αγαπητή στη ζωή μου. Όμως, πλέον, από τότε που άρχισα να «εκτίθεμαι» με το γράψιμο, τα social media  κλπ, έχω μπει στη διαδικασία να αποδεχτώ το ότι κάποια άτομα διαφωνούν κάθετα με αυτά που λέω ή το ότι μου μιλάνε άσχημα. Δε νιώθω ανώτερη ή καλύτερη, απλά δε θεωρώ ότι είναι κάτι στο οποίο αξίζει να σταθώ.

#16 Έχω πίστη στους ανθρώπους και στο καλό γύρω μου

 Παρόλο που έχω διαψευσθεί αρκετές φορές, νιώθω ότι οι άνθρωποι είναι δίκαιοι και στο τέλος τα πράγματα θα εξισορροπήσουν, όλα θα πάνε καλά. Αυτό προσθέτει μια αίσθηση εμπιστοσύνης στην ανθρωπότητα, μια εσωτερική γαλήνη όταν βασανίζομαι από σκέψεις ότι φρικτά πράγματα συμβαίνουν σε αθώους ανθρώπους.

#17 Έχω βάλει την άσκηση και την καλή διατροφή στη ζωή μου

Δεδομένου ότι η υγεία επηρεάζει τη διάθεση, η δική μου είναι συνήθως αρκετά αισιόδοξη. Το έχω ξαναπεί, το τρέξιμο με άλλαξε σαν άνθρωπο, μου έδωσε πράγματα και συναισθήματα που ποτέ δεν περίμενα.

#18 Αλληλεπιδρώ με πολλούς ανθρώπους καθημερινά

 Οι σχέσεις αναπτύσσονται.  Δημιουργούνται φιλίες. Έτσι η ευτυχία βαθαίνει. Βασικό κομμάτι της ζωής μου, δεδομένου ότι σαν άνθρωπος δεν είμαι και ο πιο κοινωνικός.

#19 Είμαι μέλος μιας μοναδικής κοινότητας

Όταν ξεκίνησα το blogging και μετά το λογαριασμό μου στο instagram, έγινα μέλος μιας υπέροχης παρέας, μιας κοινότητας μαμάδων, bloggers, δρομέων και όχι μόνο, που υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον, βοηθάμε και προσφέρουμε. Ευεργετικό επίσης.

#20 Όταν κάνω βλακεία, δεν μένω σε αυτό, ούτε προσδιορίζω το ποια είμαι από αυτό

Με άλλα λόγια, ξεχωρίζω τον εαυτό μου από τα λάθη μου. Όταν αποτυγχάνω, απλώς αποτυγχάνω. Δεν γίνομαι αποτυχημένη. Δεν είμαι το παρελθόν μου. Τα λάθη και οι κακές αποφάσεις μου στο παρελθόν μπορούν όντως να με «ρίξουν ψυχολογικά». Πατάω στα πόδια μου, λοιπόν, και σκέφτομαι ότι, παρά τα όσα συνέβησαν στο παρελθόν μου, η ταυτότητά μου δεν συνδέεται με τα πράγματα που έχω κάνει. Κάθε άτομο έχει ένα μέρος του παρελθόντος του για το οποίο ντρέπεται ακόμη και να μιλήσει. Ωστόσο, αξίζει να προχωρήσουμε, όπως όλοι οι άλλοι.

#21 Εξασκούμαι στην ευγνωμοσύνη

   Ακόμα και σε δύσκολες περιόδους, πολύ κουραστικές και «δυσοίωνες», προσπαθώ να καταγράφω τα θετικά, να βρίσκω καθημερινά τρεις λόγους για τους οποίους είμαι ευγνώμων για τη μέρα που πέρασε, για τη ζωή μου. Ένα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, ένα καλαθάκι με αγαπημένα χαρτιά και φωτογραφίες, σημειώματα και ζωγραφιές, ένα βιβλίο που θα με κάνει να νιώσω καλύτερα, να νιώσω τυχερή.

#22 Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια πόλη που αγαπάω πολύ

Δε λέω ότι αν ζούσα κάπου αλλού θα ήμουν δυστυχισμένη. Δεν το ξέρω. Ξέρω, όμως, ότι έχω την τύχη (και επιλογή) να μεγαλώνω τα παιδιά μου εκεί που μεγάλωσα κι εγώ και είμαι χαρούμενη για αυτό.

#23 Μένω δίπλα στην αδερφή μου και τους γονείς μου

Αυτό για κάποιους μπορεί να μην είναι το ιδανικό. Και όντως ίσως κάποιες φορές να μην είναι, όταν πχ αναγκαστικά κουβαλάς και τα δικά τους καθημερινά άγχη και τρεξίματα. Εμένα, όμως, μου δίνει μια μοναδική παρέα καθημερινά, μια ευκαιρία να μεγαλώνουμε μαζί τα παιδιά μας, να στηρίζουμε η μία την άλλη, όχι μόνο πρακτικά αλλά και ψυχολογικά.

#24 Περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με άτομα που αγαπώ

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι όσοι δεν «κολλάνε» σε τοξικές σχέσεις, δε διατηρούν επαφές με άτομα που τους «κάνουν κακό». Το να μην περνάμε περισσότερο χρόνο με ανθρώπους που αγαπάμε είναι κάτι για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο στη ζωή μας. Όπως και το να περνάμε χρόνο με τοξικά άτομα.

#25 Προσπαθώ να κάνω τους γύρω μου χαρούμενους

    Δεν έχω μαγικές δυνάμεις, αλλά αν περνά από το χέρι μου, θα βοηθήσω το διπλανό μου, θα του πω έναν καλό λόγο, κάτι που κατάφερε. Αφού το σκέφτηκα, γιατί να μην το μοιραστώ; Ακόμα κι αν δεν τον νιώθω τόσο κοντά μου.

#26 Το να δίνω με κάνει πιο χαρούμενη από το να παίρνω

    Ο εθελοντισμός με κάνει πιο ευτυχισμένη. Βοηθώντας τους άλλους να πετύχουν τους στόχους τους, το να κάνω πράγματα για τους άλλους, μου φέρνει χαρά.

#27 Είμαι παρών

Κι αυτό δεν το είχα πάντα. Πολύ κινητό, σκέψεις για το τι θα κάνω μετά, τι θέλουν οι υπόλοιποι κλπ. Όχι. Πλέον δεν αφήνω το μυαλό μου να περιπλανηθεί όπου αυτό θέλει. Προσπαθώ να απορροφηθώ στη στιγμή. Η απόλαυση είναι ένα από τα μυστικά των πιο ευτυχισμένων ανθρώπων . Το να εστιάζω στον περιορισμένο χρόνο που έχω σε αυτή τη ζωή είναι ένας καλός τρόπος για να μου υπενθυμίζει να απολαμβάνω ό,τι είναι σημαντικό .

#28 Προσπαθώ να είμαι δημιουργική

   Αν σκέφτομαι ότι δεν κάνω στη ζωή μου αυτό που τελικά θέλω ή αυτό που μου φέρνει χαρά, θα νιώσω αποτυχημένη. Όμως, εγώ βλέπω τη ζωή σαν μια διαδρομή που μεγαλώνω και μαθαίνω. Το να κάθομαι στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση δε με κάνει χαρούμενη. Είμαι πιο χαρούμενη όταν είμαι απασχολημένη, όταν είμαι δημιουργική. Αυτό, φυσικά, δεν μπορεί να γίνεται πάντα, αλλά η δημιουργικότητα μπορεί να νικήσει άσχημα συναισθήματα. Ένα περιπλανώμενο, χαμένο μυαλό δεν είναι ένα χαρούμενο μυαλό . Επιπλέον, η απόκτηση δεξιοτήτων μπορεί να φαίνεται αγχωτική βραχυπρόθεσμα, αλλά ενισχύει την ευτυχία μακροπρόθεσμα.

#29 Κοιμάμαι αρκετές ώρες

Δεν ταλαιπωρώ τον εαυτό μου ξενυχτώντας, εκτός πολύ ειδικών και έκτακτων περιστάσεων. Ο ύπνος είναι ζωτικής σημασίας για μένα, γιατί η διάθεσή μου το πρωί επηρεάζει τη διάθεσή μου όλη την ημέρα. Αν δεν κοιμηθώ καλά, δυσκολεύομαι να σηκωθώ, να συγκεντρωθώ, να είμαι δημιουργική και παραγωγική.

#30 Μου αρέσει να ασχολούμαι με το σπίτι μου

    Το να μείνω σπίτι και να ασχοληθώ με οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα, αλλαγές στο χώρο κλπ είναι αγαπημένη μου ασχολία. Αν, δε, απολαμβάνω παράλληλα και την ηρεμία της μοναξιάς μου και ακούω μουσική, τότε είναι το καλύτερό μου!

#31 Εστιάζω στα πολλά μικρά όμορφα, χωρίς να περιμένω τα λίγα και σπουδαία

Τα πολλά μικρά καλά πράγματα είναι ο δρόμος προς την ευτυχία. Χρειαζόμαστε συχνές ενέσεις ευτυχίας και όχι σπάνια, μεγάλα πράγματα . Δε χρειάζεται να μπούμε στον κόπο να προσπαθήσουμε να μειώσουμε τα αρνητικά που μας συμβαίνουν, όσο να αυξάνουμε τα καλά.

#32 Αποφεύγω τις τύψεις και τις ανούσιες ενοχές

     Δύσκολο να το πετύχω εντελώς και να μη νιώθω καθόλου ενοχές, το δουλεύω, όμως, όλο και περισσότερο. Καθετί που γίνεται και το μετανιώνω, προσπαθώ να το αφήσω πίσω μου, όπως πχ μια άσχημη συμπεριφορά μου ή το ότι έχασα την υπομονή μου με τα παιδιά κάποια στιγμή. Μένοντας στις ενοχές και τις τύψεις, εμποδίζω τον εαυτό μου να είναι χαρούμενος και θετικός. Ο καθένας κάνει λάθη και εξαρτάται από εμάς αν πρόκειται να επιμείνουμε σε αυτά ή απλά να τα χρησιμοποιήσουμε ως σκαλοπάτι για να γίνουμε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

#33 Πάντα μεγαλώνουμε

Σε όποια κατάσταση κι αν βρεθώ, εντάξει δεν σκέφτομαι το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» για να είμαι ειλικρινής. Όμως, κάθε κατάσταση θα μου μάθει κάτι, θα με εκπαιδεύσει για κάτι, θα με εξελίξει στον τρόπο διαχείρισής της. Ακόμα κι αν μια κατάσταση είναι επώδυνη να την αντιμετωπίσουμε, μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να αναπτυχθούμε και να γίνουμε καλύτεροι. Αν ο πόνος δεν υπήρχε στη ζωή μας, τότε δεν θα αναγκαζόμασταν ποτέ να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας και να μάθουμε πράγματα. Έχω αποδεχτεί ότι δεν μπορώ να εξελιχθώ με «τον εύκολο τρόπο». Ο πόνος ή οι δυσκολίες μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε άσχημα προσωρινά, καθώς θρηνούμε μια απώλεια, μια αλλαγή ή μια οπισθοδρόμηση. Ωστόσο, όλες αυτές οι αναπόφευκτες εμπειρίες θα μας κάνουν να νιώσουμε περισσότερη ευγνωμοσύνη στο μέλλον. Είναι ένα σημάδι ότι τα πράγματα είναι προσωρινά και πρέπει να είμαστε θετικοί όταν τα πράγματα πάνε καλά και να εκτιμάμε τους ανθρώπους όσο είναι κοντά μας.

#34 Ξέρω πως δε χρειάζεται να γίνω σαν όλους τους άλλους

Πλέον, έχω διαπιστώσει ότι είμαι ένα ξεχωριστό άτομο που δεν χρειάζεται να ταιριάζει με όλους τους άλλους μόνο και μόνο για να αποδείξει κάτι, είμαι μια νιφάδα χιονιού, που δε μοιάζει με καμία άλλη! Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε πίεση να ακολουθήσουμε πορείες άλλων, αλλά δεν πρέπει. Κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο. Η ευτυχία μας δε βρίσκεται σε αυτά που θέλουν ή κάνουν οι άλλοι. Δε χρειάζεται να γίνουμε κάποιος που δε θέλουμε ή που οι άλλοι μας λένε ότι πρέπει. Ο καθένας έχει δικαίωμα στις δικές του απόψεις, σκέψεις και πεποιθήσεις και ο κόσμος δεν πρέπει να αλλάξει αυτό που είμαστε. Και να είμαστε βέβαιοι ότι η μοναδικότητά μας θα εκτιμηθεί.

#35 Οι άνθρωποι αλλάζουν

  Δεν είμαι ένα σταθερό άτομο, που ορίζεται κάποια συγκεκριμένα, σταθερά χαρακτηριστικά. Μπορώ να αλλάξω τη στάση, τη συμπεριφορά και τις απαντήσεις μου ανά πάσα στιγμή. Η ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί να με διδάξει νέες δεξιότητες που θα με βοηθήσουν να αναπτύξω καλύτερους τρόπους χειρισμού δύσκολων καταστάσεων, η προσωπική μου ανάπτυξη θα μου δείξει νέους δρόμους. Έχω πάντα το δικαίωμα να αρχίσω να σκέφτομαι διαφορετικά, να μην είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν, αν δεν το θέλω πραγματικά ή αν πλέον δε νιώθω άνετα με αυτό. Έχω τη δύναμη να αποφασίσω πώς θα ενεργήσω και πώς θα αντιδράσω σε μια κατάσταση σε όλες τις περιπτώσεις. Η σκέψη ότι οι άνθρωποι είναι ευμετάβλητοι μάς δίνει τη δύναμη να αλλάζουμε οτιδήποτε δεν αρέσει στον εαυτό μας σε κάθε δεδομένη στιγμή. Ακριβώς έτσι γινόμαστε καλύτεροι με τον καιρό γιατί μπορούμε πάντα να μάθουμε να βελτιώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.

#36 Κάνω το καλύτερο που μπορώ

   Όλοι μπορούμε να μάθουμε και να βελτιώσουμε τις καταστάσεις μας, τις επιλογές μας, αυτό είναι αλήθεια. Όμως, πολλά μπορούν να πάνε στραβά. Μερικές φορές η ζωή μας φέρνει εμπόδια και δυσκολίες από τις οποίες δεν ξέρουμε ακριβώς πώς να ξεφύγουμε. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι, ακόμη και μικρές αλλαγές, μικρά βηματάκια, είναι απόδειξη ότι προσπαθώ, ότι δεν τα παρατάω. Δεν αυτομαστιγώνομαι για τις προκλήσεις που έρχονται στο δρόμο μου, ή για τις γκάφες που κάνω καθώς ανακαλύπτω τις αλήθειες και τα θέλω μου. Να συγχωρούμε στον εαυτό μας τα λάθη που κάνουμε, γιατί κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με τις γνώσεις που έχουμε στη διάθεσή μας.

#37 Μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένη

Δεν υπάρχει κάτι πιο απλό από αυτό. Η ευτυχία μπορεί, όντως, να είναι μια επιλογή. Μπορούμε πάντα να επιλέξουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Ακόμα κι αν νιώθουμε ότι όλα μας πηγαίνουν άσχημα, η ζωή δεν χρειάζεται να είναι πάντα τόσο περίπλοκη. Μερικές φορές το μόνο πράγμα που κάνει τη ζωή πιο περίπλοκη απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μπορούμε να κάνουμε πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους, έχοντας γύρω μας ανθρώπους που μας κάνουν χαρούμενους. Ας χαμηλώσουμε τον πήχη των προσδοκιών μας. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να πάρει μια ανάσα, να δει την ουσία. Μας αξίζει η ευτυχία.

#38 Εστιάζω σε ό,τι έχει σημασία

   Αυτή είναι η ζωή μου και τελικά, οι χαρούμενες σκέψεις και το δικό μου μοναδικό ταξίδι είναι από τα μόνο πράγματα που μπορούν να με οδηγήσουν στην ευτυχία. Αυτά, μεταξύ διαφόρων άλλων. Το πάθος μου, οι αξίες μου, οι αρχές μου και οι άνθρωποι που κρατάω πιο κοντά στην καρδιά μου – αυτά είναι τα πράγματα που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία. Τα υπόλοιπα, είτε πρόκειται για άτομα που επιλέγουν να απομακρυνθούν, για τοξικές συμπεριφορές και συνήθειες ή για λάθος νοοτροπίες, θα πρέπει να τα ξεχάσουμε εάν θέλουμε πραγματικά να είμαστε πιο ευτυχισμένοι.

#39 Κάνω αυτό που αγαπώ

 Λατρεύω το γράψιμο και άργησα να το καταλάβω. Αγαπώ το διάβασμα. Κι αυτό άργησα να το βάλω ενεργά στη ζωή μου. Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει η κηπουρική, το τρέξιμο, το blogging, τα podcasts. Μου αρέσει να παίζω με τα παιδιά μου, με τα ανήψια μου, να βγαίνω βόλτες με τον άντρα μου και να πίνω καφεδάκια με την αδερφή μου και τις φίλες μας. Και έτσι κάνω όλα αυτά τα πράγματα όσο πιο συχνά μπορώ.  Η ζωή μου είναι γεμάτη με πράγματα και ανθρώπους τους οποίους αγαπώ. Έτσι το πάθος καθορίζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου.

Οι χαρούμενες σκέψεις είναι χαρούμενες εμπειρίες στο μυαλό μας που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Οι χαρούμενες σκέψεις βελτιώνουν την ευημερία μας, ώστε να μπορούμε να ζούμε μια γεμάτη ζωή.

Οι χαρούμενες σκέψεις μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε αμέσως ευτυχισμένοι, να βελτιώσουν τη διάθεσή μας, να μειώσουν το άγχος μας.

Εσύ είσαι χαρούμεν@;

Τι σε κάνει πιο ευτυχισμέν@;

Να κάνεις χαρούμενες σκέψεις, να δίνεις αγκαλιές και να χαμογελάς! Λειτουργεί!

Τα λέμε στα σχόλια!

Γιατί να διαβάζουμε βιβλία κάθε μέρα (και Διαγωνισμός για #booklovers )

Κι αφού έγραψα ανάρτηση την προηγούμενη Πέμπτη, ας γράψω και σήμερα να δούμε πώς θα πάει το γράψιμο κι αν θα καταφέρω ξανά να γίνω συνεπής όπως ήμουν πριν την έναρξη του 2022!

Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι ο διαγωνισμός που έχω ανεβάσει στο instagram (δες στο τέλος της ανάρτησης) μετά την Παγκόσμια ημέρα βιβλίου. Αποφάσισα να κάνω δώρο σε ένα τυχερό τρία βιβλία που προτιμά από τη λίστα των 10 βιβλίων, που οι ίδιοι οι ακόλουθοι επέλεξαν μετά από ερώτηση σε προηγούμενο story μου.

Αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα είναι η τόσο μεγάλη ανταπόκριση! Πραγματικά, χωρίς καμία προσπάθεια να προωθήσω ιδιαίτερα το διαγωνισμό, διαπίστωσα μια μεγάλη αγάπη για το διάβασμα, μια δίψα για λογοτεχνία, πολύ ελπιδοφόρα και φωτεινή!

Δεν μπορώ να πω ότι είμαι γεννημένη βιβλιοφάγος.

Θυμάμαι τη μαμά μου και την αδερφή μου στο δημοτικό τότε, να διαβάζουν στις καλοκαιρινές διακοπές κι εγώ να παίρνω ένα βιβλίο στα χέρια και να το πηγαινοφέρνω άσκοπα…

Θυμάμαι και την αγαπημένη μου παιδική φίλη, τη Θάλεια, να μου εξιστορεί αναλυτικά όλη τη Ζωρζ Σαρρή και όλα τα παρόμοια βιβλία που τότε διάβαζε η ηλικία μας κι εγώ να σκέφτομαι «εγώ γιατί βαριέμαι να διαβάσω;»

Με τα χρόνια, έπεσαν στα χέρια μου αρκετά βιβλία, αλλά ποτέ δε διάβαζα μεγάλο αριθμό μέσα στη χρονιά.

Όταν τελείωσα τις σπουδές μου, διαπίστωσα ότι αυτή η διαδικασία «μελέτης» στη σχολή, κάπως με βοήθησε στο να διαβάζω περισσότερο και σίγουρα να με ενδιαφέρει η αυτοβελτίωσή μου και η προσωπική μου «εκπαίδευση».

Κι όταν έγινα μαμά, όπως σίγουρα έχω ξαναγράψει, η δημιουργικότητά μου μεγάλωσε και παρόλο που ο χρόνος ήταν φανερά πιο περιορισμένος, η ανάγκη μου για νέες διεξόδους, η έμπνευσή μου από άλλες μαμάδες, με έφερε σε νέα μονοπάτια.

Αυτά τα μονοπάτια μού έδειξαν τι αγαπάω πραγματικά, τι μου αρέσει τελικά και σε τι είμαι καλή.

Κι όσο μεγαλώνω, τόσο το διαπιστώνω.

Όσο κάνω αυτά που αγαπώ, τόσο πιο γεμάτη νιώθω, τόσο πιο δυνατή να προχωρήσω, να κάνω περισσότερα.

Νόμιζα πάντα ότι «δεν το είχα με το γράψιμο». Και έφτασα στο σημείο να γράφω βιβλίο…

Αλλά διάβασα πολύ και αυτό το διάβασμα το απόλαυσα! Δεν το βαρέθηκα ποτέ!

Διαβάζω βιβλία -συχνά διαβάζω και ταυτόχρονα πάνω από ένα βιβλίο- άρθρα , blogs, ακούω και βιβλία, podcast και πολύ ενημερωτικό ραδιόφωνο.

Και δεν το κάνω πλέον, όπως το έκανα όταν σπούδαζα, αναγκαστικά δηλαδή, επειδή το έκαναν κι οι άλλοι. Το κάνω επειδή μου αρέσει και με γεμίζει. Θέλω να γίνομαι καλύτερη και παρόλο που νιώθω ότι έχω «χάσει» πολύτιμο χρόνο, πραγματικά ποτέ δεν είναι αργά. Μεγάλη αλήθεια.

Είμαστε όλοι τόσο απασχολημένοι με τα social media και ίσως νιώθουμε ότι δεν έχουμε χρόνο για διάβασμα.

Δεν νιώθεις, όμως, μερικές φορές ότι θες ξεφύγεις από όλη τη φασαρία της καθημερινής ανοησίας;

Η ανάγνωση βιβλίων έχει τόσα να μας δώσει.

Κι αν ακόμα δε σε έπεισα, διάβασε παρακάτω…

1. Όταν διαβάζουμε κάθε μέρα, διεγείρουμε την πνευματική μας δραστηριότητα. Επιτρέπουμε στο μυαλό μας να διατηρεί τη δύναμη και την ικανότητά του. Το ίδιο ισχύει και με τα επιτραπέζια, τα sudoku, τα σταυρόλεξα, τα παιχνίδια μνήμης ή επίλυσης γρίφων.

Κάθε μέρος του σώματός μας χρειάζεται άσκηση για να παραμείνει υγιές, και το ίδιο ισχύει και για τον εγκέφαλό μας! Ειδικά για τα λογοτεχνικά βιβλία, αναγκαζόμαστε να θυμόμαστε ονόματα, χαρακτήρες, τοποθεσίες. Η επιστροφή στην ιστορία και η ανάμνηση γεγονότων ή πλοκών είναι διασκεδαστική και βελτιώνει τη μνήμη μας.

Η τεχνολογία μας έχει κάνει λίγο «τεμπέληδες». Συχνά, δεν κάνουμε σχεδόν καμία προσπάθεια να επικεντρωθούμε στην επίλυση προβλημάτων ή να επικεντρωθούμε στην επίτευξη οποιασδήποτε βελτίωσης. Τα έχουμε όλα στο πιάτο μας! Δεν κάνουμε καμία προσπάθεια ακόμα και να θυμηθούμε κάτι. Μια υπενθύμιση στο κινητό και είμαστε έτοιμοι.

Με την ανάγνωση μπορούμε να κερδίσουμε τη «χαμένη» δύναμη της εστίασης και της συγκέντρωσης. Ακόμα και 20 με 30 λεπτά διάβασμα τη μέρα μπορεί να είναι ευεργετικό.

2. Η δύναμη της γνώσης. Όταν διαβάζουμε κάτι, μαθαίνουμε κάτι καινούριο: για τον εαυτό μας, για την ιστορία, τη γεωγραφία, τον κόσμο όλο. Κερδίζουμε γνώσεις που κανείς δεν μπορεί να μας τις πάρει, ένα πλούσιο δώρο που θα το κουβαλάμε πάντα.

3. Το λεξιλόγιο και η καλύτερη έκφραση είναι το βασικό που μας έλεγαν και στο σχολείο, αλλά δεν το ακούγαμε όλοι! Η ανάγνωση οποιουδήποτε τύπου βιβλίου μπορεί να βελτιώσει το λεξιλόγιό μας σε εντυπωσιακό βαθμό. Μαθαίνουμε καλύτερη τη γλώσσα μας, μιλάμε πιο όμορφα, γράφουμε πιο όμορφα, ενισχύουμε την αυτοπεποίθησή μας.

Μαθαίνουμε να γράφουμε καλύτερα και δεν εννοούμε να γίνουμε συγγραφείς, αλλά να γίνουμε καλύτεροι στη γραφή στη δουλειά μας, στην καθημερινή μας ζωή.

Όσο περισσότερο διαβάζουμε, τόσο περισσότερο θα εστιάζουμε σε διάφορες πτυχές της γραφής και θα γράφουμε πιο αποτελεσματικά.

4.Το διάβασμα μάς δίνει το «χώρο» που χρειαζόμαστε για να ξεφύγουμε από τα άγχη μας. Οι καθημερινές μας ανησυχίες θα συνεχίσουν να μας απασχολούν, εκτός κι αν κάνουμε κάτι για να «εκτρέψουμε» το μυαλό μας. Το διάβασμα μάς δίνει ηρεμία.

Όταν διαβάζουμε μια ιστορία, εκτός του ότι ταξιδεύουμε σε ένα άλλο κόσμο, υπάρχει περίπτωση να βρούμε σε όλη αυτή την πορεία μέχρι το τέλος του βιβλίου πολύτιμες συμβουλές ή λύσεις στα προβλήματά μας. Μπορούμε να αναπτύξουμε δεξιότητες αναλυτικές, που θα μας βοηθήσουν στην επίλυση προβλημάτων, θα μας δώσουν ώθηση στον τρόπο που σκεφτόμαστε, προσωπικά και επαγγελματικά.

Ξεκινάμε διάβασμα, λοιπόν.

Και μη νομίζεις ότι χρειάζεται να ξοδέψεις χρήματα.

Υπάρχουν δανειστικές βιβλιοθήκες, φίλοι και γνωστοί, ακόμα και η δική σου βιβλιοθήκη που δεν την έχεις «εκμεταλλευτεί» ακόμα.

Η καλύτερη ψυχαγωγία!

Τα πας πολύ καλά, μανούλα!

Εσύ, μανούλα, που με διαβάζεις…

Σε βλέπω να κάνεις ό,τι μπορείς για να κάνεις τη ζωή όλων γύρω σου πιο εύκολη.

Σε βλέπω να αμφισβητείς συνεχώς τις αποφάσεις σου, να ανησυχείς συνεχώς αν τα κάνεις όλα σωστά, να αναρωτιέσαι πάντα αν μεγαλώνεις σωστά αυτά τα μικρά πλασματάκια ώστε να γίνουν υπέροχοι άνθρωποι.

Σε βλέπω, πολλές φορές, να νιώθεις μοναξιά.

Σε βλέπω να νιώθεις ότι κανείς δεν καταλαβαίνει πόσα κάνεις κάθε μέρα.

Αλλά σε βλέπω.

Σε βλέπω να σηκώνεσαι από το κρεβάτι αξημέρωτα, γιατί το μωρό κλαίει και πρέπει να το ταΐσεις. . . πάλι. Ή να παρηγορήσεις το πιτσιρίκι σου που ξύπνησε μέσα στη νύχτα.

Σε βλέπω να πίνεις ένα φλιτζάνι καφέ ή και τίποτα, γιατί ξέρεις ότι τα παιδιά θα ξυπνήσουν σύντομα – και αν θέλεις λίγο χρόνο μόνη σου, πρέπει να θυσιάσεις τον ύπνο σου.

Σε βλέπω να κάθεσαι να διαβάζεις ή να βλέπεις τηλεόραση πριν κοιμηθείς και τη στιγμή που παίρνεις απόφαση να κοιμηθείς, ακούς την πόρτα της κρεβατοκάμαρας να ανοίγει ή ακούς ότι το μικρό σου αρχίζει να κλαίει.

Σε βλέπω να ρίχνεις το γάλα στο μπολ των δημητριακών και σε όλο τον πάγκο, κάποιες φορές. Το αφήνεις εκεί και σκοπεύεις να επιστρέψεις αμέσως για να το σκουπίσεις, αλλά το ξεχνάς γιατί έχεις ήδη ξεκινήσει να κάνεις κάτι άλλο.

Σε βλέπω να διπλώνεις αυτή τη στοίβα με τα ρούχα ενώ γεμίζεις για άλλη μια φορά το στεγνωτήριο και το πλυντήριο κι αναρωτιέσαι από πού προέρχονται όλα αυτά τα ρούχα και αν έχουν βρει κάποιο τρόπο να πολλαπλασιάζονται από μόνα τους.

Σε βλέπω να τσιμπάς μια μπουκιά την ώρα που βάζεις φαγητό στα παιδιά, γιατί ποιος ξέρει αν θα έχεις την ευκαιρία να καθίσεις και να φας λίγο από το δικό σου σήμερα. Εκείνος ο πρωινός καφές ακόμα κάπου περιφέρεται και ποτέ δεν τον ήπιες…

Σε βλέπω να ταΐζεις το μωρό σου καθώς απαριθμείς στο κεφάλι σου τις εκατομμύρια εργασίες που πρέπει να κάνεις σήμερα: να καθαρίσεις το σπίτι, να απαντήσεις σε αυτά τα email, να τελειώσεις το πλύσιμο των ρούχων, να παίξεις με τα παιδιά και να ταΐσεις το μωρό ταυτόχρονα…

Σε βλέπω να προσπαθείς να κάνεις ένα μπάνιο προτού αντιληφθούν ότι έχεις εξαφανιστεί. Αλλά είναι πολύ αργά, σε πιάσανε και τώρα έχεις δαχτυλάκια κάτω από την πόρτα, μικρές φωνές που φωνάζουν ή κανονικούς θεατές την ώρα που κάνεις μια προσπάθεια να ξυρίσεις λίγο τα πόδια σου.

Σε βλέπω να παρακολουθείς το ρολόι, περιμένοντας να γυρίσει σε αυτόν τον μαγικό αριθμό. Ξέρεις… εκείνη τη στιγμή που θα εμφανιστεί ο άντρας σου, η αδερφή σου, μια φίλη και που ίσως μείνεις για ένα λεπτό μόνη.

Σε βλέπω να προσπαθείς να ετοιμάσεις το βραδινό – οτιδήποτε μπορείς να φτιάξεις γρήγορα και εύκολα και να το τρώνε κι όλοι γιατί δεν μπορείς κι άλλη γκρίνια για το φαγητό.

Θέλεις να τους δώσεις ένα ωραίο γεύμα, αλλά τώρα που έχεις ένα μικρό στο πόδι σου και ένα άλλο να πηγαινοέρχεται ή να θέλει να «συμμετάσχει» στο μαγείρεμα, ποιος έχει πια χρόνο και όρεξη να μαγειρέψει κάτι ξεχωριστό;

Σε βλέπω να βάζεις τα παιδιά για ύπνο, αφού έχετε διαπραγματευτεί δέκα φορές το πλύσιμο των δοντιών και την ακριβή ώρα. Κι αφού έχετε φιληθεί 20 φορές για καληνύχτα.

Σε βλέπω να κάνεις μια τελευταία γύρα στο σπίτι μαζεύοντας τα χοντρά-χοντρά. Κοιτάζοντας το ρολόι, προσπαθώντας να τα κάνεις όλα πριν να είναι πολύ αργά. Πριν το καταλάβεις, έχει περάσει μια ώρα και εξακολουθείς να μαζεύεις τα χοντρά-χοντρά!

Σε βλέπω να αναρωτιέσαι αν χρειάζεται πραγματικά να κάνεις ντους.

Σε βλέπω να ξαπλώνεις στο κρεβάτι. Δίνεις ένα φιλί στο σύζυγό σου, ελέγχεις την ώρα για άλλη μια φορά, καταλαβαίνεις πόσες ώρες ύπνου μπορείς να κοιμηθείς, ανατριχιάζεις γιατί είναι πολύ λίγες και σιγά-σιγά κοιμάσαι και αναρωτιέσαι πώς στο καλό μπορείς να το ξανακάνεις όλο αυτό πάλι αύριο.

Σε βλέπω, μαμά.

Βλέπω τις χαρές, αλλά βλέπω και τις λύπες και την εξάντληση που φέρνει η μητρότητα.

Αλλά είσαι δυνατή και τόσο σκληρά εργαζόμενη.

Σηκώνεσαι πρώτη κάθε πρωί και πηγαίνεις το βράδυ για ύπνο τελευταία, φροντίζοντας να γίνουν όλα.

Ξέρω ότι ανησυχείς για όλα – ίσως κανείς άλλος δεν το κάνει.

Θέλω απλώς να σου δώσω ένα «κόλλα πέντε» και να σου πω:

Είσαι απλά καταπληκτική.

Είσαι ένας απίστευτος άνθρωπος, ένας ανιδιοτελής άνθρωπος, ένας άνθρωπος που νοιάζεται.

Εσύ, αγαπημένη μου, εσύ, κάνεις εξαιρετική δουλειά.

Ακόμα κι αν σήμερα δε βρέθηκε κάποιος να σου το πει, να ξέρεις ότι όλοι σε εκτιμούν.

Μπορεί να μην το λένε πάντα, αλλά το νιώθουν.

Αλήθεια σου λέω!

Ξέρουν ότι η ζωή τους δεν θα ήταν τόσο ευλογημένη, οι μέρες τους δε θα ήταν τόσο ομαλές αν δεν ήσουν εσύ.

Εσύ, αγαπημένη μου, είσαι το άτομο που τα κάνει όλα να «κουμπώνουν» — η κόλλα που τα κρατά ενωμένα.

Εσύ επιτρέπεις στον καθένα τους να κοιμάται ήσυχα και ήρεμα, να πάρει ένα μαγικό, ονειρεμένο υπνάκο. Έναν ύπνο χωρίς ανησυχία. Εσύ το κάνεις αυτό.

Μπορεί τις περισσότερες μέρες να νιώθεις ότι απέτυχες.

Αλλά να σου πω τι βλέπω εγώ;

Βλέπω μια μαμά που σηκώνεται κάθε μέρα και βάζει το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και κρατά τα πάντα ισορροπημένα ώστε όλοι οι άλλοι να είναι ο πιο εκπληκτικός εαυτός τους.

Όπου εσύ βλέπεις αποτυχία, εγώ βλέπω επιτυχία. Επιτυχία που συνεχίζεις και κάνεις ό,τι μπορείς. Και ό,τι δεν μπορείς!

Να είσαι περήφανη, αγαπημένη μου!!

Σε βλέπω, μανούλα! Και σου βγάζω το καπέλο!

Και τις μέρες που φαίνονται βαριές και ασήκωτες, σήκωσε το κεφάλι και πες «μέχρι εκεί μπορώ. Κι αυτό είναι οκ.»

Είσαι υπέροχη, μανούλα. Τα πας πολύ καλά!



Γιατι είναι οκ να μην ειμαι καλα

Είμαι πολύ γκρινιάρα τον τελευταίο καιρό.

Όλα μου μυρίζουν κι όλα μου ξινίζουν… Στην κυριολεξία. Έτσι ακριβώς.

Ξυπνάω με ζαλάδα και ναυτία απίστευτη, έχω υπνηλία και καμιά διάθεση για οτιδήποτε.

Δεν μπορώ να φάω σχεδόν τίποτα με ευχαρίστηση, δεν μπορώ ούτε νερό να πιω.

Είναι πολύ δύσκολο να είμαι «παρούσα» ακόμα και για τα ίδια τα παιδιά μου.

Με το ζόρι ξυπνάω για το γραφείο και, όταν γυρίσω σπίτι, αφού φάμε, γυρνάω όλη μέρα μέσα στο σπίτι σαν το ζόμπι. Από καναπέ σε κρεβάτι κι από κρεβάτι σε καναπέ. Και ενδιάμεσα θα κάνω κάποια απολύτως απαραίτητη δουλειά στο σπίτι.

Δεν μπορώ να είμαι παραγωγική σε κανένα τομέα. Ούτε στη δουλειά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Άλλα ξεκινάω να κάνω κι άλλα κάνω… Ξεχνάω πολύ και το μυαλό μου φεύγει συνεχώς.

Είχα βγάλει πλάνο για άρθρα μέχρι και τέλος Ιανουαρίου, προγράμματα επί προγραμμάτων, αρχειοθετήσεις στο γραφείο, ξεκαθαρίσματα στο σπίτι, αλλά με το που άρχισαν οι ναυτίες κλπ δεν έχω ανοίξει ούτε καν το προσωπικό μου ημερολόγιο. Με τα χίλια ζόρια ξεστόλισα το σπίτι και το κουτί με τα χριστουγεννιάτικα είναι ακόμα στο σαλόνι μας.

Θα μου πει κάποιος δες τη θετική πλευρά.

Ακόμα κι εγώ έτσι θα έλεγα στον εαυτό μου λίγο καιρό πριν.

Τώρα, δυστυχώς, δεν μπορώ να το κάνω. Δυσκολεύομαι ακόμα και να πιάσω κουβέντα, να χαζολογήσω, να ανοίξω συζητήσεις -κάτι που λατρεύω να κάνω, όλοι το ξέρουν αυτό.

Πάντα ήμουν αισιόδοξη.

Πάντα ήμουν ευγνώμων για το κάθε μικρό πράγμα στη ζωή μου. Και ακόμα είμαι.

Νιώθω ευγνώμων που η οικογένειά μας μεγαλώνει και που όλα, προς το παρόν, πηγαίνουν μια χαρά με το μωρό μας.

Νιώθω ευγνώμων που είμαστε όλοι υγιείς και δυνατοί.

Νιώθω ευγνώμων που, ενώ λίγο πριν μείνω έγκυος στην κόρη μου -11 χρόνια πριν- έκλαιγα μετά από μια εγκυμοσύνη που δεν προχώρησε, σήμερα έχω στην αγκαλιά μου τρία υπέροχα παιδιά και που αυτή η χρονιά, αν όλα πάνε καλά, θα μας φέρει κι ένα τέταρτο.

Νιώθω ευγνώμων που ο άνθρωπός μου είναι βράχος δίπλα μου, σύμμαχος μοναδικός, συνοδοιπόρος στα εύκολα και στα δύσκολα και που έχει αναλάβει τα πάντα αυτή την περίοδο.

Νιώθω ευγνώμων που τα παιδιά μου με φροντίζουν και μου δείχνουν συνεχώς την αγάπη τους με κάθε δυνατό τρόπο.

Νιώθω ευγνώμων για την αγάπη των ανθρώπων γύρω μου, για την υποστηρικτική οικογένειά μου και τις ξεχωριστές φίλες μου.

Νιώθω ευγνώμων για όλα όσα έχω.

… Νιώθω ευγνώμων που κατάφερα κι έγραψα αυτό το κείμενο σήμερα…

Αλλά σε αυτή τη φάση, αυτή η ευγνωμοσύνη δεν μπορεί να με κάνει να δώσω κουράγιο στον εαυτό μου.

Και αυτό (πρέπει να) είναι οκ.

Δεν είναι εύκολο να μη νιώθω το «τι ανάγκη έχεις εσύ», το βλέμμα «δεν έχεις εσύ λόγο να γκρινιάζεις» κλπ κλπ.

Όμως, θέλω κι εγώ να γκρινιάξω.

Θέλω κι εγώ να εκφράσω αυτά που νιώθω χωρίς να σκεφτώ ότι κάποιος θα με κρίνει, χωρίς να σκεφτώ ότι κάποιος θα με κάνει να νιώσω άσχημα ή θα με φέρει σε δύσκολη θέση.

Και αυτό είναι όντως οκ.

Οι αλλαγές του 2021 και γιατί σταμάτησα να τρέχω

… ή όπως λέει και ο Τζον Λένον «η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας άλλα σχέδια».

Τι εννοώ; Εννοώ ότι παλεύουμε για ένα πλάνο, μια ρουτίνα, μια σειρά και ξαφνικά όλα έρχονται πάνω κάτω.

Το 2021 ξεκίνησε με το φόβο του κορωνοϊού, αν και σε λίγο πιο λάιτ έκδοση, αφού πηγαίναμε κανονικά για δουλειά και αφού άνοιξαν και τα σχολεία μετά το webex της προηγούμενης χρονιάς. (Πραγματικά έχω χάσει λίγο πλέον το άνοιξε-κλείσε των σχολείων με την πανδημία. Έπρεπε να ψάξω στο ημερολόγιό μου για να θυμηθώ πότε ήταν κλειστά…)

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, κάπως αισιόδοξα ότι «θα παλέψουμε ό,τι και να έρθει», αλλά στην πορεία μάς πρόλαβαν οι εξελίξεις πάλι…

Αλλά, σε γενικές γραμμές, είπαμε «πάμε με καλή διάθεση και όμορφες αλλαγές στην καθημερινότητά μας», κάτι για το οποίο μας έδειξε το δρόμο η πρώτη καραντίνα του Μαρί-Κόντο-ξεκαθαρίσματος το 2020 που μας έμαθε και το #slowliving και περισσότερα βιβλία αυτοβελτίωσης.

Μάθαμε να απολαμβάνουμε τα σημαντικά, μια βόλτα με φίλους ή με τα παιδιά μας δίπλα στη λιμνοθάλασσα, να εκτιμούμε όλα όσα έχουμε. Να είμαστε παρόντες και ευγνώμονες.

Συχνά το κλικ για να κάνεις μια αλλαγή στη ζωή σου, στην καθημερινότητά σου, γίνεται με διάφορους τρόπους και μας επηρεάζει ανάλογα και με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, ανάλογα με τη νοοτροπία μας. Παίζει ρόλο πώς θα δεχτούμε, πώς θα εκλάβουμε κάτι που θα διαβάσουμε, κάτι που θα δούμε, μια πράξη, μια κουβέντα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.

Το 2021 πραγματικά μου έμαθε καλύτερα τον εαυτό μου και τι μπορώ να καταφέρω.

Αποφάσισα να ενημερώνομαι περισσότερο, να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο, αλλά κυρίως στη χώρα μου, να διαβάζω την ιστορία, την πολιτική, τον τρόπο σκέψης παλιότερων γενιών, αλλά και της δικής μου, να μαθαίνω νέα πράγματα, να αναρωτιέμαι περισσότερο. Άρχισα να αρθρογραφώ με εξαιρετική συνέπεια (!) στο blog μου, αλλά και στο τοπικό ενημερωτικό site, το αγαπημένο etoliko.gr, κι όσο περισσότερο γράφω, τόσο περισσότερο ψάχνω, τόσο περισσότερο βελτιώνομαι, τόσο πιο εύκολα «λύνεται το χέρι μου».

Με εξαίρεση τις δύο τελευταίες εβδομάδες που το runnermom.gr δεν είχε νέα ανάρτηση, έγραψα από τον Οκτώβριο του 2020 ασταμάτητα όλες τις εβδομάδες, 60 άρθρα στο blog μου κι άλλα 63 στο etoliko.gr 🤗 (#soproud)

Ακούω την περισσότερη ημέρα ενημερωτικό/ειδησεογραφικό ραδιόφωνο, ενώ έχω βάλει στη ζωή μου τα podcasts. Τόσο πολύ ενθουσιάστηκα με την ιδέα του podcast που έφτιαξα και δικό μου.

Μεγάλο βήμα και στοίχημα αυτό για μένα, αφού δεν είμαι άτομο που έχω την άνεση να εκτίθεμαι, πέρα από το γραπτό λόγο.

Όσα περισσότερα και διαφορετικά ψάχνω, διαβάζω και ακούω, τόσο πιο σφαιρική και ολοκληρωμένη άποψη έχω. Είναι η πρώτη φορά που συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να είμαι ενημερωμένη για όσα συμβαίνουν, πόσο δυνατή με κάνει η γνώση.

Δυστυχώς, όμως, νιώθω ότι ο χρόνος δε μου φτάνει…

Όταν δουλεύεις και έχεις πολλές δραστηριότητες, αλλά και πολλά «πρακτικά» και υποχρεώσεις, είναι μεγάλη πηγή τύψεων ο λίγος χρόνος που περνάω όχι μόνο με τα παιδιά μου αλλά και με τον άνθρωπό μου.

Δεν είναι εύκολο με τρία παιδιά να φτιάχνω εβδομαδιαίο πρόγραμμα και να το τηρώ κατά γράμμα, ούτε να «κλείνω ραντεβού» με τον άνθρωπό μου, αλλά έχω στο νου μου ότι κάθε μέρα πρέπει να διαθέσω χρόνο. Να μην αφήσω καμία μέρα να πάει χαμένη. Να την αξιοποιήσω όσο μπορώ τουλάχιστον.

Κάπου υπάρχει λίγος ελεύθερος χρόνος κρυμμένος μέσα στη μέρα, πχ όταν χαζεύω στο κινητό ή ακόμα κι αν κάνω δουλειές στο σπίτι.

Τον τελευταίο καιρό κάνω το εξής: με το που θα μου πουν τα παιδιά «μαμά, έλα κάθισε μαζί μας», πάω. Μπορεί να καθίσω 10 λεπτά. Θα είναι, όμως, πολύ χαρούμενα και θα με αγκαλιάζουν συνέχεια. Γιατί μάλλον δεν το περιμένουν. Επιπλέον, έχω στο νου μου κάθε μέρα να κάνουμε κάτι μαζί, πχ ένα επιτραπέζιο, μια δραστηριότητα κλπ, χωρίς, όμως, να έχω στο νου μου ότι πρέπει να τους ψυχαγωγήσω και να το έχω σαν άγχος στο κεφάλι μου.

Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπό μου, ο οποίος επειδή δε θα γκρινιάξει, δυστυχώς, τον αφήνω πολύ συχνά τελευταίο. «Κλείνω», λοιπόν, «ραντεβού», όπως είπα, και έχω πάντα στο μυαλό μου να του δείχνω πόσο τον αγαπώ, πόσο τον ευχαριστώ, πόσο τον χρειάζομαι. Γιατί η στήριξή του είναι για μένα βασική για να κάνω όλα όσα αγαπώ, όλα όσα με γεμίζουν.

Δε γίνεται να πηγαίνω τρία τρεξίματα την εβδομάδα και πιλάτες και να βλέπω και τις αγαπημένες μου φίλες και να αφήνω πίσω ένα σπίτι εκτός ελέγχου. Εννοείται πως κι εγώ θα κάνω πιο σωστή προετοιμασία της κάθε ημέρας, αλλά και ο άνθρωπος δίπλα μου στηρίζει και βοηθά.

Μπορεί ο μαραθώνιος του 2020 για τον οποίο προετοιμαζόμασταν να ακυρώθηκε και να κάναμε μέχρι το καλοκαίρι πιο χαλαρά τρεξιματάκια, όμως το 2021 κατάφερα και έκανα το δεύτερο μαραθώνιό μου, σπάζοντας το προσωπικό μου ρεκόρ κατά 35 λεπτά (#soproud no2). Κάτι που, όμως, προϋπέθεται προπονήσεις μέχρι και δύο ωρών εκτός σπιτιού…

Κι ίσως κάποιος αναρωτηθεί «αφού το αγαπάς τόσο το τρέξιμο γιατί το σταμάτησες μετά το μαραθώνιο

Γιατί, όπως είπα και παραπάνω, όταν κάνουμε σχέδια ο θεός γελάει… Ξεκίνησα με διάθεση να βελτιώσω κι άλλο το τρέξιμό μου και είχα μπει σε υπέροχο πρόγραμμα, για το μαραθώνιο του 2022, χωρίς, όμως, να υπολογίσω ότι ένα θαυματάκι είχε αρχίσει να συμβαίνει…

Λίγες μέρες μετά τον τερματισμό μου στο μαραθώνιο, έμαθα ότι θα γίνουμε τέταρτοι φορά γονείς… ❤️

Μεγάλη η έκπληξη, τεράστια η αλλαγή σε ένα σπίτι που ο 3,5 ετών μικρότερος έχει γίνει πλέον κι αυτός ανεξάρτητος και συνεργάσιμος και η μεγάλη μας κόρη είναι σχεδόν 10 ετών, στροφή 180 μοιρών για μια μαμά που θεωρούσε ότι οι εγκυμοσύνες είχαν τελειώσει προ πολλού και δεν είχε κρατήσει τίποτα σε μωρουδίστικο είδος και εξοπλισμό!!

Κι ενώ περίμενα αυτός ο απολογισμός να μιλάει για την υπέροχη ροή που έχουμε βρει οικογενειακώς με μαθήματα, δραστηριότητες, διαχείριση καβγάδων, τρεξίματα και όλα όσα μας γεμίζουν οικογενειακώς, εξερράγη αυτή η μικρή «βόμβα» και η μαμά είναι όλο ζαλάδες και ναυτίες και μπορεί να προσφέρει πολύ λίγα προς το παρόν…

Έχω, όμως, σούπερ ομάδα που με στηρίζει και με βοηθά και με αγκαλιάζει και με ρωτάει «χρειάζεσαι κάτι;», «Δε χρειάζεται να το κάνεις εσύ», «μαμά, είσαι καλά;»…

Και τι άλλο να ζητήσω από αυτό το δώρο για το 2022 που, αν όλα πάνε καλά, θα με κάνει #momof4 ;

🌟 Καλή χρονιά να έχετε μέσα από την καρδιά μου, με ανοιχτά μυαλά και ανοιχτές αγκαλιές 🌟

(Με αυτό το post, συμμετέχω στο challenge που διοργανώνει το Little Hope Flags, όπου μας καλεί να κάνουμε μια ανασκόπηση του 2021 και όσα μας έμαθε.)

Παθαίνουν και οι μαμάδες burnout;

Θυμήθηκα, αυτές τις μέρες, τότε που είχα το Λεωνίδα βρέφος. Θυμάμαι εκείνη την περίοδο πολύ έντονα, σαν να ήταν χθες. Θυμάμαι πως σκεφτόμουν ότι «πότε θα τα σκέφτομαι όλα αυτά και θα λέω είναι μακρινά, πάει πέρασαν…»

Ήθελα να κρατήσω την ψυχραιμία μου και να σκέφτομαι «αν τα βγάλω πέρα αυτά που περνάω τώρα, μπορώ να κάνω τα πάντα». Όμως, αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν να μείνω μόνη μου και να κοιμηθώ…

Ο Λεωνίδας θήλαζε κάθε μία ώρα κι εγώ είχα κάποιου είδους μόλυνση στο στήθος και κάθε φορά που θήλαζε, έκλαιγα από τον πόνο. Παράλληλα, είχα μόλυνση στη μασχάλη, τύπου σταφυλόκοκκο και το ίδιο είχε και ο μεγαλύτερος γιος μου. Ο άντρας μου έλειπε για δουλειά αρκετές ώρες, εγώ έπρεπε να δουλεύω από το σπίτι και παράλληλα να φροντίζω με όλες τις αλοιφές κλπ το μεγάλο μου γιο, να προσέχω να μην κολλήσω το μωρό οτιδήποτε, να είμαι σπίτι και με τα τρία παιδιά, αφού δεν είχαν σχολείο λόγω καλοκαιρινών διακοπών και να έχω και όλα τα πρακτικά του σπιτιού.

Το μυαλό μου ήταν γεμάτο άσχημες σκέψεις και τύψεις για όσα δεν κατάφερνα και ένιωθα ότι περνάω τη δυσκολότερη φάση της ζωής μου…

Θυμάμαι μια μέρα που κατάφερα να ξεγλιστρήσω στο κρεβάτι μεσημέρι για να κοιμηθώ έστω και λίγο και το μωρό ξαφνικά ξύπνησε πολύ πολύ νωρίτερα για να φάει… Δάκρυα άρχισαν να κυλούν στο πρόσωπό μου ανεξέλεγκτα γιατί απλά δεν άντεχα άλλο. Είχα φτάσει στα όριά μου.

Οποιαδήποτε άλλη μέρα, μπορεί να βάζω τις ανάγκες της οικογένειάς μου πάνω από τις δικές μου και να φροντίζω να «φροντίζονται» όλοι. Εκείνη τη μέρα, προσπάθησα να υποστηρίξω τον εαυτό μου και τη δική μου ευημερία, γιατί απ΄τη γονεϊκότητα δεν μπορούσα να πάρω ούτε μια μέρα άδεια…

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και έκανα αυτό που θα έκανε οποιοσδήποτε γονιός, φυσικά. Τον πήρα αγκαλιά χαμογελαστή και έκανα ό,τι μπορούσα για να τον κάνω να νιώσει καλύτερα. Τον τάισα και άρχισα να παίζω μετά μαζί του. Αυτός είχε βρει την ενέργειά του και την καλή του διάθεση, αλλά αυτό το αίσθημα εξάντλησης ήταν ακόμα πολύ έντονο μέσα μου.

Στην αρχή, δεν ήμουν πολύ σίγουρη γιατί ξέσπασα έτσι, ενώ ήταν καθημερινότητα πλέον για μένα αυτά τα ωράρια και οι υποχρεώσεις. Αλλά μετά από περισσότερη σκέψη, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν κάτι το σημαντικό και διαφορετικό που συνέβη εκείνη την ημέρα. Ήταν μικρές στιγμές, που σιγά σιγά στοιβάζονταν και με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι χρειάζομαι απαραίτητα ένα διάλειμμα.

Ζούσα με την έλλειψη του ύπνου, κάτι που οι νέοι γονείς είναι πολύ εξοικειωμένοι.

Έγινα μαμά τριών και ήμουν συνεχώς σπίτι μαζί τους.

Θήλαζα για 8 μήνες ασταμάτητα.

Δεν ένιωθα υποστήριξη γιατί κι εγώ δε ζητούσα βοήθεια.

Ένιωθα πως δεν μπορώ να βγάζω τους άλλους από το πρόγραμμά τους επειδή εγώ αποφάσισα να μεγαλώσει κι άλλο η οικογένειά μου.

Ακόμα και από τον άντρα μου δυσκολευόμουν να ζητήσω πράγματα, αφού ένιωθα ότι επειδή δεν ήταν και πολύ θετικός αρχικά στο να κάνουμε τρίτο παιδάκι, δεν ήθελα να τον πιέσω, ούτε να του φορτώσω το «βάρος» μου, το ψυχολογικό και το σωματικό.

Δούλευα από το σπίτι έστω και «σπασμωδικά» με τρία παιδιά που το καθένα ήθελε τα δικά του. Πρακτικά και ψυχολογικά.

Ασχολιόμουν και με τόσα άλλα μικροπράγματα…

Το να είμαι μητέρα είναι η πιο ανταποδοτική δουλειά που υπάρχει. Θα έκανα τα πάντα για την οικογένειά μου όπως είμαι σίγουρη ότι θα έκανε κάθε γονιός. Αλλά μέσα από όλες αυτές τις δύσκολες στιγμές, ξεχνούσα να αναρωτηθώ «Τι γίνεται με εμένα;».

Ένιωθα κουρασμένη, εξαντλημένη, αποκομμένη από τον ίδιο τον εαυτό μου. Βίωνα την εξάντληση της μαμάς, ένα burnout που δυσκολευόμουν να διαχειριστώ.
Όταν ρωτήθηκε να ορίσει την εξουθένωση της μαμάς, η Sheryl Ziegler, συγγραφέας του Mommy Burnout, είπε ότι είναι «η συναισθηματική και σωματική εξάντληση που νιώθετε από το χρόνιο άγχος της ανατροφής των παιδιών». Αν αυτό ακούγεται σαν κάτι που έχεις ή βιώνεις αυτήν τη στιγμή, δεν είσαι μόνη.

Αν και η εξουθένωση της μαμάς είναι φυσιολογική και αναμενόμενη, θα γράψω κάποια πράγματα που έχω κάνει για να νιώσω καλύτερα αυτά τα χρόνια.

1. Ζητάμε βοήθεια

Το βασικό πράγμα που με βοήθησε περισσότερο από όλα ήταν να ζητήσω περισσότερη βοήθεια. Το είπα και στο πρώτο 5-minute-mom podcast που έκανα πρόσφατα.

Είμαι εξπέρ στο «Όχι, είμαι εντάξει, τα καταφέρνω», αλλά αυτό δε λειτουργεί πλέον. Ναι, πιθανότατα μπορώ να κάνω κάτι πολύ πιο γρήγορα και σύμφωνα με τις ακριβείς προσδοκίες μου αν το κάνω μόνη μου, αλλά είναι όντως τόσο κακό αν γίνεται λίγο διαφορετικά από κάποιον άλλον, ώστε να αφιερώσω 30 λεπτά στον εαυτό μου; Όχι, καθόλου. ΚΑ-ΘΟ-ΛΟΥ.

Το να ζητήσω βοήθεια ήταν δύσκολο για μένα επειδή δεν θέλω να νιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι ή ότι δεν κάνω αρκετά. Αλλά δεν μπορώ να τα κάνω όλα, ούτε και πρέπει να τα κάνω στο κάτω κάτω.

Τα παιδιά μου έχουν δύο στοργικούς γονείς και είμαστε εξίσου ικανοί να παρέμβουμε και να βοηθήσουμε σε κάθε περίπτωση.

Επίσης, υπάρχουν φορές που ο σύντροφός μου δεν μπορεί να βοηθήσει λόγω περισσότερων ωρών εργασίας. Όταν συμβεί αυτό, θα χρησιμοποιήσω περισσότερη «εξωτερική» βοήθεια, όπως να παραγγείλω τηλεφωνικά τα ψώνια, να μαγειρέψω κάτι πιο πρόχειρο, να επιτρέψω λίγο περισσότερο χρόνο στην τηλεόραση, ώστε να μπορώ να κάνω κάποια πράγματα. Η βοήθεια μπορεί να είναι διαφορετική για πολλές οικογένειες, γι’ αυτό είναι σημαντικό να συζητάμε με τον άνθρωπό μας σχετικά με το πώς θα χρησιμοποιήσουμε όλη τη διαθέσιμη βοήθεια.

2. Μειώνουμε τις προσδοκίες μας

Θα είμαι η πρώτη που θα παραδεχτώ ότι δεν μου άρεσε να το ακούω αυτό. (…αλλά πλέον το λέω συνέχεια!) Αλλά μόλις μπήκα σε λειτουργία «εξουθένωσης πλήρους λειτουργίας», ήξερα ότι είναι μονόδρομος. Μεγαλώνω τρία υπέροχα παιδιά, έχω έναν άνθρωπο-βράχο δίπλα μου και αυτό έχει σημασία. Και όχι αυτά που «ιδανικά» θα ήθελα να γίνουν, όπως οι σούπερ αισθητικής οικογενειακές φωτογραφίες, οι σωστές συμπεριφορές, το ιδανικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων, τα ιδανικά φαγητά και σούπερ υγιεινά σνακς, η πλήρης αποχή από οθόνες, οι πιο καλοί μαθητές στην τάξη…

Υπάρχουν κάποια πράγματα στα οποία όντως θέλω να κάνω κάτι παραπάνω για τα παιδιά μου, όπως στις διακοπές, τα Χριστούγεννα ή στα γενέθλιά τους.

Αλλά έπρεπε να ρίξω μια προσεκτική ματιά στην πίεση που ασκούσα στον εαυτό μου να γίνω αυτή η τέλεια μαμά σε όλες αυτές τις άλλες στιγμές. Έπρεπε να μάθω ότι δεν χρειάζεται να αποδείξω ότι είμαι καλή μαμά ή σύντροφος σε κανέναν. Αυτή η αλλαγή νοοτροπίας είναι τόσο απαραίτητη για να παραμείνω ήρεμη και χαρούμενη ουσιαστικά.

3. Βρίσκουμε αυτό που μας κάνει να νιώθουμε όμορφα

Πριν γίνω σύζυγος και μαμά, είχα πολλά πράγματα για να με βοηθήσουν να απελευθερώσω το άγχος. Για να είμαι ειλικρινής σχεδόν δεν ήξερα τι θα πει άγχος… Καφέδες με φίλες, περπάτημα χωρίς να κοιτάμε το ρολόι και το χρόνο που περνά, άσκοπη παρακολούθηση τηλεόρασης και ανθυγιεινές λιχουδιές (τότε δεν είχαμε smartphones και Netflix!).

Όταν κάνουμε τη δική μας οικογένεια, και ειδικά όταν έχουμε μικρά παιδιά, αυτά αλλάζουν και πρέπει να βρούμε νέους τρόπους για να απελευθερώσουμε το άγχος μας και να επανασυνδεθούμε με τον εαυτό μας.
Δεν λέω ότι οι ανέμελες ώρες ή το να τρώμε «τον άμπακο» βλέποντας Netflix δεν μπορεί να συμβεί καθόλου, όταν παντρευτούμε και κάνουμε παιδιά, αλλά σίγουρα όχι και τόσο συχνά. Αν, λοιπόν, συμβεί κάτι τέτοιο, ποια είναι τα πράγματα που μπορούμε να εφαρμόσουμε στη νέα μας ζωή και που μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε εξίσου καλά;
Για μένα, ήταν ένας καφεδάκος με την αδερφή μου, έστω και μαζί με όλα τα πιτσιρίκια, μια βόλτα στα γρήγορα, ένα τρεξιματάκι, μια ωραία ταινία ή σειρά παρέα με τον άνθρωπό μου την ώρα που τα παιδιά κοιμούνται. Ή να βγαίνουμε έξω για να γλιτώνουμε το μαγείρεμα κάποιες φορές. Ή να πάω με το αυτοκίνητο μόνη μου σούπερ μάρκετ και να ακούω τα τραγούδια που μου αρέσουν. Αυτά τα πράγματα μπορεί να φαίνονται μικρά, αλλά μου δίνουν το χρόνο να πάρω μια βαθιά ανάσα και να χαλαρώσω λίγο.

4. Σταματάμε τις συγκρίσεις

Για να είμαι ειλικρινής, δεν νομίζω ότι, ως κοινότητα γονέων, μιλάμε αρκετά για τη σύγκριση και πόσο πραγματικά μας επηρεάζει σε βαθύτερο επίπεδο. Μπορούμε να δούμε απευθείας τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων με ένα απλό πάτημα στα smartphones μας. Και ενώ αυτό μπορεί μερικές φορές να είναι υπέροχο, όταν γίνεται υπερβολικά, μπορεί να είναι μια υπερφόρτωση πληροφοριών που μάς βλάπτει ψυχολογικά.

Βλέποντας άλλες μαμάδες και οικογένειες να χαμογελούν, να διασκεδάζουν πολύ, να μοιράζονται τα πεντακάθαρα σπίτια τους και να κάνουν ακόμα και τις αθλητικές φόρμες να φαίνονται υπέρκομψες, ειδικά όταν εμείς δεν είμαστε στα καλά μας, μπορεί να μας ρίχνει ψυχολογικά.

Εντάξει, δε λέω να σταματήσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (αν και μερικά διαλείμματα από αυτά, που και που, θα μπορούσαν να είναι μια καλή κίνηση).

Αλλά νομίζω ότι αξίζει να σκεφτούμε πώς να αποφεύγουμε αυτή την παγίδα της σύγκρισης. Καταρχάς (καταχάνς που λέει και ο Λεωνίδας…) μπορούμε να μην ακολουθούμε λογαριασμούς που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα, των οποίων όλη αυτή η πασπαλισμένη με γκλίτερ καθημερινότητα και η «τέλεια εικόνα» δε μας ταιριάζει καθόλου.

Θα μπορούσαμε να ακολουθούμε ανθρώπους που έχουν αξίες και ιδέες που ευθυγραμμίζονται περισσότερο με τις δικές μας; Ή να ορίσουμε ένα ανώτατο όριο για τον χρόνο που αφιερώνουμε στα social media; Ας δούμε πότε και πώς νιώθουμε αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα… ότι κάπου υστερούμε, κάπου είμαστε κατώτεροι και πιο λίγοι από τους άλλους. Και να τα αποφεύγουμε.

5. Οργανώνουμε τη μέρα μας


Όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο post για την απλότητα στον προγραμματισμό μας, ο προγραμματισμός μπορεί να μην είναι διασκεδαστικός μερικές φορές. Αν είσαι και αρχάριος, σίγουρα δε γίνεται στο άψε σβήσε. Ωστόσο, είναι αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα ότι όσο περισσότερο αποτελεσματικοί είμαστε στον προγραμματισμό των ημερών μας, τόσο πιο αποτελεσματικοί και αποδοτικοί θα είμαστε τελικά με το χρόνο και τις υποχρεώσεις μας. Κι όσο πιο πολλά κάνουμε, τόσο καλύτερα νιώθουμε, τόσο πιο εποικοδομητικά περνάμε το χρόνο μας και όλο αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία μας.

Αν αυτό δεν είναι εφικτό στην ψυχολογική και σωματική κατάσταση που βρισκόμαστε, κάνουμε μικρά μικρά βασικά βήματα, ένα τη φορά χωρίς να σκεφτόμαστε το μετά. Το καλύτερο που μπορούμε -όσο μικρό κι αν μας φαίνεται- είναι προτιμότερο από το καθόλου.

Αυτές οι ιδέες είναι μόνο η αρχή, κάποιοι λίγοι τρόποι, για να απομακρυνθούμε από την εξουθένωση της μαμάς, το burnout.

Αν είσαι στα κάτω σου αυτή τη στιγμή, να ξέρεις σε καταλαβαίνω και μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω. Είναι δύσκολο και απογοητευτικό να νιώθουμε ένοχοι που η φροντίδα των ανθρώπων που αγαπάμε μάς εξαντλεί τόσο…

Τι γίνεται όμως, μαμά;

Είναι σαν το απόφθεγμα του Βούδα: «Εσύ, ο εαυτός σου, αξίζεις την αγάπη και τη στοργή σου όσο οποιοσδήποτε σε ολόκληρο το σύμπαν».

ΥΓ. Αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τα συναισθήματά σου και έχεις συχνά ξεσπάσματα, μη διστάσεις να ζητήσεις βοήθεια από έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας, ένα ψυχολόγο, έναν ειδικό. Δεν είναι όλα τα συναισθήματα διαχειρίσιμα και η συμβουλή ενός ειδικού είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη ακόμα και αν η κατάσταση δεν είναι τόσο δύσκολη. Μη μένουμε σε ξεπερασμένα στερεότυπα περασμένων δεκαετιών για τους ψυχολόγους και τις ψυχοθεραπείες.

Τρέξιμο και μητρότητα: Πώς να τα συνδυάσουμε

Αυτό που αγαπώ στο τρέξιμο είναι αυτό το αυθόρμητο και απρογραμμάτιστο που έχει. Ακόμα κι αν δεν είσαι πλήρως οργανωμένος, ή ακόμα κι αν δεν το είχες σκεφτεί νωρίτερα, ή ακόμα κι αν δεν είχες και πολλή όρεξη, μπορείς σε δυο λεπτά να το αποφασίσεις και να φύγεις από το σπίτι. Απλά φοράς τα παπούτσια σου και έξω από την πόρτα.

… Μόνο που αυτό δεν ισχύει όταν γίνεσαι μαμά.

Όλες οι runnermoms, οι «μαμάδες – δρομείς», γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι το τρέξιμο πλέον δεν είναι κάτι που απλά το αποφασίζουμε και πάμε, ένα στιγμιαίο κίνητρο. Υπάρχουν κι άλλα άτομα στο σπίτι μας που εξαρτώνται από εμάς και μας χρειάζονται.

Έτσι, πολλά πράγματα θα «μπουν στο δρόμο μας» και θα μας δυσκολέψουν.

Βέβαια, από προσωπική εμπειρία, το να τρέχουμε όταν είμαστε μαμάδες είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη, ο πολύτιμος χρόνος με τον εαυτό μας. Είναι σημαντικότερο για μας από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ζωής μας.

Αν, ως μαμάδες, δεν είμαστε υγιείς και ευτυχισμένες με τον εαυτό μας, τότε δεν μπορούμε να είμαστε καλές μαμάδες, οι καλύτερες μαμάδες που μπορούμε τελοσπάντων.

Με όσες μαμάδες που τρέχουν κι αν έχω μιλήσει, όλες θα συμφωνήσουν στο ότι όταν επιστρέφουν από ένα τρέξιμο, επιστρέφουν με καλύτερη διάθεση, μια καλύτερη, πιο υπομονετική μαμά.

Ο χρόνος για τον εαυτό μας είναι πραγματικά πολύτιμος. Χρειαζόμαστε το δικό μας χρόνο μας για να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας και να δώσουμε και καλά παραδείγματα για την οικογένειά μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε βρει τρόπους να ξεπεράσουμε – όσο μπορούμε τελοσπάντων – αυτά τα εμπόδια και βάζουμε τα δυνατά μας να τα συνδυάσουμε όλα!

1) Όταν είμαστε έγκυος

Είχα γράψει ένα άρθρο για την περίοδο της εγκυμοσύνης που έτρεχα κι όλοι με έλεγαν ανεύθυνη (!!) και τρελή. Εννοείται πως η περίοδος της εγκυμοσύνης δεν είναι περίοδος για προσωπικά ρεκόρ και πρωταθλήματα, όμως, το να συνεχίσουμε να τρέχουμε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όχι μόνο είναι καλό για την ψυχολογία μας, αλλά καλό και για τη δική μας υγεία και την υγεία του μωρού μας.

Μαθαίνουμε να ακούμε το σώμα μας, να μην το πιέζουμε πολύ και να μην αφήνουμε τους παλμούς μας να ανεβαίνουν πολύ. Βρίσκουμε φίλους μας να μας κάνουν παρέα ή έχουμε το κινητό μας stand-by για οτιδήποτε προκύψει και απολαμβάνουμε στιγμές στη φύση μαζί με την ωραία μας κοιλίτσα και τις σκέψεις μας.

2) Όταν έρχεται το μωρό (Postpartum running)

Με τον ερχομό του μωρού είναι απαραίτητο να επιδείξουμε υπομονή για να επιστρέψουμε στα τρεξίματά μας. Εννοείται πως είναι μια περίοδος που πραγματικά το έχουμε ανάγκη κυρίως ψυχολογικά, για να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινότητά μας, αλλά και για να νιώσουμε πάλι σαν τον παλιό μας εαυτό, να νιώσουμε ελεύθεροι, όταν κάθε δευτερόλεπτο της μέρας – και της νύχτας – αφιερώνεται στη φροντίδα κάποιου άλλου.
Και πάλι ακούμε το σώμα μας, αφού συμβουλευτούμε το γιατρό μας φυσικά. Αλλά ό,τι και να μας λένε οι άλλοι, μόνο εμείς ξέρουμε πώς πραγματικά νιώθουμε. Να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας και να μη μας νοιάζουν σχόλια για το «πόσο νωρίς βγήκες να τρέξεις» ή για το «πού άφησες το παιδί σου» κλπ.

Να μην αποθαρρυνόμαστε από το ότι το σώμα μας δεν είναι όπως πριν τον τοκετό κλπ. και δε μας είναι τόσο εύκολο να κάνουμε τρεξίματα που κάναμε πριν. Βάζουμε μικρούς στόχους κάθε μέρα, δίνοντας διαφορετικές προτεραιότητες, όπως η φυσική κατάσταση, η διατροφή ή η αυτοφροντίδα.

3) Όταν το μωρό μας θηλάζει συνεχώς

Το τρέξιμο ενώ θηλάζουμε μπορεί να γίνει λίγο άβολο. Υπήρχαν πολλές φορές που το μωρό αποκοιμήθηκε πριν προλάβω να το θηλάσω, και το στήθος άρχιζε να πονάει ή φορές που ξυπνούσε την ώρα που έτρεχα πεινασμένο, ή απλά με ζητούσε και δεν ηρεμούσε με τίποτα οπότε έπρεπε να κάνω σπριντ μέχρι το σπίτι για να το θηλάσω ή να το πάρω αγκαλιά!

Αυτή η περίοδος, βέβαια, δεν κρατάει για πάντα, αλλά οι runnermoms επιβιώνουμε βρίσκοντας εναλλακτικές όπως τρέξιμο κοντά στο στο σπίτι και φυσικά βάζουμε τα μεγάλα μέσα και επιστρατεύουμε το σούπερ σύντροφό μας! Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί αυτός να σπρώχνει το καρότσι κοντά μας την ώρα που τρέχουμε ή να πηγαίνει βόλτες με το μωρό στη βεράντα για να τους βλέπουμε από μακριά και να είμαστε ήσυχες!

4) Όταν δεν έχουμε πού να αφήσουμε τα παιδιά

Όταν το παιδί είναι μικρό, ή είναι μόνο ένα, το τρέξιμο με καρότσι είναι μια λύση, ωστόσο δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται. Είναι σωματικά δύσκολο να το σπρώχνεις την ώρα που τρέχεις και φυσικά δεν είναι και εύκολο να κρατήσεις ένα μωρό χαρούμενο για αυτό το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Κουβαλάμε μπισκοτάκια, παιχνίδια για καρότσι κλπ, εννοείται πως δεν κοιτάμε το ρυθμό και ελπίζουμε για το καλύτερο. Πάρα πολλές φορές έχω γυρίσει στα μισά γιατί το μωρό δεν ηρεμούσε, ή το έχω πάρει αγκαλιά στο ένα χέρι και στο άλλο το καρότσι. Προπόνηση είναι κι αυτό!

Αν τα παιδιά μας είναι μεγαλύτερα, μπορούμε να τα πάρουμε μαζί και να προσαρμόσουμε το πρόγραμμα ανάλογα. Να πηγαίνουμε πολύ αργά όλοι μαζί ή αυτά να περπατάνε και εμείς να πηγαινοερχόμαστε τρέχοντας από και προς τα παιδιά, να κάνουμε ασκήσεις επί τόπου σε κάποιο πάρκο ή στο σπίτι κλπ. Έχει τύχει να τρέξουμε με τα παιδιά μέσα στο σπίτι γύρω γύρω από τα έπιπλα μέχρι 4 χιλιόμετρα. Κουραστικό αλλά είχε πλάκα και τα παιδιά ξετρελάθηκαν.
Μια άλλη λύση είναι το τρέξιμο σε διάδρομο (αν έχουμε).
Το να προσπαθούμε, ωστόσο, να τρέχουμε στο διάδρομο, ενώ διασκεδάζουμε τα παιδιά μας δεν είναι εύκολο κατόρθωμα, αν και προσωπικά δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ (δεν έχω διάδρομο). Είναι ένα εργαλείο για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που χρειάζονται, αυτό που έχουν ανάγκη, όταν δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι.

5) Όταν το παιδί μας ξυπνά ένα εκατομμύριο φορές τη νύχτα

Όταν έχουμε μωρό στο σπίτι ή το παιδί μας είναι άρρωστο ή απλά δεν κοιμάται καλά το βράδυ, κι εμείς έχουμε να σηκωθούμε ξημερώματα να πάμε για τρέξιμο, θα τρέξουμε αναγκαστικά κουρασμένοι.

Το τρέξιμο μπορεί να μας τονώσει ή να μας κάνει εντελώς πτώμα… Οι runnermoms έχουμε μάθει να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας σε αυτό το ζήτημα. Αν μόνο η σκέψη για ένα άνετο/ easy τρέξιμο μάς εξαντλεί, απλά δεν πηγαίνουμε. Ακόμα κι αν έχουμε σημαντική προπόνηση, μπορεί να την αναβάλλουμε ή ακόμα και να την παραλείψουμε. Ο ύπνος και η ξεκούρασή μας είναι πιο σημαντικά. Βγαίνοντας για τρέξιμο εξαντλημένοι, όχι μόνο θα κάνουμε, κατά πάσα πιθανότητα, κακή προπόνηση και θα απογοητευτούμε, αλλά κινδυνεύουμε να αρρωστήσουμε ή να τραυματιστούμε.

6) Όταν τα παιδιά μας αρρωσταίνουν

Το να είναι κάποιο από τα παιδιά μας άρρωστο, όπως έγραψα και παραπάνω, είναι η δύσκολη περίπτωση για μια runnermom. Τα άρρωστα παιδιά συχνά ισοδυναμούν με άγρυπνες νύχτες και αγχωμένες μέρες – για να μην αναφέρουμε τη μεγάλη πιθανότητα ότι θα κολλήσουμε ό,τι έχουν… και ίσως και χειρότερα.

Για να επιβιώσουμε, λοιπόν, πρέπει να είμαστε ευέλικτοι. Αυτό σημαίνει να μη μένουμε κολλημένοι στο πρόγραμμα, αλλά να είμαστε ευχαριστημένοι με οποιαδήποτε μορφή άσκησης μπορούμε να κάνουμε ή και να δώσουμε απλά λίγο χρόνο στον εαυτό μας και στο παιδί μας να αναρρώσουμε.

7) Όταν τα παιδιά «πέφτουν στα πατώματα» την ώρα που φεύγουμε

Όλα τα παιδιά μου πέρασαν φάσεις που δεν ήθελαν να πάω για τρέξιμο. Μιλάμε για μεγάλη κατάρρευση… Και δε δούλευε ούτε η απόσπαση της προσοχής ούτε η δωροδοκία! Έτσι, αναγκαστικά έπρεπε να ξεκινήσω το πρωινό τρέξιμο, που θα έλειπα πριν ξυπνήσουν, ή να πάω απευθείας μετά τη δουλειά που ούτως ή άλλως θα έλειπα. Πολλές είμαστε οι μαμάδες που αναγκαζόμαστε να κάνουμε γύρους γύρω από το τετράγωνο, ώστε να μας βλέπουν τα παιδιά, να μας δίνουν νεράκια ή να μας κάνουν «κόλλα το» ή να μας συνοδεύουν με το ποδήλατο ή το πατίνι.

8) Παραμένοντας διαθέσιμοι την ώρα που τρέχουμε

Το να τρέχουμε χωρίς κινητό μαζί μας, δεν είναι πλέον πολυτέλεια όταν είμαστε μαμάδες (ούτε κι αν δουλεύουμε δυστυχώς…). Πρέπει να έχουμε μαζί μας το τηλέφωνό μας ανά πάσα στιγμή αν μας χρειαστεί η οικογένειά μας. Θα πρέπει, όμως, να διαθέτουμε εξοπλισμό που να μη μας δυσκολεύει στο τρέξιμο, αλλά και να μπορούμε να σηκώσουμε το κινητό όταν τρέχουμε.

Έχω εκνευριστεί πολλές φορές που δεν μπορούσα να σηκώσω το τηλέφωνο ή αναγκαζόμουν – στην αρχή ειδικά- να το κρατάω στα χέρια για πολλή ώρα. Πλέον, οι runnermoms έχουμε βρει τα καλύτερα σορτς, ζώνες και αθλητικά σουτιέν για να μεταφέρουμε το κινητό μας χωρίς προβλήματα.

9) Όταν δεν έχουμε χρόνο

Όταν γινόμαστε γονείς, ξεμένουμε αμέσως από προσωπικό χρόνο, αφού πάντα κάποιος μας χρειάζεται ή πρέπει να κάνουμε κάτι. Οι runnermoms πρέπει να είμαστε πολύ οργανωμένες και με πειθαρχία για να βρούμε ή και να δημιουργήσουμε χρόνο για να τρέξουμε ή να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να το κάνουμε αυτό. Ξυπνάμε νωρίς και τρέχουμε πριν ξυπνήσει κάποιος άλλος. Τρέχουμε την ώρα του μεσημεριανού ύπνου ή κατά τις δραστηριότητες των παιδιών. Χωρίζουμε την άσκηση σε δύο μικρότερα μέρη. Τρέχουμε σε διαδρόμους και με καρότσια, ενώ διασκεδάζουμε τα παιδιά. Και κάνουμε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς με γιαγιάδες, παππούδες, θείους, νονούς κλπ για να κανονίσουμε ποιος θα κρατήσει τα παιδιά μας…

10) Και ο σύντροφός μας χρειάζεται «χρόνο για τον εαυτό του»

Οι μαμάδες δεν είναι οι μόνες που αντιμετωπίζουν προκλήσεις και εμπόδια για να κάνουν το τρέξιμό τους. Οι μπαμπάδες χρειάζονται, επίσης, τον «χρόνο για τον εαυτό τους» είτε τρέχουν είτε όχι. Για να μην υπάρχουν δυσάρεστα συναισθήματα και απογοητεύσεις, τα ζευγάρια πρέπει να σχεδιάσουν και να επικοινωνήσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους. Αν πηγαίνουμε και οι δύο για τρέξιμο, για παράδειγμα, πρέπει να πηγαίνουμε εναλλάξ, ο ένας το πρωί και ο άλλος το βράδυ. Ή ο ένας να κάνει το long run του το Σάββατο και ο άλλος την Κυριακή το πρωί. Ποτέ, όμως, δεν ξεχνάμε ότι είμαστε μαζί σε αυτό τον αγώνα ανατροφής των παιδιών και σε αυτή τη συμπόρευση στη ζωή.

11) Όταν δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση

Πριν από τα παιδιά, ίσως να μπορούσα να πάω για ένα long run (αλλά δυστυχώς δεν έτρεχα τότε 😔) και μετά θα μπορούσα να ξάπλωνα στον καναπέ όλη την υπόλοιπη μέρα. Τώρα, θα κάνω 20 χιλιόμετρα και θα έρθω στο σπίτι για να αλλάξω πάνες, να καθαρίσω και να φτιάξω πρωινό. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Υπάρχει πολύ λίγος χώρος για ξεκούραση και αποκατάσταση.

Έτσι, πρέπει να το σχεδιάσουμε από πριν και να εκμεταλλευτούμε όλες τις ευκαιρίες ξεκούρασης που θα προκύψουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει προετοιμασία γευμάτων, διατάσεις ενώ παρακολουθούμε τα παιδιά μας να παίζουν ή να τα κάνουμε όλα όταν τα παιδιά θα κοιμούνται.

12) Όταν δεν υπάρχει χρόνος για ολοκληρωμένο πρόγραμμα ενδυνάμωσης ή πρόληψης τραυματισμών

Οι runnermoms μόλις και μετά βίας βρίσκουν χρόνο να τρέξουν, πόσο μάλλον να κάνουν τα έξτρα όπως γιόγκα, προπόνηση ενδυνάμωσης, cross training κλπ. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να κάνουμε μόνοι κάποια πράγματα στο σπίτι (foam rollers κλπ, ή stretching την ώρα που καθόμαστε μαζί με τα παιδιά ή την ώρα που κάνουμε μπάνιο) και να μην τα αμελούμε.

13) Όταν συγκρίνουμε τις επιδόσεις μας

«Η σύγκριση είναι ο κλέφτης κάθε χαράς», ωστόσο, είναι δύσκολο να μην συγκρίνουμε τον εαυτό μας πριν από την εγκυμοσύνη με τον εαυτό μας μετά την εγκυμοσύνη ή τον εαυτό μας μετά την εγκυμοσύνη με άλλους ανθρώπους σε παρόμοια φάση… καταλαβαίνεις τι εννοώ. Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από εικόνες μέσων κοινωνικής δικτύωσης που διαλαλούν μαμάδες που επανήλθαν σε φόρμα μετά το μωρό σε χρόνο που μοιάζει με χιλιοστά του δευτερολέπτου, οι runnermoms πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ για να μην πέσουμε στην παγίδα της σύγκρισης. Αναγνωρίζουμε ότι το σώμα μας είναι ξεχωριστό και όλα ανταποκρίνονται διαφορετικά μετά από μια εγκυμοσύνη και έναν τοκετό. Τα σώματά μας είναι φτιαγμένα τόσο για να κάνουν μωρά όσο και να τρέχουν. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να ανακτήσουμε τη φυσική μας κατάσταση, αλλά γιορτάζουμε όλα όσα μπορεί να κάνει αυτό το σώμα.

14) Όταν η μαμά νιώθει ενοχές

Όπως κάθε μαμά γνωρίζει από πρώτο χέρι, το να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας έχει συχνά το κόστος του να νιώθουμε ενοχές, επειδή αυτό συνήθως σημαίνει ότι επιλέξαμε χρόνο μακριά από τα παιδιά μας.

Αλλά για να επενδύσουμε στα παιδιά μας, πρέπει να επενδύσουμε στον εαυτό μας, το έχω ξαναγράψει αυτό. Οι runnermoms έχουμε μάθει, επίσης, ότι το τρέξιμό μας ενσταλάζει θετικές συνήθειες και μαθήματα ζωής στα παιδιά μας: ότι είναι σημαντικό να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας, να ασκούμαστε, να είμαστε υγιείς, να εργαζόμαστε σκληρά, να επιμένουμε και να παλεύουμε όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα.


Ανεξάρτητα από τα δάκρυα που μπορεί να προκύψουν στη διαδρομή, οι runnermoms ξέρουμε πολύ καλά ότι το τρέξιμο είναι ένα δώρο που δε σταματά να μας δίνει όλο και περισσότερα. 🤗