Αρχείο κατηγορίας #Parenting

9 + 1 τρόποι για να αγαπήσουν τα παιδιά μας την άσκηση

Ένα θέμα που με απασχολεί πολύ σε σχέση με τα παιδιά μου είναι το να αγαπήσουν την άσκηση. Όπως είχα γράψει και παλιότερα, έφτασα 33 ετών για να ανακαλύψω ότι μου αρέσει να γυμνάζομαι. Ναι, 33. Ποτέ δεν είχα πιάσει στα χέρια μου μπάλα, ποτέ δεν είχα τρέξει, ποτέ δεν συμμετείχα σε κάποιο άθλημα. Άντε κανένα ποδήλατο, περπάτημα, το πολύ-πολύ κυνηγητό στα διαλείμματα!!

Όταν πήγαινα δημοτικό, στη γυμναστική ήμουν πάντα αυτή που φοβόταν την μπάλα, που δεν την διάλεγαν στο βόλεϊ, που την ώρα της γυμναστικής ένιωθε και λίγο παρείσακτη… Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο είχα ήδη αντιπαθήσει τη γυμναστική, ήθελα συνέχεια να έχω απαλλαγή και θεωρούσα ότι απλά δεν είναι το στυλ μου.

Θέλω, λοιπόν, να δείξω στα παιδιά μου και αυτό το δρόμο. Να μπορέσουν από τώρα να έχουν την άσκηση στη ζωή τους, να ανοίξω αυτή την πόρτα, με την ελπίδα να την αγαπήσουν.

Ενθαρρύνοντας τα παιδιά μας να ασκούνται καθημερινά και να έχουν έναν υγιή τρόπο ζωής, μπορούμε να τους βοηθήσουμε να διατηρήσουν ένα υγιές βάρος και την υγεία στους σε καλή κατάσταση. Σύμφωνα με δημοσιευμένες μελέτες και έρευνες, τα παιδιά που γυμνάζονται δεν διατρέχουν κίνδυνο καρδιαγγειακών και χρόνιων παθήσεων, καθώς και ψυχολογικών διαταραχών.

Όπως και οι ενήλικοι, τα παιδιά πρέπει να είναι σωματικά δραστήρια για να παραμείνουν υγιή. Τις περισσότερες περιπτώσεις ένα υπέρβαρο παιδί θα εξελιχθεί σε ένα παχύσαρκο ενήλικα και θα δυσκολευτεί πολύ να χάσει το βάρος του μεγαλώνοντας.

Επιπλέον, ειδικά σήμερα, τα παιδιά ξοδεύουν πολύ χρόνο πίσω από τις οθόνες τηλεόρασης, υπολογιστή, τηλεφώνου και ηλεκτρονικών.

Στο χέρι μας είναι, όμως, να συμβάλλουμε στο να μάθουν τα παιδιά μας καλές συνήθειες που θα τις ακολουθήσουν και στην ενήλικη ζωή τους.

Όπως διαβάζω και στο ίντερνετ και απ’ όσο έχω ψάξει σε βιβλία και μιλώντας με ειδικούς, τα παιδιά κάτω των 6 ετών θα πρέπει να απολαμβάνουν φυσική, καθημερινή σωματική δραστηριότητα, όπως τρέξιμο και άλματα. Τα παιδιά ηλικίας 6 έως 17 ετών πρέπει να ασκούνται σε ένταση αρκετά υψηλή, ώστε να αυξάνουν τον καρδιακό τους ρυθμό για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα.

Με βάση την πολύ μικρή μου εμπειρία αλλά και την αρκετά μεγάλη μου έρευνα, κατέληξα στα παρακάτω #tips που θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να αγαπήσουν την άσκηση:

1. Εμείς είμαστε το παράδειγμα.

Τα παιδιά μας μάς παρακολουθούν και μιμούνται τις συνήθειές μας, καλές και κακές. Αν μας βλέπουν σωματικά δραστήριους και να είμαστε χαρούμενοι με αυτό, να διασκεδάζουμε, είναι πολύ πιο πιθανό να είναι δραστήρια και να παραμείνουν δραστήρια καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

2. Αποφεύγουμε το αυτοκίνητο όταν είναι δυνατόν.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την άσκηση ως μεταφορά: να περπατήσουμε με τα παιδιά μας μέχρι το σχολείο, να επισκεφθούμε φίλους ή να πάμε για ψώνια με το ποδήλατο, να πάμε από τις σκάλες αντί για το ασανσέρ.

3. Ξεσηκώνουμε όλη την οικογένεια.

Κάνουμε τις δραστηριότητες ομαδικές. Τα παιδιά τρελαίνονται να κάνουν πράγματα με τους γονείς, οπότε θα το δουν (και αυτά και εσείς) σαν ευκαιρία να περάσετε μαζί ποιοτικό χρόνο: να περπατήσουμε όλοι μαζί, να κάνουμε άλματα, καθίσματα, video γυμναστικής από το YouTube, να πάρουμε μια μπάλα μαζί όταν πάμε στο πάρκο.

4. Επικεντρωνόμαστε στη διασκέδαση.

Το fun του πράγματος που λέει και ο άντρας μου. Τα παιδιά εννοείται πως προτιμούν να διασκεδάζουν, από το να κάνουν κάτι υποχρεωτικό -ποιος δεν το προτιμά στο κάτω κάτω;  -οπότε είναι πιο πιθανό να συνεχίσουν να ασκούνται εάν κάνουν μια δραστηριότητα που απολαμβάνουν. Μπορούμε να βάλουμε μουσική, αγαπημένα τους τραγούδια, να χορέψουμε, να κάνουμε ένα κυνήγι θησαυρού στο πάρκο ή ένα στίβο “survivor”.

5. Κάνουμε τη δραστηριότητα κοινωνική.

Προσκαλούμε τους φίλους των παιδιών μας να συμμετάσχουν στη δραστηριότητα που διοργανώσαμε ή αφήνουμε το παιδί να επιλέξει δραστηριότητα ακόμα και μόνο λόγω παρέας. Διάβασα κάπου ότι «ο Νο1 λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι κολλάνε στην άσκηση είναι ότι είναι αφοσιωμένοι και οι υπόλοιποι.». Έτσι, ξεκίνησα κι εγώ το τρέξιμο. Ήταν ευκαιρία να βγω από το σπίτι -ενώ είχα δυο μικρά κολλημένα πάνω μου- και να συναντηθώ με τις φίλες μου. Είναι σίγουρο ότι θα διασκεδάσουν πολύ περισσότερο.

6. Χρησιμοποιούμε τον ανταγωνισμό ως κίνητρο.

Μπορούμε να κάνουμε ένα διαγωνισμό ανάμεσα σε εμάς και τα παιδιά ή τα παιδιά μεταξύ τους: ποιος μπορεί να τρέξει γρηγορότερα ή να κάνει περισσότερα push-ups ή jumping jacks. Αυτός είναι και ένας τρόπος να μάθουν να χάνουν, αλλά και να κερδίζουν σωστά.

7. Συμπεριλαμβάνουμε τα παιδιά μας σε δουλειές στο σπίτι.

Πολλές δουλειές του σπιτιού, όπως το σκούπισμα, το πλύσιμο του αυτοκινήτου ή το κούρεμα του γκαζόν (ανάλογα και με την ηλικία του παιδιού φυσικά) είναι εξαιρετικές ευκαιρίες για μια μικρή σωματική δραστηριότητα.

8. Κάνουμε δώρα που προωθούν τη σωματική δραστηριότητα.

Πατίνια, ποδήλατα, μπάλες, χούλα χουπ και ακόμη και βιντεοπαιχνίδια ενεργού παιχνιδιού (Wii), wobble board είναι υπέροχα δώρα που προωθούν τη σωματική δραστηριότητα. Οι εφαρμογές και οι τεχνολογίες παρακολούθησης δραστηριοτήτων είναι, επίσης, διασκεδαστικές επιλογές για παιδιά. Η κόρη μου πήρε ρολόι Garmin για παιδιά (Garmin Vivofit jr.) που καταγράφει βήματα και όλο με ρωτάει εσύ πόσα έχεις κάνει;

9. Περιορίζουμε το χρόνο στις οθόνες.

Η καλύτερη λύση, βέβαια, είναι να προσφέρουμε εναλλακτική και όχι να τους στερήσουμε την οθόνη σαν τιμωρία. Ακόμα και όταν βλέπουμε όλοι μαζί τηλεόραση, μπορούμε στις διαφημίσεις να κάνουμε διαγωνισμούς στο σχοινάκι ή σε χούλα χουπ ή σε skipping ή ό,τι άλλο φανταστούμε. Μπορούμε να τους δείξουμε και βίντεο με ασκήσεις ή παιδικά χορευτικά και να τα κάνουν μόνοι τους ή μαζί μας τραβώντας το δικό μας βίντεο. (Έχουμε κάνει χορευτικό με την κόρη μου και την αδερφή μου το Fuego της Φουρέιρα σούπερ πετυχημένο – και μη δημοσιοποιήσιμο!!)

10. Προγραμματίζουμε εξορμήσεις με νέους τρόπους άσκησης.

Μπορούμε να κανονίσουμε εξορμήσεις ή ακόμα και τις οικογενειακές μας διακοπές γύρω από κάποια δραστηριότητα: πεζοπορία, ποδηλασία εκτός δρόμου, καγιάκ, κάμπινγκ ή κολύμπι. Θα εξερευνήσουμε νέα μέρη και τα παιδιά μας θα μάθουν να εκτιμούν τη φύση. Άσε που οι δραστηριότητες που δοκιμάζουμε στις διακοπές μπορεί να γίνουν νέα χόμπι που θα απολαμβάνει η οικογένειά μας για τα επόμενα χρόνια.

Η τακτική άσκηση μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από το να βοηθήσει τα παιδιά μας να παραμείνουν υγιή σωματικά και να καταπολεμήσουν τις ασθένειες.

Η σωματική δραστηριότητα βοηθά τα παιδιά να αισθάνονται λιγότερο άγχος και να παρέχουν διέξοδο για την ενέργειά τους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν είναι όλα τα παιδιά ίδια. Υπάρχουν παιδιά με καλύτερες κινητικές ικανότητες και τα οποία λογικά θα είναι πιο δραστήρια.

Εμείς είμαστε δίπλα τους να τα καθοδηγήσουμε -και όχι να αναγκάσουμε – να αυξήσουν το επίπεδο δραστηριότητάς τους. Επιλέγουμε δραστηριότητες που θα απολαύσουν τα παιδιά μας, μένουμε θετικοί κα προχωράμε!

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω

Πώς να σταματήσουμε τους καβγάδες για το διάβασμα

Το θέμα για το οποίο είχα προγραμματίσει να γράψω την προηγούμενη Πέμπτη ήταν το multitasking – το πόσο αποδοτικό είναι τελικά να κάνουμε χίλια πράγματα ταυτόχρονα.

Όμως, δεν έγραψα κανένα άρθρο. Γιατί ήταν μια δύσκολη εβδομάδα η προηγούμενη.

Τσακωμοί με τα παιδιά για τα διαβάσματα.

Τσακωμοί των παιδιών μεταξύ τους.

Τσακωμοί με τον άντρα μου για το πώς πρέπει να χειριστούμε αυτές τις «κρίσεις».

Η εβδομάδα ολοκληρώθηκε με μια απίστευτη δική μου κρίση υστερίας με αποδέκτη την κόρη μου. Και μια δύσκολη βραδιά, γιατί ένιωσα τύψεις και δε με φίλησε για καληνύχτα.

Οπότε, να ‘μαι εδώ τώρα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου μετά από αυτή την εβδομάδα. Και να μιλήσω για διάβασμα τελικά αντί για το multitasking (για το οποίο θα γράψω κάποια άλλη Πέμπτη).

Μεγάλωσα με μια τεράστια αγάπη και χαρά να πηγαίνω στο σχολείο. Πάντα με αγαπούσαν οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές μου, είχα καλή μνήμη, διάβαζα λίγο και δεν αγχωνόμουν.

Πάντα έδινα ιδιαίτερη σημασία και προσοχή στο γραπτό μου και πάντα ήθελα να νιώθουν για μένα περήφανοι δάσκαλοι και γονείς, οπότε έδινα τον καλύτερο εαυτό μου με μεγάλη χαρά.

Όταν άρχισε η κόρη μου δημοτικό, δυσκολεύτηκα πολύ να δεχτώ ότι δεν την ένοιαζε η εικόνα του γραπτού, δεν την ένοιαζε να διπλοτσεκάρει μήπως ξέχασε κάτι…

Καθόμουν πάνω από το κεφάλι της και έκανα παρατήρηση για το κάθε γραμματάκι γιατί «ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις πολύ καλύτερο». Η χρονιά κύλησε σχετικά ομαλά όταν αποδεχτήκαμε με τον άντρα μου ότι στόχος δεν είναι να λέει η δασκάλα μπράβο στους γονείς που ασχολούνται με το παιδί, αλλά να μάθει το παιδί να είναι υπεύθυνο.

Η περυσινή χρονιά κύλησε ομαλά δεδομένων των συνθηκών της καραντίνας, αφού το πρωτάκι μου, ο γιος μου, ήταν πάρα πολύ συνεργάσιμος και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Είχα, βέβαια, και τη μικρή εμπειρία «δεν καθόμαστε πάνω από το κεφάλι του παιδιού και δεν κάνουμε παρατήρηση για το παραμικρό».

Φέτος, η κόρη μου είναι τρίτη δημοτικού και ο γιος μου δευτέρα. Λίγο το περυσινό ξεμυάλισμα με την online εκπαίδευση, λίγο η «ισχυρή» πλέον παρουσία του μικρού αδερφού μέσα στο σπίτι, λίγο οι γονείς που έχουμε πολλές υποχρεώσεις, λίγο που τους δείξαμε, ίσως, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από αυτή που έπρεπε χωρίς την κατάλληλη επίβλεψη – έλεγχο  και άρχισαν τα πρώτα «συννεφάκια».

Και, φυσικά, όλοι έχουν άποψη για το θέμα. Και εγώ, «ακόμα πιο φυσικά», θα το συζητήσω με όλον τον κόσμο: δάσκαλους, συγγενείς, φίλους, ψυχολόγους, social media.

Έχω βγάλει τα εξής συμπεράσματα, λοιπόν.

1. Στόχος είναι το παιδί να αγαπήσει-ή έστω να αποδεχθεί σχετικά ευχάριστα- τη διαδικασία του διαβάσματος.

Ας πάει και μια μέρα αδιάβαστο και να αναγκαστεί το ίδιο να απολογηθεί στο δάσκαλό του. Δε μου είναι εύκολο να το κάνω. Νομίζω, όμως, ότι πρέπει. Όταν ανησυχούμε για το πώς θα στείλουμε το παιδί στο σχολείο με ελλιπή εργασία, είναι περισσότερο για εμάς πρόβλημα, παρά για αυτά. Το να αφήσουμε τα παιδιά να υποστούν τις συνέπειες θα τους βοηθήσει να μάθουν.

Εννοείται πως θα βοηθήσω να χτίσει ένα καλό πλάνο μελέτης, να έχει ένα σωστό -και απερίσπαστο- χώρο όταν διαβάζει, να αντιληφθεί τη σημασία της μάθησης. Θα βοηθήσω σε κάθε απορία και δυσκολία και θα κοιτάξω τι έχει ετοιμάσει για την επόμενη μέρα.

Όμως, τον κύριο λόγο για τις εργασίες τον έχει το σχολείο και ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος θα δώσει το κίνητρο, τις κατευθυντήριες γραμμές, τα όρια και το βασικό αίσθημα ευθύνης στις σχολικές υποχρεώσεις.  Η τιμωρία-συνέπεια για ελλιπή εργασία πρέπει να προέρχεται πάντα από τον δάσκαλο – όχι από τον γονέα.

2. Σεβόμαστε το παιδί.

Σίγουρα θα ψάχνει δικαιολογία να σηκωθεί, να αποφύγει το διάβασμα, το γράψιμο. Τότε, ίσως, θα πρέπει να θέσουμε κάποιο χρονικό όριο.

Όμως, κάποια στιγμή θα κουραστεί στ’ αλήθεια, δε θα νιώθει όντως καλά, δε θα μπορεί με τίποτα να συγκεντρωθεί. Θα το αφήσω να κάνει διάλειμμα. Βέβαια, να κάνει διάλειμμα χωρίς τηλεόραση ή τάμπλετ.

Τις περισσότερες φορές έχει επιστρέψει μόνο του χωρίς να το ζητήσω. Αλλιώς, ίσως κάνω μια διακριτική υπενθύμιση.

3. Εμπιστευόμαστε το παιδί.

Όταν λέει ότι δεν έχει αντιγραφή, το δεχόμαστε. Αν διαπιστώσουμε εκ των υστέρων ότι έχει πει ψέματα, δίνουμε ευκαιρία να εξηγήσει. Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να το κατηγορούμε ότι λέει ψέματα και να παίρνουμε τηλέφωνα συμμαθητές του να μας επιβεβαιώσουν.

4. Ρουτίνα.

Να γίνει συνήθεια. Ως γονείς, μαθαίνουμε γρήγορα ότι σε όλα τα θέματα ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία είναι τα παιδιά να αναπτύξουν μια ρουτίνα. Αυτό ισχύει και για το διάβασμα: τα παιδιά να κάθονται την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, ώστε η έναρξη να γίνεται τόσο αυτόματα όσο όταν βάζει τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο.

5. Δεν κατηγορούμε το δάσκαλο μπροστά στο παιδί.

Μπορεί να πιστεύουμε ότι η εργασία που έχει ανατεθεί στο παιδί είναι πολύ δύσκολη ή ότι ο δάσκαλος αναθέτει πάρα πολλές εργασίες για το σπίτι, αλλά εννοείται πώς δε θα εκθέτουμε αυτές τις ανησυχίες μας μπροστά στο παιδί. Το παιδί, έτσι, ενθαρρύνεται να κατηγορήσει το δάσκαλο και τους δίνει την εντύπωση ότι είναι εντάξει να είναι προκλητικοί ή/και ασεβείς στο σχολείο. Μπορούμε να προγραμματίσουμε μια συνάντηση με το δάσκαλο για να συζητήσουμε ιδιωτικά τις ανησυχίες μας.

6. Πότε να κάνουμε πίσω.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά επωφελούνται όταν συμμετέχουμε στην επίβλεψη των ασκήσεών τους και τα βοηθάμε να δημιουργήσουν καλές συνήθειες. Αλλά αν βοηθήσουμε πάρα πολύ, μπορεί να καλύψουμε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα.
Αν το παιδί μας δεν έχει τις δεξιότητες, τις γνώσεις ή δεν έχει κατανοήσει την εργασία που του έχει ανατεθεί, πραγματικά δεν έχει αξία ο γονέας να συμπληρώσει τα κενά.

Σε τελική ανάλυση, τα παιδιά μαθαίνουν πιο σωστά, όταν οι ίδιοι καταλαβαίνουν πώς να ξεπεράσουν τα εμπόδια.

Εξάλλου, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν πότε ένα παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα με την εργασία του ή απλά δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο να την αντιμετωπίσει. Οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουν πότε να σώσουν τα παιδιά τους και πότε να τους αφήσουν να αποτύχουν.
Αν πιστεύουμε ότι το παιδί μας έχει την ωριμότητα και τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει την αποτυχία, μερικές φορές η απόφαση να μην παρέμβουμε μπορεί να είναι η σωστή, και μερικές φορές μια επίπληξη από το δάσκαλο μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο από τη δική μας αντίδραση.

Βασικά tips ανάλογα με το παιδί

>>> Αν το παιδί αναβάλλει συνέχεια το διάβασμα, θα πρέπει να επιμείνουμε ότι αν δεν τελειώσει το διάβασμα, δεν ξεκινάει η διασκέδαση και το παιχνίδι. Βοηθάει, επίσης, και το να σπάει σε κομμάτια το διάβασμα, πχ πριν και μετά το φαγητό, πριν και μετά τη δραστηριότητα.

>>> Αν το παιδί έχει πολύ άγχος και αργεί να τελειώσει τα μαθήματά του, εστιάζουμε στη διαδικασία παρά στο αποτέλεσμα. Ρωτάμε «προσπάθησες όσο μπορούσες;» και όχι «τι βαθμό πήρες;»

>>> Αν το παιδί θέλει να ξεμπερδεύει και τα κάνει όλα βιαστικά και τσαπατσούλικα, τσεκάρουμε μαζί και του λέμε να ξανακοιτάξει ορθογραφικά, σημεία στίξης, καθαρά γράμματα κλπ. Μπορούμε να φτιάξουμε και μια λίστα με τα βασικά που πρέπει να τσεκάρει στο γραπτό του (Έχω ελέγξει για ορθογραφικά; Φαίνεται καθαρά τι γράφω; Ξεκινάω με κεφαλαίο; Τελειώνω με τελεία; Είμαι μέσα στα περιθώρια; )

>>> Αν το παιδί θεωρεί ότι το σχολείο δεν έχει σημασία και «αυτά που μαθαίνω δε θα μου χρειαστούν», βοηθάμε το παιδί να ανακαλύψει νέες ιδέες και δεξιότητες που μπορεί να αποκτήσει. Το βοηθάμε να βρει τρόπους να συνδέσει πράγματα που του αρέσουν με όσα διδάσκονται στο σχολείο. Καλύτερα να μην μπούμε στη διαδικασία να το δωροδοκήσουμε, γιατί μετά μπορεί ο στόχος θα γίνει το βραβείο και όχι η μάθηση. Το μήνυμα που πρέπει να περάσουμε είναι ότι «ό,τι άσκηση και να έχεις, πρέπει να την κάνεις. Δε χρειάζεται να δώσεις και την ψυχή σου, αν δε σου αρέσει, αλλά πρέπει να γίνει.»

>>> Αν το παιδί ξεχνάει εργασίες, ξεχνάει βιβλία, ξεχνάει τις οδηγίες που έδωσε ο δάσκαλος, ξεκινάμε με οργάνωση, επανάληψη και υπενθυμίσεις. Ίσως το παιδί δεν έχει ακόμα τις δεξιότητες ή την ωριμότητα να διαχειριστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Το βοηθάμε να αποκτήσει καλές συνήθειες γράφοντας τις υποχρεώσεις του ή με κάποιον άλλον τρόπο που θα το βοηθήσει να θυμηθεί. Όμως, όταν αρχίσει να αναπτύσσει αυτές τις δεξιότητες, κάνε πίσω. Το παιδί δεν πρέπει να στηρίζεται πάντα σε σένα για να θυμάται τι πρέπει να κάνει.

Όλα τα παραπάνω τα γράφω με βάση τη μικρή προσωπική μου εμπειρία και δεν ισχυρίζομαι ότι είναι και σωστά ή υλοποιήσιμα σε κάθε (ξεχωριστή) περίπτωση.

Είναι ένα μεγάλο θέμα, απασχολεί πολύ τους γονείς και ίσως συχνά μας απασχολεί υπερβολικά πολύ.

Η υπερβολική, όμως, συμμετοχή μας στο διάβασμα του παιδιού στο σπίτι δημιουργεί μερικές φορές την αίσθηση στα παιδιά ότι «δε χρειάζεται να κάνω τίποτα μέχρι να με φωνάξει η μαμά μου».

Η μεταβίβαση της ευθύνης στα παιδιά για την ολοκλήρωση της εργασίας τους τα βοηθά να αναπτύξουν καλές συνήθειες μελέτης και αυτοεκτίμηση που θα μεταφέρουν στα ενήλικα χρόνια τους.

Θέλει υπομονή και ψυχραιμία. Δεν το τηρούμε πάντα. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Και έχουμε κι εμείς τα δικά μας.

Καλύτερα, όμως, να μην είναι το παιδί σας ο «τέλειος» μαθητής, αλλά να έχετε μια ήρεμη σχέση μαζί του κι αυτό να έχει μια καλή σχέση με τη μάθηση.

Θα ήθελα τόσο πολύ να ακούσω και τη δική σας άποψη.