Αρχείο ετικέτας #BetterLife

Χρειάζεται προσπάθεια για έναν ευτυχισμένο γάμο;

Με τον άντρα μου τα φτιάξαμε πρώτη φορά το 1998, στην τρίτη γυμνασίου. Μεγάλος έρωτας, πρώτο φιλί και όλα αυτά τα ωραία που νιώθαμε πως θα κρατήσουν για πάντα. Νομίζαμε πως κάναμε λάθος όταν μετά από δυο χρόνια «τα χαλάσαμε». Αλλά δεν κάναμε τελικά. Το Νοέμβρη του 2002, 18 χρόνια πριν, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να είμαστε μαζί και από τότε δε χωριστήκαμε ποτέ.

Θυμάμαι, λίγους μήνες μετά, έκανα τατουάζ το G(eorge) και μου έλεγαν μόλις χωρίσετε θα πρέπει να βρεις ένα G(erasimo) ή ένα G(rigori)!! Ευτυχώς, δε χρειάστηκε!

Κι έχουμε φτάσει σήμερα 10 χρόνια παντρεμένοι, με τρία μικρά θηρία. Και πραγματικά πιστεύω ότι είμαστε από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια που ξέρω.

Η αγάπη, όμως, είναι λίγο περίεργο πράγμα: μπορεί να είσαι διατεθειμένος να δώσεις και τη ζωή σου ακόμα για τον άνθρωπό σου, αλλά αν π.χ. σου ζητήσει να του φέρεις το κινητό του που το ξέχασε, θες να του το φέρεις στο κεφάλι!

Δεν είναι εύκολο να έχεις χίλιες υποχρεώσεις, εκκρεμότητες κλπ, να ζεις μια τρελή καθημερινότητα και να είσαι πάντα μες στην καλή χαρά. Ούτε γίνεται να μη τσακωθείς ποτέ!

Αυτά που έχω διαπιστώσει, και τα οποία φυσικά χτίζονται μέρα με τη μέρα, αφού αλλάζουμε κι εμείς, αλλάζουν και οι συνθήκες γύρω μας, διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες:

Ο τρόπος που χαιρόμαστε και

Ο τρόπος που τσακωνόμαστε.

Ο τρόπος που χαιρόμαστε

Στην κατηγορία αυτή είναι όλα τα όμορφα που συμβαίνουν ή όσα μπορούμε να κάνουμε να συμβούν. Είναι τα θετικά σε μια καθημερινότητα. Είναι η υποστήριξη από τον άνθρωπό σου και η αίσθηση συντροφικότητας και στοργής.  Είναι ο θαυμασμός στο πρόσωπό του, οι λόγοι που τον εκτιμάς και τον σέβεσαι.

Μπορείς με μικρές ευχάριστες και γενναιόδωρες πράξεις να του δείξεις πόσο αναγνωρίζεις τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του, την προσφορά του στην καθημερινότητα, στην οικογένεια, στη ζωή σου.

Μπορείς να φέρνεις στο νου σου την «ερωτική σας ιστορία», το πώς γνωριστήκατε και το λόγο που ήρθατε κοντά με αυτό τον άνθρωπο.

Αν δουλεύετε πολλές ώρες και ο διαθέσιμος χρόνος σας μαζί είναι ελάχιστος, έχε στο νου σου ότι ένα λεπτό αρκεί. Δε χρειάζεται προγράμματα επί προγραμμάτων, άγχος και απογοήτευση. Ρίξ’του ένα βλέμμα χαμογελαστό, πες του κάτι αστείο, κάντε μια μεγάλη αγκαλιά, δώστε ένα ωραίο φιλί. Στείλ’ του ένα όμορφο μήνυμα, άφησε ένα σημείωμα, ή καθίστε δίπλα δίπλα. Δημιουργήστε μικρές ευκαιρίες που μπορούν να διαρκέσουν και περισσότερο χρόνο τελικά!

Αναρωτήσου αν ο σύντροφός σου νιώθει ασφαλής μαζί σου, αν νιώθει ότι μπορεί να μοιραστεί ό,τι θέλει. Αναρωτήσου να μπορεί να στραφεί σε σένα για υποστήριξη, χωρίς να φοβάται ότι θα εισπράξει κριτική. Και να θυμάσαι πάντα πως το να μιλάτε μεταξύ σας (και να ακούτε) είναι το κύριο συστατικό για μην επιτρέψετε την αποξένωση, την απομάκρυνση.

Ο τρόπος που τσακωνόμαστε

Διάβασα πρόσφατα στο «Μαθήματα Ευτυχίας» της Γκρέτσεν Ρούμπιν (Εκδ. Πατάκη) ότι οι βασικοί λόγοι σύγκρουσης σε ένα ζευγάρι είναι τα χρήματα, η δουλειά, το σεξ, η επικοινωνία, η θρησκεία, τα παιδιά, τα πεθερικά, η κατανόηση και οι ασχολίες του ελεύθερου χρόνου. Ε δεν άφησε και τίποτα απ’ έξω!!

Όπως και να ‘χει, ο άνθρωπός σου είναι η σχέση με την οποία έχεις τις περισσότερες πιθανότητες να συμπεριφερθείς άσχημα.

Στη δική μας περίπτωση, ο συχνότερος τσακωμός είναι η ανατροφή των παιδιών -και οι διαφορετικές μας απόψεις πάνω στο ζήτημα- και η δουλειά, αφού δουλεύουμε μαζί στην οικογενειακή επιχείρηση και αυτό από μόνο του είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Όμως, έμαθα ότι η νούμερο 1 λύση ήταν να μάθουμε να τσακωνόμαστε. Ναι, καλά διάβασες.

Άργησα να καταλάβω πώς ο «σωστός τσακωμός» βοηθά στο να λυθεί γρήγορα η παρεξήγηση, να μη δημιουργηθεί μεγάλο θέμα.

Όταν θυμώνεις, έχεις άμεση πρόσβαση στο μυαλό σου σε μια τεράστια λίστα με όλα τα λάθη και άσχημα που έχει κάνει ο άνθρωπός σου. Τον έχεις φακελωμένο, παραδέξου το. Δε χρειάζεται, όμως, να ασχοληθείς για άλλη μια φορά με όλα αυτά ταυτόχρονα. Θίξε ένα ζήτημα τη φορά. Μην αρχίζεις να τον κατηγορείς μέχρι και για την κλιματική αλλαγή. Δε θες να πάρει αμυντική ή μάλλον επιθετική στάση και να νιώσει ότι «του τα έχεις κρατημένα». Με σαφήνεια πες τι σε ενόχλησε ακόμα κι αν το πεις με θυμό.

Προσπάθησε να μην ανεβάσεις τόνους γιατί δύσκολα θα πέσουν, μη σε πιάνει με τη μία υστερία γιατί έχεις «τόσα στο κεφάλι σου» και μη βρίζεις, ούτε να πεις κάτι χοντρό που θα το μετανιώσεις (και θα το βρεις και μπροστά σου).

Το θέμα, έτσι κι αλλιώς, είναι να βρεθεί λύση και όχι απλά να γκρινιάξεις.

Όταν σου κάνει παράπονο για κάτι, πχ ότι δεν τον έχεις σε προτεραιότητα σε σχέση με το τρέξιμο (εντελώς τυχαίο παράδειγμα!) τον ακούς. Για κάποιο λόγο νιώθει έτσι και είναι πολύ θετικό ότι εξέφρασε τα συναισθήματά του. Όσο κι αν σου φαίνεται αυτό που είπε «από το πουθενά», πρέπει να συζητηθεί. Να νιώσει ότι όλα όσα νιώθει είναι σημαντικά.

Σίγουρα σε όλα τα θέματα δεν υπάρχει λύση. Θα γίνουν και κάποιες συγκρούσεις σε κατηγορίες δυσεπίλυτες. Όσα χρόνια και να είστε μαζί, είστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι με το δικό σας τρόπο σκέψης που δεν αλλάζει εύκολα. Μπορούν, όμως, να γίνουν μικρές αλλαγές, που θα βοηθήσουν την εκτόνωση της κατάστασης, που δε θα δημιουργούν τις ίδιες εντάσεις όσο περνούν τα χρόνια.

Αν έχω μάθει να γκρινιάζω συνέχεια που δε με βοηθάει στις δουλειές στο σπίτι, μπορώ απλά να ζητήσω αυτό που θέλω, χωρίς να περιμένω να το καταλάβει μόνος του. Δεν μπορώ να τον μεταμορφώσω σε νοικοκυρά, ούτε σε σούπερ μάστορα, όμως, μπορώ να πω «κουράστηκα πάρα πολύ σήμερα, χρειάζομαι να αναλάβεις εσύ τα εξής».

Για χρόνια τριγυρνούσα στο σπίτι νευριασμένη που δεν προσφέρθηκε κανείς να με βοηθήσει. Έκανα λάθος. Πρέπει να λες στο σύντροφό σου αυτό που έχεις ανάγκη και να του δίνεις τον τρόπο για να το καταφέρει. Αλλά, όμως, χωρίς να παραπονιέσαι για τα αποτελέσματα ή τον τρόπο που γίνεται!

Και όταν εξατμιστεί κάπως ο πολύς θυμός, κάντε μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά που θα «κολλήσει το γυαλί». (Κάπου το άκουσα αυτό αλλά δε θυμάμαι που). Και μην κοιμάστε ποτέ μαλωμένοι. Αυτό το τηρώ από την πρώτη μέρα που τα φτιάξαμε. Στα 18 χρόνια που είμαστε μαζί έχουμε κοιμηθεί μαλωμένοι, χωρίς φιλί για καληνύχτα και αγκαλιά, δύο φορές. Και μου στοίχισαν.

Και κάτι ενδιαφέρον: Το εργαστήρι της αγάπης του Γκότμαν

Το 1986 ο Γκότμαν* έκανε κάτι πρωτοποριακό: έστησε το Εργαστήριο της Αγάπης μαζί με το συνάδελφό του Ρόμπερτ Λέβενσον στο πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, έφερε για μελέτη νεόνυμφα ζευγάρια και άρχισε να τα παρατηρεί. Μετά τους έβαλε καλώδια και κατέγραφε αντιδράσεις ενώ εκείνοι απαντούσαν σε ερωτήσεις για το πώς γνωρίστηκαν, για το τι τους κάνει να τσακώνονται και για την πιο θετική ανάμνηση της σχέσης τους. Καθώς τα ζευγάρια μιλούσαν τα ηλεκτρόδια μετρούσαν κυκλοφορία αίματος, παλμούς και ιδρώτα. Αφού τελείωσε, έστειλε τα ζευγάρια στο σπίτι και τα ξαναφώναξε έξι χρόνια μετά για να μάθει αν ήταν ακόμα μαζί.

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι ο Γκότμαν χώρισε τα ζευγάρια σε δύο μεγάλα γκρουπ: «the masters» (οι αυθεντίες) και «the disasters» (οι καταστροφές).

Oι masters ήταν αυτοί που παρουσίασαν χαμηλή σωματική διέγερση. Έδειχναν ήρεμοι και συνδεδεμένοι ακόμα και όταν τσακώνονταν. Οι disasters έμοιαζαν οργανικά με μονομάχο στην αρένα: οι χτύποι της καρδιάς ήταν γρήγοροι, ο ιδρώτας περισσότερος, η κυκλοφορία του αίματος ταχύτερη. Για το σώμα τους, το να έχουν μια συζήτηση face to face με τον άλλο σήμαινε να έχουν να αντιμετωπίσουν το θηρίο.

Oι masters ήταν ακόμα ευτυχισμένοι μαζί ύστερα από έξι χρόνια. Οι disasters είτε είχαν χωρίσει είτε βρίσκονταν σε μια χρόνια δυσλειτουργική κατάσταση.

Θέλοντας να μάθει περισσότερα για το πώς τα ζευγάρια-αυθεντίες δημιουργούν αυτή την κουλτούρα εμπιστοσύνης και οικειότητας και το πώς οι disasters την καταστρέφουν, ο Γκότμαν έκανε ένα νέο πείραμα το 1990. Αυτήν τη φορά σχεδίασε το εργαστήριό του σαν μια ειδυλλιακή bed and breakfast πανσιόν, κάλεσε 130 νεόνυμφα ζευγάρια να περάσουν την ημέρα εκεί και τα άφησε να κάνουν ό,τι κάνει ένα ζευγάρι στις διακοπές: να τρώνε, να μιλούν, να διαβάζουν, να ακούν μουσική. Ανακάλυψε τότε ότι η βασική διαφορά στους δύο τύπους ζευγαριών είναι τα «bids», σαν τις προσφορές που κάνεις σε μια δημοπρασία όταν σηκώνεις το χέρι να δείξεις ότι κάτι σε ενδιαφέρει: όταν ένας εκ των δυο έκανε ένα σχόλιο στον άλλο πχ. Άκου τι διάβασα εδώ, στην ουσία περίμενε μια ανταπόκριση-ζητούσε μια επαφή, μια ένδειξη κατανόησης και υποστήριξης, μια απόδειξη ότι συνδέονται μεταξύ τους, κάπως, στιγμιαία έστω, με αφορμή κάτι δικό του. Το αν ο άλλος ανταποκριθεί θετικά ή όχι, όσο χαζό κι αν ακούγεται, λέει, σύμφωνα με τον Γκότμαν, πολλά για το παρόν και το μέλλον της σχέσης μας.

Η περιφρόνηση είναι ο κύριος λόγος για το τέλος μιας σχέσης, ενώ η καλοσύνη είναι το υλικό που κολλάει τα ζευγάρια. Και μάλιστα όσο περισσότερο την εξασκείς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει.

Σύμφωνα με τον Γκότμαν: «Οι αυθεντίες σκανάρουν το περιβάλλον για να βρουν πράγματα που εκτιμούν και για τα οποία μπορούν να πουν ευχαριστώ. Οι disasters ψάχνουν να ανακαλύψουν λάθη του συντρόφου τους».

* Ο Τζον Γκότμαν, ερευνητής και ψυχολόγος, μαζί με την επίσης ψυχολόγο γυναίκα του έχουν σήμερα το Gottman Institute στη Νέα Υόρκη, ένα ίδρυμα ταγμένο στο να βοηθάει ζευγάρια να διατηρήσουν την αγάπη τους αξιοποιώντας αποτελέσματα επιστημονικής έρευνας.
Ο Τζον Γκότμαν έχει γράψει το βιβλίο The Seven Principles for Making Marriage Work: A Practical Guide from the Country’s Foremost Relatioship Expert, όπου προσφέρει όχι μόνο πρακτικές συμβουλές για παντρεμένα ζευγάρια, αλλά επίσης το υλικό που περιέχει υποστηρίζεται από 30 χρόνια έρευνας.

Πόσο χρόνο ξοδεύουμε στα social media;

Από το 2012 που μπήκα στο χορό του blogging, άρχισα αυτή την «ψυχοθεραπεία» να μοιράζομαι με άλλους τις σκέψεις μου και τα highlights της οικογενειακής καθημερινότητάς μας, να «συναντώ» άτομα που με καταλαβαίνουν, που νιώθουν ότι τα καταλαβαίνω εγώ. (Δες εδώ αυτά που έγραφα εδώ και εδώ για τη σχέση μου με το blogging και γιατί το ξεκίνησα).

Μετά από πολύ καιρό, λοιπόν, που γράφω στο runnermom.gr (και πριν από αυτό στο mamaprotara.gr), μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω -επιτέλους- ένα πρόγραμμα που θα με κρατήσει συνεπή στις αναρτήσεις μου.
Καθιέρωσα ένα μικρό πλάνο – ημερολόγιο όπου καταγράφω τις ιδέες που έχω για άρθρα και περίπου πότε θα μπορούσα να το δημοσιεύσω και έκανα την Πέμπτη μέρα μπλογκοδημοσίευσης (γιατί αν το άφηνα στο «φλου», θα δημοσίευα κάθε δύο μήνες πάλι!).

Τι είναι το Mindless Scrolling;

Σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου για τον πολύτιμο χρόνο μας σε σχέση με το #MindlessScrolling (χάζεμα σε ελεύθερη μετάφραση) στα #SocialMedia (και περισσότερο στο #instagram που είναι και πολύ ιν τελευταία), αλλά και πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε «σοφά» (το “wisely” μου ταίριαζε περισσότερο βασικά…) το χρόνο που διαθέτουμε στις νέες τεχνολογίες (και στα ίντερνετς 😊).

Ας είμαστε ειλικρινείς΄ σε ποιον δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους του, να ανταλλάσσει απόψεις, να διαβάζει τι κάνουν άλλοι σε παρόμοια περίπτωση;
Και η αλήθεια είναι ότι μπορείς εύκολα να παρασυρθείς σε αυτή την online μικρογραφία της κοινωνίας και να χαθείς κάπου ανάμεσα στην επιφάνεια και στην ουσία (το κατά πόσο ό,τι βλέπουμε στα social media είναι η αλήθεια του δημιουργού ή κάτι επιφανειακό, φιλτραρισμένο και πασπαλισμένο με “γκλίτερ», αυτό είναι άλλο -πολύ μεγάλο- θέμα).

Tα Social Media στη ζωή μας

Σίγουρα πάντως, πλέον, τα social media είναι κυρίαρχο μέρος της καθημερινής μας ζωής, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική μας πραγματικότητα, στο πώς ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους.

Μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να παρακολουθήσουμε βίντεο, να επικοινωνήσουμε με έναν φίλο…και η λίστα συνεχίζεται για πολύ…

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Instagram κ.λπ.), ωστόσο, έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό εθιστικοί για ένα ποσοστό των χρηστών τους, μια συνήθης συμπεριφορά, αρκετά ενοχλητική ή και αγενής για τους άλλους, μια ανάγκη να μένουμε συνεχώς «συνδεδεμένοι», να μη χάνουμε τις εξελίξεις, να δούμε τι μας σχολίασαν, να δούμε πόσοι μας «ακολούθησαν».

Αν ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά π.χ. του instagram ή αν έχουμε μια εφαρμογή για το χρόνο που διαθέτουμε σε κάθε εφαρμογή στο κινητό μας, θα εκπλαγούμε από το χρόνο που αφήνουμε να φεύγει από το πολύτιμο 24ωρό μας!

Been there…

Το θέμα είναι πώς το χειριζόμαστε και τι θα μας διευκολύνει με την υπερβολική χρήση των κοινωνικών μέσων.

Καταρχάς, παίζει ρόλο η φύση της χρήσης των social media. Αν ασχολούμαστε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσουμε τα προϊόντα μας κι αν έχουμε σκοπό να ασχοληθούμε ενεργά (και σοβαρά) με τη δημιουργία περιεχομένου ( #contentcreation ) ή αν απλά θέλουμε να δικτυωθούμε γενικότερα και να βλέπουμε «τι παίζει».

Στην πρώτη περίπτωση του #contentcreating και της επαγγελματικής ενασχόλησης σίγουρα θα πρέπει να είμαστε ενεργοί και παρόντες, σίγουρα θα μας ενδιαφέρει να δικτυωθούμε, να αποκτήσουμε περισσότερους #followers ανάλογα και με το πόσο σοβαρά το βλέπουμε.

Στη δεύτερη περίπτωση, ίσως είναι πιο εύκολο το #socialmediadetoxing , η ψηφιακή δηλαδή αποτοξίνωση. Και δε χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές π.χ. «10 μέρες χωρίς Instagram».

Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Μπορούμε να βάλουμε μικρούς στόχους, μικρά βήματα: μπορούμε να απενεργοποιήσουμε τις ειδοποιήσεις, να αφήνουμε το κινητό μας σε άλλο δωμάτιο, να αποφασίσουμε offline time (π.χ. δε χρησιμοποιώ social media στο χώρο εργασίας ή την ώρα του φαγητού ή όταν πέφτω στο κρεβάτι).

Τη στιγμή που άρχισα να κάνω κάποια από αυτά τα βήματα, διαπίστωσα ότι διαβάζω περισσότερο, γράφω περισσότερο, δουλεύω περισσότερο, είμαι παρούσα περισσότερο. Σίγουρα θέλω δουλειά ακόμα. Αλλά I’m on it!

Και για τις δυο περιπτώσεις χρηστών αυτό που, προσωπικά, θεωρώ βασικό είναι να δίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, στα παιδιά μας την ώρα που παίζουμε ή στον άνθρωπό μας όταν συζητάμε, στον καφέ με τους φίλους μας, σε αυτούς που προτιμούν να μας κοιτάζουν στα μάτια όταν μιλάμε.

Στο κάτω κάτω, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα να είσαι παρών την ώρα που δημιουργούνται οι αναμνήσεις, παρά να είσαι online.

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω

Γιατί να παίρνουμε τα παιδιά μαζί μας (ή Πώς να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά)

Και να’μαι πάλι, μετά από πολύύύύύύ καιρό, να προσπαθώ να κρατήσω ζωντανή τη «μαμά πρωτάρα», το blog μου.
Δύσκολοι καιροί για εργαζόμενες μαμάδες, ειδικά στη μεταβατική φάση που είμαι αυτή την περίοδο, που μόλις γύρισα «δυναμικά» στη full time δουλειά μου (όσο δυναμικά μπορείς να γυρίσεις όταν έχεις 3 παιδιά και δεν έχεις συνέχεια κάποιον να βοηθήσει, να τα πάρει από το σχολείο, να τους βάλει φαγητό κλπ.) Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, που θα ήθελα να γράψω κάποια στιγμή… Αν βρω χρόνο!!

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η βολτούλα που πήγαμε την Κυριακή με τα μικρά μας. Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Μόλις γέννησα την κόρη μου, πριν 7 χρόνια, θεωρούσα ότι είναι κόπος να την παίρνω μαζί μου πχ στο σούπερ μάρκετ, σε μια έξοδο ή σε μια εκδρομή. Ακόμα και όταν έπρεπε να έρθει μαζί μας στον παιδίατρο ή κάπου αλλού, πηγαίναμε πάντα μαζί εγώ και ο άντρας μου για να «καταφέρουμε» να αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε προκύψει.

Οι γιαγιάδες ήταν πάντα διαθέσιμες και παραπάνω από πρόθυμες να κρατήσουν το πρώτο τους εγγονάκι, οπότε πολύ γρήγορα και ξεκούραστα ήρθε και ο γιος μας. Η μαμά ζορίστηκε και με τα δυο μωρά στο σπίτι, αλλά ευτυχώς είχα πολλή βοήθεια για να πάω στη δουλειά, αλλά και να κάνω τις βόλτες μου ακόμα και χωρίς τα παιδιά. 
Βέβαια, πλέον δεν ήταν τόσο εύκολο να κρατάνε οι γιαγιάδες δυο μωρά μαζί, οπότε αρχίσαμε πολλές βόλτες με τα παιδιά. Όταν όμως προέκυπτε εκδρομή, κανονίζαμε από πριν να τα κρατήσουν οι γιαγιάδες. 

Μέχρι που πήγαμε μια εκδρομή για πεζοπορία κλπ και ήρθαμε κοντά με ένα ζευγάρι που έπαιρνε ΠΑΝΤΑ τα παιδιά μαζί του. Θυμάμαι ακόμα το πόσο περίεργο μου είχε φανεί που είδα τον άνετο μπαμπά της οικογένειας να κουβαλάει στην πλάτη του με καθισματάκι το μικρό δίχρονο κοριτσάκι του που γελούσε σε όλους και να ανεβαίνει στις πιο ψηλές κορυφές. Θυμάμαι ακόμα και τα λόγια της μαμάς του, που μου είπε ότι μπορεί να θέλει λίγο περισσότερη προετοιμασία, αλλά τα παιδιά γεμίζουν αναμνήσεις, όμορφες εικόνες, περνούν ποιοτικό χρόνο με τους γονείς. Αυτή η εκδρομή ένιωσα να με έσπρωξε. Μου άνοιξε τα μάτια και άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα μέχρι τότε. (Και σήμερα η μαμά αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες φίλες μου!)


Το ίδιο καλοκαίρι πήγαμε για περίπου ένα μήνα για κάμπινγκ στη θάλασσα με τα παιδιά. Το πόσο γεμάτος νιώθεις όταν καταφέρνεις να γεμίσεις τα παιδιά σου με «περιπέτειες», να χαρείς μαζί τους, δεν περιγράφεται!

Τον επόμενο χρόνο ήρθε το νέο μας μωρό και γίναμε τρίτεκνοι. Και φυσικά, όταν έχεις δυο μεγαλύτερα παιδιά 5 και 6 χρόνων, και είναι και καλοκαίρι, δεν μπορείς να τα κρατάς μέσα στο σπίτι, ακόμα και αν θηλάζεις κάθε μία ώρα. Οπότε, ακόμα και όταν ο μπαμπάς δουλεύει, έχω πάει παιδίατρο και με τα τρία, τα έχω πάει για εξετάσεις αίματος, τα έχω πάει για καφέ, για βόλτα με το αυτοκίνητο, έχουμε πάει όλοι μαζί σε γάμους, σε εκδηλώσεις, παντού. Με λίγα λόγια δεν σκέφτομαι, με τίποτα, τη διαδικασία που χρειάζεται. Τα παίρνω και φεύγω.

Την περασμένη Κυριακή, λοιπόν, πήγαμε σε χιονοδρομικό κέντρο, σε απόσταση 2,5 ωρών με το αυτοκίνητο. Πήραμε μαζί μας ένα πορτ μπαγκάζ πράγματα για κάθε ενδεχόμενο, έφτιαξα κρέμα μέσα στο αυτοκίνητο, τάισα το μωρό και το άλλαξα, παίξαμε, διασκεδάσαμε, πήγαμε για φαγητό, περάσαμε υπέροχα. Και εννοείται με την πρώτη ευκαιρία θα το ξανακάνουμε! Όσο πιο συχνά το κάνεις, τόσο πιο εύκολο σου φαίνεται την επόμενη φορά.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι σίγουρα στο πρώτο σου παιδί είσαι πιο «ψαρωμένος», πελαγώνεις πιο εύκολα, κολλάς σε λεπτομέρειες. 
Όμως, είναι σημαντικό να το ξανασκεφτείς, να το δεις αλλιώς. Να περνάς χρόνο με τα παιδιά σου. Να περνάς ευχάριστο χρόνο, να διασκεδάζετε μαζί.

Πιστεύω τρία είναι τα βασικά σημεία για να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά:

• Να θέτεις ρεαλιστικούς στόχους (δεν μπορείς να έχεις μαζί σου τα παιδιά και να περιμένεις να τα αφήσεις μόνα τους στο ξενοδοχείο και εσύ να πας για clubbing)

• Προγραμμάτισε καλά από πριν το ταξίδι (ή την οποιαδήποτε εξόρμηση) (αν ξέχασες να πάρεις πάνες, θα ταλαιπωρηθείς να ψάχνεις και θα έχεις κι ένα μωρό που κλαίει επειδή είναι λερωμένο!)

• Να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο σενάριο και να ελπίζεις για το καλύτερο!


Κάποιες απογοητεύσεις ή εκνευρισμοί θα συμβούν σίγουρα, αλλά αυτό ισχύει και όταν είμαστε μόνο ενήλικοι! 

Τα οφέλη της διεύρυνσης των οριζόντων των παιδιών, του να τους βοηθήσουμε να δουν ότι ο κόσμος είναι γεμάτος περιπέτεια και θαύματα και ότι οι διαφορετικοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι ζουν τη ζωή τους με τρόπους που ποτέ δεν είχαν σκεφτεί ποτέ, αξίζει κάθε μικρή κακή στιγμή. Και με λίγη τύχη, ίσως να εμπνεύσουμε ακόμη και τους μικρούς μας ταξιδιώτες και να τους βάλουμε το μικρόβιο των ταξιδιών.


Τα φιλιά μου σε όλους!




post signature