Αρχείο ετικέτας #BetterLife

Να σεβόμαστε τα συναισθήματα των άλλων

Μια από τις πιο ενοχλητικές δυναμικές όταν έχουμε ένταση μεταξύ μας είναι ο τρόπος με τον οποίο κάποιος θα ακυρώσει τα συναισθήματά μας, λέγοντάς μας πώς πρέπει να αισθανόμαστε για κάτι, πώς πρέπει να αντιδρούμε ή ότι κάτι δεν πάει καλά με εμάς αν έχουμε τα συναισθήματα που έχουμε.

«Δεν πρέπει να αισθάνεσαι έτσι».

Πρέπει να είναι η πιο αγενής και τοξική φράση κι όμως την ακούμε πάρα πολύ και μπορεί να τη λέμε κιόλας αρκετά συχνά στους άλλους.

Πολλοί μιλάμε για δύσκολα θέματα και καταστάσεις που μας προβληματίζουν ή μας στεναχωρούν και παίρνουμε μια τέτοια απάντηση που δεν προσφέρει τίποτα απολύτως πέρα από την αίσθηση ότι αυτός που είναι απέναντί μας δεν μπορεί να μας καταλάβει.

Με βάση αυτά τα λίγα που γνωρίζω για την ανθρώπινη φύση, είναι λογικό να πιστεύουν οι περισσότεροι ότι έτσι θα νιώσουμε καλύτερα, ότι μας ακούνε και είναι δίπλα μας.

Είναι αλήθεια ότι δεν μπορώ να γνωρίζω με βεβαιότητα για ποιο λόγο να ακυρώσεις τα συναισθήματα του άλλου και να απαντήσεις επικριτικά σε μια ιστορία που μιλά για μια δύσκολη εμπειρία ή μια επίπονη κοινωνική κατάσταση.

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να επεξεργαστούν τα δύσκολα συναισθήματα που έχει ο συνάνθρωπός τους, ο οποίος επιζητά κυρίως όχι τη συμπόνια και τη συμπάθεια, αλλά την κατανόηση – μια κατανόηση που ίσως συμβάλλει στην αλλαγή των πραγμάτων προς το καλύτερο.

Αυτό είναι κάτι που το κάνουμε ακόμα και με τα παιδιά μας: γιατί κλαις, γιατί νευριάζεις, δεν είναι λόγος αυτός για να στεναχωριέσαι…

Είναι κάτι που το κάνουμε ακόμα και σε μεγάλους σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους. «Μη στεναχωριέσαι, θα βρεις άλλη δουλειά», «μην αγχώνεσαι, έχει ο Θεός», «μην κλαις, να είσαι δυνατός για τους άλλους»…

Ακυρώνουμε τα συναισθήματα των άλλων, γιατί δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε εμείς οι ίδιοι. Νιώθουμε αμηχανία, νιώθουμε αδυναμία να χειριστούμε την κατάσταση και μιλάμε χωρίς να συνειδητοποιούμε τι λέμε, τι ακριβώς ζητάμε από τον άλλον.

Κάποια πράγματα καλύτερα να μην τα λέμε, λοιπόν, όταν ο άλλος μας περιγράφει το πρόβλημά του ή μια μεγάλη δυσκολία που έχει.

Ειδικά για τα σχόλια στο διαδίκτυο, που τόσο εύκολα γράφουμε «ελαφρά τη καρδία» και ανεβάζουμε»σε πρώτο χρόνο» το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό, έχουν γραφτεί και ξαναγραφτεί σχετικά άρθρα.

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δε γνωρίζεις; Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ; Πώς μπορείς να έχεις άποψη για τη ζωή του άλλου; Πώς μπορείς να ξέρεις τι κρύβεται στην ψυχή και σκέψη του άλλου;

Σχόλια που γίνονται μίζερα, ακόμα και χυδαία ή και απαγορευτικά. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι αν δεν έρθουμε σε αντιπαράθεση, δεν πρόκειται να ακούσουμε ο ένας τον άλλον, ότι ο άλλος οφείλει να ακούσει τι έχουμε να του πούμε εμείς προσωπικά επί του οποιουδήποτε θέματος!

Το να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον, όμως, συνεπάγεται ένα βαθμό ενσυναίσθησης.

Ενσυναίσθηση σημαίνει, στην πραγματικότητα, κατανόηση των συναισθημάτων κάποιου άλλου, το να βρεθούμε στη θέση του.

Πραγματικά πιστεύω ότι η ενσυναίσθηση είναι ο μόνος τρόπος για να αναπτυχθούμε: το να μάθουμε όχι μόνο να επικοινωνούμε τα συναισθήματά μας, αλλά να ακούμε τα συναισθήματα των άλλων.

Στη γραπτή επικοινωνία, και ειδικά στα social media, υπάρχει ούτως ή άλλως το χάσμα για το αν γινόμαστε πλήρως κατανοητοί ή αν κατανοούμε τι ακριβώς εννοούν με αυτά που μας γράφουν.

Χρησιμοποιούμε συχνά φράσεις, τις οποίες «μεταμφιέζουμε» και παρουσιάζουμε ευγενικές γράφοντας πρώτα «Καταλαβαίνω αυτό που λες…» ή «Ενδιαφέρουσα η άποψή σου…» όταν κάποιος μοιράζεται online μια προσωπική εμπειρία ή ιστορία και μετά «πετάμε τη βόμβα μας»…

1) «Καταλαβαίνω αυτό που λες……αλλά δεν θα συμφωνήσεις στο ότι…»

Το ζήτημα σε αυτή την πρόταση δεν είναι η συμφωνία. Είναι το «Αλλά» που το ξεκινά. Αυτό το «αλλά» παίρνει ολόκληρη την ιστορία κάποιου και στη συνέχεια προσπαθεί να διαλύσει ή να ακυρώσει εντελώς την εμπειρία του με τα δύο δευτερόλεπτα σκέψης του για το θέμα. Είναι αγενές. Προσπαθούμε να μπούμε σε μια συζήτηση που θα «παγιδεύσει» το συνομιλητή αποδεικνύοντάς του ότι κάνει λάθος.

Γιατί να απορρίπτουμε τις εμπειρίες των ανθρώπων; Ας πούμε «Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο έχω ακούσει για το θέμα. Θα το ξανασκεφτώ σίγουρα». Ποιος θα το πει αυτό βέβαια;;

2) «Καταλαβαίνω αυτό που λες……αλλά μήπως είναι αλήθεια ότι…»

Αυτό είναι παρόμοιο με το προηγούμενο, εκτός από το ότι υπονοεί, επιπλέον, ότι αυτό που λέει ο άλλος είναι αναληθές. Προσωπικές εμπειρίες είναι. Εάν θέλουμε να συζητήσουμε κάποιο μεγαλύτερο ζήτημα, ας ξεκινήσουμε μια συζήτηση κάπου αλλού, δε χρειάζεται να εκμεταλλευόμαστε την προσωπική ιστορία κάποιου επειδή νιώθουμε την ανάγκη να διορθώσουμε τα συναισθήματά του με τα γεγονότα μας.

Ενσυναίσθηση. Ενσυναίσθηση. Ενσυναίσθηση. Ας πούμε: «Πω πω, όλα όσα διάβασα για αυτό ήταν συγκλονιστικά. Είναι ωραίο να διαβάζω μια προσωπική εμπειρία, είναι κάτι που δεν το περίμενα. Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες.» Θα έλεγες κάτι τέτοιο;

3) «Καταλαβαίνω αυτό που λες……στην πραγματικότητα η ιστορία δείχνει ότι …»

Δεν μας ρώτησε κανείς. Εκτός αν μας ρώτησε. Έλα, όμως, που κανείς δε μας ρώτησε… Πρώτα απ ‘όλα, η λέξη «Στην πραγματικότητα» είναι ακόμη πιο απορριπτική από το «Αλλά». Το «αλλά» τουλάχιστον ακούγεται σαν αντεπιχείρημα, το «Στην πραγματικότητα» είναι μια διόρθωση. Υπάρχει διαφορά. Είναι αγενές και προσβλητικό. Αυτό ισχύει και για τη λέξη «πραγματικά» σε ένα επιχείρημα που βασίζεται σε σχόλια. Μιλάμε για κάποιον που μοιράζεται μια προσωπική εμπειρία. Με το να αναλύουμε στατιστικά στοιχεία, νιώθουν ότι αυτοί οι αριθμοί και τα γράμματα σε μια τυχαία σελίδα είναι πιο σημαντικά από τα συναισθήματά τους. Φαίνεται, επίσης, ότι λέμε «καλά, αν ήσουν λίγο πιο μορφωμένος δεν θα ένιωθες έτσι». Όπως και να το πούμε, μην το παιδεύουμε, είναι αγενές.

Ας πούμε αν θέλουμε: «Για κάποιο λόγο αυτό μου θυμίζει το τάδε περιστατικό. Μου είναι δύσκολο, βέβαια, να συγκρίνω την ιστορία σου με όσα γνωρίζω. Τα είπες τόσο αληθινά μέσα από τα δικά σου μάτια…» Κάπως καλύτερο;

4) «Καταλαβαίνω αυτό που λες…. …Αν το σκεφτούμε λογικά όμως …»

Καλά, σοβαρά; Δε θα μπω καν σε διαδικασία να το σχολιάσω… Ας πούμε: Τίποτα. Τίποτα απολύτως. Μην πούμε τίποτα. Απλά ας κάνουμε κάτι άλλο!

5) «Καταλαβαίνω αυτό που λες…. …Δεν θα ήταν καλύτερο να ασχοληθείς με…»

Αυτό είναι σκληρό. Αυτό λέει σε κάποιον ότι τα συναισθήματά του δεν έχουν αξία, δεν αξίζουν να σπαταλάμε το χρόνο μας γι’ αυτά… Ότι παίρνουν το «χώρο» από κάτι άλλο… σε ένα διαδίκτυο που είναι γεμάτο με τα πάντα, πολλά εκ των οποίων ανούσια και άχρηστα.

Αν κάποιος μας φέρει μπισκότα στο γραφείο, υπάρχει περίπτωση να τον κυνηγάμε για να του πούμε ότι αυτό είναι χάσιμο χρόνου; Ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο από το να μαγειρεύει;

Επίσης, είναι σαν να θεωρούμε δεδομένο ότι κάποιος μοιράζεται το τέλος μιας διαδικασίας που περνά. Συνήθως, όμως, δεν είναι έτσι. Ίσως δεν είναι εύκολο να προχωρήσει παρακάτω, ίσως το να μοιράζεται την εμπειρία του είναι το πρώτο πραγματικά μεγάλο (και δύσκολο) βήμα για αυτόν. Ίσως να νιώθει φόβο. Ό,τι φαίνεται σε εμάς ασήμαντο, γι’ αυτόν μπορεί να είναι ο κόσμος όλος.

Στο κάτω κάτω αν νιώθουμε ότι δεν αξίζει το χρόνο μας, γιατί να σχολιάσουμε;;;

Σε κάποιες περιπτώσεις, ίσως θέλουμε υποτίθεται να προστατεύσουμε άλλους που θα το δουν, αλλά αν είναι τα προσωπικά του συναισθήματα; Τα συναισθήματα κάποιου δεν είναι ποτέ ασήμαντα. Ας μην στείλουμε τίποτα. Δεν υπάρχει εναλλακτική.

Τις περισσότερες φορές που θα βρεθούμε μπροστά σε κάτι που καταθέτει ένας άλλος άνθρωπος δημόσια, έχουμε δύο επιλογές: να μη σχολιάσουμε τίποτα ή να πούμε απλά «ευχαριστώ που το μοιράστηκες», thanks for sharing που λέμε και στο χωριό μου!

Υπάρχουν συζητήσεις και υπάρχουν και ιστορίες. Οι ιστορίες δεν είναι συζητήσεις, δεν είναι θέμα διαφωνιών.

Να μην προσπαθήσουμε να συζητήσουμε την ιστορία κάποιου.

Αν θέλουμε να συζητήσουμε το θέμα της ιστορίας κάποιου ή ένα θέμα που συνδέεται με την ιστορία κάποιου, ας ξεκινήσουμε τη δική μας συζήτηση κάπου αλλού.

Να αφήσουμε ήσυχες τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων.

Αν δεν μπορούμε απλά να δείξουμε κατανόηση, τότε έχουμε μεγαλύτερα προβλήματα από το αν κάποιος θέλει να ανοίξει κουβέντα μαζί μας online ή όχι.

Πάρε το χρόνο σου

Όποιος με ακολουθεί στο Instagram πιθανώς είδε τη νέα μου αγάπη/εμμονή, τα podcasts. Μετά το @koritsimalama ξεκίνησα (στο Spotify) τα podcasts του #giatioxi τα οποία είναι και πάρα πολλά και πολύ χρήσιμα και πρακτικά!

Ένα από τα podcasts της Δέσποινας Κανάκογλου του #giatioxi ήταν για το χρόνο «Όταν κυνηγάς το χρόνο«, ηχογραφημένο τον Ιανουάριο του 2017. Η Κοινωνική Λειτουργός και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Ελισάβετ Αντωνιάδου μιλάει στο podcast για το πώς να αποφύγουμε την αίσθηση ότι τρέχουμε στη ρόδα του χάμστερ, πώς να κάνουμε μια παύση, πώς να «πάρουμε το χρόνο μας» μέσα στην πολυάσχολη καθημερινότητά μας.

Όλοι ζούμε ζωές γεμάτες ένταση, άγχος, γεμάτες με υποχρεώσεις, δραστηριότητες, συναντήσεις και εργασίες. Η διαρκής απασχόληση, ακόμα και την ώρα του «ελεύθερου χρόνου» φαίνεται να είναι ο νέος κανόνας στον 21ο αιώνα.

Συνεχής δράση και δραστηριότητα, κανένα διάλειμμα στο πρόγραμμά μας.

Για να λειτουργήσουν οι δεξιότητες και ικανότητές μας απαιτείται μια προοπτική που είναι δύσκολο να βρούμε όταν έχουμε το κεφάλι σκυμμένο κάτω, παλεύοντας με μια ατελείωτη λίστα υποχρεώσεων, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα λειτουργήσουν.

Για να συγκεντρωθούμε και να σκεφτόμαστε καθαρά και με διαύγεια χρειάζεται διάλειμμα, παύση.

Μπορεί, όντως, να μην έχουμε πάντα την επιλογή να διαγράψουμε υποχρεώσεις και to-dos από τα ημερολόγιά μας.

Όμως, μπορούμε να κάνουμε την επιλογή να καθαρίσουμε το μυαλό μας από τη συνηθισμένη ορμή του, που εμποδίζει τη δημιουργικότητα και τη ενσυνειδητότητα (mindfulness– αγαπημένη μου λέξη τον τελευταίο καιρό, θα γράψω κάποια στιγμή σχετικό άρθρο).

Και μόνο τα πρώτα βήματα προς τη συνειδητοποίηση της κατάστασης μπορούν να οδηγήσουν σε λίγο περισσότερο χώρο μέσα στην ημέρα μας.

Φυσικά και κάνω πολύ μεγάλη προσπάθεια για να είμαι έστω και λίγο πιο προσεκτική με τις ασχολίες μου και τον τρόπο που επιλέγω τον προγραμματισμό της καθημερινής μας ζωής, αν και ποτέ δεν ήμουν το άτομο που ήθελε να γεμίζει το πρόγραμμά του, αν δεν ήταν εντελώς απαραίτητο.

Όσο περνούν, όμως, τα χρόνια, οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν, η οικογένεια μεγαλώνει, εμείς αλλάζουμε και όλα γύρω μας τρέχουν ασταμάτητα.

Διψάμε για λίγη «ακινησία», λίγη «σιωπή». Δε φαίνεται να υπάρχει θόρυβος και χάος παντού;

Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος δεν πρόκειται να επιβραδύνει και να γίνει λιγότερο θορυβώδης απλώς και μόνο επειδή το θέλουμε. Πρέπει, λοιπόν, να δεσμευτούμε ότι θα αφιερώσουμε χρόνο για έστω και μια παύση. Η παύση είναι πραγματικά πολύτιμη. Τα διαλείμματα μέσα σε λίγα λεπτά, μας βοηθούν να βάλουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά, να σκεφτούμε τι νιώσαμε μέσα στη μέρα, τι μας αρέσει και τι όχι, να συνειδητοποιήσουμε τα θέλω μας.

Δεν ένιωθα πάντα έτσι. Υπήρχαν περίοδοι της ζωής μου που ήμουν πολύ συνηθισμένη σε όλο αυτό το θόρυβο: με έπαιρνε ο ύπνος με την τηλεόραση να παίζει, ήθελα να βγαίνω έξω για καφέ κλπ με όλους.

Τώρα την αναζητώ τη σιωπή, την ησυχία μου.

Και δυσκολεύομαι να καθίσω σε παρέα που δε νιώθω άνετα, που δε θα μπορέσω απλά να καθίσω χωρίς να χρειαστεί να πω κουβέντα (όσο παράξενο κι αν ακούγεται για μένα που μιλάω τόσο πολύ…)

Ισορροπία και ανανέωση

Η δύναμη της παύσης είναι ξεχωριστή: μας χαλαρώνει, μας αναζωογονεί και μας ενεργοποιεί για ώρες.

Στο podcast του #giatioxi, η Ελισάβετ Αντωνιάδου έλεγε ότι μπορεί τις πρώτες φορές που θα κάνουμε αυτήν την παύση, αυτό το εικοσάλεπτο «ραντεβού» με τον εαυτό μας, μπορεί να μη νιώσουμε τόσο ευχάριστα.

Μπορεί να βγουν στην επιφάνεια συναισθήματα πνιγμένα εδώ και καιρό, σκέψεις ακόμα και δυσάρεστες. Είναι, όμως, σωτήριο και απαραίτητο.

Χωρίς την παύση δε θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας για να μπορέσουμε να τον φροντίσουμε και καλύτερα.

Το να αφιερώνουμε χρόνο για να παραμείνουμε ακίνητοι και ήσυχοι, μόνοι με τον εαυτό και τις σκέψεις μας, μας δίνει την ευκαιρία να ανακτήσουμε την προσωπική μας ισορροπία, να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας.

Τι να κάνουμε, όμως, κατά τη διάρκεια της ημέρας;

Ενώ είναι εύκολο να πούμε θα κλείσω το τηλέφωνό μου και την πόρτα του γραφείου μου, υπάρχουν περισσότερα πράγματα που θα χρειαστεί να κάνουμε για να κάνουμε πραγματική, ουσιαστική παύση.

Καταρχάς, υπάρχει ο εξωτερικός θόρυβος, αυτό όλο που ακούμε στο περιβάλλον μας: ομιλίες, μουσική, αυτοκίνητα, μηχανήματα, ειδήσεις, τηλεόραση, διαφημίσεις.

Υπάρχει θόρυβος σχεδόν παντού. Κι όλος αυτός ο θόρυβος μάς προκαλεί υπερδιέγερση.

Πολλές φορές, μάλιστα, νιώθουμε ακόμα και ότι μας λείπει όλη αυτή η βαβούρα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο θόρυβος έχει ενσωματωθεί στα πολιτιστικά μας πρότυπα.

Υπάρχει, όμως, και ο εσωτερικός θόρυβος, ο θόρυβος μέσα μας. Μπορεί να βρισκόμαστε σε ένα ήσυχο δωμάτιο, αλλά να νιώθουμε σαν να μας μιλάει ένα τσούρμο από άτομα ταυτόχρονα, σαν να μας φωνάζουν στο μυαλό μας οι εκκρεμότητές μας.

Είναι οι φωνές στο κεφάλι μας που μας υπενθυμίζουν συνεχώς να κάνουμε το ένα, να σκεφτούμε το άλλο. Ο εσωτερικός μας θόρυβος είναι το πολυάσχολο σκεπτόμενο μυαλό μας εν δράσει, που αναπηδά συνεχώς από τη μία σκέψη στην άλλη και γεμίζει το μυαλό μας με συνεχή φλυαρία.

Για να ηρεμήσουμε από τον εξωτερικό θόρυβο

…μπορούμε πρακτικά να απενεργοποιήσουμε την τηλεόραση, το κινητό, να απομακρυνθούμε για λίγο από όσους φωνάζουν.

Τον εσωτερικό θόρυβο, όμως, δεν τον διώχνουμε εύκολα.

Ακόμα κι αν κάτι το αφήσουμε στην άκρη, μπορεί να νιώσουμε τύψεις μετά. Άλλο συναίσθημα που μας εμποδίζει να ηρεμήσουμε, να ξεχαστούμε.

Η διακοπή του εσωτερικού θορύβου, αυτή η πολυπόθητη εσωτερική γαλήνη και ηρεμία, απαιτεί περισσότερη προσοχή. Γι’ αυτό και το meditation, ο διαλογισμός θεωρείται απαραίτητος για να αδειάσει το μυαλό μας, όσο κι αν συχνά μας ακούγεται κάτι «περίεργο», ίσως κάτι δύσκολο, ίσως και «χάσιμο χρόνου» για κάποιους.

Υπάρχουν πολλές εφαρμογές (εγώ χρησιμοποιώ την Mindfulness και μου αρέσει πολύ), αλλά και αντίστοιχη σειρά στο Netflix (Headspace Guide to Meditation, «μια φιλική, ζωντανή ματιά στα οφέλη του διαλογισμού με τεχνικές και καθοδηγούμενο διαλογισμό για να ξεκινήσετε δυναμικά την πρακτική σας»).

Αν δεν μπορούμε να κάνουμε διαλογισμό με αυτόν τον καθοδηγούμενο τρόπο, μπορούμε να κάνουμε μια βόλτα κάπου ήσυχα και ή να ακούμε στη βόλτα μας την εφαρμογή του διαλογισμού ή να ακούμε αγαπημένα μας τραγούδια ή να μην ακούμε τίποτα. Σίγουρα όχι να μιλάμε στο τηλέφωνο ή να σερφάρουμε στο διαδίκτυο και τα social media.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Να περπατάμε παίρνοντας βαθιές ανάσες, βρίσκοντας ένα ρυθμό και νιώθοντας, απολαμβάνοντας κάθε βήμα. Μπορούμε να κάνουμε ένα ωραίο μπάνιο, να καθίσουμε στη βεράντα μας να πιούμε ένα ποτήρι κρασί (αν και δεν το πολυαγαπώ το κρασί προσωπικά, αλλά καλό κάνει…)

Δε χρειάζεται πολλή ώρα. Ακόμα και 10 λεπτά θα μας βοηθήσουν να αποφορτιστούμε.

Πρέπει να εξασκηθούμε σε αυτές τις παύσεις. Έστω και σε μικρά διαλείμματα 1-2 λεπτών κάθε ώρα.

Μπορούμε να εκμεταλλευτούμε στιγμές όπως το μπες-βγες στο αυτοκίνητο, τις στιγμές μεταξύ συναντήσεων ή κλήσεων, τις στιγμές που περιμένουμε το παιδί μας σε μια δραστηριότητα ή λίγο πριν τον ύπνο.

Μια ιδέα είναι να βάλουμε ακόμα και «υπενθύμιση παύσης» στο τηλέφωνό μας για να χτυπά με ήρεμο ήχο πχ κάθε ώρα.Μόλις γνωρίσετε την «εσωτερική αυτή σιωπή», δεν θα θέλουμε τίποτα άλλο. Θα το αναζητάμε όλο και περισσότερο.

Η αίσθηση κάθε σημείου του σώματός μας, η εστίαση σε συγκεκριμένα σημεία είναι μια άσκηση που θα μας δείξει το δρόμο να «αδειάζουμε» το μυαλό μας.

Να ξαπλώσουμε ή να καθίσουμε, να φέρουμε, για μια στιγμή, την προσοχή μας στα πόδια μας, τα χέρια μας, να τα προσέξουμε πώς αγγίζουν το έδαφος, να παρατηρήσουμε το πώς καθόμαστε στην καρέκλα ή στο πάτωμα, να νιώσουμε την καρδιά μας να χτυπά, να βρούμε τον παλμό μας κάπου στο σώμα μας.

Να δώσουμε μια μικρή προσοχή στο φυσικό ρυθμό της αναπνοής μας. Με το μυαλό μας να στηρίζεται στην αναπνοή μας, μπορεί να αρχίσουμε να παρατηρούμε μια αίσθηση «ευκολίας», «άνεσης».

Μπορεί να αρχίσουμε να παρατηρούμε, καθώς εκπνέουμε πλήρως, ότι υπάρχει λίγο λιγότερη ένταση. Λίγο λιγότερος θόρυβος.

Το ξέρω, μπορεί να πει κάποιος «τι μας λες, Βάσω, εδώ τρέχουμε σαν το Βέγγο!«.

Όμως, χωρίς αυτές τις τεχνικές θα «λαλήσουμε» που λέμε και στο χωριό μου! Στο podcast του #giatioxi λέει πολύ πετυχημένα η Ελισάβετ Αντωνιάδου «όπως κλείνουμε «ραντεβού» για να βρίσκουμε χρόνο με τον άνθρωπό μας, για να φροντίζουμε τη σχέση μας, έτσι πρέπει να φροντίσουμε και τη σχέση με τον εαυτό μας«. Self care το λέμε στο χωριό μου!!

Βέβαια, σε μια κοινωνία που δείχνει να εκτιμά τη νοοτροπία «όσο περισσότερα τόσο καλύτερα» και «μπορούμε να τα κάνουμε όλα», δεν είναι περίεργο που οι περισσότεροι από εμάς ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας νιώθουμε ότι πρέπει να έχουμε ένα χόμπι, να κάνουμε κάτι δημιουργικό, να μαθαίνουμε κάτι νέο.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο χάσιμο χρόνου και το χρόνο παύσης.

Το χάσιμο χρόνου θα μπορούσε να θεωρηθεί ως χρόνος που δεν προσθέτει αξία στη ζωή μας: μπορεί να ψάχνουμε στις επιλογές του Netflix τι να δούμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι πέρασαν 30 λεπτά και δεν είδαμε απολύτως τίποτα. Ή να μπούμε στο instagram ή στο Pinterest για να δούμε τα τελευταία posts και πριν το καταλάβουμε να έχουν περάσει πολλάαααα λεπτά (όχι εγώ, κάποια γνωστή μου…)

Ενώ, δηλαδή, δεν έχουμε χρόνο διαθέσιμο, ξοδεύουμε ανούσια λεπτά και ώρες.

Οπότε μπορούμε να χαρίσουμε λίγα λεπτά στον εαυτό μας για παύση πραγματική που θα μας «φορτίσει τις μπαταρίες μας»…

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο, όπου ένας ειδικός ψυχικής υγείας έγραφε ότι τα διαλείμματα είναι στιγμές ανακαλύψεων.

Όταν το σώμα έχει την ευκαιρία να ξεκουραστεί, τότε είναι πιθανό να είμαστε πιο παραγωγικοί, δημιουργικοί και να συνεχίσουμε τη ζωή μας με μια ανανεωμένη ενέργεια.

Το έχω ξαναγράψει σίγουρα: να τον φροντίζουμε τον εαυτό μας και να τον αγαπάμε.

Ειδικά για τις μανούλες, είναι ο μόνος τρόπος για να καταφέρουμε να φροντίσουμε και τους άλλους.

Δε χρειάζεται να προσθέτουμε συνεχώς υποχρεώσεις στο ημερολόγιό μας.

Να λέμε και όχι.

Κάνουμε αυτά που αγαπάμε και δίνουμε αξία στον όποιο ελεύθερο χρόνο μας και στο παρόν.

Σκεφτόμαστε ποιοι είμαστε και πώς φτάσαμε εδώ (παρελθόν), σκεφτόμαστε πού θέλουμε να φτάσουμε (μέλλον), όμως είμαστε εδώ τώρα.

Να το ζήσουμε το παρόν μας, να το νιώσουμε.

Όπως λέει ο συγγραφέας Myrko Thum: «Η παρούσα στιγμή είναι το μόνο πράγμα όπου δεν υπάρχει χρόνος. Είναι το σημείο μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Είναι πάντα εκεί και είναι το μόνο σημείο στο οποίο μπορούμε να έχουμε πρόσβαση εγκαίρως . Όλα όσα συμβαίνουν, συμβαίνουν στην παρούσα στιγμή. Όλα όσα συνέβησαν και θα συμβούν μπορούν να συμβούν μόνο στην παρούσα στιγμή. Είναι αδύνατο να υπάρχει κάτι έξω από αυτό

Πώς θα οργανωθώ για τη νέα σχολική χρονιά

Η νέα χρονιά ξεκινά και ενώ αρκετοί έχουμε στο νου μας «ας μην αρχίσουν αυτά τα μια-από-τα-ίδια άρθρα οργάνωσης και στόχων», για μένα αυτή η σχολική χρονιά όντως ξεκινά με ένα πλάνο που έχω στο μυαλό μου εδώ και λίγο καιρό και το οποίο παλεύω να φτιάξω (και να τηρήσω εννοείται!).

Η σχολική χρονιά που ξεκινά θα μου δώσει την ευκαιρία να εφαρμόσω όλα αυτά που διάβασα από την αρχή του 2021, όλα αυτά από τα οποία πήρα έμπνευση και έχω σημειώσει.

Έχω «σημειώσει» έγραψα μόλις κι αυτό είναι το νούμερο 1 στη λίστα των αλλαγών. Αν εξαιρέσεις τα βασικά της δουλειάς και λογαριασμούς, δε σημειώνω σχεδόν τίποτε άλλο, τουλάχιστον όχι με οργανωμένο και συνεπή τρόπο και δεν καταγράφω σαφώς όχι μόνο τους μακροπρόθεσμους στόχους μου, αλλά ούτε καν τους βραχυπρόθεσμους, τις καθημερινές μου εκκρεμότητες και υποχρεώσεις.

Έμπνευση μεγάλη σε όλη αυτή την προσπάθειά μου ήταν το koritsimalama, τόσο οι αναρτήσεις της στο blog, όσο και τα podcasts της (podcasts είναι αρχεία ήχου, σαν άρθρα τα οποία ηχογραφεί ο blogger, δεν τα γράφει) που άκουσα στο spotify.

Το Κορίτσι Μάλαμα είναι νηπιαγωγός, μαμά τριών, που αγαπά πολύ την οργάνωση, την παραγωγικότητα, την οικονομία, το διάβασμα και το χειροποίητο! Κάθε της ανάρτηση με βοηθά τόσο πολύ στο να βάζω σε σειρά ό,τι έχω να κάνω.

Ξεκίνησα, επίσης, πριν λίγες μέρες να διαβάζω μεταξύ άλλων και το «Φάε το βάτραχό σου» (Brian Tracy, Εκδ. Διόπτρα) και η αλήθεια είναι ότι με κινητοποίησε ακόμα περισσότερο.

Και όσο γραφικό κι αν ακούγεται, λοιπόν, η νέα σχολική χρονιά που ξεκινά, με το καλό, είναι για μένα η ευκαιρία που αναζητούσα για τη νέα αρχή μου.

Στόχος μου είναι να οργανώσω το χρόνο μου και τις υποχρεώσεις και δραστηριότητές μας, ώστε να μην αναβάλλω πράγματα που πρέπει να γίνουν, αλλά και να μην αναλώνομαι με τα μικρά και ανούσια, αφήνοντας πίσω τα σημαντικά και ουσιαστικά που θα μου δώσουν την ώθηση που θέλω, τόσο ψυχολογικά, όσο και στην πράξη (επαγγελματικά και στο σπίτι).

Γενικά, όπως ίσως έχω αναφέρει ξανά, δεν είμαι ο τύπος ανθρώπου που προγραμματίζει. Είμαι περισσότερο ο τύπος «πάμε και βλέπουμε», «βλέποντας και κάνοντας», ο «go-with-the-flow τύπος! Παρά τα όσα έχω αποπειραθεί να οργανώσω και τις λίστες και παραλίστες μου, είναι η αλήθεια.

Έχω διαπιστώσει, όμως, ότι, όταν αναγκάζομαι να οργανωθώ, λόγω προθεσμιών και γεμάτου προγράμματος, καταφέρνω πολλά περισσότερα και έχω μεγαλύτερη ενέργεια και εγρήγορση στο να καταφέρνω πράγματα και να είμαι αποδοτική.

Αυτή η χρονιά, μετά από δυο «μισές» σχολικές χρονιές και καραντίνες, με βρίσκει με μια κόρη στην τετάρτη δημοτικού, ένα γιο στην τρίτη δημοτικού, ένα πιτσιρίκι στον παιδικό, αγγλικά για την κόρη μου και ό,τι δραστηριότητα αθλητική θέλουν τα μεγάλα μου παιδιά (αν μας το επιτρέψουν οι συνθήκες τελοσπάντων). Είναι η πρώτη χρονιά με αγγλικά και γενικά δεν έχουμε ακόμα φορτωμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων, όμως τώρα είναι που πρέπει να γίνει η αρχή για ένα ολοκληρωμένο πλάνο που θα μας κρατά συνεπείς. Τα επόμενα χρόνια πιθανότατα οι δραστηριότητες και οι υποχρεώσεις θα είναι περισσότερες, οπότε θα πρέπει να «το έχουμε βρει».  

Δραστηριότητες, βέβαια, έχει και η μαμά με τον μπαμπά, εκτός της δουλειάς που συχνά μας «κουβαλιέται» και στο σπίτι. Καταρχάς, η μαμά θα πάει -καλώς εχόντων των πραγμάτων και της covid πραγματικότητας- στον κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας και έχει σίγουρα τρεις προπονήσεις μέσα στην εβδομάδα, λογικά και πιλάτες και blog και αρθρογραφία για το τοπικό ειδησεογραφικό site και σύλλογο γονέων και σύλλογο δρομέων και όλα τα to-dos του σπιτιού… Χαμός…

Πιστεύω, όμως, ότι «το’χω»!

Και μου πήρε μόλις 15 χρόνια! 😁😁😁

Με κάποιες δοκιμές και (πολλά) λάθη, αποφάσισα να ακολουθήσω τα παρακάτω «tricks » που (ευελπιστώ τουλάχιστον) θα με βοηθήσουν να διατηρώ την ψυχραιμία μου και την πορεία μου σταθερή μόλις ξεκινήσουν τα σχολεία.


Φτιάχνω ένα μεγάλο ημερολόγιο

Μου αρέσουν πολύ οι εφαρμογές με ημερολόγια (πχ το google calendar), αφού μπορώ να καταγράφω τις δραστηριότητες της οικογένειας, να τις κοινοποιώ στον άντρα μου, να βάζω υπενθυμίσεις για όσα έχω να κάνω στη δουλειά και να τα συγχρονίζω με τον υπολογιστή μου, το κινητό μου κλπ.

Αλλά πάνω από όλα μου αρέσει το χαρτί. Αχ πόσο μου αρέσει το χαρτί. Σε Α3 τύπωσα ένα απλό μηνιαίο ημερολόγιο με χώρο για σημειώσεις στην κάθε μέρα.
Πέρυσι είχα βάλει ασπροπίνακα αλλά δεν το χρησιμοποιήσαμε τόσο πολύ…
Σε αυτό το χαρτί θα καταγράφονται όλες οι υποχρεώσεις της οικογένειας, ακόμα και «καφές μαμάς με φίλες της (!!)» ώστε όλοι στην οικογένεια να γνωρίζουν αν το απόγευμά μας για παράδειγμα είναι ή όχι ελεύθερο. Έχουμε κανονίσει πολλές φορές κάτι, ξεχνώντας κάτι άλλο ήδη κανονισμένο!

Φτιάχνω λίστες

Αποφάσισα να έχω μια μεγάλη λίστα με πράγματα-σκέψεις που θέλω να κάνω, που είδα και μου άρεσαν κλπ. Μέχρι τώρα τα σημείωνα λίγα από δω, λίγα από κει, κάποια στην εφαρμογή του google keep στο κινητό, κάποια στις Σημειώσεις στο viber, κάποια σε ένα μπλοκάκι, κάποια στο καθημερινό ημερολόγιο του γραφείου, κάποια σαν Πρόχειρα (drafts) στο gmail.

Αφού, λοιπόν, αγαπώ τόσο το να γράφω, έχω πλέον ένα σημειωματάριο και εκεί καταγράφω συγεντρωμένες όλες τις ιδέες μου, στόχους κλπ.

Στόχος είναι να διαχωρίσω αυτή τη μεγάλη λίστα σε στόχους εποχής (όπως η bucket list που φτιάχνει ανά εποχή το koritsi malama που πολύ με βόλεψε σαν ιδέα), σε μηνιαίους στόχους, σε εβδομαδιαίους και, εννοείται, καθημερινούς.

Θα επιμερίζω κάθε στόχο σε υλοποιήσιμα μέρη και θα τους επιτυγχάνω σταδιακά, βήμα-βήμα. Ακούγεται πολύπλοκο, αλλά δεν είναι πιο πολύπλοκο από το να τα έχω όλα στο μυαλό μου συγκεχυμένα.

Όταν τα γράφω, πηγαίνουν ένα βήμα πιο κοντά στο να γίνουν πράξη. Αν δεν τα κάνω σιγά σιγά, θα είναι στόχοι ανέφικτοι, μακρινοί, στόχοι που θα μου φαίνονται βουνό και θα με «πλακώνουν».

Φυσικά, θα χρειαστεί να διαθέτω χρόνο στην οργάνωση και στο πλάνο αυτό, όμως, όπως διάβασα και στο βιβλίο «Φάε το βάτραχό σου»: «όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνετε στη δημιουργία λίστας τόσο πιο αποτελεσματικοί θα γίνετε«. Αυτό σημαίνει ότι όσο περνά ο καιρός, ακόμα κι αν ο χρόνος σχεδιασμού είναι περισσότερος, γλιτώνουμε πολύ χρόνο στην υλοποίηση των στόχων μας και γινόμαστε πιο αποδοτικοί, κάνουμε περισσότερα. 

Φτιάχνω χρονοδιάγραμμα

Όσο «πιεστικό» ή αγχωτικό κι αν ακούγεται, πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο, αλλιώς θα αναβάλλω και θα γυρίζω συνέχεια γύρω από τις ίδιες υποχρεώσεις: ραντεβού με γιατρούς που όλο «θα κανονίσω», αγορές που «κάποια στιγμή θα τις κάνω» κλπ κλπ.
Γιατί αν το καλοσκεφτούμε υπάρχει χρόνος. Απλά είναι κρυμμένος σε άσκοπες ώρες στην τηλεόραση, σε συνεχείς (επανα)προγραμματισμούς για πράγματα που αναβάλλουμε, σε διαρκές mindless scrolling στα social media και στο ίντερνετ.

Ο χρόνος μας πρέπει να ξοδεύεται, να τον διαχειριζόμαστε σαν τα χρήματά μας. Να διαθέτουμε σοφά κάθε λεπτό. Αν δε διαθέσω κάθε λεπτό ή ώρα σε ένα συγκεκριμένο σκοπό, δε θα μπορέσω να κάνω αυτά που θέλω.

Το koritsi malama έχει μια ωραία πρόταση για 15λεπτα tasks που μας βοηθούν να γίνονται πιο εύκολα εφικτοί, απτοί οι στόχοι μας, πχ πλύσιμο πιάτων σε δυο μέρη αν είναι πάρα πολλά.

Φυσικά, δε γεμίζω κάθε λεπτό του προγράμματός μου με κάτι. Δε θα γράψω στο πρόγραμμα της μέρας «παιχνίδι με τα παιδιά» 16.00-16.30. Αλλά αφού στους κύριους στόχους μου έχω να απολαμβάνω το χρόνο με τα παιδιά μου, θα αφήσω κενό χρόνο το απόγευμα για να πάμε καμιά βόλτα ή να παίξουμε κανένα επιτραπέζιο.

Και εννοείται ότι θα συμβούν και τα απρόοπτα, αλλά καλύτερα να συμβούν ενώ έχουμε προετοιμαστεί για τη μέρα μας, παρά να εμφανιστούν τινάζοντας εντελώς στον αέρα τις λοιπές υποχρεώσεις.

Μακάρι να καταφέρουμε αυτή τη χρονιά, χαμογελαστά απογεύματα και λιγότερη οθόνη και όμορφες ιστορίες και επιτραπέζια και παζλ και σωστές ώρες ύπνου. Θα δούμε πώς θα πάει, αλλά το σίγουρο είναι ότι αν το προσπαθήσω έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει.

Σωστή προετοιμασία

Ο πιο σίγουρος τρόπος για να κυλήσει ομαλά η μέρα είναι η προετοιμασία. Έχω στο νου μου (και στη λίστα με τους εβδομαδιαίους στόχους μου) να φτιάχνω αρχικά μια λίστα με τα μαγειρέματα της εβδομάδας και τα σνακ του σχολείου.

Με τον τρόπο αυτό θα γνωρίζω από πριν τι θα πρέπει να αγοράσω από το σούπερ μάρκετ (και πόσα χρήματα θα χρειαστούν) και δε θα χρειάζεται να τρέχω τελευταία στιγμή να βρω τι θα στείλω στο σχολείο ή τι θα φτιάξω για μεσημεριανό την ώρα που τα παιδιά ήδη έχουν γυρίσει πεινασμένα από το σχολείο.
Το μεσημεριανό το ετοιμάζω από την προηγούμενη μέρα ούτως ή άλλως εκτός κι αν είναι πχ μακαρόνια που δεν αργούν.

Χρησιμοποιούμε πολύ και την κατάψυξη. Όταν αγοράζουμε κιμά ή μοσχάρι, θα φτιάξουμε όλη την ποσότητα κιμά ή κοκκινιστό μοσχάρι κλπ και θα τα βάλουμε στην κατάψυξη σε ποσότητες για ένα οικογενειακό γεύμα, οπότε χρειάζεται μόνο ζέσταμα.

Προετοιμασία χρειάζεται και στα ρούχα, που σημαίνει ότι από Παρασκευή και Σάββατο θα πρέπει να μπουν τα πλυντήρια, στεγνωτήρια κλπ για να έχουμε ρούχα για την εβδομάα που έρχεται.

Και φυσικά, θα φτιάχνω το πλάνο για τη νέα εβδομάδα με βάση τις υποχρεώσεις του μήνα και όλες τις υποχρεώσεις της προηγούμενης εβδομάδας που δεν κατάφερα να πραγματοποιήσω.

Ξεκαθάρισμα και πάλι ξεκαθάρισμα

Για να είμαι συνεχώς σε τάξη στο σπίτι – και δεν εννοώ να είναι στην εντέλεια, αλλά να ξέρουμε πού είναι το καθετί 😁- θα πρέπει να είμαι σε εγρήγορση όσον αφορά τα πράγματά μας.

Αν πχ έχω κάνει παραγγελίες online δε θα πρέπει να έχω για μια βδομάδα τα δέματα μέσα στο σπίτι μισάνοιχτα… (μέχρι τώρα το έκανα… 🤭), ούτε φακέλους από το ταχυδρομείο ή έγγραφα της δουλειάς ή φυλλάδια αγορών κλπ.

Αυτό σημαίνει οι πάγκοι μας, τα hot spot σημεία του σπιτιού μας, εκεί δηλαδή που συνηθίζουμε να αφήνουμε «προσωρινά» κάποια πράγματα να ξεκαθαρίζονται πχ κάθε βράδυ σε ένα 10λεπτο μάζεμα. Σε αυτό μπορεί να βοηθήσει όλη η οικογένεια. Βασικός κανόνας για να μαζευτεί γρήγορα η ακαταστασία είναι «κάθε πράγμα έχει τη θέση του» οπότε και ξέρω αμέσως πού θα το βάλω.

Το σημειωματάριο είναι ο βασικός οδηγός για να γίνουν όλα όσα θέλουμε. Ξέρω ότι αν κάνω ένα πλάνο, μπορώ να κάνω σπουδαία πράγματα, ακόμα κι αν η μέρα δε με «υπακούει».

Πραγματικά, θέλω αυτή τη χρονιά να καταφέρω όσα περισσότερα μπορώ.

Να κάνω πράγματα που θεωρούσα μέχρι τώρα ότι δεν προλαβαίνω.

Ελπίζω να αποκτήσουμε νέες συνήθειες που θα «μείνουν», να έχουμε χρόνο ποιοτικό, μεγαλύτερη ηρεμία.

Ελπίζω να μην αναλώνουμε χρόνο ανούσια και να εκμεταλλευόμαστε τον κοινό μας χρόνο όσο καλύτερα μπορούμε.

Και κάτι τελευταίο.

Δεν υπάρχει περίπτωση να τα προλάβουμε όλα. Είναι δεδομένο.

Είναι τόσα αυτά που θέλουμε να κάνουμε, που θα θέλαμε να κάνουμε, που θα μας άρεσε να κάνουμε, που θεωρούμε ότι θα μας ταίριαζαν…

Όμως, πρέπει να βάλουμε προτεραιότητες.

Δε θα γίνουν όλα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας.

Ας διαλέξουμε αυτά που αξίζουν, αυτά που θα μας κάνουν καλύτερους, αυτά που θα μας κάνουν χαρούμενους, αυτά που αγαπάμε πραγματικά, αυτά που θα μας δώσουν μια όμορφη, πολύχρωμη ζωή.

Εσύ πώς οργανώνεσαι;

Όταν δεν έχουμε διάθεση

Κατά καιρούς όλοι έχουμε μέρες που βγαίνουμε off, που νιώθουμε εξάντληση ή χωρίς διάθεση για πολλά πολλά.Ίσως δεν κοιμηθήκαμε καλά το προηγούμενο βράδυ, ή ίσως οι μέρες στη δουλειά να μην είναι αυτή την περίοδο τόσο ενδιαφέρουσες. Ή ίσως δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη εξήγηση και απλά είμαστε «κάπως».

Εννοείται πως είναι φυσιολογικό, εννοείται πως είναι οκ. Δεν μπορούμε να είμαστε συνεχώς «μες στην τρελή χαρά». Ούτε να πιέσουμε τον εαυτό μας σε αυτή την «αναγκαστική θετική ενέργεια».

Το κίνητρό μας πέφτει, η διάθεσή μας πέφτει, η ενέργειά μας πέφτει…

Όλοι έχουμε περιόδους υψηλής ενέργειας όπου η παραγωγικότητα μάς έρχεται εύκολα… Αλλά υπάρχουν και οι μέρες, ή και εβδομάδες, που ό,τι και να έχουμε προγραμματίσει να κάνουμε, μας φαίνεται βουνό και τίποτα δεν είναι εύκολο…

Αλλά δυστυχώς … εκτός αν είμαστε πραγματικά άρρωστοι, όλοι μας πρέπει να εμφανιστούμε στη δουλειά και να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας, ανεξάρτητα από το πόσο κουρασμένοι είμαστε ή πόσο κουρασμένοι νιώθουμε.

Είναι στιγμές σαν αυτές που πρέπει να βρούμε αυτό το κίνητρο μέσα μας. Δεν είναι εύκολο και κάποιες φορές ακούγεται μια από τα ίδια ή ουτοπικό.

Δεν μπορούμε να «πατήσουμε ένα κουμπί» και να είμαστε χαρούμενοι και γεμάτοι ενέργεια.

Όμως, αν όντως πρέπει να βρούμε το κουράγιο να ξεπεράσουμε κάπως ευκολότερα αυτή τη φάση, ίσως υπάρχουν μικρές κινήσεις που πιθανώς να μας κινητοποιήσουν.

1) Απλώς ξεκινάμε

Έχω παρατηρήσει αρκετές φορές ότι όταν έχω μια σημαντική δουλειά να κάνω, μου έρχεται η διάθεση για άλλες δουλειές που άφηνα καιρό: αχ και θα ήταν σήμερα η τέλεια ευκαιρία να κάνω ξεκαθάρισμα στο σπίτι ή να διαβάσω ένα βιβλίο που ήθελα κλπ.

Οπότε αργώ ή αναβάλλω αυτό που πρέπει να κάνω και μετά αγχώνομαι περισσότερο όσο το καθυστερώ…

Ο εγκέφαλός μου μου παίζει παιχνίδια. Και δεν το κάνω μόνο εγώ αυτό. Διάβασα για μια μελέτη του Δρ John Bargh, βραβευμένου ερευνητή ψυχολογίας, η οποία επιβεβαίωνε ακριβώς αυτό: πριν ξεκινήσουμε σε ένα μεγάλο έργο, ο εγκέφαλός μας επιχειρεί να προσομοιώσει την πραγματική, παραγωγική εργασία εστιάζοντας σε μικρές, όχι τόσο σημαντικές εργασίες. Το αποτέλεσμα; Δεν ξεκινάμε με τις πιο σημαντικές εργασίες. Και όσο περισσότερο καθυστερούμε, τόσο πιο αγχωμένοι αισθανόμαστε.

Οπότε ίσως να μην χρειάζεται να βρούμε κίνητρο σε τέτοιες περιπτώσεις, απλά να «πάρουμε μπρος» και να δουλέψουμε στο απαιτούμενο project. Έτσι, θα νιώσουμε πιο γρήγορα συγκεντρωμένοι και παραγωγικοί.

2) Φτιάχνουμε μια λίστα (με το σωστό τρόπο)

Όταν η ενέργειά μας είναι χαμηλή, μπορεί να είναι δύσκολο να μπούμε σε αυτήν την νοοτροπία. Έτσι, όταν νιώθουμε ότι σερνόμαστε, ας σταματήσουμε αυτό που κάνουμε και ας αφιερώσουμε λίγα λεπτά για να φτιάξουμε μια νέα λίστα υποχρεώσεων ή να επεξεργαστούμε ξανά αυτήν που έχουμε ήδη.

Αυτό είναι κάτι που το παλεύω ακόμα. Αλλά όπως δείχνουν οι μελέτες όταν γράφουμε τους στόχους μας, είναι πιο πιθανό να τους επιτύχουμε. Αυτό το μικρό βήμα όχι μόνο μπορεί να βοηθήσει την παραγωγικότητά μας, αλλά μπορεί επίσης να βοηθήσει να απαλλαγούμε από αυτό το άβολο, ανήσυχο συναίσθημα που έχουμε όταν καθυστερούμε.

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι για μια λίστα υποχρεώσεων και εκκρεμοτήτων και αυτό που λειτουργεί για εμάς, δε σημαίνει ότι λειτουργεί και για το φίλο μας. Αλλά, σε γενικές γραμμές, υπάρχει μια ομοιότητα στο πώς οι περισσότεροι από εμάς γράφουν τις λίστες τους: συνήθως βάζουμε τις ευκολότερες εργασίες πρώτα και τις «τρομακτικές εργασίες» τελευταίες.

Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να ξεμπερδέψουμε με τα πρώτα και να νιώσουμε πολύ καλά. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Charles Duhigg, το να κρατάμε για το τέλος τα δύσκολα, αυξάνει το άγχος και δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα.

Για να παρακινηθούμε πιο αποτελεσματικά, ο Duhigg προτείνει να καταγράφουμε το «δύσκολο» στόχο μας και να τον «σπάμε» σε μικρά, πρακτικά και μετρήσιμα βήματα.

3) Δεσμευόμαστε μπροστά σε άλλους

Σε κανέναν από εμάς δεν αρέσει να φαίνεται αναξιόπιστο μπροστά σε άλλους. Κατά πάσα πιθανότητα, εάν έχουμε υποσχεθεί να κάνουμε κάτι «δημόσια», έχουμε περισσότερες πιθανότητες να το επιτύχουμε. Όπως βλέπουμε συχνά να συμβαίνει και με τις #challenges στα #socialmedia και αυτό το αίσθημα ευθύνης απέναντι στους #followers .

Δεν χρειάζεται, εννοείται να δημοσιοποιήσουμε τους στόχους μας στο διαδίκτυο. Αρκεί να τους μοιραστούμε με συναδέλφους ή φίλους και συγγενείς. Η ενημέρωση στο φίλο μας για την πορεία της εργασίας μας είναι ένα κίνητρο για να θέλουμε να κάνουμε βήματα προς την ολοκλήρωσή της.

4) Αλλάζουμε χώρο

Στο χώρο των διαφημίσεων προϊόντων, θυμάμαι είχαμε κάνει ολόκληρο μάθημα για το χώρο που βρίσκεται κάθε προϊόν και είχαμε μελετήσει περίπτωση κατά την οποία αν μια καφετέρια άλλαζε θέση σε συγκεκριμένα προϊόντα μπορούσε να ωθήσει τους καταναλωτές σε πιο υγιεινές συνήθειες. Πχ αν δίπλα στο ταμείο είχε νερό ή μπάρες και όχι αναψυκτικά ή καραμέλες, οι περισσότεροι θα αγόραζαν νερό ή μπάρα.

Ο χώρος που βρίσκεται ή γίνεται κάτι σίγουρα μας επηρεάζει. Εννοείται πως δεν μπορούμε να «μετακομίσουμε» τη δουλειά μας αν δουλεύουμε σε συγκεκριμένο γραφείο για παράδειγμα, όμως, μπορούμε ίσως να δοκιμάσουμε την αλλαγή σε άλλες υποχρεώσεις μας.

Σύμφωνα με την έρευνα του Duhigg, που ανέφερα και παραπάνω, το φυσικό μας περιβάλλον είναι ένας από τους πιο ισχυρούς οδηγούς των συνηθειών και των συμπεριφορών μας.

Ο Duhigg λέει ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή αναθέτουμε ψυχικά συμπεριφορές, συνήθειες και ρουτίνες σε συγκεκριμένες τοποθεσίες, όπως το κρεβάτι μας για ύπνο, γραφείο για εργασία, καναπές για χαλάρωση.

Αν θέλουμε πραγματικά να συγκεντρωθούμε, αλλά δεν μπορούμε, ας δοκιμάσουμε να αλλάξουμε χώρο. Κάποια φάση του blogging, είχα δοκιμάσει να γράφω άρθρα σε καφετέρια γιατί στο σπίτι δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ εύκολα.

Στη δουλειά, όταν δυσκολεύομαι να πάρω μπρος, πάω μια βόλτα στον περιβάλλοντα χώρο (ευτυχώς δουλεύω δίπλα στην εξοχή) και επιστρέφω -όχι με σούπερ διάθεση- τουλάχιστον με μεγαλύτερη ευκολία συγκέντρωσης.

5) Ακούμε μουσική

Καλά αυτό έπρεπε να το γράψω σαν νούμερο ένα. Η μουσική με παρακινεί. Μου αλλάζει τη διάθεση όσο τίποτα. Στο κάτω κάτω γιατί ακούμε μουσική όταν τρέχουμε ή όταν κάνουμε γυμναστική; Επειδή μας δίνει ενέργεια.

Δεν έχουμε απλώς μια συναισθηματική αντίδραση όταν ακούμε μουσική. Έχουμε μια φυσική αντίδραση. Όταν η ταχύτητα ή η ένταση της μουσικής αυξάνεται, ο παλμός μας και η αναπνοή μας επιταχύνονται. Ιδανικά για φυσική άσκηση.

Αλλά βοηθάει και για να νιώσουμε καλύτερα και αναζωογονημένοι όταν νιώθουμε κουρασμένοι ή βαριόμαστε. Όχι μόνο θα μας βοηθήσει να εστιάσουμε, να συγκεντρωθούμε ξανά, αλλά και να τραβήξουμε την προσοχή μας μακριά από τις αρνητικές πτυχές οποιουδήποτε έργου κάνουμε.

6) Διαλογισμός

Δεν έχω δοκιμάσει να κάνω διαλογισμό, πέρα από κάνα δυο επεισόδια meditation που είδα στο Netflix και μπορώ να πω ότι μου άρεσε.

Αλλά πραγματικά αν το σκεφτούμε, είναι απαραίτητος. Ξεκουράζουμε τους μύες μας μετά από μια σκληρή προπόνηση χωρίς δεύτερη σκέψη, αλλά περιμένουμε ο εγκέφαλός μας να λειτουργεί κάθε ώρα, κάθε μέρα.

Δε βγαίνει νόημα.

Το να αφιερώσουμε δέκα ή είκοσι λεπτά από την εργάσιμη ημέρα σας για να διαλογιστούμε είναι ένας πολύ καλός τρόπος για διάλειμμα – ειδικά όταν χάνουμε τη διάθεση και το κίνητρό μας και νιώθουμε κουρασμένοι.

Για εμάς που δεν έχουμε εμπειρία στο διαλογισμό, υπάρχουν πολλές εφαρμογές στο κινητό που θα μας βοηθήσουν και θα μας καθοδηγήσουν (βλ. Headspace, Calm κλπ).

7) Συζητάμε (ακόμα και με τον εαυτό μας)

Μερικές φορές, ένα σύντομο διάλειμμα για να μιλήσουμε με ένα φίλο μας (ή ένα συνάδελφο αν είμαστε στη δουλειά) μπορεί να είναι αρκετό για να μας αναζωογονήσει για αρκετές ώρες.

Αυτό είναι το νούμερο ένα τώρα που το ξανασκέφτομαι…

Εάν δυσκολευόμαστε πραγματικά, μπορούμε να δοκιμάσουμε να τους ζητήσουμε συμβουλές σχετικά με τον επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων μας.

Εάν εργαζόμαστε από το σπίτι ή κανένας δεν είναι διαθέσιμος, μπορούμε να αλλάξουμε για λίγο το χώρο που ήμασταν (βλ. Νο 4).

8) Τρώμε κάτι που μας δίνει ενέργεια

Το φαγητό είναι καύσιμο για τον εγκέφαλο και το σώμα μας. Αυτό που τρώμε – και όταν το τρώμε – έχει άμεσο αντίκτυπο στην απόδοσή μας στην εργασία.

Η θέλησή μας είναι ένας περιορισμένος πόρος και εξαντλείται όλη την ημέρα, αλλά μπορεί να ενισχυθεί από ό,τι τρώμε.

Αλλά δεν εννοούμε υπερβολές και ετοιματζίδικα. Μια μπανάνα, ή άλλα φρούτα, γιαούρτι αρκεί για να μας βοηθήσει να αναζωογονήσουμε τη δύναμη του εγκεφάλου μας.

9) Άσκηση και πάλι άσκηση

Μπορεί να μην είναι διαδεδομένο να πηγαίνουμε στο διάλειμμα της δουλειάς μας για γυμναστική όπως βλέπουμε στις ταινίες, όμως και το να περπατάμε στο δρόμο από υποχρέωση σε υποχρέωση, ή στο γραφείο είναι πολύ σημαντικό.

Η τακτική άσκηση μπορεί να κάνει θαύματα για την υγεία μας, την ευτυχία μας, καθώς και τα επίπεδα παραγωγικότητας και ενέργειας στην εργασία. Ισχύει πραγματικά.

Ειδικά αν δουλεύεις μπροστά σε υπολογιστή είναι απαραίτητο να ξεφεύγεις ενδιάμεσα.

Ακόμα κι αν είμαστε κουρασμένοι, η άσκηση όντως βοηθάει. Δε μας κουράζει περισσότερο. Η άσκηση είναι ένας τρόπος για τους ανθρώπους να αισθάνονται πιο ενεργητικοί.

10) Παίρνουμε έναν υπνάκο

Από τους πιο διαδεδομένους τρόπους και πολύ αποτελεσματικός. Με τον υπνάκο απελευθερώνουμε τη φυσική ενέργεια του εγκεφάλου μας, αρκεί να μην το παρακάνουμε: κοιμόμαστε τη σωστή διάρκεια και τη σωστή ώρα της ημέρας.

Λένε ότι η καλύτερη ώρα είναι μεταξύ 13.00-15.00 και διαρκούν 20 με 40 λεπτά.

Αν κοιμηθούμε αργότερα, το βράδυ θα δυσκολευτούμε να κοιμηθούμε, ενώ αν κοιμηθούμε περισσότερη ώρα, ο ύπνος είναι βαθύτερος και το πιθανότερο είναι να ξυπνήσουμε σε σύγχυση.

Κι αν δε λειτουργεί;

Εάν έχουμε δοκιμάσει μερικές από αυτές τις τακτικές και καμία από αυτές δεν μας βοηθά να εστιάσουμε ξανά και να πάρουμε τα πάνω μας, πρέπει να προσέξουμε: Μπορεί να είμαστε υπερβολικά κουρασμένοι, εξαντλημένοι.

Η εξάντληση, αυτό το λεγόμενο burnout, είναι μια κατάσταση που δημιουργεί χρόνιο στρες, οδηγεί σε σωματική και συναισθηματική κόπωση, κυνισμό και απόσπαση και συναισθήματα αναποτελεσματικότητας και έλλειψης επίτευξης.

Παρόλο που οι άνθρωποι βιώνουμε την εξάντληση με διαφορετικό τρόπο, ένα ενδεικτικό σημάδι είναι όταν βιώνουμε ταυτόχρονα εξάντληση, κυνισμό και αναποτελεσματικότητα.

Να έχουμε στο νου μας ότι δεν είναι κακό να προσαρμόζουμε την εργασία μας, τις υποχρεώσεις μας ανάλογα με το κίνητρο που έχουμε κάθε φορά.Κι αν αισθανόμαστε έντονα αυτά τα συμπτώματα του burnout, πρέπει να προσέξουμε πολύ και να αφιερώσουμε συγκεκριμένο χρόνο για αποσύνδεση και χαλάρωση – και ακόμη και να κάνουμε διακοπές αν μπορούμε.

Θα επιστρέψουμε δριμύτεροι και πιο παραγωγικοί.

Δεν υπάρχει η τέλεια μαμά

«Μα καλά πώς τα προλαβαίνεις όλα; Είσαι η τέλεια μαμά!»

Να σου πω κάτι; Κι, όμως, δεν είμαι. Καμία δεν είναι. Γιατί δεν υπάρχει τέλεια, σούπερ μαμά.

Ή μάλλον καλύτερα:

Όλες οι μαμάδες είναι τέλειες, όσα και να κάνουν, όσα και να καταφέρνουν ή να μην καταφέρνουν.

Το να γίνεις μαμά αλλάζει τον κόσμο σου με χιλιάδες τρόπους.

Το να αποκτήσεις υπερδυνάμεις δεν είναι ένας από αυτούς.

Ξεκινήσαμε ένα ταξίδι που δεν τελειώνει, χωρίς χάρτη, χωρίς εγχειρίδιο οδηγιών, κάποιες φορές και χωρίς την ανταπόκριση και αναγνώριση που θα θέλαμε ή που επιζητούμε.

Μερικές φορές, με λένε χαριτολογώντας supermom, ή και εγώ η ίδια χρησιμοποιώ το hashtag #supermom σε κάποιες αναρτήσεις μου.

Φυσικά, εννοείται πως δεν είμαι supermom, με την έννοια της τέλειας μαμάς.

Η supermom είναι ένας μύθος…

Και αυτό που λέω όταν ακούω τέτοια, είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να γίνουμε supermom, γιατί είναι μια συνταγή που θα μας απογοητεύσει, θα μας εξουθενώσει…

Η προσπάθεια να γίνουμε σούπερ μαμά θα δημιουργήσει μόνο ενοχές, ντροπή και στεναχώρια στην καθημερινότητά μας, γιατί θα χρειαστούμε ενέργεια, χρόνο και …ψυχή που δε χρειάζεται να δαπανηθούν…

Και αν έχουμε παγιδευτεί πραγματικά σε αυτό το «μυθικό πλάσμα», θα αναγκαστούμε να παραμελήσουμε τις πιο πολύτιμες σχέσεις μας, να αγχωθούμε ξανά και ξανά.

Και καλό θα ήταν να μην έχουμε στο νου μας τα πρότυπα που βλέπουμε στα social media.

Απλά δεν είναι αληθινά… Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Και αυτό είναι λυπηρό. Επειδή πληρώνουν υψηλό τίμημα για κάτι που δε θα τους επιστραφεί ποτέ.

Είναι μια παγίδα.

Το να μας θεωρούν supermom δεν θα μας κάνει ευτυχισμένες ως γυναίκες, δε θα μας κάνει επιτυχημένες ως μητέρες.

Το παιδί μας ΔΕΝ θέλει σούπερ μαμά!

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τα καταλαβαίνει και να τα υποστηρίζει, ακόμα και για πράγματα για τα οποία δεν ενδιαφέρεται καθόλου.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τα επαινεί, να τα ακούει.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να μην είναι ποτέ πολύ κουρασμένη ή απασχολημένη για να περάσει χρόνο μαζί τους.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να είναι αληθινή, να απαντά με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις τους.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να πιστεύει σε εκείνα και να τα διδάσκει να υπερασπίζονται αυτό που πιστεύουν.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να είναι διασκεδαστική. Να τους κάνει να γελάνε και τους λέει ιστορίες για τα παιδικά της χρόνια.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τους δίνει αγκαλιές και φιλιά και να λέει ότι τους αγαπά.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τους υπολογίζει και να μην τους φέρεται σαν μωρά.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τους προετοιμάζει για το μέλλον.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τους αφήνει να έχουν χρόνο να παίξουν και να είναι δημιουργικοί.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να είναι ευγενική.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να παραδέχεται όταν κάνει ένα λάθος και τους μιλάει για τα λάθη που έχει κάνει στο παρελθόν.

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να παρακολουθεί ταινίες μαζί τους, ανεξάρτητα από το αν είναι αργά (και αν την παίρνει ο ύπνος!)

Τα παιδιά μας θέλουν η μαμά να τους καθοδηγεί.

Για να πω την αλήθεια, αυτά θα ήθελα να λένε τα παιδιά και τα εγγόνια μου για μένα. Ούτε σούπερ μαμά ούτε τίποτα.

Αυτά, για μένα, είναι που θα διαμορφώσουν τι είδους μαμά θα είμαστε.

Αυτά είναι όλα όσα μπορούμε να κάνουμε – και που μάλλον ήδη τα κάνουμε χωρίς να το σκεφτόμαστε πολύ. Επειδή μας βγαίνει φυσικά.

Αυτό που κάνουμε κάθε στιγμή που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας καθορίζει τι κληρονομιά χτίζουμε. Θέλω η δική μου κληρονομιά να είναι η αγάπη και πίστη στον εαυτό τους.

Η σούπερ μαμά, η μαμά που θέλει να τα κάνει όλα τέλεια, συχνά είναι «τελειομανής μαμά». Είναι μια μαμά υπερβολικά ελεγχόμενη, φοβισμένη και ανήσυχη γυναίκα. Αρκετές φορές την ενδιαφέρει το πώς φαίνεται στους άλλους, η εικόνα της προς τα έξω. Και τα παιδιά της ίσως νιώθουν ανεπαρκή, ίσως και όχι. Σίγουρα, όμως, παίρνουν το παράδειγμα «ότι η εικόνα είναι πιο σημαντική σε σχέση με την ουσία».

Υπάρχουν μαμάδες που δουλεύουν πλήρες ωράριο, έχουν δύο και τρία παιδιά, καλά παιδιά και με τρόπους, το σπίτι τους όσο πιο τακτοποιημένο μπορεί να είναι, όλα τα γεύματα σπιτικά και τα ρούχα καθαρά και σιδερωμένα. Η μαμά, όμως, είναι πραγματικά ευτυχισμένη; Ή είναι υπερβολικά αγχωμένη, καταπονημένη και συχνά θυμωμένη;

Τα παιδιά μας τι μαμά θέλουν;

Θέλουν μια αφοσιωμένη μαμά, μια μαμά που να είναι δεμένη μαζί τους, μια παιχνιδιάρικη μαμά, μια παρούσα μαμά, μια μαμά που διδάσκει, τους καθοδηγεί και τους κρατά ασφαλείς.

Μπορούμε επιλέξουμε ποια μαμά θέλουμε να είμαστε και να θυμούνται τα παιδιά μας και να αποφασίσουμε ποιες αναμνήσεις θα χαραχθούν στο μυαλό και την καρδιά τους.

Ακόμα και οι μπαμπάδες, παρόλο που σίγουρα εκφράζουν υπερηφάνεια για τα επιτεύγματα της μαμάς που «τα προλαβαίνει όλα», εύχονται να κάνει ένα βήμα πίσω, να χαλαρώσει και να είναι λιγότερο σκληρή με τον εαυτό της.

Όταν προσπαθούμε να είμαστε τέλειες, να τα κάνουμε όλα, βλάπτουμε τους εαυτούς μας και αυτούς που αγαπάμε.

Η supermom δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει η μαμά που τα κάνει όλα και όλα είναι τέλεια.

Έχουμε μόνο 100% να δώσουμε και δεν μπορούμε να δώσουμε το 100% τόσο στην εργασία μας όσο και στα παιδιά μας. Απλά δε γίνεται.

Επομένως, πρέπει να κάνουμε τις καλύτερες επιλογές για εμάς και την οικογένειά μας και μόνο εμείς μπορούμε να το αποφασίσουμε.

Η έννοια της supermom είναι ένα κομμάτι της φαντασίας. Και γινόμαστε παράλογοι και εμμονικοί, προσπαθώντας να μιμηθούμε αυτόν τον φανταστικό χαρακτήρα, υποδουλωμένοι από την πίεση να αγωνιστούμε για μια ιδανική κατάσταση που δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα για μια ανθρώπινη μαμά.

Και είμαστε άνθρωποι.

Δεν αισθάνομαι ένοχη επειδή δεν είμαι supermom.

Έχω μάθει να «αγκαλιάζω» την «ανθρώπινή μου υπόσταση», να δείχνω περισσότερη συμπόνια στον εαυτό μου και να μη θέτω παράλογα πρότυπα στον εαυτό μου ως μητέρα.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αφήσω πίσω τις ερωτήσεις που κάνω στον εαυτό μου και τα ενοχικά μου σύνδρομα: Κάνω αρκετά; Το κάνω σωστά;Φαίνεται καλό αυτό που κάνω;

Είμαι εδώ για να δείξω ότι δεν υπάρχουν σούπερ μαμάδες, όχι με την έννοια της τέλειας μαμάς.

Όλες οι μαμάδες είναι σούπερ γιατί δίνουν το δικό τους αγώνα με το δικό τους τρόπο.

Δεν χρειαζόμαστε καμία «ταμπέλα», κανένα hashtag.

Κι όταν σου λένε: «Δεν ξέρω πώς το κάνεις! Είσαι #Supermom!» να λες «Ευχαριστώ, κάνω το καλύτερο που μπορώ.»

Κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.

Και αυτή είναι ακριβώς η μαμά που χρειάζονται τα παιδιά μας.

Είμαστε συνηθισμένες μητέρες που μπορούν να αγαπήσουν με εξαιρετικούς τρόπους, προικισμένες σε κάποια σημεία, με ελαττώματα σε κάποια άλλα, με στιγμές χαράς και στιγμές πόνου, που πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε κάθε μέρα, μαθαίνοντας κάτι καινούργιο, θέτοντας υγιείς προσδοκίες στον εαυτό μας.

Κανένας από εμάς δεν μπορεί να τα κάνει όλα ταυτόχρονα. Και αυτό είναι όμορφο, γιατί έχουμε ο ένας τον άλλον να στηριζόμαστε, να βοηθιόμαστε.

Μπορούμε να κάνουμε ό, τι λειτουργεί για την καθεμία μας. Μπορούμε να πούμε ΟΧΙ.

Δεν χρειάζεται να είμαστε το παν για όλους.

Μπορούμε να είμαστε κανονικοί και συνηθισμένοι μερικές φορές, και αξιοθαύμαστοι, τολμηροί, ακόμη και θρυλικοί, άλλες φορές.

Μπορούμε να πετύχουμε εντυπωσιακά σε έναν τομέα και να φάμε τα μούτρα μας σε άλλους.

Και οι δικοί μας θα μας αγαπάνε όπως και να ‘χει.

(Για την ανάρτηση χρησιμοποίησα στοιχεία από παρόμοια ανάρτηση της positive mom)

38 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για μένα

(ή Πράγματα που πιθανώς να μη χρειάζεται να ξέρεις για μένα, αλλά ίσως βρεις διασκεδαστικά)

(ή Ξέρω ότι ίσως πρέπει να τα κρατήσω για μένα… αλλά δε θα το κάνω! )

Πέρυσι για τα 37α γενέθλιά μου έγραψα 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια.

Φέτος, κλείνοντας τα 38 μου χρόνια θα γράψω 38 πράγματα που μπορεί να μη γνωρίζεις για μένα. Όπως, βέβαια λέει και ο Γιώργος – ο άντρας μου- «εσύ, ρε Βάσω, είσαι ανοιχτό βιβλίο, τι να γράψεις παραπάνω;«

Ας δούμε τελοσπάντων αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρεις.

Ξέρεις, μου πήρε πολύ καιρό να φτάσω σε αυτό το σημείο να νιώθω άνετα με το να είμαι απλά ο εαυτός μου σε αυτά που γράφω. Και όσο περισσότερο το κάνω, τόσο περισσότερες ευκαιρίες μου παρουσιάζονται, τόσο περισσότερα μηνύματα λαμβάνω, τόσο περισσότερες «συνδέσεις» δημιουργώ.

Οι συνδέσεις αυτές για κάποιον που γράφει -έστω και ερασιτεχνικά- είναι αυτό το μονοπάτι για να κάνει μια μικρή αλλαγή, να στείλει ένα διαφορετικό μήνυμα, να βοηθήσει να ακουστούν οι σκέψεις, τα όνειρά του, οι ελπίδες του, το πώς βλέπει τον κόσμο. Κι ίσως να τον δουν και λίγοι ακόμα.

Είμαι εγώ, λοιπόν, αληθινή και όπως με ξέρουν και οι δικοί μου άνθρωποι. Είμαι εγώ που ανεβάζω στο instagram στιγμές από την καθημερινότητα δυο εργαζόμενων γονιών με 3 πιτσιρίκια, που, όμως, αγαπάμε τις εξορμήσεις, αγαπάμε τον ελεύθερο χρόνο μας, αγαπάμε να γεμίζουμε με αναμνήσεις και ιστορίες να διηγούμαστε ακόμα κι αν τελικά μένουμε σπίτι!

Είμαι εγώ που γράφω στο http://www.runnermom.gr κάθε Πέμπτη (καλά αν γράψω και Παρασκευή δεν έγινε και τίποτα ε;) για τα τρεξίματά μου και όλα όσα σκέφτομαι για την οικογεγειακή ζωή, για τα παιδιά, για την καλύτερη ποιότητα ζωής, για τη βελτίωση της ψυχικής μας ηρεμίας, για τις δυσκολίες μας, για την ευτυχία.

Ήξερες ότι…

1. Δεν είμαι τόσο κοινωνική όσο φαίνομαι. Στην πραγματικότητα, δεν είμαι καθόλου κοινωνική. Διστάζω να μιλήσω με κάποιον που δε γνωρίζω καλά, δεν μπορώ να καθίσω τετ-α-τετ με άτομα που δε γνωρίζω πολύ πολύ καλά και νιώθω αμήχανα όταν βρεθώ σε αυτή τη θέση.

2. Μου αρέσει η μοναξιά μου. Και όχι τώρα που έκανα παιδιά και μπορεί να θέλω την ηρεμία μου, αλλά πάντα μου άρεσε να μένω μόνη μου και να ξοδεύω τον ελεύθερο χρόνο μου όπως τον θέλω: ένα βιβλίο, ένα σταυρόλεξο, ένα παζλ, ακόμα και σιδέρωμα.

3. Τρελαίνομαι για το σιδέρωμα! Ναι, ισχύει. Μπορεί να μην έχω χρόνο να το κάνω και κάποιες φορές να αγχώνομαι τώρα με τα παιδιά ότι δε θα προλάβω, όμως, πάντα μου άρεσε η διαδικασία του σιδερώματος.

4. Ποτέ δε θεωρούσα ότι μπορώ να γράψω. Τουλάχιστον όχι όπως γράφω τώρα, με την ίδια άνεση και έμπνευση. Ίσως παίζει ρόλο η εξάσκηση, γιατί γράφω όλο και περισσότερο ή το ότι διαβάζω περισσότερα βιβλία και άρθρα.

5. Μαζί με συμπολίτες μου, αγαπημένους φίλους, εδώ στο Αιτωλικό, έχουμε φτιάξει το etoliko.gr όπου μπορώ να αρθρογραφώ για τα τοπικά θέματα, αλλά και ο,τι άλλο πιστεύω ότι αξίζει να ειπωθεί. Παράλληλα, έχω ξεκινήσει δειλά δειλά να γράφω ένα βιβλίο για το τρέξιμο, αλλά, δυστυχώς, με πολύ αργούς ρυθμούς…Είναι τόση η έμπνευση και η δημιουργικότητα που νιώθω τον τελευταίο χρόνο που έχω ιδέες για άλλα δυο βιβλία. Απλά ιδέες…

6. Έχω σπουδάσει στο Πάντειο, στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού (πρώην Επικοινωνίας και ΜΜΕ) με εξειδίκευση στη Διαφήμιση και τις Δημόσιες Σχέσεις. Ήταν η πρώτη μου επιλογή στο μηχανογραφικό και δεν ήξερα καν ότι υπάρχει σαν σχολή όταν ξεκίνησα τις Πανελλήνιες.

7. Αγάπησα όλα σχεδόν τα μαθήματα στη σχολή μου και την τελείωσα σε 4 χρόνια, έχοντας περάσει όλα τα μαθήματα με την πρώτη. Όταν έκανα μηχανογραφικό, περνούσα Νομική Κομοτηνής, αλλά ευτυχώς δεν το δήλωσα καθόλου, κάτι που απογοήτευσε λίγο τη μαμά μου που πίστευε ότι μου ταιριάζει η Νομική.

8. Είχα τεράστια αγάπη για το σχολείο, ξυπνούσα με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία για να πάω σίγουρα ένα τέταρτο νωρίτερα και μάλιστα στην πρώτη δημοτικού έκλαιγα όταν ξεκίνησαν οι διακοπές των Χριστουγέννων.

9. Παρόλο που ήμουν ντροπαλό παιδάκι, το σχολείο μου έβγαζε έναν άλλο εαυτό και πάντα ήμουν πολύ άνετη με συμμαθητές και δασκάλους και το διασκέδαζα όσο τίποτα!

10. Γνώρισα τον άντρα μου όταν ήμασταν πρώτη γυμνασίου και ήμασταν συμμαθητές στα αγγλικά και γίναμε καλοί φίλοι μέχρι την τρίτη γυμνασίου που «τα φτιάξαμε». Μέχρι να αποφασίσουμε, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μας χρόνων, ότι θα είμαστε μαζί, τα είχαμε «φτιάξει» και «χαλάσει» 3 φορές! 😋 Είναι απίστευτο αυτό το συναίσθημα να έχεις μεγαλώσει μαζί με τον άλλον!

11. Η μαμά μου μεγάλωσε στο Ζαχαράτο Κιλκίς και ο μπαμπάς μου στο Χαλίκι Αιτωλικού. Γνωρίστηκαν όταν σπούδαζαν στη Θεσσαλονίκη, ενώ έμεναν σε απέναντι διαμερίσματα. Για μένα ήταν πάντα το πιο όμορφο παράδειγμα αγαπημένου ζευγαριού, υγιούς και ειλικρινούς σχέσης.

12. Ταξίδεψα πρώτη φορά με αυτοκίνητο όταν ήμουν 40 ημερών και με πήγαν οι γονείς μου στο Κιλκίς να γνωρίσω τους παππούδες μου.

13. Η γιαγιά μου ήταν Πόντια και νιώθω ότι είναι το άτομο της οικογένειάς μου με το οποίο μοιάζω και ταιριάζω περισσότερο. Έμοιαζα και ταίριαζα περισσότερο…

14. Ταξίδεψα πρώτη φορά με αεροπλάνο όταν ήμουν στην γ’ γυμνασίου και πήγαμε με το χορευτικό τμήμα του πολιτιστικού συλλόγου Αιτωλικού στη Μόσχα για να χορέψουμε σε μαθητικό φεστιβάλ.

15. Όταν ήμουν στο δημοτικό και στο γυμνάσιο ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Ίσως λόγω της ιστορίας που μου άρεσε πάρα πολύ σαν μάθημα στην τρίτη και τέταρτη Δημοτικού (Κνωσσός, Μυκήνες κλπ).

16. Μου άρεσαν πάντα τόσο πολύ τα αρχαία και η ετυμολογία των λέξεων, που κατάφερα εύκολα και πολύ νωρίς να καταλαβαίνω το νόημα άγνωστων κειμένων.

17. Τρελαίνομαι για τα χειρόγραφα και τα σχολικά είδη. Μου αρέσει να αγοράζω σημειωματάρια και στυλό, μολύβια, μαρκαδοράκια και να γράφω, να γράφω, να γράφω.

18. Η μαμά μου έχει σπουδάσει γαλλική φιλολογία και ο μπαμπάς μου έχει σπουδάσει στο οικονομικό της Νομικής. Πάντα ένιωθα πολύ περήφανη για τους γονείς μου. Πάντα είχαμε υπέροχη σχέση, συζητούσαμε στα αλήθεια τα πάντα και τους είχα στο μυαλό μου ως πρότυπο ιδανικών γονέων.

19. Όταν έκανα τη δική μου οικογένεια, έβγαλα τους γονείς μου από το θρόνο τους, θεωρώντας πλέον τη δική μου ως βασική μου οικογένεια και έβαλα σε προτεραιότητα την αρμονία αυτής της οικογένειας.

20. Αρραβωνιαστήκαμε με τον άντρα μου στα 24 μας και παντρευτήκαμε, 3 χρόνια μετά, στα 27 μας.

21. Όταν μείναμε μαζί με τον άντρα μου μετά το γάμο, το σπίτι μας είχε για αρκετό καιρό μόνο ένα κρεβάτι κι ένα ψυγείο.

22. Η πρώτη φορά που δούλεψα ήταν στα 21 μου, όταν έκανα την πρακτική μου στη νεοσύστατη τότε στην Ελλάδα μη κερδοσκοπική εταιρεία Fair Trade Hellas.

23. Αποφάσισα να επιστρέψω στο Αιτωλικό μετά τις σπουδές μου γιατί δε μου άρεσε το επάγγελμα που σχετιζόταν με τις σπουδές μου.

24. Η πρώτη κανονική μου δουλειά ήταν (και είναι μέχρι σήμερα) στην οικογενειακή επιχείρηση στο Αιτωλικό.

25. Η οικογενειακή επιχείρηση είναι, από το 1996, Σωληνουργία – Γαλβανιστήρια και ανήκει στους 4 αδερφούς Νικολογιάννη (τον πατέρα μου και τους 3 αδερφούς του). Έχουμε ασχοληθεί με θερμοκήπια, φωτοβολταϊκά, αποθήκες τολ και τα τελευταία χρόνια με τη φαρμακευτική κάνναβη. Ανήσυχα πνεύματα, ασταμάτητοι και ακούραστοι όλοι τους, στηρίγματα μοναδικά.

26. Τον πρώτο καιρό που ήρθα να δουλέψω, από επιλογή μου, δίπλα στον πατέρα μου τσακωνόμασταν συνέχεια και θεωρούσα ότι δε θα συνεννοηθούμε ποτέ. Σήμερα και πάλι μπορεί να τσακωθούμε, αλλά καταλαβαινόμαστε πολύ καλά και συνεννοούμαστε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.

27. Δε μου αρέσει καθόλου να μιλάω στο τηλέφωνο. Με κανέναν. Ούτε καν με τον άντρα μου. Στη δουλειά άργησα πολύ να εξασκηθώ σε αυτή τη «δεξιότητα» κι ακόμα δεν είναι το καλύτερό μου.

28. Μου αρέσει να πηγαίνω για δουλειά, αλλά μου αρέσει πολύ περισσότερο να μένω σπίτι με τα παιδιά.

29. Είμαι ενοχική σαν άτομο και πολύ εύκολα νιώθω τύψεις αν πχ μου πουν τα παιδιά μου ότι δε με βλέπουν πολύ, ή αν δεν είναι ευχαριστημένος κάποιος μαζί μου στη δουλειά.

30. Μου αρέσει να με συμπαθούν και νιώθω το χαμόγελό μου μεταδοτικό, οπότε θα μιλήσω όμορφα σε όλους, πάντα και παντού.

31. Μου αρέσει να αυτοσαρκάζομαι και να διηγούμαι αστείες ιστορίες και περιστατικά που μου έχουν τύχει. Το ότι είμαι πολυλογού, βέβαια, δεν είναι κάτι που δε γνωρίζεις για μένα, είναι γνωστό τοις πάσι!!😁

32. Ζαλίζομαι ακόμα και στο μύλο στην παιδική χαρά και στο αυτοκίνητο πάντα όταν κάθομαι στο πίσω κάθισμα.

33. Όταν ήμουν μαθήτρια, φοιτήτρια, ανύπαντρη, δεν ήθελα καθόλου να γυμναστώ. Σήμερα νιώθω χαζή που άφησα τόσο ελεύθερο χρόνο να πάει χαμένος.

34. Μου αρέσουν πολύ τα ισπανικά σαν γλώσσα και μέχρι να κάνω παιδιά ήμουν φανατική τηλεθεάτρια των μεταγλωττισμένων αργεντίνικων σειρών (Milagros, Sos Mi Vida). Ακόμα ακούω τα τραγούδια των σειρών όταν τρέχω.

35. Τρελαίνομαι να τραγουδάω κι αν είχα ωραία φωνή (ώστε να μην ενοχλώ τους γύρω μου!) πιστεύω μόνο θα τραγουδούσα χωρίς να μιλάω!! Η καλύτερη στιγμή μου είναι όταν οδηγώ και βάζω δυνατά τη μουσική που μου αρέσει.

36. Κλαίω πολύ εύκολα, ειδικά από τότε που έκανα παιδιά, και ειδικά με ταινίες που αφορούν σχέσεις γονέων και παιδιών. Κάποιες φορές με συγκινούν ακόμα και διαφημίσεις.

37. Πιο κοντινά μου άτομα θεωρώ την αδερφή μου και τον άντρα μου και πιστεύω δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς την παρουσία τους στην καθημερινότητά μου.

38. Το αγαπημένο μου μέρος σε όλο τον κόσμο είναι το σπίτι μου.

Υποθέτω ότι το μάθημα αυτής της αυτοβιογραφικής «σαλάτας» (😁) είναι ότι η ευτυχία μας πραγματικά εξαρτάται από το να γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας, να εξοικειωθούμε με όσα μας «ξενίζουν», να καταλάβουμε τι πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας.

Δε χρειάζεται να παίρνουμε τον εαυτό μας τόσο σοβαρά, ούτε να είμαστε τόσο αυστηροί μαζί του και, φυσικά, ποτέ (να ποτέ) να μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Αλλά να μπαίνουμε στη θέση τους όταν χρειάζεται…

Η ευτυχία βρίσκεται βαθιά μέσα σε όλες τις μικρές στιγμές της καθημερινής ζωής (θα το λέω και θα το ξαναλέω).

Είναι η μοναδική προσέγγιση και στάση ως απάντηση στις συνθήκες και στις εκπλήξεις που μας παρουσιάζει η ζωή.

Η ζωή είναι πολύ σύντομη (αλήθεια είναι κι αυτό) για να την ξοδέψουμε ή να βράζουμε μέσα στο θυμό μας και τη δυσαρέσκεια, να λυπόμαστε ή να κάνουμε συγκρίσεις, ή να ανησυχούμε για κάθε μικρό πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί κάποια μέρα και γιατί η τύχη δεν επέλεξε εμάς αντί για κάποιον άλλο…

Να μάθουμε να αποδεχόμαστε το ασυνήθιστο ή και φάλτσο «τραγούδι».

Η ζωή συνεχίζεται.

Ας πάμε κι εμείς μπροστά. Να γελάμε με τον άνθρωπό μας, με τους φίλους μας, με τα στραβά μας, ακόμα κι αν έχουμε μεγάλη μύτη ή πεταχτά αυτιά ή δεν μπορούμε να τραγουδήσουμε ούτε ένα στίχο σωστά. Να χαμογελάμε με τα δικά μας λάθη και στα ηθικά κηρύγματα των άλλων, ακόμη κι αν αυτά τα «κηρύγματα» μας επηρεάζουν.

Και να σταματήσουμε να ακολουθούμε αυτοκαταστροφικές συνήθειες που κλέβουν το νόημα της ζωής και της χαράς μας. Ας αφήσουμε αυτές τις αηδίες και να ζήσουμε όπως μας αρέσει.

Να είμαστε χαρούμενοι. Να ανακαλύψουμε τη χαρά κάθε μέρα, τόσο στα μικρά όσο και στα μεγάλα πράγματα. Να προσδιορίσουμε τι είναι σημαντικό στη ζωή μας και να αφιερώσουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε, ώστε να καταφέρουμε να κάνουμε όλα αυτά τα δικά μας σημαντικά.

Αν θες να σχολιάσεις οποιοδήποτε μέρος αυτής της «εξομολόγησης», θα ήθελα πολύ να το διαβάσω στα σχόλια παρακάτω!

Το ασήκωτο βάρος της δίαιτας

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω για «σωστό» τρόπο διατροφής, προκειμένου να πετύχουμε ένα υγιές, ελκυστικό σώμα, ένα σώμα ως μέσο για μια πιο ικανοποιητική ζωή – και ότι τυχόν αποτυχίες είναι ολοδικές μας.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Διαβάζοντας για το θέμα αρκετά, ειδικά τα τελευταία χρόνια που άρχισα παράλληλα να τρέχω και να έχω και περισσότερα κιλά μετά τις εγκυμοσύνες μου, με ενδιαφέρει πάρα πολύ να καταλάβω πώς σκεφτόμαστε για το βάρος μας, τον τρόπο που τρώμε και πώς προσπαθούμε να ελέγξουμε ή να αλλάξουμε το σώμα μας στην προσπάθειά μας να είμαστε πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς.

Κι ενώ γενικά γράφω για απώλεια βάρους και διατροφή κατά διαστήματα στο blog, νιώθω ότι είναι πολύ πολύ σημαντικό να παρουσιάσω μια ευρεία προοπτική που να επιτρέπει την πληρέστερη κατανόηση της περίπλοκης σκέψης για την υγεία και το σωματικό βάρος.

Ο στόχος μου εδώ δεν είναι, φυσικά, να πω πώς πρέπει να σκεφτόμαστε, να τρώμε ή να ζούμε – ούτε να κριθούμε ως προς τι επιλέγουμε για να θρέψουμε το σώμα μας – αφού ούτως ή άλλως δεν είμαι επαγγελματίας του χώρου, ούτε έχω τις απαραίτητες γνώσεις. Αυτό που επιδιώκω είναι ίσως να ξεκινήσουμε μια συζήτηση σχετικά με τη διατροφή, τον αντίκτυπό της και πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τα μηνύματα που μας δίνονται για ό,τι είναι αυτό που μας κάνει ελκυστικούς, επιτυχημένους και υγιείς.

Ακούμε συνέχεια και ειδικά ενόψει του καλοκαιριού «φτιάξε το σώμα των ονείρων σου», «ώρα να διώξεις τα περιττά κιλά», «ήρθε η ώρα για αποτοξίνωση», «αδυνάτισε σε 10 μέρες». Τα ίδια, βέβαια, και μετά το καλοκαίρι «διώξε τα κιλά των διακοπών γρήγορα και ανώδυνα».

Όχι. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Και μόνο οι λέξεις που χρησιμοποιούνται μας δείχνουν με το δάχτυλο και υπονοούν τις «κακές επιλογές φαγητού που κάναμε …»

Τι σημαίνει δηλαδή κακές επιλογές;

Ότι το σώμα μας έχει δηλητηριαστεί από μπισκότα, σάντουιτς και παγωτά; Και ότι υπάρχει κάποιο αντίδοτο για όλα αυτά;

Όλη αυτή η φρασεολογία, υποθέτει ότι ορισμένα τρόφιμα είναι «κακά», «αμαρτωλά» και, επιπλέον, κάνουμε μεγάλο κακό που τα τρώμε. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της διατροφικής μας κουλτούρας (diet culture). Και όλοι πέφτουμε σε αυτή την παγίδα «ηθικολογίας» των φαγητών.

Αυτή η διατροφική κουλτούρα, που εξισώνει το αδύνατο σώμα με την αρετή, με το «σωστό», έχει γίνει η κυρίαρχη κουλτούρα μας – συχνά με τρόπους που ούτε καν παρατηρούμε.

Μέσα από αυτήν την κουλτούρα, από αυτή τη νοοτροπία, οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε (ή μάθαμε να βλέπουμε) την ομορφιά, την υγεία και το σώμα μας.

Μέσα από αυτό το πρίσμα, αποφασίζουμε το πώς θα νιώθουμε και πώς θα συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας. Θέτουμε το «αδύνατο» ως την κορυφή της επιτυχίας και της ομορφιάς, θεωρούμε ότι το «αδύνατο» είναι το σωστό μέγεθος, το «υγιές» μέγεθος.

Στην πραγματικότητα, εννοείται πως δεν υπάρχει «σωστό» μέγεθος σώματος. Δεν υπάρχει ούτε»σωστή» διατροφή, ή τουλάχιστον δε θα ήταν σχεδόν ποτέ εφικτή, αφού το ποσοστό αποτυχίας όσων κάνουν δίαιτα είναι συντριπτικό. Πού σημαίνει ότι βάζουμε συχνά τον εαυτό μας να αγωνιστούμε σε έναν αγώνα που θα βγούμε χαμένοι, με αποτέλεσμα να νιώθουμε άσχημα για τον εαυτό μας – και να κρίνουμε και άλλους – αφού υποδηλώνει, επιπλέον, ότι η απώλεια βάρους θα μας βοηθήσει να αισθανθούμε καλύτερα.

Διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια για το κίνημα anti-diet (κατά της δίαιτας) και το κίνημα body positivity (θετικη διάθεση προς το σώμα) που προτρέπουν τους ανθρώπους να εξετάσουν, να αμφισβητήσουν, και τελικά να απορρίψουν τη δίαιτα, αυτό το μύθο ότι μόνο τα αδύνατα σώματα είναι υγιή, την νοοτροπία των διακρίσεων στους ανθρώπους με «μεγαλύτερα σώματα», την κουλτούρα της δίαιτας για λόγους απώλειας βάρους.

Η αντι-δίαιτα δεν σημαίνει αντι-υγεία.

Όλοι είμαστε σε αυτό το παιχνίδι. Τουλάχιστον οι μισοί ή και παραπάνω ενήλικες έχουν κάνει δίαιτα απώλειας βάρους μόνο τον τελευταίο χρόνο. Το κίνημα κατά της διατροφής έρχεται αντιμέτωπο με την κουλτούρα της διατροφής με σκοπό να αντιμετωπίσει τις πολλές περιοριστικές δίαιτες που αποδεικνύονται επιστημονικά ότι έχουν αρνητικό στην υγεία μας, ενώ συμβάλλουν στην κοινωνική αδικία και την προκατάληψη βάρους.

Ακόμα κι αν δεν προσπαθούμε συνειδητά να χάσουμε βάρος, η διατροφική κουλτούρα μάς επηρεάζει ακόμα και στις συζητήσεις μας όταν λέμε «πόσο πρέπει να τρέξω για να το χάσω αυτό που έφαγα;».

Υποσυνείδητα δημιουργεί την ιδέα – και την ενισχύει κιόλας – ότι πρέπει να είμαστε αδύνατοι για να είμαστε επιτυχημένοι, αποδεκτοί, αγαπητοί, υγιείς: όλα αυτά δηλαδή που θέλουμε για τον εαυτό μας.

Αυτή η διατροφική κουλτούρα μας λέει ότι η απώλεια βάρους είναι ένας τρόπος να επιτευχθούν αυτά!

Έχουμε μεγαλώσει με πολλά παραδείγματα αυτής της κουλτούρας διατροφής: η «κορμάρα» Barbie με τις «ιδανικές αναλογίες» και τα μπούτια που δεν ακουμπάνε μεταξύ τους! Για πολλά χρόνια θεωρούσα ότι όντως τα μπούτια δεν πρέπει όντως να ακουμπάνε μεταξύ τους!

Κανείς δεν ξυπνά ποτέ το πρωί και λέει «Ουάου, φαίνομαι τέλει@. Νιώθω τόσο υγιής, είμαι τόσο ελκυστικ@!! Νομίζω ότι θα κάνω δίαιτα». Όχι. Όχι. Δυστυχώς, η δίαιτα ξεκινά τις περισσότερες φορές με τις αρνητικές σκέψεις «πώς έχω γίνει έτσι;»

Η κουλτούρα του Instagram, οι ταινίες, οι διαφημίσεις μόδας και τα ΜΜΕ είναι γεμάτα με έναν τύπο ατόμου: μια, συνήθως λευκή, γυναίκα που είναι λεπτή και ψηλή και φαίνεται να ζει υπέροχα. Θα μπορούσε η γοητευτική τους ζωή να οφείλεται σε αυτά τα «τέλεια» σώματα;

Ο πραγματικός «μέσος όρος» ποικίλλει, σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά τη γενετική, το οικογενειακό ιστορικό, τη φυλή, την εθνικότητα, την ηλικία και πολλά άλλα, όπως το μέγεθος και το βάρος. Όμως, όλα τα παραπάνω δεν είναι οι σωστοί δείκτες της υγείας κατά κύριο λόγο – μπορεί να είμαστε μικρόσωμοι, αδύνατοι και με προβλήματα υγείας ή να είμαστε πιο μεγαλόσωμοι αλλά σε φόρμα.

Παρόλα αυτά, είμαστε εκτεθειμένοι σε εικόνες και μηνύματα που ενισχύουν τη διατροφική κουλτούρα και την ιδέα ότι για να είμαστε ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι πρέπει να έχουμε μια συγκεκριμένη εμφάνιση, να έχουμε ένα συγκεκριμένο σώμα και να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα φυσικής κατάστασης ή γεύματος ή διατροφής, κάτι που μας κρατά δυσαρεστημένους σχετικά με το σώμα μας, επιδιώκοντας κάτι που δεν μπορούμε ποτέ να πετύχουμε, αλλά, παρόλα αυτά ξοδεύουμε πολλά χρήματα για να το κάνουμε.

Ακόμα, όμως, και τα αδύνατα σώματα είναι επηρεασμένα από τη διατροφική αυτή κουλτούρα. Ίσως νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά λεπτ@ σε ένα σημείο του σώματός τους, είτε νιώθουν ότι είναι πολύ λεπτοί σε κάποιο άλλο. Όλα αυτά οδηγούν τους ανθρώπους να νιώθουν μεγάλη ντροπή για το σώμα τους και να αισθάνονται ότι πρέπει να επιδιώκουμε με κάθε κόστος το υποτιθέμενο «ιδανικό».

Κυκλοφορούν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, πλάνα δίαιτας. Μέρος του προβλήματος είναι ότι ο όρος «ευεξία» χρησιμοποιείται συχνά ως ευφημισμός για τη «δίαιτα».

Η κουλτούρα αυτή προωθεί τις διακρίσεις. Τα παιδιά πειράζονται στο σχολείο λόγω του βάρους τους, οι άνθρωποι που έχουν περισσότερα κιλά όχι μόνο χλευάζονται και εκφοβίζονται, αλλά συχνά απομονώνονται ή αποκλείονται από θέσεις εργασίας και πολλά άλλα. Το στίγμα και οι διακρίσεις απέναντι στα παχύσαρκα άτομα είναι τόσο διαδεδομένα που συχνά απειλεί την ψυχολογική και σωματική τους υγεία, δημιουργεί ανισότητες και συμβάλλει στην κοινωνική αδικία.

Στη συνέχεια, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν ίση πρόσβαση, τα παχύσαρκα άτομα οδηγούνται σε δίαιτες που τους βλάπτουν περισσότερο σωματικά και ψυχολογικά.

Όλοι νομίζουμε ότι μπορούμε να αποφασίσουμε ποιο βάρος θέλουμε να είμαστε με αρκετή θέληση, αλλά δεν είναι αλήθεια. Τα ποσοστά επιτυχίας μιας δίαιτας και μη ανάκτησης των κιλών που χάθηκαν είναι πολύ μικρά σύμφωνα με μελέτες και έρευνες.

Και το κακό είναι ότι όταν παίρνουμε πάλι τα κιλά που χάσαμε, μάθαμε να το εσωτερικεύουμε ως αποτυχία του εαυτού μας. Νιώθουμε ότι δεν είναι απλά πρόβλημά μας, αλλά λάθος μας.

Μπορεί κάποιοι να νιώθουμε ότι είμαστε μια χαρά και δε χρειάζεται να ανησυχούμε για το αν μας επηρεάζει αυτή η κουλτούρα της διατροφής.

Αν, όμως, απαντούσαμε σε ερωτήσεις όπως «Πόσο φοβάσαι να κερδίσεις τρία κιλά; Νιώθεις ποτέ χοντρός; Σε σύγκριση με άλλα πράγματα στη ζωή σου, πόσο σημαντικό είναι το βάρος σου για σένα; Καταναλώνεις μια μικρή ποσότητα φαγητού σε τακτική βάση για να επηρεάσεις το βάρος σου;» θα καταλαβαίναμε ότι το ζήτημα είναι πολύ πιο διαδεδομένο από ό, τι νομίζουμε.

Όλη αυτή η νοοτροπία μπορεί να προωθήσει έναν τοξικό τρόπο ζωής για πολλούς ανθρώπους.

Αντίθετα, μπορούμε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να τρώμε υγιεινά και να κάνουμε άσκηση με έναν υγιή τρόπο, χωρίς να πρέπει να βάζουμε ένα όριο, ένα συγκεκριμένο αριθμό κιλών, χωρίς να στοχεύουμε στην αλλαγή στην εμφάνιση του σώματος, αλλά στην υγεία σώματος και μυαλού.

Η αντι-δίαιτα στοχεύει να μας ελευθερώσει από το να ξοδεύουμε κάθε στιγμή της ζωής μας για την εμφάνισή μας, σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο και ενέργεια που αφορά τις επιλογές φαγητού, τις θερμίδες και τα παρόμοια.

Μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι το μυστικό της ευτυχίας και της ελευθερίας δεν είναι στην πραγματικότητα κλειδωμένο μέσα σε ένα πιο αδύνατο σώμα που απαιτεί μια «ισχυρή θέληση», όπως μας έκανε η κουλτούρα αυτή εδώ και καιρό να πιστέψουμε.

(Για την ανάρτηση χρησιμοποίησα στοιχεία από παρόμοια ανάρτηση του goodhousekeeping)

Η σούπα της αγάπης

Μπορεί να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά χρειαζόμαστε τη φιλία, ίσως, περισσότερο από οτιδήποτε για να έχουμε μια υγιή ψυχολογία, και ακόμα περισσότερο οι μαμάδες για να μπορούμε να προχωρήσουμε σε αυτό το πολύπλοκο μονοπάτι της μητρότητας.

Αυτό μας το έδειξε από την αρχή η πανδημία. Οι φίλοι μας λείπουν από την καθημερινότητά μας και δεν είναι εύκολο.

Λατρεύω τον άντρα μου και τα παιδιά μου, πραγματικά. Αλλά η ζωή μου χωρίς να βλέπω τις αγαπημένες μου φίλες, τις βιταμίνες μου, επηρεάζει πραγματικά την ευημερία μου.

Και θεωρώ ότι δεν είμαι η μόνη.

Οι φιλίες είναι πάρα πολύ σημαντικές για τη γενική μας ευημερία, όπως και οι σχέσεις μας με τους συζύγους και την οικογένειά μας.

Φυσικά, βασικό ρόλο παίζει η ποιότητα αυτών των φιλιών. Οι ισχυρές, «ποιοτικές», αληθινές φιλίες μας κάνουν πραγματικά πιο ευτυχισμένους και είμαι σίγουρη ότι επηρεάζουν τόσο την ψυχική μας υγεία όσο και τη σωματική.

Το ότι δεν έχουμε την άνεση να βλέπουμε τους φίλους μας είναι ένας ακόμη παράγοντας που κάνει αυτήν την πανδημία τόσο δύσκολη. Η κατάσταση είναι αρκετά ανησυχητική από μόνη της και επιδεινώνεται όταν δεν μπορούμε να συναντήσουμε, να αγκαλιάσουμε τους ανθρώπους που χρειαζόμαστε περισσότερο όταν περνάμε δύσκολες καταστάσεις.

Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά πλάσματα. Για χιλιάδες χρόνια, βασιστήκαμε ο ένας στον άλλο για επιβίωση. Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε αυτή τη σύνδεση και την υποστήριξη, όπως χρειαζόμαστε νερό και αέρα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι εγωιστικό να δίνουμε προτεραιότητα στις φιλίες μας – σε εσάς μιλάω, συναγωνίστριες μαμάδες!

Δεν είναι εγωιστικό να περνάμε χρόνο με τις φίλες μας. Ακόμα και τώρα, μπορούμε να μην καθόμαστε κοντά, να είμαστε σε εξωτερικό χώρο με τις μάσκες μας κλπ.

Δεν είναι εγωιστικό να ζητήσουμε από τον σύντροφό μας να αναλάβει για λίγο τα παιδιά, ώστε να μπορέσουμε να συναντήσουμε τις φίλες μας.

Και δεν είναι εγωιστικό να νιώθουμε πραγματικά λυπημένες που δε βλέπουμε τις φίλες μας όσο συχνά θα θέλαμε.

Εξηγεί, επίσης, γιατί πολλές από εμάς είδαμε μια αύξηση στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τον τελευταίο χρόνο – για πολλές από εμάς είναι μία από τις λίγες ευκαιρίες να νιώσουμε την αίσθηση της σύνδεσης που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα.

«Οι πρόγονοί μας συγκεντρώνονταν γύρω από μια λαμπερή φωτιά, κι εμείς μαζευόμαστε γύρω από τα λαμπερά κουτιά της τεχνολογίας μας». (Δεν το έγραψα εγώ, το διάβασα σε κάποιο ξενόγλωσσο άρθρο 🤗)

Το πρόβλημα είναι ότι η χρήση των social media έχει συνδεθεί με ζητήματα ψυχικής υγείας, όπως η κατάθλιψη και το άγχος. Δε θα προτείνω να κλείσουμε όλοι τα κινητά μας (εκτός αν θέλουμε ή πραγματικά νιώσουμε ότι πρέπει!)

Θα πρότεινα, όμως, να αναλογιστούμε πώς μας κάνουν να νιώθουμε τα social media και να ενεργήσουμε ανάλογα. Ακολουθούμε λογαριασμούς που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα; Κατάργηση παρακολούθησης! Δεν αισθανόμαστε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν το κενό των φίλων μας; Ας κλείσουμε την εφαρμογή και να χρησιμοποιήσουμε το τηλέφωνό μας για να καλέσουμε έναν φίλο.

Πέρα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ας συνδεθούμε με τους φίλους μας με όποιο τρόπο μπορούμε μέχρι να τελειώσει αυτή η πανδημία. Οι επιλογές μπορεί να μην είναι τέλειες, αλλά απ’ το ολότελα… Όλοι έχουμε σίγουρα κουραστεί με τις βίντεο κλήσεις, αλλά το να μιλήσουμε έστω κι έτσι με τους αγαπημένους μας φίλους μπορεί και να βοηθήσει.

Και μπορούμε να σκεφτούμε και «μη τεχνολογικούς τρόπους». Να γράφουμε γράμματα, σημειώματα, να αφήνουμε έξω από την πόρτα μικρά δωράκια, να περνάμε κάτω από το σπίτι και να λέμε καλημέρα…

Η φιλία είναι να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο. Ότι ναι, τα πράγματα είναι πραγματικά (πραγματικά, πραγματικά) δύσκολα αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθοντας τους ανθρώπους γύρω μας τόσο ουσιαστικά κοντά μας, μπορούμε να το ξεπεράσουμε, επειδή έχουμε μαζί μας και τη δική τους δύναμη.

Ο Τζον Τζ. Μουθ στο παραμύθι του «Πετρόσουπα» γράφει για τρεις σοφούς μοναχούς, που διασχίζουν μια ορεινή χώρα και προσπαθούν να μάθουν τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ο δρόμος τους θα τους φέρει σ’ ένα χωριό, όπου οι κάτοικοί του ζούνε κλειδωμένοι στον εαυτό τους, απόμακροι στις μεταξύ τους σχέσεις, μοναχικοί, απότομοι και αφιλόξενοι.

Όταν οι τρεις μοναχοί τούς μαθαίνουν πώς φτιάχνεται μια πετρόσουπα, η σούπα της αγάπης, τότε οι χωρικοί ανακαλύπτουν πόσα πράγματα ο καθένας τους έχει να προσφέρει στους άλλους, αλλά και πόσα μπορεί να πάρει ως ανταπόδοση.

«Οι θαυματοποιοί κάνουν τα θαύματά τους για να προσφέρουν χαρά στους άλλους και όχι για να κερδίσουν κάτι οι ίδιοι» γράφει ο Τζον Τζ. Μουθ.

Η φιλία, για τον Αριστοτέλη, είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα και βασική προϋπόθεση της ευδαιμονίας.

Αυτή η πανδημία έχει πάρει πολλά από εμάς. Ας αρνηθούμε να την αφήσουμε να πάρει χρόνο και από τις φιλίες μας, από τους ανθρώπους μας, αυτούς που αγαπάμε αληθινά.

Μπορούμε να αλλάξουμε σώμα και ψυχολογία σε ένα μήνα;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με τη φυσική μας κατάσταση;

Η άσκηση είναι μια από τις καλύτερες δραστηριότητες που μπορούμε να κάνουμε για το μυαλό και το σώμα μας, ένας φυσικός τρόπος ενίσχυσης της διάθεσής μας.

Όχι μόνο μας δίνει μια αίσθηση ευφορίας μετά την προπόνηση, αλλά είναι, επίσης, ένας αποτελεσματικός τρόπος να διώξουμε το άγχος, τα καταθλιπτικά συμπτώματα και άλλα αρνητικά συναισθήματα.

Η σωματική δραστηριότητα είναι το κλειδί για τη διατήρηση της θετικής ψυχικής υγείας. Σίγουρα δεν είναι ένα κουμπί που το πατάμε και ως δια μαγείας όλα είναι ρόδινα.

Αλλά το σώμα μας και το μυαλό μας χρειάζονται την κίνηση για να δουλέψουν σωστά και να βοηθήσουν να μειωθούν οι μέρες κακής ψυχικής υγείας.

Ήθελα πάντα να κάνω γιόγκα; Θα κάνω. Ήθελα να τρέξω λίγα χιλιόμετρα, να περπατήσω μια μεγάλη διαδρομή; Θα το δοκιμάσω. Αλλά θα ξεκινήσω τώρα. Όχι από Δευτέρα.

Σύμφωνα με τις οδηγίες από Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων παγκοσμίως, 150 λεπτά την εβδομάδα μέτριας έντασης ή ακόμα και τρεις έως πέντε φορές την εβδομάδα από 30 έως 45 λεπτά μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Δεν είναι «κόλλημα» η φυσική άσκηση. Δεν είναι «τρέλα». Δεν είναι «μόδα». Είναι κάτι απαραίτητο για την υγεία μας.

Αφορμή για το άρθρο αυτό (γιατί οι εμπνεύσεις μου έρχονται από όσα διαβάζω ή βρίσκω online ή ακούω και μου κάνουν κλικ), ήταν η νέα πρόκληση (#challenge) της Strava «1% better».

Η πρόκληση έχει στόχο να κάνουμε μια φυσική άσκηση για 15 λεπτά τη μέρα, 5 μέρες την εβδομάδα για 4 εβδομάδες.

Κι αυτή την αίσθηση, την αίσθηση μιας καλής προσπάθειας, που θα τη μοιραστούμε, τη χρειαζόμαστε ίσωςτώρα περισσότερο από ποτέ.

Αλλά όταν κάθε μέρα τη νιώθουμε ίδια με την προηγούμενη, οι περιορισμοί μετακίνησης είναι μεγάλοι και δεν υπάρχουν και αγώνες ενόψει, κάνουν πιο δύσκολο το να ακολουθήσουμε ένα πλάνο, ένα πρόγραμμα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ώθηση να μας κρατήσει συνεπείς, να μας δώσει τη δύναμη να μείνουμε υγιείς. Ας προσπαθήσουμε περισσότερο.

Η πρόκληση της strava προτείνει για 4 εβδομάδες να κυνηγήσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Είτε πρόκειται για 15 λεπτά περπάτημα, είτε για 15 λεπτά διαλειμματικής στην αγαπημένη μας διαδρομής, να δεσμευτούμε για συνέπεια, να προχωρήσουμε πιο πέρα από το πρόγραμμά μας, να δώσουμε την τελευταία μας προσπάθεια, ό, τι έχουμε. Να δεσμευθούμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο από τη μέρα μας. «Ήρθε η ώρα να γίνουμε 1% καλύτεροι

Τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της άσκησης;

Διάβασα σε ένα άρθρο ότι «η άσκηση αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος στον εγκέφαλό μας, συμπεριλαμβανομένων περιοχών όπως ο υποθάλαμος, ο οποίος με τη σειρά του επικοινωνεί με άλλες περιοχές, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη διάθεσή μας, τον φόβο και την απόκριση άγχους, τα κίνητρα και τη μνήμη και συμβάλλουν στη μείωση της κατάθλιψης, του άγχους και της βελτίωσης της μνήμης.» (Dr. Yazhini Srivathsal, psychiatrist at Banner Behavioral Health Hospital.)

Αν ακούγεται περίεργο το γιατί μετά από μια άσκηση (που μπορεί να ήταν και πιεστική) νιώθουμε τόσο καλά, ας διαβάσουμε για τις ενδορφίνες, τις «χαρούμενες χημικές ουσίες» που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια και μετά από μια προπόνηση.

Αν έχουμε άγχος, ειδικά τον τελευταίο καιρό με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης μπορεί να μας βοηθήσουν να χαλαρώσουμε την ένταση στο σώμα μας και μας καθαρίζουν το μυαλό αφού εστιάζουμε στο «εδώ και τώρα».

Εκτός από τη μείωση του στρες και του άγχους, η σωματική δραστηριότητα έχει πολλά άλλα οφέλη, όπως διαβάζουμε και στην παγκόσμια επιστημονική βιβλιογραφία (γιατρός δεν είμαι, αλλά δεν τα βγάζω από το μυαλό μου βεβαίως, βεβαίως…😁 ):

– Βελτιώνει τη μνήμη και μειώνει τον κίνδυνο προβλημάτων άνοιας

– Βελτιώνει την αυτοεκτίμηση που μας κάνει να αισθανόμαστε πιο δυνατοί, δίνοντας μια αίσθηση ολοκλήρωσης, ενώ φροντίζουμε τον εαυτό σας.

– Βελτιώνει τον ύπνο κάνοντάς μας σωματικά κουρασμένους.

– Βελτιώνει τη δημιουργικότητα δίνοντας στον εγκέφαλό μας την απαραίτητη «γνωστική παύση» που μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε την αντίληψή μας και να δημιουργήσουμε, να μας έρθουν νέες ιδέες.

– Δίνει χρόνο για τον εαυτό μας – ο πασίγνωστος «me time», λίγο ήρεμος χρόνος για να επεξεργαστούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.

– Μειώνει τον κίνδυνο μεταβολικών παθήσεων όπως η παχυσαρκία, η υπέρταση (HTN), η στεφανιαία νόσος (CAD) και ο διαβήτης και βελτιώνει την υγεία των οστών.

Δεν είναι δύσκολο αν το καλοσκεφτούμε. Το τέταρτο ή το μισάωρο που ξοδεύουμε στο κινητό ή την τηλεόραση, μπορούμε να το διαθέσουμε για άσκηση. Δε χρειάζεται παραπάνω.

Είτε μένουμε στο σπίτι είτε βγαίνουμε εκτός, υπάρχει μεγάλη ποικιλία από ασκήσεις που μπορούμε να δοκιμάσουμε σήμερα κιόλας. Όχι από Δευτέρα. Σήμερα.

Πώς θες να νιώσεις αυτή την εβδομάδα;

Δεν προλάβαινα με τίποτα να γράψω άρθρο αυτές τις μέρες.

Το πλάνο μου (γιατί έχω και πλάνο για την εβδομαδιαία ανάρτηση της Πέμπτης!!) έγραφε να γράψω για το βιβλίο «Αδέρφια, όχι αντίπαλοι» που διάβασα πρόσφατα και για τους τσακωμούς των παιδιών μου. Γιατί πραγματικά με έχει βοηθήσει πολύ.

Όμως, αφού δεν πρόλαβα να ασχοληθώ καθόλου με αυτό το θέμα αυτές τις μέρες, είπα να αναφερθώ σε ένα άλλο θέμα, αφού, όπως είδα και προχθές με την ανάρτησή μου στο instagram, είχε αρκετά μεγάλη ανταπόκριση και έλαβα πάρα πολλά μηνύματα!!

Κι ένας από τους λόγους που αγαπώ αυτή την επικοινωνία με όλη αυτή την instagram κοινότητα είναι τα ειλικρινή μηνύματα που στέλνουμε και η ουσιαστική επικοινωνία που έχουμε με αρκετά άτομα.

Δεν έχω εξειδίκευση, ούτε διατροφική, ούτε προπονητική, ούτε τίποτα σχετικό.

Κι όμως, λαμβάνω τόσα πολλά μηνύματα για το πώς να ξεκινήσετε το τρέξιμο, πώς να κάνετε ασκήσεις στο σπίτι και γενικά πώς να βάλετε την άσκηση στη ζωή σας ειδικά αν δεν έχετε γυμναστεί ποτέ.

Η δική μου απάντηση είναι πάντα η προσωπική μου εμπειρία και μόνο, και αυτό μόνο, μπορώ να καταθέσω.

Το να βελτιώσουμε το σώμα μας, το να το αλλάξουμε είναι επίπονο κάποιες φορές και κουραστικό.

Διάβασα, όμως, σε μια άλλη κοπέλα στο instagram (νομίζω personal trainer) κάτι που μου άρεσε πολύ: «Nothing is as painful as staying stuck somewhere you don’t belong. You deserve better

Τίποτα δεν είναι πιο επίπονο από το να είσαι «κολλημένος» κάπου που δεν ανήκεις. Αξίζεις καλύτερα.

Πρέπει να ψάξουμε μέσα μας και να βρούμε το γιατί μας. Αυτό το γιατί είναι που πρέπει να βγάζει μια σπίθα από μέσα μας, να είναι μεγαλύτερο από κάθε δικαιολογία που λέμε στον εαυτό μας (#strongerthanmyexcuses).

Γιατί το θες αυτό;

Γιατί το χρειάζεσαι αυτό;

Γιατί θες οπωσδήποτε να το κάνεις να πετύχει;

Γιατί είσαι διαθέσιμος να κάνεις οτιδήποτε για να το πετύχεις;

Βάζουμε ρεαλιστικούς στόχους

Το να βάζουμε ένα μακροπρόθεσμο στόχο είναι τέλειο, αλλά ένας μικρότερος, πχ. εβδομαδιαίος στόχος, θα μας βοηθήσει να βρούμε το κίνητρό μας και να κάνουμε πράξη αυτά που θα μας οδηγήσουν στο μεγαλύτερο, μακροπρόθεσμο στόχο μας.

Πώς θες να νιώσεις αυτή την εβδομάδα;

Σε τι διάθεση θες να είσαι;

Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι οι στόχοι μας είναι πραγματοποιήσιμοι, εφικτοί.

Εστιάζουμε σε ένα πράγμα τη φορά

Βλέπω συχνά ανθρώπους που προσπαθούν να «επιβληθούν» στον εαυτό τους με μια μακροσκελή λίστα με «πράγματα που πρέπει να αλλάξω».

Να εστιάζουμε σε ένα πράγμα τη φορά. Πχ. Να αυξήσω το νερό που πίνω ή να κάνω άσκηση /τρέξιμο 3 φορές την εβδομάδα.

Μόλις κατακτήσουμε αυτό, να προχωράμε στο επόμενο.

Ξεκινάμε κάτι που πραγματικά μας ενθουσιάζει

Πραγματικά πιστεύω ότι χρειάζεται περισσότερη δύναμη για να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα παρά να κάνουμε τυχαία ασκήσεις που βρήκαμε στο instagram ή στο Youtube μία φορά στις 5 ή στις 10 μέρες.

Επιλέγουμε κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ, κάτι που ταιριάζει με τον τρόπο ζωής μας κι όποιο πρόγραμμα και να διαλέξουμε θα είναι υπέροχο και θα το ακολουθήσουμε.

Εξασκούμαστε στη θετικότητα – επαινούμε τον εαυτό μας

Να είμαστε ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μας. Να επιβεβαιώνουμε κάθε μέρα τον εαυτό μας και να τον πείθουμε για το πόσα πολλά μπορούμε να πετύχουμε. Η προσωπική ανάπτυξη, τα βιβλία, τα podcasts μπορούν να μας βοηθήσουν πολύ σε αυτή τη διαδρομή και να μας δείξουν ακριβώς αυτό: να απολαμβάνουμε το ταξίδι περισσότερο από τα αποτελέσματα.

Να εστιάζουμε στη δύναμη, στην ενέργεια, στη χαρά που κερδίζουμε καθημερινά, σε κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού.

Κάτι που, ίσως, μπορεί, επιπλέον, να μας βοηθήσει είναι να φτιάξουμε μια λίστα με τους λόγους που νιώθουμε καλύτερα και να τους έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας.

Αποδεικνύουμε στον εαυτό μας ότι όντως μπορούμε

Αν έχουμε κάτι κοινό εγώ και εσύ, τότε μπορούμε να προκαλέσουμε (να κάνουμε «challenge» που λέει και η κόρη μου) τον εαυτό μας με κάθε άσκηση, κάθε προσπάθεια.

Να το κάνουμε σαν ένα παιχνίδι, να πιέσουμε τον εαυτό μας να γίνουμε ο καλύτερος που μπορούμε, να μάθουμε πως είναι απαραίτητη η πειθαρχία και η συνέπεια.

Εύχομαι να μπορούμε να ξεσηκωνόμαστε πάντα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν ισχύει.

Θα πρέπει να έχουμε πειθαρχία και συνέπεια.

Και ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε πειθαρχία και συνέπεια είναι να δημιουργήσουμε μια συνήθεια. Μόλις αποκτήσουμε μια συνήθεια, γίνεται δεύτερη φύση μας.

Προχωράμε για να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση

Να λέμε στον εαυτό μας ξανά και ξανά ότι αυτό είναι το άτομο που θέλουμε να είμαστε.

Δεχόμαστε ότι το να είμαστε υγιείς είναι ένας τρόπος ζωής

Αυτό το ταξίδι είναι όντως ένας μαραθώνιος και όχι σπριντ. Πρέπει να μάθουμε να μπουσουλάμε πριν περπατήσουμε. Είναι ένας μαγικός συνδυασμός, μια μίξη. Παίρνει χρόνο, αλλά η συνέπεια, στο τέλος, θα οδηγήσει στην επιτυχία.

Δεν ξέρω και πολλά.

Ξέρω μόνο ότι μου πήρε πολύ χρόνο για να συνειδητοποιήσω ότι το τρέξιμο είναι αυτό που χρειαζόμουν.

Τρέχω γιατί αλλάζει η διάθεσή μου και σίγουρα με κάνει καλύτερη, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Δεν έχω εμμονή με το να αποκτήσω το τέλειο σώμα, αλλά θέλω να είμαι υγιής και δυνατή.

Κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες.

Θέλω, όμως, να μοιράζομαι όλα τα όμορφα αλλά και όλα τα δύσκολα.

Να μοιράζομαι αυτό το ταξίδι με την ελπίδα ότι μπορεί και να ξεσηκώσω και λίγους ακόμα…