Αρχείο ετικέτας #RunnerMom

Πώς μια νέα μαμά που τρέχει βάζει προτεραιότητες

Φέρνουμε ένα μωρό στον κόσμο και όλα αλλάζουν ξαφνικά. Και μαζί με την καθημερινότητα, αλλάζει και το σώμα μας. Και ναι, εννοείται είναι το λιγότερο που πρέπει να μας απασχολεί γιατί όντως είναι πολύ νωρίς για να μας μπουν τα ρούχα μας. Αλλά σιγά σιγά, όλο και μια βόλτα θέλουμε να κάνουμε έξω κι αρχίζουμε και σκεφτόμαστε τα έξτρα κιλάκια μας και αν μπορούμε να πάρουμε πάλι τους δρόμους! 

Το ρυθμικό χτύπημα, αυτό το ταπ-ταπ των βημάτων μου είναι ο βασικός ήχος που ακούω, καθώς τρέχω. Καλά, ναι και η μουσική μου βεβαίως, βεβαίως. 
Μια πρωινή διαλειμματική προπόνηση, ένα χαλαρό τρέξιμο δίπλα στο ηλιοβασίλεμα, το ανέβασμα σε ένα καταπράσινο λόφο, οι λαχανιασμένες καλημέρες στους περαστικούς, μια μικρή λάμψη στα μάτια μου που μπορώ και τρέχω και μετά τον τοκετό. Και μετά πίσω στο μικράκι μου που με περιμένει με ανοιχτό το στόμα, με διπλή χαρά και λίγο πιο ανέμελη από την ώρα που έφυγα από το σπίτι!  Εκτός κι αν έχω το καρότσι μαζί μου. Τότε κάνουμε μαζί όλη αυτή την υπέροχη διαδρομή, τη διαδρομή της μαμάς στους παλιούς ρυθμούς, στις παλιές ανάσες. 

Ψάχνοντας την ισορροπία

Αυτό που με έφερε κοντά με άλλες μαμάδες – και όχι μόνο- στο blogging και τα social media ήταν αυτή η ερώτηση – κλειδί που την ακούω μέχρι σήμερα πολύ πολύ συχνά:

Πώς προλαβαίνεις; Πώς εξισορροπείς οικογένεια,  δουλειά και τρέξιμο; 

Η απάντηση είναι απλή: Δεν προλαβαίνω. Δεν εξισορροπώ! 


Όσο περισσότερο προσπάθησα να βρω αυτήν την αόριστη ισορροπία, τόσο περισσότερο άγχος είχα όταν διαπίστωνα ότι πλησιάζει η επικείμενη αποτυχία. Αυτό που κάναμε σαν οικογένεια τελικά ήταν να δίνουμε προτεραιότητα στους καθημερινούς μικρούς και εφικτούς στόχους και μετά να είμαστε ευέλικτοι.

Είναι σαν μια προπόνηση σε λόφο, σε ανηφόρα.

Κάποιες μέρες μπορώ να τα κάνω όλα, και αισθάνομαι υπέροχα – επικεντρωμένη και δυνατή, εύκολη διαδρομή χωρίς τίποτα στο δρόμο μου, καθώς κάνω «τσεκ» σε όλες τις υποχρεώσεις στη λίστα της ημέρας (τρέξιμο με ανοιχτά τα χέρια το έχω στο μυαλό μου όλο αυτό, τύπου βίντεο κλιπ!)

Άλλες μέρες, πάλι, φαίνεται ότι όλα είναι μια ατελείωτη ανηφόρα. Πας, πας και δε φτάνεις ποτέ. Μια «προπόνηση» που δε λέει να τελειώσει, μια λίστα που φαίνεται να μεγαλώνει όσο περνά η μέρα… 

Όμως, τις περισσότερες φορές, κυλάει όλη η ημέρα, τόσο εύκολα όσο και προκλητικά. Με τα πάνω και τα κάτω της, με τα χαμόγελα και τις φωνές. Ευτυχώς μένουν τα χαμόγελα 🥰

Όσο περνά ο καιρός, ως δρομείς, μαθαίνουμε να εξομαλύνουμε την προσπάθεια, να αξιοποιούμε στο έπακρο κάθε στιγμή, να αγκαλιάζουμε τα καλά και να αναγνωρίζουμε τη σημασία των δύσκολων στιγμών. 

Ως μαμάδες, χρησιμοποιούμε την ίδια νοοτροπία. Ξέρω ότι αυτό είναι μόνο μια ματιά στη δική μου ζωή και στην οικογένεια που εμείς φτιάξαμε με τον άνθρωπό μου με τις δικές μας προτεραιότητες. Σίγουρα, κάθε μητέρα (και δρομέας) έχει τις δικές της προκλήσεις.

Θα προσπαθήσω να το αναλύσω λίγο περισσότερο, να μοιραστώ το ταξίδι μου με τα τρία μεγάλα μέρη της ζωής μου.

Οικογένεια

Έπρεπε πραγματικά να μάθω να αφήνω πράγματα που προκαλούν άγχος χωρίς πραγματικό λόγο. Όχι ότι δυσκολεύτηκα και πάρα πολύ (να τα λέμε κι αυτά!) Είναι και στον άνθρωπο το πόσο αγχώνεται με τέτοια θέματα. Σίγουρα, όμως, με εξάσκηση βελτιώνεται η κατάσταση (να μη μας νοιάζει τόσο εννοώ). Για παράδειγμα, έμαθα ότι τα πιάτα στο νεροχύτη ή τα ασιδέρωτα δε γίνεται να μου προκαλούν άγχος. Ο κόσμος συνεχίζει να περιστρέφεται ακόμα κι αν δεν γίνουν αμέσως. 

Οι προτεραιότητές μου είναι πρώτα, και πάνω απ’ όλα, τα παιδιά να έχουν καλύψει τις δικές τους ανάγκες – πρακτικές και συναισθηματικές. Αυτή είναι η κορυφαία προτεραιότητά μας σαν οικογένεια και εκεί εστιάσαμε με τον άντρα μου. Ο Γιώργος έθεσε τον εαυτό του σε διάθεση για να μπορώ εγώ να «αποσυνδεθώ» και να επικεντρωθώ στο τρέξιμό μου χωρίς άγχος και φόβο για την ασφάλεια ή την ευημερία της υπόλοιπης οικογένειας. 

Το να μην είμαι πλήρως παρούσα ήταν ένα τεράστιο άγχος για μένα όταν προσπαθούσα να βρω ισορροπία. Ειδικά όταν τα παιδιά ήταν μωρά και θήλαζαν. Προσπαθούσα να κάνω τα πάντα ταυτόχρονα, συνεχώς πολλαπλές εργασίες (multitasking), και με οδήγησε να κάνω τα πάντα με μισή εστίαση, συμπεριλαμβανομένου και του ρόλου της μητέρας.

Μόλις συνειδητοποιήσαμε σαν οικογένεια τι προκαλούσε το άγχος, ήμασταν σε θέση να προσαρμόσουμε τα δεδομένα και να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο περιβάλλον για τη μαμά και όλη την οικογένεια φυσικά.

Τρέξιμο

Επιστρέφω στην προπόνηση μετά τη γέννηση του παιδιού μου. Θα έλεγα ότι είμαι περίπου στο 50 τοις εκατό του δρόμου όσον αφορά τα χιλιόμετρα, το βάρος και την εστίαση.

Αυτά τα σημεία αλλάζουν πιο αργά από ό, τι θα ήθελα, αλλά ο στόχος μου από την αρχή ήταν να μην με πιέζω για τίποτα. Τα χιλιόμετρα που έχω κερδίσει θα έρθουν καθώς (ξανα)χτίζω την ικανότητα χειρισμού μεγαλύτερου όγκου, το βάρος θα ακολουθήσει, όπως και το επίκεντρο, η εστίαση… 

Ξέρω ότι το επίκεντρο δε θα επιστρέψει στο τρέξιμο στον ίδιο βαθμό που ήταν προ μητρότητας, όμως έχω τα μικρά μου δωράκια στο σπίτι (τα παιδιά μου) που αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από οτιδήποτε άλλο για μένα. 

Είμαι πολύ ενθουσιασμένη, φυσικά, που επιστρέφω στα τρεξίματα κανονικά, στους αγώνες ξανά, αλλά η προσέγγισή μου έχει σίγουρα μια νέα προοπτική. 

Όταν προπονούμαι, είμαι συγκεντρωμένη. Έχω τους στόχους μου ως δρομέας. Θέλω να κάνω τα PR (personal records) μου ξανά, να αποκτήσω περισσότερη εμπειρία, να πάω στο μαραθώνιο και να βελτιωθώ σε όλες τις αποστάσεις. Δεν έχω ανέφικτους στόχους, αφού έχω πλήρη επίγνωση και των δυνατοτήτων μου αλλά και του διαθέσιμου χρόνου μου για προπονήσεις κλπ. 

Η συνήθης φυσική μου κατάσταση προέρχεται από το τρέξιμο, αλλά και από τη γυμναστική, τις ασκήσεις, το πιλάτες, την ενίσχυση των αδυναμιών μου.

Αλλά μερικές φορές οι αγκαλιές των μωρών μας έχουν προτεραιότητα έναντι της προγραμματισμένης προπόνησης ή παίρνεις το μωρό με το καροτσάκι κι έφυγες για ένα διαφορετικό, διασκεδαστικό τρέξιμο, μια εναλλακτική διαδρομή! 

Εργασία 

Έχω την τύχη και ατυχία να δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρηση.

Τύχη γιατί είμαι σε θέση να δουλεύω από το σπίτι και να έχω ευελιξία με το πρόγραμμα εργασίας μου, κάτι που έχει καταστήσει δυνατή και τη συνέχιση της προπόνησης, και των υποχρεώσεων του σπιτιού.

Ατυχία γιατί υπάρχει το άγχος για την πορεία και εξέλιξη της δουλειάς, την εκπλήρωση των συσσωρευμένων εκκρεμοτήτων και τις περιπτώσεις να χτυπάει το τηλέφωνο άσχετες (και δύσκολες κάποιες φορές) ώρες και να πρέπει να ανταποκριθείς. 

Το μεγαλύτερο εμπόδιό μου ήταν να καταλάβω πότε να «απενεργοποιώ» τη «λειτουργία εργασίας», ειδικά όταν προ μητρότητας ήμουν συνεχώς stand by, δούλευα 6 μέρες την εβδομάδα από το γραφείο για πάνω από 10 ώρες πολλές φορές και συχνά αρκετή δουλειά για το σπίτι. 

Ήταν πολύ δύσκολη η μετάβαση και το να μη νιώθω ότι δεν είμαι αρκετή, αφού ήμουν περήφανη για την ποιότητα και έγκαιρη επικοινωνία που είχα χτίσει. Αυτή ήταν μια μαθησιακή πτυχή για μένα από τη γέννηση της κόρης μου και μετά. 

Έχω, όμως, και την πολυτέλεια μιας σούπερ γιαγιάς σε απόσταση αναπνοής που με στήριξε στο θέμα της δουλειάς (και των παιδιών και του μεσημεριανού και των πάντων όλων) και με στηρίζει ακόμα.

Επιπλέον, όταν τα παιδιά έγιναν δύο, πήραμε απόφαση να έχουμε βοήθεια στην καθαριότητα του σπιτιού δύο φορές το μήνα για να βοηθήσουμε στην εξάλειψη αυτού του άγχους για μένα.

Τώρα, λοιπόν, που έχω καταλάβει τις προτεραιότητές μου και τι λειτουργεί για την οικογένειά μας, μπορώ να επικεντρωθώ περισσότερο στους στόχους μου ως μαμά, δρομέας και εργαζόμενη. 


Ανυπομονώ να ακούσω τις δικές σας ιστορίες για τη μητρότητα και το τρέξιμο, τις οποίες με χαρά και τιμή θα δημοσιεύσω στο blog μου!! 

Πώς θες να νιώσεις αυτή την εβδομάδα;

Δεν προλάβαινα με τίποτα να γράψω άρθρο αυτές τις μέρες.

Το πλάνο μου (γιατί έχω και πλάνο για την εβδομαδιαία ανάρτηση της Πέμπτης!!) έγραφε να γράψω για το βιβλίο «Αδέρφια, όχι αντίπαλοι» που διάβασα πρόσφατα και για τους τσακωμούς των παιδιών μου. Γιατί πραγματικά με έχει βοηθήσει πολύ.

Όμως, αφού δεν πρόλαβα να ασχοληθώ καθόλου με αυτό το θέμα αυτές τις μέρες, είπα να αναφερθώ σε ένα άλλο θέμα, αφού, όπως είδα και προχθές με την ανάρτησή μου στο instagram, είχε αρκετά μεγάλη ανταπόκριση και έλαβα πάρα πολλά μηνύματα!!

Κι ένας από τους λόγους που αγαπώ αυτή την επικοινωνία με όλη αυτή την instagram κοινότητα είναι τα ειλικρινή μηνύματα που στέλνουμε και η ουσιαστική επικοινωνία που έχουμε με αρκετά άτομα.

Δεν έχω εξειδίκευση, ούτε διατροφική, ούτε προπονητική, ούτε τίποτα σχετικό.

Κι όμως, λαμβάνω τόσα πολλά μηνύματα για το πώς να ξεκινήσετε το τρέξιμο, πώς να κάνετε ασκήσεις στο σπίτι και γενικά πώς να βάλετε την άσκηση στη ζωή σας ειδικά αν δεν έχετε γυμναστεί ποτέ.

Η δική μου απάντηση είναι πάντα η προσωπική μου εμπειρία και μόνο, και αυτό μόνο, μπορώ να καταθέσω.

Το να βελτιώσουμε το σώμα μας, το να το αλλάξουμε είναι επίπονο κάποιες φορές και κουραστικό.

Διάβασα, όμως, σε μια άλλη κοπέλα στο instagram (νομίζω personal trainer) κάτι που μου άρεσε πολύ: «Nothing is as painful as staying stuck somewhere you don’t belong. You deserve better

Τίποτα δεν είναι πιο επίπονο από το να είσαι «κολλημένος» κάπου που δεν ανήκεις. Αξίζεις καλύτερα.

Πρέπει να ψάξουμε μέσα μας και να βρούμε το γιατί μας. Αυτό το γιατί είναι που πρέπει να βγάζει μια σπίθα από μέσα μας, να είναι μεγαλύτερο από κάθε δικαιολογία που λέμε στον εαυτό μας (#strongerthanmyexcuses).

Γιατί το θες αυτό;

Γιατί το χρειάζεσαι αυτό;

Γιατί θες οπωσδήποτε να το κάνεις να πετύχει;

Γιατί είσαι διαθέσιμος να κάνεις οτιδήποτε για να το πετύχεις;

Βάζουμε ρεαλιστικούς στόχους

Το να βάζουμε ένα μακροπρόθεσμο στόχο είναι τέλειο, αλλά ένας μικρότερος, πχ. εβδομαδιαίος στόχος, θα μας βοηθήσει να βρούμε το κίνητρό μας και να κάνουμε πράξη αυτά που θα μας οδηγήσουν στο μεγαλύτερο, μακροπρόθεσμο στόχο μας.

Πώς θες να νιώσεις αυτή την εβδομάδα;

Σε τι διάθεση θες να είσαι;

Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι οι στόχοι μας είναι πραγματοποιήσιμοι, εφικτοί.

Εστιάζουμε σε ένα πράγμα τη φορά

Βλέπω συχνά ανθρώπους που προσπαθούν να «επιβληθούν» στον εαυτό τους με μια μακροσκελή λίστα με «πράγματα που πρέπει να αλλάξω».

Να εστιάζουμε σε ένα πράγμα τη φορά. Πχ. Να αυξήσω το νερό που πίνω ή να κάνω άσκηση /τρέξιμο 3 φορές την εβδομάδα.

Μόλις κατακτήσουμε αυτό, να προχωράμε στο επόμενο.

Ξεκινάμε κάτι που πραγματικά μας ενθουσιάζει

Πραγματικά πιστεύω ότι χρειάζεται περισσότερη δύναμη για να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα παρά να κάνουμε τυχαία ασκήσεις που βρήκαμε στο instagram ή στο Youtube μία φορά στις 5 ή στις 10 μέρες.

Επιλέγουμε κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ, κάτι που ταιριάζει με τον τρόπο ζωής μας κι όποιο πρόγραμμα και να διαλέξουμε θα είναι υπέροχο και θα το ακολουθήσουμε.

Εξασκούμαστε στη θετικότητα – επαινούμε τον εαυτό μας

Να είμαστε ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μας. Να επιβεβαιώνουμε κάθε μέρα τον εαυτό μας και να τον πείθουμε για το πόσα πολλά μπορούμε να πετύχουμε. Η προσωπική ανάπτυξη, τα βιβλία, τα podcasts μπορούν να μας βοηθήσουν πολύ σε αυτή τη διαδρομή και να μας δείξουν ακριβώς αυτό: να απολαμβάνουμε το ταξίδι περισσότερο από τα αποτελέσματα.

Να εστιάζουμε στη δύναμη, στην ενέργεια, στη χαρά που κερδίζουμε καθημερινά, σε κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού.

Κάτι που, ίσως, μπορεί, επιπλέον, να μας βοηθήσει είναι να φτιάξουμε μια λίστα με τους λόγους που νιώθουμε καλύτερα και να τους έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας.

Αποδεικνύουμε στον εαυτό μας ότι όντως μπορούμε

Αν έχουμε κάτι κοινό εγώ και εσύ, τότε μπορούμε να προκαλέσουμε (να κάνουμε «challenge» που λέει και η κόρη μου) τον εαυτό μας με κάθε άσκηση, κάθε προσπάθεια.

Να το κάνουμε σαν ένα παιχνίδι, να πιέσουμε τον εαυτό μας να γίνουμε ο καλύτερος που μπορούμε, να μάθουμε πως είναι απαραίτητη η πειθαρχία και η συνέπεια.

Εύχομαι να μπορούμε να ξεσηκωνόμαστε πάντα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν ισχύει.

Θα πρέπει να έχουμε πειθαρχία και συνέπεια.

Και ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε πειθαρχία και συνέπεια είναι να δημιουργήσουμε μια συνήθεια. Μόλις αποκτήσουμε μια συνήθεια, γίνεται δεύτερη φύση μας.

Προχωράμε για να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση

Να λέμε στον εαυτό μας ξανά και ξανά ότι αυτό είναι το άτομο που θέλουμε να είμαστε.

Δεχόμαστε ότι το να είμαστε υγιείς είναι ένας τρόπος ζωής

Αυτό το ταξίδι είναι όντως ένας μαραθώνιος και όχι σπριντ. Πρέπει να μάθουμε να μπουσουλάμε πριν περπατήσουμε. Είναι ένας μαγικός συνδυασμός, μια μίξη. Παίρνει χρόνο, αλλά η συνέπεια, στο τέλος, θα οδηγήσει στην επιτυχία.

Δεν ξέρω και πολλά.

Ξέρω μόνο ότι μου πήρε πολύ χρόνο για να συνειδητοποιήσω ότι το τρέξιμο είναι αυτό που χρειαζόμουν.

Τρέχω γιατί αλλάζει η διάθεσή μου και σίγουρα με κάνει καλύτερη, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Δεν έχω εμμονή με το να αποκτήσω το τέλειο σώμα, αλλά θέλω να είμαι υγιής και δυνατή.

Κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες.

Θέλω, όμως, να μοιράζομαι όλα τα όμορφα αλλά και όλα τα δύσκολα.

Να μοιράζομαι αυτό το ταξίδι με την ελπίδα ότι μπορεί και να ξεσηκώσω και λίγους ακόμα…

Πώς να βρεις το κίνητρο να τρέξεις σε άσχημες καιρικές συνθήκες

Στην προηγούμενη καραντίνα γίναμε εξπέρ στη γυμναστική στο σπίτι. Ο όρος αναζήτησης indoor workout ή home workout στο Youtube έγινε νο1, ενώ μπορούμε να αναζητούμε και εξειδικευμένες ασκήσεις πχ home workout for Runners, home workout for muscle gain, home workout for beginners κλπ Επιπλέον, υπάρχουν αμέτρητες επιλογές για βίντεο με dance workout για χορό και γυμναστική, kids workout για ασκήσεις με τα παιδιά μας, ακόμα και indoor running no equipment για «τρέξιμο» στο σπίτι χωρίς διάδρομο!!
Και ερχόμαστε στο αγαπημένο τρέξιμο, που όσο και να το αγαπάς εδώ που τα λέμε, πώς να το πάρεις απόφαση να βγεις έξω στο κρύο ή ακόμα περισσότερο στη βροχή; Λοιπόν, όλα είναι θέμα κινήτρου, πόσο πολύ το θες, πόσο πολύ το έχεις πάρει απόφαση ότι θα πειθαρχήσεις

«Ο κακός καιρός φαίνεται πάντα χειρότερος μέσα από ένα παράθυρο.»

Πώς να βρεις το κίνητρό σου

Όσο κι αν θέλουμε να τρέξουμε, τα είπαμε: κάθε δρομέας χρειάζεται το κίνητρό του. Ειδικά κατά τη διάρκεια των κρύων και σκοτεινών μηνών του χειμώνα, όταν το κρεβάτι είναι άνετο και ζεστό, το κίνητρο να φύγουμε από το σπίτι το πρωί είναι πολύ πολύ μικρό.

Ξέρουμε, όμως, πολύ καλά και οι δύο ότι αν τελικά τα καταφέρουμε, η ικανοποίηση και η χαρά που θα πάρουμε αξίζει χίλιες φορές τον κόπο!
Κι ακόμα κι αν δε θέλουμε να κάνουμε τίποτα, το τρέξιμο ίσως είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε.

Ζω στο Αιτωλικό, της Δυτικής Ελλάδας των καταιγίδων και της υγρασίας. Αυτό σημαίνει ότι πολύ συχνά το χειμώνα θα πρέπει να αντιμετωπίσω περίεργες καιρικές συνθήκες. Δεν μπορώ, όμως, να αποκλείσω όλη τη χειμερινή  περίοδο. Πολλές φορές έχω σκεφτεί να αγοράσω ένα διάδρομο (και ίσως το κάνω κάποια στιγμή) αλλά η αίσθηση του να τρέχεις έξω, δε συγκρίνεται.  
Κι όσο κι αν σκεφτόμαστε α, έχει σκοτάδι, κρύο, βροχή, αέρα, υπάρχει ένα μυστικό: αν κάνουμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, ποτέ δε θα μας κακοφανεί τόσο όσο νομίζουμε. Σωστή ένδυση και σωστή στάση.

Προετοιμαζόμαστε κατάλληλα

Οι δρομείς αγαπάμε τα «γκατζετάκια» και ποια η καλύτερη ευκαιρία (και δικαιολογία) για να αγοράσουμε καινούργια ώστε να διαχειριστούμε τις δυσμενείς συνθήκες; Ο καθένας μας θα γνωρίζει τι περίπου θα χρειαστεί με μια δοκιμή: ένα αντιανεμικό σίγουρα με κουκούλα, γάντια, κάτι για να σκεπάζουμε τα αυτιά μας (σκουφάκι ή κορδέλα) -όχι μάλλινα εννοείται, κυκλοφορούν τεχνικά υφάσματα στην αφορά- μια μπλούζα ισοθερμική μακρυμάνικη αν κάνει πολύ κρύο και σίγουρα ανακλαστήρες ή κάτι που θα μας ξεχωρίζει σε συνθήκες μειωμένης ορατότητας. Τα χειμωνιάτικα πρωινά έρχονται αργά, οπότε αρκετές από τις διαδρομές μας πιθανότατα θα είναι στο σκοτάδι, αν τρέχουμε πχ πριν πάμε για δουλειά.

Αν δεν μπορούμε να τρέξουμε μόνοι μας στο σκοτάδι, ωστόσο, μπορούμε να πάμε με κάποιον άλλον, ο οποίος θα μας συνοδεύει τρέχοντας ή με ποδήλατο και να βρούμε διαδρομές με σχετικό φωτισμό που μας επιτρέπουν να είμαστε ορατοί.

Σε κακές καιρικές συνθήκες, όπως βροχή, άνεμος και κρύο, είναι εύκολο να μην πίνετε όσο περισσότερο νερό θα έπρεπε. Δεν είναι σαν το καλοκαίρι, όπου ο ιδρώτας και η υψηλή υγρασία χρησιμεύουν ως μόνιμη υπενθύμιση για την αντικατάσταση του χαμένου υγρού. Η μη κατανάλωση αρκετού νερού μπορεί να είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, όμως, για τους δρομείς. Το νερό είναι απαραίτητο για τη ρύθμιση της σωστής θερμοκρασίας του σώματος και της σωστής κυκλοφορίας του αίματος.


Θα απολαύσουμε τη διαδρομή

Όσο κι αν μας ακούγεται περίεργο, πάντα τα 10 πρώτα λεπτά θα μας δυσκολέψουν. Μετά το σώμα συνηθίζει και παίρνουμε ρυθμό. Και ανάλογα την ώρα που τρέχουμε, θα μας ανταμείψει η ανατολή του ήλιου ή το ηλιοβασίλεμα. Με τη σωστή στάση, μπορεί ακόμη και να διαπιστώσουμε ότι μας αρέσει να περνάμε μέσα από λακκούβες και να βραχούμε και λίγο.

Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας μετά την άσκηση

Αυτό δεν σημαίνει να φας κρουασάν και ντόνατς, αν και δεν είμαι της άποψης ότι απαγορεύεται διαπαντός οποιαδήποτε παρασπονδία. Σκέψου τη στιγμή που θα κάνεις το μπάνιο σου και θα απολαύσεις ένα ζεστό φλυτζάνι καφέ, ένα τσάι με ωραία κουλουράκια ή κέικ με τις πυτζαμούλες σου ή με το αγαπημένο σου φούτερ.

Μπορεί να έχει σχέση με μια άλλη επιβράβευση, π.χ. αν κάνω τρία τρεξίματα την εβδομάδα αυτό το μήνα, θα αγοράσω ένα νέο μπλουζάκι για το τρέξιμο ή κάτι σχετικό τελοσπάντων.

Προπόνηση σε πραγματικές συνθήκες

Σίγουρα υπάρχει η επιλογή για τρέξιμο σε διάδρομο (threadmill). Κάποιοι δρομείς πιστεύουν ότι το τρέξιμο σε διάδρομο είναι πιο εύκολο από το τρέξιμο έξω, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι στο διάδρομο είναι πολύ πιο δύσκολο ή και βαρετό. Φυσικά, δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση, αλλά ένα πράγμα έχει σημασία: να μη χάσουμε το τρεξιματάκι μας.
Βέβαια, όσο κι αν μπορούμε να ρυθμίσουμε την κλίση στο διάδρομο πχ για να μιμείται λόφους και λαγκάδια, τίποτα δεν ξεπερνά το πραγματικό:ποικιλία εδάφους, στροφών και επιφανειών.

Επιπλέον, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις συνθήκες, είτε είναι ζεστές, κρύες, υγρές ή χιονισμένες, την ημέρα του αγώνα. Οπότε ας είμαστε ήδη εξοικειωμένοι. Μπορεί να είναι δύσκολο να βγούμε έξω σε αντίξοες συνθήκες, αλλά η απόδοση αξίζει τον κόπο μας.
Φυσικά, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να προσαρμοζόμαστε. Αν ο καιρός είναι πολύ άσχημος, μπορούμε να αλλάξουμε διαδρομή, να κάνουμε επανάληψη της ίδιας μικρής διαδρομής ή να τρέξουμε λιγότερη ώρα. Δε χρειάζεται να χάσουμε εντελώς το τρέξιμό μας. Θα υπάρξουν, βέβαια, κι αυτές οι μέρες που θα ακυρώσουμε. Δε χάθηκε κι ο κόσμος.

Το τρέξιμο έξω θα μας «ανεβάσει»

Ίσως δεν είναι ο πιο σημαντικός λόγος για να βγούμε έξω, αλλά αν το πετύχουμε και κάνουμε μια κρύα, σκοτεινή, υγρή διαδρομή, θα είμαστε περήφανοι για τον εαυτό μας. Θα νιώσουμε ότι είμαστε ισχυρότεροι από τα στοιχεία της φύσης, ότι τα καταφέραμε ακόμα και στα δύσκολα.
Διάβασα κάπου τα λόγια του Ben James, δρομέα της Suunto, σε πολύ δύσκολες και αντίξοες συνθήκες «Αν τρέξατε στη βροχή μία φορά, είναι σήμα τιμής. Μετά από αυτό είστε βασικά ημιεπαγγελματίες!».
Το να τρέχουμε ενάντια στον άνεμο σημαίνει ότι δουλεύουμε  πιο σκληρά, πιεζόμαστε για να προχωρήσουμε προς τα εμπρός. Αυτό σημαίνει καύση περισσότερων θερμίδων και περισσότερη πίεση στους μυς μας. Το αποτέλεσμα είναι ένας πιο γρήγορος και πιο δυνατός δρομέας. Ένας φανταστικός λόγος για τρέξιμο σε κακές καιρικές συνθήκες.
Μετά το τρέξιμό μας, όχι μόνο θα είμαστε σωματικά ισχυρότεροι, αλλά και θα αυξήσουμε την εμπιστοσύνη στη γνώση μας να τρέχουμε σε κακές καιρικές συνθήκες.


Όταν δεν μπορούμε να βγούμε έξω με τίποτα

Οι αθλητές αντοχής δεν είναι κατασκευασμένοι για εσωτερικούς χώρους. Πηγαίνοντας έξω, εξερευνώντας νέα μονοπάτια, λόφους και βόλτες, ενώ πιέζουμε τα όριά μας, είναι αυτό που μας φτιάχνει τη διάθεση. Η προπόνηση σε εσωτερικούς χώρους, ωστόσο, μας επιτρέπει να δουλεύουμε μερικά από τα καλύτερα σημεία μας, που δεν μπορούμε την ώρα που τρέχουμε.

Ειδικά, αυτή την εποχή της πανδημίας, όταν μας ζητείται να μείνουμε στο σπίτι, μας δίνει την ευκαιρία να συντονίσουμε το σώμα μας με τρόπους που συνήθως δεν αφιερώνουμε χρόνο, να γυμνάσουμε τον κορμό μας (core training). 15 με 30 λεπτά λίγες ασκήσεις, λίγη γιόγκα, λίγο τέντωμα. Υπάρχουν τόσες επιλογές. Να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια;

Εάν θεωρήσατε χρήσιμη αυτήν την ανάρτηση, μη διστάσετε να τη μοιραστείτε! Είναι αποδεδειγμένο γεγονός ότι η γενναιοδωρία σας κάνει πιο ευτυχισμένο άτομο!! 🙂

Γιατί ανακουφίστηκα που δε θα πάω στο μαραθώνιο

Η φετινή σεζόν τρεξίματος ξεκίνησε το καλοκαίρι με στόχο το Μαραθώνιο της Αθήνας. Θα ήταν η δεύτερη φορά που θα έτρεχα τα 42 χιλιόμετρα που τερματίζουν στο Καλλιμάρμαρο.

Ανυπομονούσα γι ‘αυτή την αίσθηση.

View this post on Instagram

Το μυαλό μου ακόμα είναι στην Κυριακή. Από το 2016 θέλω να τρέξω το Μαραθώνιο. Και φέτος το κατάφερα. Μια μοναδική εμπειρία. Ένα απίστευτο ταξίδι πεντέμιση ωρών. 😊 Τα χιλιόμετρα και ο χρόνος περνούσαν χωρίς να τα καταλαβαίνω. Άκουγα τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια 🎶, παρατηρούσα κάθε σημείο της διαδρομής 🛣️, ένιωθα μέλος μιας τεράστιας ομάδας, περίπου 17.000 ατόμων από τόσες διαφορετικές χώρες με τις δικές τους μοναδικές ιστορίες. Χαμογελούσα σε όλη σχεδόν τη διαδρομή, ένιωθα ελεύθερη και δυνατή, κουνούσα το στόμα μου τραγουδώντας. Στο "Μάτι" τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα, στο Καλλιμάρμαρο το ίδιο. Αγκάλιασα την άγνωστη κοπέλα που τερμάτισε δίπλα μου και κλαίγαμε μαζί αγκαλιά. 🤗 Από την πρώτη στιγμή είμαι σίγουρη ότι θέλω να το ξαναζήσω. Ελπίζω να τα καταφέρω. ΥΓ. 1. Αν δεν ήταν ο άντρας μου 💓 @giokak_ δε θα τα είχα καταφέρει, αλήθεια. ΥΓ. 2. Αν δεν ήταν ο προπονητής μου @germanosalexandros δε θα ήμουν τόσο δυνατή #bootcampetoliko ΥΓ. 3. Αν δεν ήταν η αγαπημένη μου @olgakitea δε θα είχα ξεκινήσει καν το τρέξιμο! ΥΓ. 4. Αν δεν ήταν η αδερφή μου @magiannaki δε θα χαιρόμουν τόσο την πορεία προς το Μαραθώνιο #sistersrunning ΥΓ. 5. Αν δεν ήταν ο @ioannisvet25 και η Αμαλία μαζί με τους παραπάνω δε θα ήταν η καλύτερη εκδρομή! 💓 (ευχαριστίες βράβευσης oscar!! 😜) #RunnerMomof3 #Momof3 #1stMarathon #τσουκουτσουκου #MarathonFinisher #Marathon #AthensAuthenticMarathon @athensauthenticmarathon #AthensAuthenticMarathon2019 #ama2019 @bootcampetoliko

A post shared by Vasso Nikologianni (@runnermomgr) on

Οι αγώνες, όμως, που ακυρώνονταν ο ένας μετά τον άλλο, έδειχναν τι (δεν) έφερνε ο Νοέμβρης.

Η προετοιμασία για το Μαραθώνιο

Ήταν μια ξεχωριστή περίοδος προετοιμασίας, με νέο προπονητή, με εργομέτρηση, προπόνηση με παλμούς, με πολλά χιλιόμετρα εβδομαδιαία και τουλάχιστον δίωρες προπονήσεις.

Τη χάρηκα και με το παραπάνω.

Ένιωσα την άνεση να «βγάζω» ακούραστα τουλάχιστον 20-25 χιλιόμετρα.

Έκανα έναν απροσδόκητο για τα δεδομένα μου χρόνο στα 30 χιλιόμετρα του Ioannina lake run, το γύρο της λίμνης Παμβώτιδας και ο μαραθώνιος όλο και πλησίαζε.

Όταν ακυρώθηκε, ήταν πολλοί αυτοί που με ρώτησαν αν θα κάνω τον αγώνα virtual*, αν απογοητεύτηκα, αν στενοχωρήθηκα.

(*Virtual αγώνας είναι η νέα τάση να τρέχεις τα χιλιόμετρα των αγώνων σε δική σου διαδρομή και να στέλνεις τα δεδομένα σου στη διοργάνωση του αγώνα ώστε να σου στείλουν το μετάλλιο.)

Το σκέφτηκα για λίγο. Σκοπός μου, όμως, δεν ήταν να τρέξω 42 χιλιόμετρα πχ από το Αιτωλικό στο Αντίρριο.

Αυτό που ήθελα ήταν η αυθεντική διαδρομή. Ήταν η χαρά του αγώνα, η περηφάνια να τρέξεις με τόσα άτομα από όλο τον κόσμο, η συγκίνηση να τερματίσεις στο Καλλιμάρμαρο.

Αποφάσισα να συνεχίσω προπονήσεις (εννοείται) αλλά όχι με στόχο το Μαραθώνιο. Ο Μαραθώνιος δε θα φύγει. Μπορώ να ξαναπάω του χρόνου (ελπίζω).

Όμως, ένιωσα ανακούφιση. Αλήθεια.

Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες που θα δώσω στον άντρα μου, στα παιδιά μου, στο σπίτι μου.
Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες ύπνου τα Σάββατα που είχα long run.
Το αγαπώ το τρέξιμο. Με κάνει να νιώθω μοναδική, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Όμως, ας μη γελιόμαστε. Οι υποχρεώσεις όταν δουλεύεις, όταν έχεις 3 παιδιά, όταν έχεις τις δουλειές του σπιτιού δε σου αφήνουν μεγάλο περιθώριο να είσαι εκτός σπιτιού. Όσο κι αν σε στηρίζει ο άνθρωπός σου.

Και όταν έχουμε πλάνο τρεξίματος και ενδυνάμωσης θέλουμε να είμαστε τυπικοί. Δε θέλουμε να παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμα, ούτε να παραλείπουμε προπονήσεις.

Δε θα λυπηθώ που δε θα πάω. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπάω και θα το συνδυάσω και με άλλες μου αγάπες που είχα παραμελήσει τελευταία. Το διάβασμα, τα puzzles, το blogging.

Εσύ συνεχίζεις τις προπονήσεις για το Μαραθώνιο;

5+1 λόγοι για να ξεκινησουμε τρεξιμο το καλοκαίρι

Κάθε καλοκαίρι σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι το τρέξιμο στη ζέστη και πόσο δυσκολότερη είναι αυτή η θερμοκρασία σε σχέση με τα μεγάλα κρύα του χειμώνα.

Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η περίοδος διεξαγωγής των περισσότερων αγώνων είναι είτε φθινόπωρο είτε άνοιξη – δεν αντέχεται η ζέστη!

Για τους δρομείς που έχουν εντάξει ήδη το τρέξιμο στην καθημερινότητά τους είναι μεγάλη πρόκληση ο καιρός του καλοκαιριού.
Το σώμα δεν μπορεί να αποδώσει, όσο θα θέλαμε, σε υψηλές θερμοκρασίες και μεγάλη υγρασία.
Όμως, πιστεύω ότι το καλοκαίρι μπορεί να γίνει η ιδανική περίοδος να προπονηθείς, αλλά και να ξεκινήσεις το τρέξιμο! Ναι, καλά διάβασες. Και θα πω και γιατί.

  1. Η μέρα είναι μεγαλύτερη, οπότε μπορείς να τρέξεις πολύ νωρίς το πρωί ή πολύ αργά το απόγευμα χωρίς να έχει σκοτάδι.
  2. Υπάρχει η περίοδος των διακοπών – για τους περισσότερους τουλάχιστον – που σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις κάτι διαφορετικό, να περπατήσεις σε νέα μονοπάτια, να τρέξεις σε νέες διαδρομές. Ειδικά για διακοπές σε ορεινή τοποθεσία, η επιλογή του να τρέξεις είναι ιδανική.
  3. Σε ενδιαφέρει περισσότερο η εμφάνισή σου, πας για μπάνιο, οπότε είναι πιο εύκολο να ξεφύγεις από την καθιστική ζωή του χειμώνα, ή να διατηρήσεις το πρόγραμμα που είχες – σε περίπτωση που τρέχεις ήδη πολύ συχνά.
  4. Το καλοκαίρι, σίγουρα, οι προσδοκίες μας σχετικά με τις επιδόσεις μας πρέπει να μειωθούν και οι ρυθμοί να διατηρηθούν πιο λογικοί. Μπορείς, όμως, να εστιάσεις στο σώμα σου την ώρα που τρέχεις, να απολαύσεις τη διαδρομή, να τρέξεις χωρίς ρολόι, να τρέξεις με την ψυχή σου. Επιπλέον, είναι ιδανική εποχή για να δουλέψεις μέρη του σώματος που είναι πιο αδύναμα και βοηθούν στο τρέξιμο, όπως πόδια, κορμός κλπ
  5. Ο καλός καιρός σε ξεσηκώνει πιο εύκολα να βγεις από το σπίτι ακόμα κι αν έχει ζέστη, σε σχέση με το αν έβρεχε.
  6. Οι καλοκαιρινές προπονήσεις θα σε κάνουν καλύτερο δρομέα, ίσως πιο γρήγορο και σίγουρα πιο αποτελεσματικό.
    Διάβασα κάπου ότι η θερμοκρασία προκαλεί τη διατήρηση των ηλεκτρολυτών, βοηθά τον οργανισμό να παράγει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια και να γίνεται πιο αποτελεσματικός στον έλεγχο της θερμοκρασίας του, αφού μαθαίνει να προσαρμόζεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες.
    Αυτό θα σε βοηθήσει ιδιαίτερα ,όταν αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία, να ανεβάσεις τις επιδόσεις σου.

Εσύ τρέχεις το καλοκαίρι;

7 + 1 τρόποι για να βρεις την όρεξή σου για άσκηση

Ξυπνάς το πρωί, ετοιμάζεσαι, ετοιμάζεις τα παιδιά, κάνεις και καμιά δουλίτσα στα γρήγορα και φεύγεις για τη δουλειά. Επιστρέφεις στο σπίτι από μια δύσκολη, ατελείωτη μέρα στο γραφείο και, ειλικρινά, πολύ θα ήθελες να κάνεις καμιά ασκησούλα, κάτι για το σώμα σου, αλλά δεν μπορείς να ξεσηκωθείς με κανένα τρόπο. Ή ακόμα και να μπορείς να ξεσηκωθείς και να βρεις την όρεξη, τώρα που επέστρεψες σπίτι έχεις άλλες χίλιες δουλειές σε εκκρεμότητα και πώς να τα κουμαντάρεις όλα;

Το να κάνεις την άσκηση και τη γυμναστική προτεραιότητά σου και το να βρεις τρόπους να το εντάξεις στο καθημερινό σου πρόγραμμα, θα σου προσφέρει πολλά οφέλη για την υγεία σου και θα σου δώσει πίσω τη χαμένη σου ενέργεια.

Η άσκηση θα γίνει πολύ ευκολότερη αν τη δεις σαν δώρο που δίνεις στον εαυτό σου και όχι σαν μια απεχθή δραστηριότητα που πρέπει να υπομείνεις.

Σκέψου την υγεία σου και την ενέργειά σου. Με την άσκηση δίνεις προτεραιότητα στον εαυτό σου, τον φροντίζεις και του δείχνεις πόσο τον αγαπάς.

Το σώμα σου απομακρύνεται από τις υποχρεώσεις και το μυαλό σου έχει τη δυνατότητα να «αδειάσει» για λίγο, να κάνει restart, ώστε να μπορέσει να σκεφτεί και πάλι καθαρά.

Αφού, λοιπόν, αποφασίσεις να κάνεις την άσκηση προτεραιότητά σου, δες εδώ πώς μπορείς να βρεις το κίνητρο, πώς μπορείς να μείνεις συνεπής στο πρόγραμμα γυμναστικής σου μέσα στην τρέλα της καθημερινότητάς σου:

1. Ακολούθησε το πρόγραμμά σου

Ας πούμε ότι έχεις ως στόχο να ασκείσαι 3 φορές την εβδομάδα. Κοίτα στο ημερολόγιό σου για τη συγκεκριμένη εβδομάδα και δες πού θα μπορούσες να «χώσεις» αυτές τις 3 φορές. Δε χρειάζεται να είναι άσκηση μιας ώρας. Μπορεί να είναι και 20λεπτο, μπορεί και μισάωρο. Αλλά να κάνεις υποχρεωτικές αυτές τις φορές. Μην τις ακυρώνεις «ελαφρά τη καρδία» όπως δε θα ακύρωνες και κάποια άλλη υποχρέωση.

Για ποικιλία, μπορείς μια φορά να σηκωθείς πολύ πρωί ή αμέσως μετά τη δουλειά ή ακόμα και σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά.

2. Ξεκίνα τη μέρα σου με 20 λεπτά για τον εαυτό σου και την άσκησή σου

Μπορεί να έχεις μεγάλες προσδοκίες για άσκηση μετά τη δουλειά ή στο διάλειμμα της δουλειάς, αλλά αναπόφευκτα άλλες υποχρεώσεις μπορεί να παρουσιαστούν εκείνη την ώρα.

Αν, όμως, με το που θα ξυπνήσεις, κάνεις τις ασκησούλες σου, εκτός από τα οφέλη της άσκησης, παίρνεις και αυτή την τόνωση και την ενέργεια που θα σε συνοδεύει όλη τη μέρα σου. Μπορεί να είναι ένα γρήγορο τρεξιματάκι, λίγο περπάτημα, κάποιες ασκήσεις στο σπίτι ή yoga.

3. Άνοιξε τους ορίζοντές σου και δοκίμασε διαφορετικά πράγματα

Το μυαλό μας αναζητά την ποικιλία, το διαφορετικό. Αν έχεις κολλήσει στην ίδια παλιά άσκηση, ίσως ήρθε η ώρα να δοκιμάσεις κάτι άλλο. Ψάξε στο ίντερνετ, κατέβασε ιδέες που θα σε τραβήξουν.

Πολεμικές τέχνες, pilates, yoga, ασκήσεις από το YouTube, kayak, ποδήλατο, τρέξιμο αν δεν το έχεις δοκιμάσει ακόμα. Όσο δύσκολο κι αν σου φανεί αρχικά, δώσ’του λίγο χρόνο. Αλλά αν δε σου αρέσει, δε χρειάζεται να το παντρευτείς κιόλας! Υπάρχουν πολλές επιλογές.

4. Συνδύασε χρόνο με φίλους στην άσκησή σου

Για μένα προσωπικά αυτό έχει αποδειχτεί η καλύτερη λύση. Όλη η αγάπη μου για το τρέξιμο δημιουργήθηκε όταν άρχισε να με ξεσηκώνει μια φίλη μου να τρέξουμε μαζί για παρέα. Πλέον, το ότι πηγαίνω για τρέξιμο με την αδερφή μου και τις φίλες μου, το θεωρώ κανονική απόδραση!!

Επίσης, το να πηγαίνεις με άλλους βοηθάει στο να ξεσηκώνεσαι, να δυσκολεύεσαι να ακυρώσεις.

5. Βάλε μουσική

Φτιάξε όμορφες λίστες με τραγούδια που σου αρέσουν πολύ. Διάλεξε τραγούδια που σε ξεσηκώνουν, που σε ανεβάζουν, που σε κάνουν να θες να κινηθείς.

Αν δεν είσαι της μουσικής, κατέβασε podcasts ή audiobooks που σε ενδιαφέρουν.

Το να ακούς κάτι που σου αρέσει, κάνει το χρόνο να περνά πιο γρήγορα, τουλάχιστον σε κάποια είδη άσκησης.

6. Ανανέωσε τον εξοπλισμό σου

Ίσως το να φοράς το μπλουζάκι του άντρα σου και ένα ψιλοτρύπιο κολάν να μη σε ξεσηκώνει και τόσο για άσκηση. Σκέψου το σαν επένδυση στον εαυτό σου. Μπορεί, στην αρχή, να πάρεις απλά ένα παγούρι για το νερό σου. Και να διασφαλίσεις ότι τα παπούτσια σου είναι αξιοπρεπή για τη δουλειά που τα χρειάζεσαι. Αν, τώρα, έχεις τη δυνατότητα να πάρεις και κολάν ή μπλουζάκι, και μόνο που θα τα φοράς, θα φτιάχνει η διάθεσή σου.

7. Όπως οργανώνεις τη δουλειά σου, οργάνωσε και την άσκησή σου

Βγάλε τα ρούχα που θα φορέσεις στην άκρη (ειδικά για πρωινή άσκηση), γέμισε το μπουκάλι σου, ετοίμασε τα ρούχα που θα αλλάξεις μετά την άσκηση. Θα σε «φωνάζουν» να πάρεις μπρος.  

8. Βάλε υπενθυμίσεις

Ακόμα κι αν δεν είσαι πρωινός τύπος να σηκωθείς, βάλε υπενθύμιση για την ώρα που θα έχεις κανονίσει την άσκησή σου για να ξεσηκωθείς.

Εννοείται πως πολύ συχνά θα χαλάσουν τα σχέδιά μας. Αλλά διατηρώντας την αίσθηση της αγάπης και φροντίδας για το σώμα και τον εαυτό μας γενικότερα και δίνοντας σε εμάς τους ίδιους το δώρο του χρόνου να ασκηθούμε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα παραπάνω tips για να μας βοηθήσουν να μην τα παρατήσουμε.

Για πες μου, τώρα, ποια από τα παραπάνω θα κάνεις αυτή την εβδομάδα;

Κάνουν δουλειά οι #fitnesschallenges;

Κατά διαστήματα έχω ανεβάσει #challenges που κάνω και οι οποίες είναι είτε σχετικές με γυμναστική, είτε σχετικές με φαγητό, με υγιεινές συνήθειες, είτε σχετικές με ψυχολογία, είτε ακόμα και με οργάνωση σπιτιού, πώς θα γίνει πιο παραγωγικός, μικρές αλλαγές για μια καλύτερη ζωή κλπ. Κάνουν δουλειά, όμως;

Οι μηνιαίες (και όχι μόνο) προκλήσεις συχνά υπόσχονται αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα, μια πορεία προς μια νέα πιο υγιεινή ζωή, με νέες συνήθειες. Η πρόκληση από μόνη της, φυσικά, δεν μπορεί να εγγυηθεί σούπερ κοιλιακούς, τεράστιες αλλαγές στο σώμα, μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου κλπ.  

Το ενδιαφέρον με τις προκλήσεις αυτές, όμως, είναι ότι φαίνονται εύκολες στην υλοποίηση, αφού είναι επιγραμματικές. Βλέποντας απλά μια λίστα, ας είναι και 100 ημερών ή βημάτων, το παίρνεις πιο εύκολα απόφαση να το ξεκινήσεις, αλλά και να το ακολουθήσεις. Κι αυτό είναι τελικά το καλό που προσφέρουν: η διαδικασία να ακολουθείς μια «αλλαγή», μια νέα συνήθεια καθημερινά για ένα διάστημα μπορεί να σε βοηθήσει πάρα πολύ -σε εκπαιδεύει με κάποιον τρόπο- να αναπτύξεις νέες συνήθειες, να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες με την πρόκληση.

Το να αποκτάς νέες υγιεινές συνήθειες -ή να σταματάς κακές συνήθειες- περιλαμβάνει πολλά βήματα, με πρώτο και σημαντικότερο την απόφαση να αλλάξεις, να ενστερνιστείς τη νέα συμπεριφορά και να την επαναλαμβάνεις συχνά.

Σίγουρα η διαδικασία αυτή παίρνει χρόνο. Μια 30ήμερη πρόκληση μπορεί να σε βοηθήσει στο ξεκίνημά σου, αλλά για να έχει διάρκεια η αλλαγή δεν είναι αρκετή. Έρευνες αναφέρουν ότι για να «μείνει» μια αλλαγή στη συμπεριφορά μας, στις συνήθειές μας, χρειάζονται σίγουρα 66 ημέρες.

Ειδικά για τις προκλήσεις άσκησης και διατροφής είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να «εξερευνήσεις» πώς δουλεύει το σώμα σου, πώς νιώθει με κάθε αλλαγή. Αντί να ξεκινήσεις με στόχο βάρους, βάζεις ένα στόχο-ντετέκτιβ, όπως λέγεται, και πραγματικά μαθαίνεις τι σε κάνει να έχεις μεγαλύτερη ενέργεια, τι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, τι σε βελτιώνει.

Μια πρόκληση 30 ημερών (30day challenge) μπορεί να είναι ένα καλό, ουσιαστικό βήμα προς την επιτυχία, αν συνεχίσεις με κάποιο στοιχειώδες πλάνο και μετά το πέρας της πρόκλησης. Οι ασκήσεις για όλο το σώμα (full body workouts) είναι η καλύτερη επιλογή για να ενισχύσεις το μεταβολισμό σου, το οποίο με τη σειρά του θα οδηγήσει σε τόνωση, βελτίωση της υγείας σου και απώλεια βάρους.

Extra tip: Χρησιμοποίησε «μηχανισμούς» στήριξης. Η ανάρτηση στα social media και η διάδραση με άλλους που είτε ακολουθούν την πρόκληση είτε και όχι, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, βοηθούν στο να μείνουμε συνεπείς. Για προκλήσεις άσκησης και διατροφής, το ίδιο ισχύει και με τις εφαρμογές που κυκλοφορούν όπως τα MyFitnessPal, FitBit, Yazio, Habitify, Todoist klp.

Περιμένω με χαρά τα σχόλιά σας.

Βάσω

Γιατί δεν μπορώ να κάνω δίαιτα;

Αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για τη δυσκολία να το πάρουμε απόφαση να κάνουμε δίαιτα ή να προσέξουμε τη διατροφή μας τελοσπάντων. Εννοείται πως γράφω καθαρά από την προσωπική μου εμπειρία και όχι επειδή έχω επιστημονικές γνώσεις επί του θέματος.

Έχω κάνει πολλές προσπάθειες για δίαιτα και παρόλο που ξεφεύγω πολλές φορές, είμαι πλέον σε φάση που δεν αφήνω τον εαυτό μου να περάσει την «πύλη» των 2 παραπάνω κιλών. Χτυπάει το καμπανάκι και αμέσως λέω «Βάσω, πρέπει να προσέξεις τώρα για καμιά εβδομάδα. Ε δεν είναι πια και τόσος πολύς καιρός».  Αλλά, σε γενικές γραμμές, στην καθημερινότητά μου έχω «κρατήσει» κάποιες βασικές αρχές που με βοηθούν να διατηρώ τα κιλά μου.

Σίγουρα, σε περιπτώσεις μετά εγκυμοσύνης σίγουρα τα κιλά είναι περισσότερα από 2!! Πολύ περισσότερα! Αλλά και σε άλλους ανθρώπους με πολλά παραπάνω κιλά, δε θεωρώ ότι «το παιχνίδι έχει χαθεί». Βήμα-βήμα μπορείς να καταφέρεις να δεις την αλλαγή πάνω σου.

Ποιες βασικές αλλαγές θα μπορείς να κάνεις, λοιπόν;

  • Βάλε μικρούς στόχους.
    Το  μεγαλύτερο κίνητρο, φυσικά, για να χάσεις βάρος είναι η υγεία σου και η όμορφη ψυχολογία σου. Όμως, είμαι σίγουρη ότι αυτό ακούγεται πολύ αόριστο και δεν «πουλάει», δεν πείθει.
    Μπορείς, όμως, σίγουρα να βάλεις ένα μικρό στόχο: να χωρέσω στο αγαπημένο μου ρούχο, να μπορέσω να  περπατήσω (ή και να τρέξω) λίγα χιλιόμετρα, να κάνω 10.000 βήματα τη μέρα κλπ κλπ.
  • Πιες νερό. Πολύ νερό.
    Ναι, ακούγεται μια από τα ίδια. Όμως, αν πιεις ένα ποτήρι νερό κάθε πρωί μόλις ξυπνήσεις, θα σκεφτείς ότι κάτι έκανα για τον εαυτό μου και πολύ πιθανό να συνεχίσεις και την υπόλοιπη μέρα να προσέχεις τον εαυτό σου. Ισχύει. Και μετά να γεμίσεις ένα μεγάλο μπουκάλι νερό και να το πιεις όλο μέσα στην μέρα. Κι ένα ακόμα ποτήρι νερό πριν κοιμηθείς.
  • Μην τρως μετά τις 20.00.
    Ναι, ίσως ακούγεται πολύ περιοριστικό και μόλις πάνε για ύπνο τα παιδιά θες να αράξεις στον καναπέ και να ανταμειφθείς για τη δύσκολη μέρα. Ναι κι εγώ έτσι το βλέπω μερικές φορές. Αλλά μπορείς να το δεις κι αλλιώς. Να περιμένεις κάτι άλλο. Πχ να αράξω στο κρεβάτι μου με ένα βιβλίο, να διαβάσω το περιοδικό μου, να φτιάξω ένα παζλ, να κάνω κάτι άλλο που με ευχαριστεί. Δεν είναι πολύ εύκολο αλλά συνηθίζεται. Το επόμενο πρωί θα νιώθεις περήφανη με τον εαυτό σου που «κρατήθηκες».
  • Κινήσου.
    Δε χρειάζεται να ξεκινήσεις γυμναστήριο ή να πας Μαραθώνιο. Σήκω από τον καναπέ σου, όμως. Περπάτα όσο μπορείς, ανέβα-κατέβα σκάλες, κάνε ποδήλατο, πατίνια, κάνε ασκήσεις από το youtube, από μια εφαρμογή στο κινητό, κάνε οτιδήποτε σου είναι πιο ευχάριστο. Μέτρα με το κινητό σου τα βήματα που κάνεις για να έχεις και στόχο κάθε φορά.
  • Όχι είδη περιπτέρου, όχι αναψυκτικά, όχι σφολιατοειδή.
    Μεγάλη πρόσληψη θερμίδων, χωρίς λόγο. Βρες εναλλακτικές όσο το δυνατό συντομότερα. Ειλικρινά δε χρειάζεται να τα αγοράζεις. Είναι μια βασική αλλαγή που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και να την τηρείς με ευλάβεια. Υπάρχουν πολύ καλύτερες εναλλακτικές: σπιτικά κέικ, μπάρες, μπισκότα, ξηροί καρποί, τοστ, φυσικοί χυμοί ή χυμοί χωρίς ζάχαρη, ανθρακούχο νερό. Αν τα αγοράσεις για «μία στο τόσο», θα τα έχεις στο νου σου και θα τα φας.
  • Γράψε τι τρως.
    Ακούγεται (και είναι) πολύ βαρετό και σίγουρα δε σου περισσεύει ο χρόνος. Αν, όμως, κόψεις τα πολλά τσιμπολογήματα, δε θα σου παίρνει τόσο χρόνο!! Χωρίς πλάκα, αν καταγράφεις έστω κι ένα μπισκοτάκι, έστω και μια καραμέλα, μπορεί να διαπιστώσεις ότι παίρνεις πολλές ανούσιες θερμίδες και χωρίς λόγο. Σε περίπτωση που πεινάς, φάε τουλάχιστον κάτι με λίγες θερμίδες ή κάτι που να αξίζει, να είναι υγιεινό.
  • Να ξεφεύγεις με μέτρο.
    Αυτό είναι κάτι που πάντα το λέω και σπάνια το τηρώ. όμως είναι σημαντικό. Φάε πίτσα, φάε πιτόγυρο, φάε γλυκό, αλλά δε χρειάζεται να το τερματίσεις. Φάε μόνο ένα κομμάτι πίτσα, μόνο μια μπάλα παγωτό, ένα πιτόγυρο χωρίς πατάτες κλπ. Κι αν μπορείς να φας πιο ελαφριά το βράδυ ή την επόμενη μέρα ακόμα καλύτερα. Δε χρειάζεται να τα γκρεμίσεις όλα για μια στιγμή αδυναμίας.
  • Μην κουράζεσαι με ειδικά φαγητά.
    Δε χρειάζεται να μπεις στην κουζίνα και να παιδεύεσαι με ειδικά μαγειρέματα κλπ. Τρως από το φαγητό που έτρωγες ούτως ή άλλως. Απόφυγε ψωμιά, πολλές σάλτσες κλπ και φάε και σαλατούλα. Ευκαιρία να τρώει όλη η οικογένεια καλύτερα.
  • Επισκέψου ένα διαιτολόγο.
    Αν θεωρείς ότι ένα πρόγραμμα θα σε βοηθήσει καλύτερα ή το ότι θα σε ζυγίζει κάποιος άλλος θα σου δώσει ώθηση, κάν’το. Όμως, δεν μπορείς να έχεις ένα μπαμπούλα για πάντα πάνω από το κεφάλι σου. Πρέπει να μάθεις να ζεις με τις αλλαγές που θα σου συστήσει ο επαγγελματίας, αλλά δεν πρέπει να τηρείς το πρόγραμμα μόνο όταν ξέρεις ότι κάποιος θα σε ζυγίσει. 
  • Βρες στήριξη.
    Πάντα η παρέα βοηθάει. Τα συζητάτε, πάτε μαζί για περπάτημα ή τρέξιμο, σου τα λένε και έξω από τα δόντια αν χρειαστεί. Κάποια στιγμή είχαμε φτιάξει με τις φίλες μου «Ομάδα αδυνατίσματος» στο viber και στέλναμε τι φάγαμε εκείνη την ημέρα. Φυσικά, η μία είχε το θάρρος να πει στην άλλη αν έκανε κάποια υπερβολή.

Έστω και ένα να τηρήσεις από τα παραπάνω είναι μια μικρή νίκη, που θα σε πάει πιο κοντά σε ένα μεγάλο αποτέλεσμα.

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Το ότι τα κιλά πχ είναι πολλά και ο δρόμος μακρύς, δε σημαίνει ότι οι μικρές νίκες είναι ανούσιες.

Πρέπει να κάνεις, όμως, την αλλαγή στη ζωή σου. Αλλαγή για πάντα και όχι μόνο για την περίοδο της δίαιτας. Οι δυο πρώτες εβδομάδες ίσως φανούν ατελείωτες. Όμως σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Το σώμα σου πρέπει να το προσέχεις. Αν το τροφοδοτείς με χαζομάρες, δε λειτουργεί σωστά. Κράτα το υγιές και δυνατό. Και αυτό σίγουρα θα περάσει και στην ψυχολογία σου.

Introducing Runner Mom

Ήρθε η ώρα να ξανασυστηθώ, από διαφορετικό «σπίτι» αυτή τη φορά. Η μαμά πρωτάρα αφού έκανε τρία παιδάκια και αγάπησε το τρέξιμο, αποφάσισε πως θέλει να μιλάει περισσότερο για αυτή την αγάπη της.

Να’μαστε, λοιπόν, πάλι εδώ παρέα. Νιώθω πως αυτή τη φορά θα είμαι πιο συνεπής με τις αναρτήσεις μου, θα εκφράζω αυτά που θέλω γραπτώς μέσα από αυτό το βήμα. Γιατί μου αρέσει πολύ το γράψιμο. Τώρα το ξέρω καλά.

Τι θα γράφω εδώ:

  • Σίγουρα, θα γράφω πώς έχει μπει το τρέξιμο στη ζωή μου και πόσο με έχει βοηθήσει από όλες τις απόψεις.
  • Θα προσπαθήσω να μεταφέρω όλη αυτή την αισιοδοξία που, δεν ξέρω πως, αλλά μου βγαίνει αβίαστα και αν μπορώ να βάλω το λιθαράκι μου να σκεφτείς εσύ που θα με διαβάσεις λίγο πιο θετικά τα πράγματα. Ή έστω να σκάσεις ένα χαμόγελο τελοσπάντων.
  • Θα λέω και καμιά ιδέα για άσκηση, πάντα με βάση την προσωπική μου εμπειρία και μόνο αυτή, αλλά και ιδέες για να κάνουμε έστω και κάποιες πιο «fit» αλλαγές στη ζωή μας.
  • Βέβαια, θα λέω και τα δικά μου, διάφορες σκέψεις, περιπέτειες με τα πιτσιρίκια μου και για το μοναδικό ταξίδι συμπόρευσης με τον άνθρωπό μου, το σύντροφο της ζωής μου.

Μπορεί να γίνομαι πολυλογού, μπορεί να γίνομαι γραφική, αλλά θα γράφω αυτά που νιώθω και αυτά που σκέφτομαι.

Θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει και παλιότερα: Γιατί γράφω σε blog για τα προσωπικά μου.

#1 Είναι ψυχοθεραπευτικό

Ας είμαστε ειλικρινείς: σε ποια μαμά δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους της και να ανταλλάσσουν απόψεις; Ή να διαβάζει τι κάνουν άλλες μαμάδες σε παρόμοια περίπτωση ή έστω ότι υπάρχει έστω και μια μαμά που νιώθει το ίδιο με σένα και πως αυτό δεν είναι κακό, αλλά πολύ λογικό; Ε αυτός είναι ο βασικότερος λόγος!
Διώχνεις από μέσα σου το άγχος, σαν να είσαι σε group therapy, βγάζεις την ένταση και με το να το μοιράζεσαι με άλλους «you get it off your chest». Σε όρους ψυχανάλυσης, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια κάθαρση: βρίσκουμε συναισθηματική ανακούφιση και μας «φεύγει ένα βάρος». Το να κρατάμε τα συναισθήματά μας κλεισμένα μέσα μας για καιρό μπορεί να οδηγήσει σε πολλές δυσκολίες και μεγάλο ψυχολογικό και συναισθηματικό βάρος που μας στερεί σημαντικά κοινωνικά και προσωπικά πλεονεκτήματα. «Being heard by an attentive friend for example, legitimizes our feelings» (Nils, Delfosse, & Rime 2005).


#2 Είναι …μεταδοτικό!

Όπως μου αρέσει τόσο πολύ να διαβάζω τις «περιπέτειες» άλλων μαμάδων, έτσι θέλω να παίρνουν το ίδιο συναίσθημα και άλλες μαμάδες από τις δικές μου περιπέτειες. Να δουν κι άλλες μαμάδες ότι πραγματικά υπάρχουν τρόποι να χαρείς την καθημερινότητά σου και να δημιουργήσεις μια ποιότητα, μια θετική διάθεση στη ζωή σου. Καταγράφοντας όλα τα θετικά και όμορφα της περασμένης εβδομάδας φυσικά και δε σημαίνει ότι όλα στη ζωή μου είναι ρόδινα και πλασμένα ιδανικά! Αλλά ότι κρατάω σα θησαυρό τις όμορφες στιγμές και ξεχνάω τις υπόλοιπες! 

#3 Μαθαίνεις για τον εαυτό σου….και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση!

Υπάρχουν στιγμές που τα πράγματα φαίνονται πολύ χειρότερα από ότι είναι. Μόλις, όμως, καθίσεις να τις καταγράψεις και παλεύεις να βγεις από τη δύσκολη κατάσταση, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να συνειδητοποιήσεις πώς θα λυθεί το θέμα και πώς θα το «μετατρέψεις» σε κάτι καλό.
Όταν ξεκινάω να καταγράψω τις στιγμές μου, βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να δέχομαι τα δύσκολα και στραβά της προηγούμενης εβδομάδας σα μαθήματα για το μέλλον, σαν απόδειξη του πώς μπορώ να ανταπεξέλθω σε κάθε δυσκολία, πόσο σούπερ ήρωας είμαι!! Αυτό δεν είναι κάτι που το είχα από πριν. Είναι μια «δεξιότητα» που την ανέπτυξα όταν άρχισα να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία του mommy-blogging. Έμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου: πώς να εστιάζω στα θετικά, πώς να αντιμετωπίζω τα νεύρα μου, πώς να διαχειρίζομαι τις κρίσεις στο σπίτι και στην ψυχολογία μου… Δεν προλαβαίνω να καταγράφω όλες τις σκέψεις μου, αλλά σίγουρα η καταγραφή με βοήθησε πάρα πολύ.


#4 Τα κείμενά σου μπορεί να φανούν χρήσιμα…και να βοηθήσουν άλλες οικογένειες!

Όταν μάθαμε για το θέμα που προέκυψε στο ματάκι του Άρη φάγαμε τον τόπο με τον άντρα μου να βρούμε στοιχεία για την κατάσταση αυτή… αλλά πουθενά! Τελικά, βρήκαμε μόνο κάποια blogs από γονείς στο εξωτερικό που μιλούσαν για τα παιδιά τους και πώς αντιμετώπισαν αντίστοιχες καταστάσεις… Οπότε μόλις τέλειωσε η περιπέτειά μας, ήθελα πραγματικά να δώσω τη δυνατότητα σε άλλους γονείς να βρουν μια λύση, να τους πω απλά πώς το αντιμετωπίσαμε εμείς… Και, πραγματικά, έφτασε η στιγμή που έλαβα μήνυμα από μια οικογένεια που το παιδάκι της είχε το ίδιο θέμα με τον Άρη μου και πιστεύω ότι κάπως έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου για να δουν πώς θα το χειριστούν. Ήταν η προσωπική μου επιβράβευση για όλο το εγχείρημα του mommy-blogging.


#5 Σε βάζει σε πρόγραμμα

…και διαμορφώνεις την καθημερινότητά σου ανάλογα με το πώς θα νιώσεις καλύτερα και εσύ και πώς θα περάσουν καλύτερα τα παιδιά σου! Γράφοντας για την καθημερινότητά σου μπορεί να σε βοηθήσει να διαπιστώσεις και να εστιάσεις σε νέους στόχους, σε νέα κίνητρα, σε νέες ιδέες. Αν γράφεις π.χ. κάθε απόγευμα μια to-do list (λίστα με το τι έχω να κάνω) για την επόμενη ημέρα, οπότε να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις πριν πας για δουλειά ή όταν πας να πάρεις το παιδί σου από το σχολείο, ξέρεις τι υποχρεώσεις έχεις καθημερινά. Τα απογεύματα θα μπορούσες να γράψεις μια παράγραφο με τις σκέψεις σου για το τι πήγε καλά και τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Αν διαπιστώσεις ότι εστίασες περισσότερο στη δουλειά σου ή στην καθαριότητα του σπιτιού, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου ή ότι κάπου τελοσπάντων πρέπει να βάλεις λίγη προσπάθεια περισσότερο… να κάνεις ένα διάλειμμα από τις υποχρεώσεις σου, να πας για ένα καφέ με τους φίλους σου, να ασχοληθείς περισσότερο με το χόμπι σου…

#6 Ενθύμιο ζωής…που θα το φυλάς για πάντα!

Ξέρετε αυτό το συναίσθημα μόλις βρίσκεις μια παλιά φωτογραφία και σε μεταφέρει αυτόματα πίσω σε εκείνη τη στιγμή; Το να καταγράφεις στιγμές από το μεγάλωμα των παιδιών σου και από εσένα ως γονιό σου δίνει την ίδια αίσθηση! Διαβάζοντας στιγμές από λίγους μήνες πριν σου θυμίζει στιγμές που έχεις ξεχάσει, που τις νιώθεις πλέον μακρινές. Και είναι ένα υπέροχο ενθύμιο για τα παιδιά σου!

Γιατί χαίρομαι που τρέχω ενώ είμαι έγκυος και δεν ακούω τι λένε οι άλλοι

Όλο και πιο πολλοί είναι αυτοί που μου προσφέρουν καθημερινά τις (μη επιστημονικές) συμβουλές τους. Αλλά μόνο εγώ ξέρω τα όριά μου και πόσο πολύ προσέχω και δεν έχω καμία πρόθεση να σταματήσω το τρέξιμο μέχρι να σταματήσω να το απολαμβάνω.

(Σημ. Είμαι 34 ετών, έχω μια κόρη 6 ετών και ένα γιο 4,5 ετών και αυτή την περίοδο διανύω την τρίτη μου εγκυμοσύνη. Στις δυο προηγούμενες εγκυμοσύνες δεν έκανα απολύτως καμία άσκηση, εκτός από πολύ πολύ περπάτημα, αλλά ούτε γυμναζόμουν ιδιαίτερα όσο δεν ήμουν έγκυος. Είχα πολύ φυσιολογικές και άψογες εγκυμοσύνες και ακόμα πιο φυσιολογικές γέννες αφού γέννησα μέσα σε μισή ώρα και τις δυο φορές. Τα τελευταία δυο χρόνια αποκαλώ τον εαυτό μου δρομέα, έχοντας διανύσει με την ομάδα που προπονούμαι περισσότερα από 2000 χιλιόμετρα!)
Μέχρι τώρα, έχω δει πολλούς να με κοιτάζουν περίεργα την ώρα που κάνω ασκήσεις ή τρέχω και έχω ακούσει ακόμα περισσότερους να με ρωτάνε «τώρα, σοβαρά, επιτρέπεται αυτό που κάνεις;».
Αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο (και με εκνευρίζει κάποιες φορές) στην εγκυμοσύνη μου είναι το πώς κάποιοι άνθρωποι (ακόμα και γυναίκες που έχουν ήδη υπάρξει έγκυες) θεωρούν ότι η εγκυμοσύνη βρίσκεται κάπου στο φάσμα του είμαι άρρωστη ή έχω κάνει λοβοτομή. Κι εγώ κάθομαι υπομονετικά, και με όση ευγένεια μπορώ να επιστρατεύσω, να ακούω άτομα χωρίς καμία σχετική ιατρική γνώση, χωρίς κάποια (τα περισσότερα) να έχουν γυμναστεί ποτέ στη ζωή τους, να μου αναλύουν τη συμβουλή τους. Τόσο που κάποιες φορές (ειδικά στις αρχές) νιώθω την ανάγκη ακόμη και να απολογηθώ ή να πείσω για το πόσο πολύ εμπιστεύομαι τον προπονητή μου και πόσο καλός είναι στη δουλειά του.
Τα τελευταία 2 χρόνια τρέχω όσο μπορώ, για τουλάχιστον 4-5 φορές την εβδομάδα, σε λόφους και ραχούλες, με βροχή και αέρα και όλα τα σχετικά καιρικά φαινόμενα!
Όταν έμεινα έγκυος και χωρίς να το ξέρω ακόμα (ούτε καν το υποψιαζόμουν), ήμουν στην πιο φουλ περίοδο προπονήσεων. Κάναμε μεγάλες αποστάσεις (άνω των 15χλμ), κάναμε ασκήσεις ενδυνάμωσης, βάρη, σπριντ, διπλές προπονήσεις κλπ ενόψει του πολυπόθητου κλασικού μαραθωνίου της Αθήνας το Νοέμβρη του 2017. Έτρεξα ακόμα και 30 χλμ στον αγώνα των Ιωαννίνων (Ioannina Lake Run) και ακόμα φοράω το διαφημιστικό βραχιολάκι του τελευταίου αγώνα.
Με αυτή την είδηση της εγκυμοσύνης, το μόνο που με σταμάτησε από το να τρέχω για κάνα μήνα ήταν όχι τόσο οι πολλοί εμετοί, αλλά κυρίως το κόμπλεξ μήπως μου πει κάποιος -σε περίπτωση που συμβεί οτιδήποτε στην εξέλιξη της εγκυμοσύνης- ότι έκανα βλακεία ή ότι δεν πρόσεχα… Με τριγύριζαν διάφορα σενάρια «κι αν…;» …
Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, άρχισα να μην αντέχω άλλο τη σκέψη ότι δεν κάνω καμία άσκηση. Μέχρι που έβλεπα στον ύπνο μου ότι έτρεχα, έτρεχα ασταμάτητα και ήμουν χαρούμενη!
Άρχισα, λοιπόν, να κάνω τις πρώτες απόπειρες για τρέξιμο-περπάτημα με μια κοιλίτσα που αχνοφαινόταν, διαπιστώνοντας με μεγάλη χαρά (και έκπληξη) ότι μπορώ να τρέχω άνετα χωρίς να σταματήσω μέχρι και 6 χιλιόμετρα (για να είμαι ειλικρινής δε δοκίμασα και μεγαλύτερη απόσταση)! Λίγο πιο αργά (ούτως ή άλλως δεν είμαι και ιδιαίτερα γρήγορη ως δρομέας!!), αλλά άνετα! Αποφάσισα, λοιπόν, να συνεχίσω και τις προπονήσεις μου κανονικά, με ασκησούλες που θα ενδυνάμωναν το σώμα μου (και το πνεύμα μου!)
Και έζησα αυτή την υπέροχη αίσθηση να τρέχω χωρίς ρολόι (χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα ο ρυθμός μου τελοσπάντων), την ελευθερία να τρέχω απλά χωρίς στόχο, την αυτοπεποίθηση, όμως, ότι όλα μπορώ να τα καταφέρω: κωπηλατικές ασκήσεις στο trx, σανίδα, προβολές, κοιλιακούς, pushups, αγαπημένα squats, burpees κλπ κλπ, μέχρι και μικρά ανοίγματα (σπριντ). Μόνο βάρη δενέκανα
Ο προπονητής μου πάνω από το κεφάλι μου να μου δίνει δύναμη και να προσαρμόζει όποιες ασκήσεις θεωρούσε λίγο …ιδιαίτερες για την κατάστασή μου, έχοντας ως μόνο οδηγό το σώμα μου και το πώς νιώθω.
Ακούσαμε και ακούμε πολλά… Από μικρά πειράγματα και δύσπιστα βλέμματα μέχρι ευθείς κατηγορίες ότι θα «σκοτώσω» το παιδί μου! Δεν πτοηθήκαμε, αν και κάποιες φορές, ειδικά τώρα που η κοιλιά μου έχει μεγαλώσει και είναι ολοφάνερο ότι κυοφορώ, πιάνω τον εαυτό μου να ντρέπεται να τρέξει άνετα σε πολυσύχναστους δρόμους… Η ανάγκη μου να τρέξω, όμως, δεν με σταμάτησε ούτε στιγμή!
Και πέρασε ο καιρός και έφτασα να πλησιάζω σήμερα στις 29 εβδομάδες στην εγκυμοσύνη μου (7ος μήνας) και να νιώθω ότι είμαι τόσο δυνατή και γεμάτη αυτοπεποίθηση και υγεία. Όλη αυτή η δραστηριότητα με βοηθάει να τρώω και πιο σωστά, οπότε να μην έχω πάρει επιπλέον βάρος (πέραν του φυσιολογικού), να μην έχει αλλάξει ιδιαίτερα το σώμα μου (πέραν της ολοστρόγγυλης κοιλιάς μου βεβαίως βεβαίως!) και γενικά να ασχολούμαι με τον εαυτό μου και να μη νιώθω ούτε στιγμή ότι δεν είμαι περιποιημένη ή ότι έχω παρατήσει τον εαυτό μου (κάτι που το ένιωθα αρκετά στις δύο πρώτες εγκυμοσύνες μου).
Φυσικά και δεν έχω καμία πρόθεση να σταματήσω να γυμνάζομαι και να τρέχω όσο το απολαμβάνω τόσο πολύ! Ίσως αργότερα δεν μπορώ να τρέξω καθόλου και να ξεκινήσω μόνο περπάτημα. Αλλά ίσως μπορώ να τρέχω μέχρι τη μέρα που θα γεννήσω! Το ελπίζω!

post signature