Αρχείο ετικέτας #RunnerMom

Γιατί ανακουφίστηκα που δε θα πάω στο μαραθώνιο

Η φετινή σεζόν τρεξίματος ξεκίνησε το καλοκαίρι με στόχο το Μαραθώνιο της Αθήνας. Θα ήταν η δεύτερη φορά που θα έτρεχα τα 42 χιλιόμετρα που τερματίζουν στο Καλλιμάρμαρο.

Ανυπομονούσα γι ‘αυτή την αίσθηση.

View this post on Instagram

Το μυαλό μου ακόμα είναι στην Κυριακή. Από το 2016 θέλω να τρέξω το Μαραθώνιο. Και φέτος το κατάφερα. Μια μοναδική εμπειρία. Ένα απίστευτο ταξίδι πεντέμιση ωρών. 😊 Τα χιλιόμετρα και ο χρόνος περνούσαν χωρίς να τα καταλαβαίνω. Άκουγα τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια 🎶, παρατηρούσα κάθε σημείο της διαδρομής 🛣️, ένιωθα μέλος μιας τεράστιας ομάδας, περίπου 17.000 ατόμων από τόσες διαφορετικές χώρες με τις δικές τους μοναδικές ιστορίες. Χαμογελούσα σε όλη σχεδόν τη διαδρομή, ένιωθα ελεύθερη και δυνατή, κουνούσα το στόμα μου τραγουδώντας. Στο "Μάτι" τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα, στο Καλλιμάρμαρο το ίδιο. Αγκάλιασα την άγνωστη κοπέλα που τερμάτισε δίπλα μου και κλαίγαμε μαζί αγκαλιά. 🤗 Από την πρώτη στιγμή είμαι σίγουρη ότι θέλω να το ξαναζήσω. Ελπίζω να τα καταφέρω. ΥΓ. 1. Αν δεν ήταν ο άντρας μου 💓 @giokak_ δε θα τα είχα καταφέρει, αλήθεια. ΥΓ. 2. Αν δεν ήταν ο προπονητής μου @germanosalexandros δε θα ήμουν τόσο δυνατή #bootcampetoliko ΥΓ. 3. Αν δεν ήταν η αγαπημένη μου @olgakitea δε θα είχα ξεκινήσει καν το τρέξιμο! ΥΓ. 4. Αν δεν ήταν η αδερφή μου @magiannaki δε θα χαιρόμουν τόσο την πορεία προς το Μαραθώνιο #sistersrunning ΥΓ. 5. Αν δεν ήταν ο @ioannisvet25 και η Αμαλία μαζί με τους παραπάνω δε θα ήταν η καλύτερη εκδρομή! 💓 (ευχαριστίες βράβευσης oscar!! 😜) #RunnerMomof3 #Momof3 #1stMarathon #τσουκουτσουκου #MarathonFinisher #Marathon #AthensAuthenticMarathon @athensauthenticmarathon #AthensAuthenticMarathon2019 #ama2019 @bootcampetoliko

A post shared by Vasso Nikologianni (@runnermomgr) on

Οι αγώνες, όμως, που ακυρώνονταν ο ένας μετά τον άλλο, έδειχναν τι (δεν) έφερνε ο Νοέμβρης.

Η προετοιμασία για το Μαραθώνιο

Ήταν μια ξεχωριστή περίοδος προετοιμασίας, με νέο προπονητή, με εργομέτρηση, προπόνηση με παλμούς, με πολλά χιλιόμετρα εβδομαδιαία και τουλάχιστον δίωρες προπονήσεις.

Τη χάρηκα και με το παραπάνω.

Ένιωσα την άνεση να «βγάζω» ακούραστα τουλάχιστον 20-25 χιλιόμετρα.

Έκανα έναν απροσδόκητο για τα δεδομένα μου χρόνο στα 30 χιλιόμετρα του Ioannina lake run, το γύρο της λίμνης Παμβώτιδας και ο μαραθώνιος όλο και πλησίαζε.

Όταν ακυρώθηκε, ήταν πολλοί αυτοί που με ρώτησαν αν θα κάνω τον αγώνα virtual*, αν απογοητεύτηκα, αν στενοχωρήθηκα.

(*Virtual αγώνας είναι η νέα τάση να τρέχεις τα χιλιόμετρα των αγώνων σε δική σου διαδρομή και να στέλνεις τα δεδομένα σου στη διοργάνωση του αγώνα ώστε να σου στείλουν το μετάλλιο.)

Το σκέφτηκα για λίγο. Σκοπός μου, όμως, δεν ήταν να τρέξω 42 χιλιόμετρα πχ από το Αιτωλικό στο Αντίρριο.

Αυτό που ήθελα ήταν η αυθεντική διαδρομή. Ήταν η χαρά του αγώνα, η περηφάνια να τρέξεις με τόσα άτομα από όλο τον κόσμο, η συγκίνηση να τερματίσεις στο Καλλιμάρμαρο.

Αποφάσισα να συνεχίσω προπονήσεις (εννοείται) αλλά όχι με στόχο το Μαραθώνιο. Ο Μαραθώνιος δε θα φύγει. Μπορώ να ξαναπάω του χρόνου (ελπίζω).

Όμως, ένιωσα ανακούφιση. Αλήθεια.

Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες που θα δώσω στον άντρα μου, στα παιδιά μου, στο σπίτι μου.
Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες ύπνου τα Σάββατα που είχα long run.
Το αγαπώ το τρέξιμο. Με κάνει να νιώθω μοναδική, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Όμως, ας μη γελιόμαστε. Οι υποχρεώσεις όταν δουλεύεις, όταν έχεις 3 παιδιά, όταν έχεις τις δουλειές του σπιτιού δε σου αφήνουν μεγάλο περιθώριο να είσαι εκτός σπιτιού. Όσο κι αν σε στηρίζει ο άνθρωπός σου.

Και όταν έχουμε πλάνο τρεξίματος και ενδυνάμωσης θέλουμε να είμαστε τυπικοί. Δε θέλουμε να παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμα, ούτε να παραλείπουμε προπονήσεις.

Δε θα λυπηθώ που δε θα πάω. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπάω και θα το συνδυάσω και με άλλες μου αγάπες που είχα παραμελήσει τελευταία. Το διάβασμα, τα puzzles, το blogging.

Εσύ συνεχίζεις τις προπονήσεις για το Μαραθώνιο;

5+1 λόγοι για να ξεκινησουμε τρεξιμο το καλοκαίρι

Κάθε καλοκαίρι σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι το τρέξιμο στη ζέστη και πόσο δυσκολότερη είναι αυτή η θερμοκρασία σε σχέση με τα μεγάλα κρύα του χειμώνα.

Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η περίοδος διεξαγωγής των περισσότερων αγώνων είναι είτε φθινόπωρο είτε άνοιξη – δεν αντέχεται η ζέστη!

Για τους δρομείς που έχουν εντάξει ήδη το τρέξιμο στην καθημερινότητά τους είναι μεγάλη πρόκληση ο καιρός του καλοκαιριού.
Το σώμα δεν μπορεί να αποδώσει, όσο θα θέλαμε, σε υψηλές θερμοκρασίες και μεγάλη υγρασία.
Όμως, πιστεύω ότι το καλοκαίρι μπορεί να γίνει η ιδανική περίοδος να προπονηθείς, αλλά και να ξεκινήσεις το τρέξιμο! Ναι, καλά διάβασες. Και θα πω και γιατί.

  1. Η μέρα είναι μεγαλύτερη, οπότε μπορείς να τρέξεις πολύ νωρίς το πρωί ή πολύ αργά το απόγευμα χωρίς να έχει σκοτάδι.
  2. Υπάρχει η περίοδος των διακοπών – για τους περισσότερους τουλάχιστον – που σου δίνει την ευκαιρία να κάνεις κάτι διαφορετικό, να περπατήσεις σε νέα μονοπάτια, να τρέξεις σε νέες διαδρομές. Ειδικά για διακοπές σε ορεινή τοποθεσία, η επιλογή του να τρέξεις είναι ιδανική.
  3. Σε ενδιαφέρει περισσότερο η εμφάνισή σου, πας για μπάνιο, οπότε είναι πιο εύκολο να ξεφύγεις από την καθιστική ζωή του χειμώνα, ή να διατηρήσεις το πρόγραμμα που είχες – σε περίπτωση που τρέχεις ήδη πολύ συχνά.
  4. Το καλοκαίρι, σίγουρα, οι προσδοκίες μας σχετικά με τις επιδόσεις μας πρέπει να μειωθούν και οι ρυθμοί να διατηρηθούν πιο λογικοί. Μπορείς, όμως, να εστιάσεις στο σώμα σου την ώρα που τρέχεις, να απολαύσεις τη διαδρομή, να τρέξεις χωρίς ρολόι, να τρέξεις με την ψυχή σου. Επιπλέον, είναι ιδανική εποχή για να δουλέψεις μέρη του σώματος που είναι πιο αδύναμα και βοηθούν στο τρέξιμο, όπως πόδια, κορμός κλπ
  5. Ο καλός καιρός σε ξεσηκώνει πιο εύκολα να βγεις από το σπίτι ακόμα κι αν έχει ζέστη, σε σχέση με το αν έβρεχε.
  6. Οι καλοκαιρινές προπονήσεις θα σε κάνουν καλύτερο δρομέα, ίσως πιο γρήγορο και σίγουρα πιο αποτελεσματικό.
    Διάβασα κάπου ότι η θερμοκρασία προκαλεί τη διατήρηση των ηλεκτρολυτών, βοηθά τον οργανισμό να παράγει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια και να γίνεται πιο αποτελεσματικός στον έλεγχο της θερμοκρασίας του, αφού μαθαίνει να προσαρμόζεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες.
    Αυτό θα σε βοηθήσει ιδιαίτερα ,όταν αρχίσει να πέφτει η θερμοκρασία, να ανεβάσεις τις επιδόσεις σου.

Εσύ τρέχεις το καλοκαίρι;

7 + 1 τρόποι για να βρεις την όρεξή σου για άσκηση

Ξυπνάς το πρωί, ετοιμάζεσαι, ετοιμάζεις τα παιδιά, κάνεις και καμιά δουλίτσα στα γρήγορα και φεύγεις για τη δουλειά. Επιστρέφεις στο σπίτι από μια δύσκολη, ατελείωτη μέρα στο γραφείο και, ειλικρινά, πολύ θα ήθελες να κάνεις καμιά ασκησούλα, κάτι για το σώμα σου, αλλά δεν μπορείς να ξεσηκωθείς με κανένα τρόπο. Ή ακόμα και να μπορείς να ξεσηκωθείς και να βρεις την όρεξη, τώρα που επέστρεψες σπίτι έχεις άλλες χίλιες δουλειές σε εκκρεμότητα και πώς να τα κουμαντάρεις όλα;

Το να κάνεις την άσκηση και τη γυμναστική προτεραιότητά σου και το να βρεις τρόπους να το εντάξεις στο καθημερινό σου πρόγραμμα, θα σου προσφέρει πολλά οφέλη για την υγεία σου και θα σου δώσει πίσω τη χαμένη σου ενέργεια.

Η άσκηση θα γίνει πολύ ευκολότερη αν τη δεις σαν δώρο που δίνεις στον εαυτό σου και όχι σαν μια απεχθή δραστηριότητα που πρέπει να υπομείνεις.

Σκέψου την υγεία σου και την ενέργειά σου. Με την άσκηση δίνεις προτεραιότητα στον εαυτό σου, τον φροντίζεις και του δείχνεις πόσο τον αγαπάς.

Το σώμα σου απομακρύνεται από τις υποχρεώσεις και το μυαλό σου έχει τη δυνατότητα να «αδειάσει» για λίγο, να κάνει restart, ώστε να μπορέσει να σκεφτεί και πάλι καθαρά.

Αφού, λοιπόν, αποφασίσεις να κάνεις την άσκηση προτεραιότητά σου, δες εδώ πώς μπορείς να βρεις το κίνητρο, πώς μπορείς να μείνεις συνεπής στο πρόγραμμα γυμναστικής σου μέσα στην τρέλα της καθημερινότητάς σου:

1. Ακολούθησε το πρόγραμμά σου

Ας πούμε ότι έχεις ως στόχο να ασκείσαι 3 φορές την εβδομάδα. Κοίτα στο ημερολόγιό σου για τη συγκεκριμένη εβδομάδα και δες πού θα μπορούσες να «χώσεις» αυτές τις 3 φορές. Δε χρειάζεται να είναι άσκηση μιας ώρας. Μπορεί να είναι και 20λεπτο, μπορεί και μισάωρο. Αλλά να κάνεις υποχρεωτικές αυτές τις φορές. Μην τις ακυρώνεις «ελαφρά τη καρδία» όπως δε θα ακύρωνες και κάποια άλλη υποχρέωση.

Για ποικιλία, μπορείς μια φορά να σηκωθείς πολύ πρωί ή αμέσως μετά τη δουλειά ή ακόμα και σε ένα διάλειμμα από τη δουλειά.

2. Ξεκίνα τη μέρα σου με 20 λεπτά για τον εαυτό σου και την άσκησή σου

Μπορεί να έχεις μεγάλες προσδοκίες για άσκηση μετά τη δουλειά ή στο διάλειμμα της δουλειάς, αλλά αναπόφευκτα άλλες υποχρεώσεις μπορεί να παρουσιαστούν εκείνη την ώρα.

Αν, όμως, με το που θα ξυπνήσεις, κάνεις τις ασκησούλες σου, εκτός από τα οφέλη της άσκησης, παίρνεις και αυτή την τόνωση και την ενέργεια που θα σε συνοδεύει όλη τη μέρα σου. Μπορεί να είναι ένα γρήγορο τρεξιματάκι, λίγο περπάτημα, κάποιες ασκήσεις στο σπίτι ή yoga.

3. Άνοιξε τους ορίζοντές σου και δοκίμασε διαφορετικά πράγματα

Το μυαλό μας αναζητά την ποικιλία, το διαφορετικό. Αν έχεις κολλήσει στην ίδια παλιά άσκηση, ίσως ήρθε η ώρα να δοκιμάσεις κάτι άλλο. Ψάξε στο ίντερνετ, κατέβασε ιδέες που θα σε τραβήξουν.

Πολεμικές τέχνες, pilates, yoga, ασκήσεις από το YouTube, kayak, ποδήλατο, τρέξιμο αν δεν το έχεις δοκιμάσει ακόμα. Όσο δύσκολο κι αν σου φανεί αρχικά, δώσ’του λίγο χρόνο. Αλλά αν δε σου αρέσει, δε χρειάζεται να το παντρευτείς κιόλας! Υπάρχουν πολλές επιλογές.

4. Συνδύασε χρόνο με φίλους στην άσκησή σου

Για μένα προσωπικά αυτό έχει αποδειχτεί η καλύτερη λύση. Όλη η αγάπη μου για το τρέξιμο δημιουργήθηκε όταν άρχισε να με ξεσηκώνει μια φίλη μου να τρέξουμε μαζί για παρέα. Πλέον, το ότι πηγαίνω για τρέξιμο με την αδερφή μου και τις φίλες μου, το θεωρώ κανονική απόδραση!!

Επίσης, το να πηγαίνεις με άλλους βοηθάει στο να ξεσηκώνεσαι, να δυσκολεύεσαι να ακυρώσεις.

5. Βάλε μουσική

Φτιάξε όμορφες λίστες με τραγούδια που σου αρέσουν πολύ. Διάλεξε τραγούδια που σε ξεσηκώνουν, που σε ανεβάζουν, που σε κάνουν να θες να κινηθείς.

Αν δεν είσαι της μουσικής, κατέβασε podcasts ή audiobooks που σε ενδιαφέρουν.

Το να ακούς κάτι που σου αρέσει, κάνει το χρόνο να περνά πιο γρήγορα, τουλάχιστον σε κάποια είδη άσκησης.

6. Ανανέωσε τον εξοπλισμό σου

Ίσως το να φοράς το μπλουζάκι του άντρα σου και ένα ψιλοτρύπιο κολάν να μη σε ξεσηκώνει και τόσο για άσκηση. Σκέψου το σαν επένδυση στον εαυτό σου. Μπορεί, στην αρχή, να πάρεις απλά ένα παγούρι για το νερό σου. Και να διασφαλίσεις ότι τα παπούτσια σου είναι αξιοπρεπή για τη δουλειά που τα χρειάζεσαι. Αν, τώρα, έχεις τη δυνατότητα να πάρεις και κολάν ή μπλουζάκι, και μόνο που θα τα φοράς, θα φτιάχνει η διάθεσή σου.

7. Όπως οργανώνεις τη δουλειά σου, οργάνωσε και την άσκησή σου

Βγάλε τα ρούχα που θα φορέσεις στην άκρη (ειδικά για πρωινή άσκηση), γέμισε το μπουκάλι σου, ετοίμασε τα ρούχα που θα αλλάξεις μετά την άσκηση. Θα σε «φωνάζουν» να πάρεις μπρος.  

8. Βάλε υπενθυμίσεις

Ακόμα κι αν δεν είσαι πρωινός τύπος να σηκωθείς, βάλε υπενθύμιση για την ώρα που θα έχεις κανονίσει την άσκησή σου για να ξεσηκωθείς.

Εννοείται πως πολύ συχνά θα χαλάσουν τα σχέδιά μας. Αλλά διατηρώντας την αίσθηση της αγάπης και φροντίδας για το σώμα και τον εαυτό μας γενικότερα και δίνοντας σε εμάς τους ίδιους το δώρο του χρόνου να ασκηθούμε, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα παραπάνω tips για να μας βοηθήσουν να μην τα παρατήσουμε.

Για πες μου, τώρα, ποια από τα παραπάνω θα κάνεις αυτή την εβδομάδα;

Κάνουν δουλειά οι #fitnesschallenges;

Κατά διαστήματα έχω ανεβάσει #challenges που κάνω και οι οποίες είναι είτε σχετικές με γυμναστική, είτε σχετικές με φαγητό, με υγιεινές συνήθειες, είτε σχετικές με ψυχολογία, είτε ακόμα και με οργάνωση σπιτιού, πώς θα γίνει πιο παραγωγικός, μικρές αλλαγές για μια καλύτερη ζωή κλπ. Κάνουν δουλειά, όμως;

Οι μηνιαίες (και όχι μόνο) προκλήσεις συχνά υπόσχονται αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα, μια πορεία προς μια νέα πιο υγιεινή ζωή, με νέες συνήθειες. Η πρόκληση από μόνη της, φυσικά, δεν μπορεί να εγγυηθεί σούπερ κοιλιακούς, τεράστιες αλλαγές στο σώμα, μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου κλπ.  

Το ενδιαφέρον με τις προκλήσεις αυτές, όμως, είναι ότι φαίνονται εύκολες στην υλοποίηση, αφού είναι επιγραμματικές. Βλέποντας απλά μια λίστα, ας είναι και 100 ημερών ή βημάτων, το παίρνεις πιο εύκολα απόφαση να το ξεκινήσεις, αλλά και να το ακολουθήσεις. Κι αυτό είναι τελικά το καλό που προσφέρουν: η διαδικασία να ακολουθείς μια «αλλαγή», μια νέα συνήθεια καθημερινά για ένα διάστημα μπορεί να σε βοηθήσει πάρα πολύ -σε εκπαιδεύει με κάποιον τρόπο- να αναπτύξεις νέες συνήθειες, να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες με την πρόκληση.

Το να αποκτάς νέες υγιεινές συνήθειες -ή να σταματάς κακές συνήθειες- περιλαμβάνει πολλά βήματα, με πρώτο και σημαντικότερο την απόφαση να αλλάξεις, να ενστερνιστείς τη νέα συμπεριφορά και να την επαναλαμβάνεις συχνά.

Σίγουρα η διαδικασία αυτή παίρνει χρόνο. Μια 30ήμερη πρόκληση μπορεί να σε βοηθήσει στο ξεκίνημά σου, αλλά για να έχει διάρκεια η αλλαγή δεν είναι αρκετή. Έρευνες αναφέρουν ότι για να «μείνει» μια αλλαγή στη συμπεριφορά μας, στις συνήθειές μας, χρειάζονται σίγουρα 66 ημέρες.

Ειδικά για τις προκλήσεις άσκησης και διατροφής είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να «εξερευνήσεις» πώς δουλεύει το σώμα σου, πώς νιώθει με κάθε αλλαγή. Αντί να ξεκινήσεις με στόχο βάρους, βάζεις ένα στόχο-ντετέκτιβ, όπως λέγεται, και πραγματικά μαθαίνεις τι σε κάνει να έχεις μεγαλύτερη ενέργεια, τι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, τι σε βελτιώνει.

Μια πρόκληση 30 ημερών (30day challenge) μπορεί να είναι ένα καλό, ουσιαστικό βήμα προς την επιτυχία, αν συνεχίσεις με κάποιο στοιχειώδες πλάνο και μετά το πέρας της πρόκλησης. Οι ασκήσεις για όλο το σώμα (full body workouts) είναι η καλύτερη επιλογή για να ενισχύσεις το μεταβολισμό σου, το οποίο με τη σειρά του θα οδηγήσει σε τόνωση, βελτίωση της υγείας σου και απώλεια βάρους.

Extra tip: Χρησιμοποίησε «μηχανισμούς» στήριξης. Η ανάρτηση στα social media και η διάδραση με άλλους που είτε ακολουθούν την πρόκληση είτε και όχι, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, βοηθούν στο να μείνουμε συνεπείς. Για προκλήσεις άσκησης και διατροφής, το ίδιο ισχύει και με τις εφαρμογές που κυκλοφορούν όπως τα MyFitnessPal, FitBit, Yazio, Habitify, Todoist klp.

Περιμένω με χαρά τα σχόλιά σας.

Βάσω

Γιατί δεν μπορώ να κάνω δίαιτα;

Αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για τη δυσκολία να το πάρουμε απόφαση να κάνουμε δίαιτα ή να προσέξουμε τη διατροφή μας τελοσπάντων. Εννοείται πως γράφω καθαρά από την προσωπική μου εμπειρία και όχι επειδή έχω επιστημονικές γνώσεις επί του θέματος.

Έχω κάνει πολλές προσπάθειες για δίαιτα και παρόλο που ξεφεύγω πολλές φορές, είμαι πλέον σε φάση που δεν αφήνω τον εαυτό μου να περάσει την «πύλη» των 2 παραπάνω κιλών. Χτυπάει το καμπανάκι και αμέσως λέω «Βάσω, πρέπει να προσέξεις τώρα για καμιά εβδομάδα. Ε δεν είναι πια και τόσος πολύς καιρός».  Αλλά, σε γενικές γραμμές, στην καθημερινότητά μου έχω «κρατήσει» κάποιες βασικές αρχές που με βοηθούν να διατηρώ τα κιλά μου.

Σίγουρα, σε περιπτώσεις μετά εγκυμοσύνης σίγουρα τα κιλά είναι περισσότερα από 2!! Πολύ περισσότερα! Αλλά και σε άλλους ανθρώπους με πολλά παραπάνω κιλά, δε θεωρώ ότι «το παιχνίδι έχει χαθεί». Βήμα-βήμα μπορείς να καταφέρεις να δεις την αλλαγή πάνω σου.

Ποιες βασικές αλλαγές θα μπορείς να κάνεις, λοιπόν;

  • Βάλε μικρούς στόχους.
    Το  μεγαλύτερο κίνητρο, φυσικά, για να χάσεις βάρος είναι η υγεία σου και η όμορφη ψυχολογία σου. Όμως, είμαι σίγουρη ότι αυτό ακούγεται πολύ αόριστο και δεν «πουλάει», δεν πείθει.
    Μπορείς, όμως, σίγουρα να βάλεις ένα μικρό στόχο: να χωρέσω στο αγαπημένο μου ρούχο, να μπορέσω να  περπατήσω (ή και να τρέξω) λίγα χιλιόμετρα, να κάνω 10.000 βήματα τη μέρα κλπ κλπ.
  • Πιες νερό. Πολύ νερό.
    Ναι, ακούγεται μια από τα ίδια. Όμως, αν πιεις ένα ποτήρι νερό κάθε πρωί μόλις ξυπνήσεις, θα σκεφτείς ότι κάτι έκανα για τον εαυτό μου και πολύ πιθανό να συνεχίσεις και την υπόλοιπη μέρα να προσέχεις τον εαυτό σου. Ισχύει. Και μετά να γεμίσεις ένα μεγάλο μπουκάλι νερό και να το πιεις όλο μέσα στην μέρα. Κι ένα ακόμα ποτήρι νερό πριν κοιμηθείς.
  • Μην τρως μετά τις 20.00.
    Ναι, ίσως ακούγεται πολύ περιοριστικό και μόλις πάνε για ύπνο τα παιδιά θες να αράξεις στον καναπέ και να ανταμειφθείς για τη δύσκολη μέρα. Ναι κι εγώ έτσι το βλέπω μερικές φορές. Αλλά μπορείς να το δεις κι αλλιώς. Να περιμένεις κάτι άλλο. Πχ να αράξω στο κρεβάτι μου με ένα βιβλίο, να διαβάσω το περιοδικό μου, να φτιάξω ένα παζλ, να κάνω κάτι άλλο που με ευχαριστεί. Δεν είναι πολύ εύκολο αλλά συνηθίζεται. Το επόμενο πρωί θα νιώθεις περήφανη με τον εαυτό σου που «κρατήθηκες».
  • Κινήσου.
    Δε χρειάζεται να ξεκινήσεις γυμναστήριο ή να πας Μαραθώνιο. Σήκω από τον καναπέ σου, όμως. Περπάτα όσο μπορείς, ανέβα-κατέβα σκάλες, κάνε ποδήλατο, πατίνια, κάνε ασκήσεις από το youtube, από μια εφαρμογή στο κινητό, κάνε οτιδήποτε σου είναι πιο ευχάριστο. Μέτρα με το κινητό σου τα βήματα που κάνεις για να έχεις και στόχο κάθε φορά.
  • Όχι είδη περιπτέρου, όχι αναψυκτικά, όχι σφολιατοειδή.
    Μεγάλη πρόσληψη θερμίδων, χωρίς λόγο. Βρες εναλλακτικές όσο το δυνατό συντομότερα. Ειλικρινά δε χρειάζεται να τα αγοράζεις. Είναι μια βασική αλλαγή που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και να την τηρείς με ευλάβεια. Υπάρχουν πολύ καλύτερες εναλλακτικές: σπιτικά κέικ, μπάρες, μπισκότα, ξηροί καρποί, τοστ, φυσικοί χυμοί ή χυμοί χωρίς ζάχαρη, ανθρακούχο νερό. Αν τα αγοράσεις για «μία στο τόσο», θα τα έχεις στο νου σου και θα τα φας.
  • Γράψε τι τρως.
    Ακούγεται (και είναι) πολύ βαρετό και σίγουρα δε σου περισσεύει ο χρόνος. Αν, όμως, κόψεις τα πολλά τσιμπολογήματα, δε θα σου παίρνει τόσο χρόνο!! Χωρίς πλάκα, αν καταγράφεις έστω κι ένα μπισκοτάκι, έστω και μια καραμέλα, μπορεί να διαπιστώσεις ότι παίρνεις πολλές ανούσιες θερμίδες και χωρίς λόγο. Σε περίπτωση που πεινάς, φάε τουλάχιστον κάτι με λίγες θερμίδες ή κάτι που να αξίζει, να είναι υγιεινό.
  • Να ξεφεύγεις με μέτρο.
    Αυτό είναι κάτι που πάντα το λέω και σπάνια το τηρώ. όμως είναι σημαντικό. Φάε πίτσα, φάε πιτόγυρο, φάε γλυκό, αλλά δε χρειάζεται να το τερματίσεις. Φάε μόνο ένα κομμάτι πίτσα, μόνο μια μπάλα παγωτό, ένα πιτόγυρο χωρίς πατάτες κλπ. Κι αν μπορείς να φας πιο ελαφριά το βράδυ ή την επόμενη μέρα ακόμα καλύτερα. Δε χρειάζεται να τα γκρεμίσεις όλα για μια στιγμή αδυναμίας.
  • Μην κουράζεσαι με ειδικά φαγητά.
    Δε χρειάζεται να μπεις στην κουζίνα και να παιδεύεσαι με ειδικά μαγειρέματα κλπ. Τρως από το φαγητό που έτρωγες ούτως ή άλλως. Απόφυγε ψωμιά, πολλές σάλτσες κλπ και φάε και σαλατούλα. Ευκαιρία να τρώει όλη η οικογένεια καλύτερα.
  • Επισκέψου ένα διαιτολόγο.
    Αν θεωρείς ότι ένα πρόγραμμα θα σε βοηθήσει καλύτερα ή το ότι θα σε ζυγίζει κάποιος άλλος θα σου δώσει ώθηση, κάν’το. Όμως, δεν μπορείς να έχεις ένα μπαμπούλα για πάντα πάνω από το κεφάλι σου. Πρέπει να μάθεις να ζεις με τις αλλαγές που θα σου συστήσει ο επαγγελματίας, αλλά δεν πρέπει να τηρείς το πρόγραμμα μόνο όταν ξέρεις ότι κάποιος θα σε ζυγίσει. 
  • Βρες στήριξη.
    Πάντα η παρέα βοηθάει. Τα συζητάτε, πάτε μαζί για περπάτημα ή τρέξιμο, σου τα λένε και έξω από τα δόντια αν χρειαστεί. Κάποια στιγμή είχαμε φτιάξει με τις φίλες μου «Ομάδα αδυνατίσματος» στο viber και στέλναμε τι φάγαμε εκείνη την ημέρα. Φυσικά, η μία είχε το θάρρος να πει στην άλλη αν έκανε κάποια υπερβολή.

Έστω και ένα να τηρήσεις από τα παραπάνω είναι μια μικρή νίκη, που θα σε πάει πιο κοντά σε ένα μεγάλο αποτέλεσμα.

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Το ότι τα κιλά πχ είναι πολλά και ο δρόμος μακρύς, δε σημαίνει ότι οι μικρές νίκες είναι ανούσιες.

Πρέπει να κάνεις, όμως, την αλλαγή στη ζωή σου. Αλλαγή για πάντα και όχι μόνο για την περίοδο της δίαιτας. Οι δυο πρώτες εβδομάδες ίσως φανούν ατελείωτες. Όμως σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Το σώμα σου πρέπει να το προσέχεις. Αν το τροφοδοτείς με χαζομάρες, δε λειτουργεί σωστά. Κράτα το υγιές και δυνατό. Και αυτό σίγουρα θα περάσει και στην ψυχολογία σου.

Γιατί χαίρομαι που τρέχω ενώ είμαι έγκυος και δεν ακούω τι λένε οι άλλοι

Όλο και πιο πολλοί είναι αυτοί που μου προσφέρουν καθημερινά τις (μη επιστημονικές) συμβουλές τους. Αλλά μόνο εγώ ξέρω τα όριά μου και πόσο πολύ προσέχω και δεν έχω καμία πρόθεση να σταματήσω το τρέξιμο μέχρι να σταματήσω να το απολαμβάνω. 

(Σημ. Είμαι 34 ετών, έχω μια κόρη 6 ετών και ένα γιο 4,5 ετών και αυτή την περίοδο διανύω την τρίτη μου εγκυμοσύνη. Στις δυο προηγούμενες εγκυμοσύνες δεν έκανα απολύτως καμία άσκηση, εκτός από πολύ πολύ περπάτημα, αλλά ούτε γυμναζόμουν ιδιαίτερα όσο δεν ήμουν έγκυος. Είχα πολύ φυσιολογικές και άψογες εγκυμοσύνες και ακόμα πιο φυσιολογικές γέννες αφού γέννησα μέσα σε μισή ώρα και τις δυο φορές. Τα τελευταία δυο χρόνια αποκαλώ τον εαυτό μου δρομέα, έχοντας διανύσει με την ομάδα που προπονούμαι περισσότερα από 2000 χιλιόμετρα!)

Μέχρι τώρα, έχω δει πολλούς να με κοιτάζουν περίεργα την ώρα που κάνω ασκήσεις ή τρέχω και έχω ακούσει ακόμα περισσότερους να με ρωτάνε «τώρα, σοβαρά, επιτρέπεται αυτό που κάνεις;». 

Αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο (και με εκνευρίζει κάποιες φορές) στην εγκυμοσύνη μου είναι το πώς κάποιοι άνθρωποι (ακόμα και γυναίκες που έχουν ήδη υπάρξει έγκυες) θεωρούν ότι η εγκυμοσύνη βρίσκεται κάπου στο φάσμα του είμαι άρρωστη ή έχω κάνει λοβοτομή. Κι εγώ κάθομαι υπομονετικά, και με όση ευγένεια μπορώ να επιστρατεύσω, να ακούω άτομα χωρίς καμία σχετική ιατρική γνώση, χωρίς κάποια (τα περισσότερα) να έχουν γυμναστεί ποτέ στη ζωή τους, να μου αναλύουν τη συμβουλή τους. Τόσο που κάποιες φορές (ειδικά στις αρχές) νιώθω την ανάγκη ακόμη και να απολογηθώ ή να πείσω για το πόσο πολύ εμπιστεύομαι τον προπονητή μου και πόσο καλός είναι στη δουλειά του.    

Τα τελευταία 2 χρόνια τρέχω όσο μπορώ, για τουλάχιστον 4-5 φορές την εβδομάδα, σε λόφους και ραχούλες, με βροχή και αέρα και όλα τα σχετικά καιρικά φαινόμενα!

Όταν έμεινα έγκυος και χωρίς να το ξέρω ακόμα (ούτε καν το υποψιαζόμουν), ήμουν στην πιο φουλ περίοδο προπονήσεων. Κάναμε μεγάλες αποστάσεις (άνω των 15χλμ), κάναμε ασκήσεις ενδυνάμωσης, βάρη, σπριντ, διπλές προπονήσεις κλπ ενόψει του πολυπόθητου κλασικού μαραθωνίου της Αθήνας το Νοέμβρη του 2017. Έτρεξα ακόμα και 30 χλμ στον αγώνα των Ιωαννίνων (Ioannina Lake Run) και ακόμα φοράω το διαφημιστικό βραχιολάκι του τελευταίου αγώνα.

Με αυτή την είδηση της εγκυμοσύνης, το μόνο που με σταμάτησε από το να τρέχω για κάνα μήνα ήταν όχι τόσο οι πολλοί εμετοί, αλλά κυρίως το κόμπλεξ μήπως μου πει κάποιος -σε περίπτωση που συμβεί οτιδήποτε στην εξέλιξη της εγκυμοσύνης- ότι έκανα βλακεία ή ότι δεν πρόσεχα… Με τριγύριζαν διάφορα σενάρια «κι αν…;» …
Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, άρχισα να μην αντέχω άλλο τη σκέψη ότι δεν κάνω καμία άσκηση. Μέχρι που έβλεπα στον ύπνο μου ότι έτρεχα, έτρεχα ασταμάτητα και ήμουν χαρούμενη!

Άρχισα, λοιπόν, να κάνω τις πρώτες απόπειρες για τρέξιμο-περπάτημα με μια κοιλίτσα που αχνοφαινόταν, διαπιστώνοντας με μεγάλη χαρά (και έκπληξη) ότι μπορώ να τρέχω άνετα χωρίς να σταματήσω μέχρι και 6 χιλιόμετρα (για να είμαι ειλικρινής δε δοκίμασα και μεγαλύτερη απόσταση)! Λίγο πιο αργά (ούτως ή άλλως δεν είμαι και ιδιαίτερα γρήγορη ως δρομέας!!), αλλά άνετα! Αποφάσισα, λοιπόν, να συνεχίσω και τις προπονήσεις μου κανονικά, με ασκησούλες που θα ενδυνάμωναν το σώμα μου (και το πνεύμα μου!)
Και έζησα αυτή την υπέροχη αίσθηση να τρέχω χωρίς ρολόι (χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα ο ρυθμός μου τελοσπάντων), την ελευθερία να τρέχω απλά χωρίς στόχο, την αυτοπεποίθηση, όμως, ότι όλα μπορώ να τα καταφέρω: κωπηλατικές ασκήσεις στο trx, σανίδα, προβολές, κοιλιακούς, pushups, αγαπημένα squats, burpees κλπ κλπ, μέχρι και μικρά ανοίγματα (σπριντ). Μόνο βάρη δενέκανα

Ο προπονητής μου πάνω από το κεφάλι μου να μου δίνει δύναμη και να προσαρμόζει όποιες ασκήσεις θεωρούσε λίγο …ιδιαίτερες για την κατάστασή μου, έχοντας ως μόνο οδηγό το σώμα μου και το πώς νιώθω. 

Ακούσαμε και ακούμε πολλά… Από μικρά πειράγματα και δύσπιστα βλέμματα μέχρι ευθείς κατηγορίες ότι θα «σκοτώσω» το παιδί μου! Δεν πτοηθήκαμε, αν και κάποιες φορές, ειδικά τώρα που η κοιλιά μου έχει μεγαλώσει και είναι ολοφάνερο ότι κυοφορώ, πιάνω τον εαυτό μου να ντρέπεται να τρέξει άνετα σε πολυσύχναστους δρόμους… Η ανάγκη μου να τρέξω, όμως, δεν με σταμάτησε ούτε στιγμή!   

Και πέρασε ο καιρός και έφτασα να πλησιάζω σήμερα στις 29 εβδομάδες στην εγκυμοσύνη μου (7ος μήνας) και να νιώθω ότι είμαι τόσο δυνατή και γεμάτη αυτοπεποίθηση και υγεία. Όλη αυτή η δραστηριότητα με βοηθάει να τρώω και πιο σωστά, οπότε να μην έχω πάρει επιπλέον βάρος (πέραν του φυσιολογικού), να μην έχει αλλάξει ιδιαίτερα το σώμα μου (πέραν της ολοστρόγγυλης κοιλιάς μου βεβαίως βεβαίως!) και γενικά να ασχολούμαι με τον εαυτό μου και να μη νιώθω ούτε στιγμή ότι δεν είμαι περιποιημένη ή ότι έχω παρατήσει τον εαυτό μου (κάτι που το ένιωθα αρκετά στις δύο πρώτες εγκυμοσύνες μου).  

Φυσικά και δεν έχω καμία πρόθεση να σταματήσω να γυμνάζομαι και να τρέχω όσο το απολαμβάνω τόσο πολύ! Ίσως αργότερα δεν μπορώ να τρέξω καθόλου και να ξεκινήσω μόνο περπάτημα. Αλλά ίσως μπορώ να τρέχω μέχρι τη μέρα που θα γεννήσω! Το ελπίζω! 

post signature

10 + 1 πράγματα που έμαθα όταν άρχισα να τρέχω (part 1)

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που άρχισα το τρέξιμο. Και ακόμα ψάχνω διάφορα, διαβάζω, ρωτάω, μαθαίνω. Είναι ένας εντελώς νέος κόσμος για μένα, αλλά τόσο, μα τόσο, ενδιαφέρων! 
Αυτά είναι, λοιπόν, τα βασικά που έχω μάθει από τότε που ξεκίνησα να τρέχω. 

1. Θέλει συνέπεια 

Για να βάλουμε το τρέξιμο στη ζωή μας, για να το αγαπήσουμε, για να δούμε διαφορά στο σώμα μας, αλλά και στις επιδόσεις μας, πρέπει να είμαστε συνεπείς. Ακόμα κι αν θέλουμε να τρέχουμε 1χλμ ή 30χλμ, δε γίνεται να το κάνουμε μια φορά την εβδομάδα, ή το μήνα!! 3-4 φορές την εβδομάδα πιστεύω είναι το μίνιμουμ, άσχετα με την απόσταση και το ρυθμό τρεξίματος.

2. Φοράμε κατάλληλα ρούχα. 

Καταρχάς, φοράμε παπούτσια ειδικά για τρέξιμο. Το «είχα κάποια παπούτσια στην ντουλάπα μου που τα λες και αθλητικά» δεν παίζει! Είναι αλήθεια πολύ σημαντικό. Δε θέλουμε να μας πονάνε τα πόδια μας, ούτε να μας γυρίσει κανένας αστράγαλος, ούτε βεβαίως βεβαίως να χάσουμε κανένα νύχι. Και ούτε χρειάζεται να δώσουμε μια περιουσία. Ένα απλό ζευγάρι μαλακά, σχετικά ελαφριά και άνετα παπούτσια, που να μη μας είναι και τσίτα στο πόδι (όχι πολύ στενό εννοώ…) είναι μια χαρά.
Ε τώρα αν είχαμε κι ένα αθλητικό μπουστάκι θα ήταν ακόμα καλύτερα. Κατά τ’ άλλα δε χρειάζεται ακόμα να αγοράσουμε αντιανεμικά, μπλουζάκια εξειδικευμένα για τον ιδρώτα κλπ. Για αρχή και τα μακό t-shirt μας είναι μια χαρά.
Προσωπικά, απέφευγα και τις χοντρές φούτερ φόρμες, γιατί ένιωθα ότι με βαραίνουν και με ζεσταίνουν πολύ, καθώς και τα κολάν που ήταν πολύ χαλαρά στη μέση μου, ή πολύ χαμηλοκάβαλα, και μου έπεφταν σιγά σιγά στη διαδρομή και έπρεπε να τα τραβάω συνέχεια. 

3. Δε φοβόμαστε να περπατήσουμε. 

Δε γίνεται να πάμε πρώτη φορά για τρέξιμο και να τρέξουμε ασταμάτητα και γρήγορα μια σχετικά μεγάλη διαδρομή/απόσταση. Εκτός του ότι δεν μπορούμε, θα απογοητευτούμε κιόλας! Ξεκινάμε βήμα βήμα, τρέχουμε λίγα μέτρα, περπατάμε λίγα και σταδιακά μεγαλώνουμε και την απόσταση και το χρόνο τρεξίματος σε σχέση με το περπάτημα. 

4. Κατεβάζουμε σχετική εφαρμογή στο κινητό μας. 

Υπάρχουν πάρα πολλές δωρεάν εφαρμογές για κινητά. Μπορούν απλά να καταγράφουν την απόσταση και το ρυθμό σου (pace), μέχρι και να σου βγάζουν προγράμματα προπόνησης να ακολουθήσεις.
Από τότε που έβαλα στο κινητό μου εφαρμογή, μεγάλωσε το ενδιαφέρον μου στο να παρακολουθώ την εξέλιξή μου και μου έδωσε κίνητρο να «σπάσω» τα προηγούμενα «ρεκόρ» μου.
Τη δε πρώτη φορά που έσκασα μύτη στην προπόνηση με armband (θήκη κινητού για το μπράτσο) ακούστηκε ένα «που πας, ρε Καραμήτρο;» ! Πήγε όμως ο Καραμήτρος και ακόμα πάει!! 

5. Ακούμε το σώμα μας (και το σεβόμαστε) 

Όταν τρέχουμε χρησιμοποιούμε τα πόδια, τα χέρια μας, αλλά και τα πνευμόνια μας, την καρδιά μας και …όλο το σώμα μας που μπορεί να το φτάσουμε στα όριά του. Ακούμε, λοιπόν, αυτά που μας λέει. Όταν πονάμε κάπου ή δεν έχουμε άλλες ανάσες, όταν ζαλιζόμαστε ή μας πιάνει βήχας, χαλαρώνουμε. Το σώμα μας μας ειδοποιεί ότι ξεφύγαμε λίγο.

Αυτό, όμως, που έχω μάθει είναι ότι πρέπει να αγγίζουμε τα όριά μας για να γίνουμε καλύτεροι, για να βελτιωθούμε.

Δε γίνεται να τρέχουμε χωρίς να λαχανιάζουμε καθόλου ή χωρίς να ζορίζονται τα πόδια μας. Σταματάμε όταν πραγματικά δεν αντέχουμε άλλο. Αν σταματάμε μετά από ένα σπριντ και έχουμε τη δύναμη και το κουράγιο να φωνάξουμε «δεν αντέχω άλλο» κλπ, σημαίνει ότι δεν πιεστήκαμε… 

6. Θα υπάρξουν μέρες που θα μισούμε κάποια τρεξίματα 

Αυτό, ίσως, δεν ισχύει μόνο για τους αρχάριους. Πάντα μπορεί να υπάρξει μια κακή μέρα, ένας κακός αγώνας, ένας περίεργος πόνος. Υπάρχουν μέρες που στο ζέσταμα των 3 χλμ. γκρινιάζω ότι δεν αντέχω άλλο και θέλω να σταματήσω και το τελευταίο χιλιόμετρο μοιάζει με αιωνιότητα. Υπάρχουν όμως και φορές που τρέχω 20 χλμ και θέλω να ανοίξω τα χέρια μου και να τραγουδήσω (βίντεο κλιπ κι έτσι!) επειδή δεν έχω κουραστεί και το χαίρομαι τόσο πολύ!! Σχεδόν κάθε τρέξιμο είναι μια μάχη με την παρόρμηση να τα παρατήσουμε. Αλλά η στιγμή που ολοκληρώνουμε με επιτυχία την προπόνησή μας ή τον αγώνα μας, θα μας θυμίζει γιατί συνεχίζουμε και συνεχίζουμε και συνεχίζουμε! 

7. Δε θα θέλουμε να τρέχουμε κάθε φορά. 

Όταν ο καιρός είναι χάλια ή είμαι σε φάση να αράξω στον καναπέ και να μην κάνω τίποτα, το να ξεσηκωθώ είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Αλλά δεν είναι και το τέλος του κόσμου αν χάσουμε ένα τρέξιμο. Το βασικό είναι να μην το κάνουμε συνήθεια. Επενδύουμε σε μια αλλαγή στη ζωή μας, οπότε πειθαρχούμε στη συνέπεια και το απολαμβάνουμε, «αγαπάμε κάθε βήμα μας» που λέει και ο προπονητής μας! 

8. Παίζει ρόλο τι τρώμε και πότε 

Λοιπόν, το «τρέχω και γυμνάζομαι και μπορώ να τρώω ό,τι θέλω» δεν ισχύει. Φυσικά και δε χρειάζεται καμιά δίαιτα εξαντλητική ή πολύ αυστηρό διαιτολόγιο. Η κακή διατροφή, εκτός του ότι επηρεάζει τις επιδόσεις μας, δεν κάνει τόσο εμφανή τη διαφορά στο σώμα μας. Αυτό δε σημαίνει «κόβω τα γλυκά, τα λίπη κλπ», αλλά σημαίνει ότι πρέπει να τρώμε τροφές που μας χαρίζουν τις απαραίτητες βιταμίνες και συστατικά για τον οργανισμό μας που θα κουράζεται με τις προπονήσεις και να ενυδατωνόμαστε επαρκώς, καθ’όλη τη διάρκεια της ημέρας. Τρώμε, λοιπόν, ποιοτικές τροφές, αλλά προσέχουμε να έχουμε φάει τουλάχιστον 2,5-3 ώρες πριν την προπόνησή μας. 

9. Μοιραζόμαστε τα κατορθώματά μας με άλλους. 

Ναι, ξέρω, είναι κουραστικό να ακούς συνέχεια κάποιον να μιλάει για τα τρέξιμο και για ρυθμούς επιδόσεις, αστείες ιστορίες που συνέβησαν την ώρα της προπόνησης κλπ. Ειδικά, αν ο συνομιλητής μας δεν έχει καμία σχέση με το θέμα! Όμως, μιλώντας γι’ αυτό, υπάρχουν άτομα που θα μας δώσουν κουράγιο και κίνητρο, θα μας εμψυχώσουν, θα περιμένουν να δουν τη συνέχεια από τις …περιπέτειές μας και θα είναι εκεί να μας χειροκροτήσουν! Ε αυτό και μόνο είναι κάτι σπουδαίο για να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε! Φυσικά, υπάρχουν κι αυτοί που μου λένε «ε είναι υπερβολή τόσα χιλιόμετρα», «ε είσαι μανούλα μην κουράζεσαι τόσο», «είσαι πολύ χλωμή, από το τρέξιμο θα είναι», «είναι επικίνδυνο να τρέχεις στο δρόμο», «είναι επικίνδυνο να τρέχεις με τόση ζέστη», «είναι επικίνδυνο να τρέχεις με τόσο κρύο». Μα με τίποτα να μην είναι ευχαριστημένοι!;!; Εμένα, όμως, τίποτα δε με σταματάει γιατί έχω πάρει όλα τα καλά από το τρέξιμο και αυτό δε μου το αλλάζει καμία «ξινισμένη» μούρη! 

10. Η προπόνηση και η γυμναστική είναι πιο εύκολες. 

Όσο περνάει ο καιρός, βελτιώνεται η αντοχή μου στο τρέξιμο και, πλέον, μου είναι πιο εύκολο να κάνω ασκήσεις και δε μου φαίνεται βουνό πλέον ο κόσμος του crossfit και της ενδυνάμωσης. 

11. Το τρέξιμο με άλλους βοηθάει (και δεν βοηθάει!!)

Το ότι είμαι μέλος μιας ομάδας και τρέχουμε όλοι μαζί με βάση το πρόγραμμα που μας βγάζει ο προπονητής μας (ο οποίος προπονείται και μαζί μας) με βοηθάει να μην χαλάω το πρόγραμμά μου και να ξεσηκώνομαι να πάω για τρέξιμο και προπόνηση, αφού ξέρω ότι με περιμένουν και ότι ο προπονητής μου θα με στραβοκοιτάξει (!!) που έχασα προπόνηση! Το ίδιο ισχύει και όταν τρέχουμε εκτός ομάδας, με ένα φίλο μας. Το αρνητικό όταν τρέχουμε με άλλους είναι ότι, ανάλογα με το πόσο αργά ή γρήγορα τρέχει ο άλλος, επηρεαζόμαστε, εμείς ή ο άλλος. Τι εννοώ: όταν τρέχουμε μόνοι μας, ελέγχουμε το ρυθμό που πάμε και προσαρμοζόμαστε ανάλογα. Όταν είμαστε με ένα τμήμα ή με ένα φίλο που τρέχουν πολύ πιο γρήγορα από εμάς, συχνά απογοητευόμαστε και τα παρατάμε. Βέβαια, με εμένα δε συνέβη καθόλου αυτό. Μπορεί να είναι και τυχαίο, μπορεί να το ήθελα πάρα πολύ, μπορεί να είναι που ο προπονητής και όλη η ομάδα με στηρίζουν (γιατί είμαι και πολύ αξιαγάπητη και κανείς δε θέλει να με στεναχωρεί 🙂 ), μπορεί να είναι που ο προπονητής είναι αγαπημένος παιδικός μου φίλος και με προσέχει πολύ… Δεν ξέρω. Πάντως, από την πρώτη στιγμή που άρχισα να τρέχω, μέχρι και σήμερα, όσα νέα άτομα κι αν ήρθαν στην ομάδα, ήμουν και είμαι η πιο αργή. Και δε σταμάτησα! Αλλά, όπως βλέπετε, την έχω δει πρέσβειρα τρεξίματος και προσπαθώ να προσηλυτίσω άτομα σαν κι εμένα που ποτέ δεν το είχαν με το τρέξιμο και που φοβούνται να μπουν στη διαδικασία! Την έχω δει πρέσβειρα γιατί όντως, με όλη την ταπεινότητα που με διακατέχει (!), είμαι το φωτεινό παράδειγμα ότι ΟΛΑ ΤΑ ΜΠΟΡΕΙΣ! 

post signature

Γιατί άρχισα να τρέχω (και δε σταματάω!)

Έφτασα 33 ετών για να ανακαλύψω ότι μου αρέσει να γυμνάζομαι. Ναι, 33. Ποτέ δεν είχα πιάσει στα χέρια μου μπάλα, ποτέ δεν είχα τρέξει, ποτέ δεν συμμετείχα σε κάποιο άθλημα. Άντε κανένα ποδήλατο, περπάτημα, το πολύ-πολύ κυνηγητό στα διαλείμματα!! Και ξαφνικά άρχισα να το αγαπάω τόσο πολύ που δε θέλω να περάσει μια μέρα που να μην τρέξω. Ή μάλλον όχι και τόσο ξαφνικά….

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν πήγαινα δημοτικό, στη γυμναστική ήμουν πάντα αυτή που φοβόταν την μπάλα, που δεν την διάλεγαν στο βόλεϊ, που την ώρα της γυμναστικής ένιωθε και λίγο παρείσακτη… Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο είχα ήδη αντιπαθήσει τη γυμναστική, ήθελα συνέχεια να έχω απαλλαγή και θεωρούσα ότι απλά δεν είναι το στυλ μου.
Θυμάμαι στα 25 μας πως πηγαίναμε για περπάτημα με την ξαδέρφη μου και μου έλεγε «να τρέξουμε, μωρέ, μέχρι την γωνία… 100 μέτρα μόνο» κι εγώ έλεγα «δεν είσαι καλά που θα τρέξω. Με τίποτα δεν μπορώ!»

Η πρώτη επαφή


Όταν έμεινα έγκυος πρώτη φορά, ο αγαπημένος μου παιδικός φίλος, ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη γενέτειρα, στο Αιτωλικό δηλαδή, από τις σπουδές του στα ΤΕΦΑΑ και έφερε στο Αιτωλικό μια «διάθεση για γυμναστική στη φύση». Με μια μικρή ομάδα στην αρχή, έβγαιναν σε παρκάκια και …ραχούλες και έκαναν προπόνηση με αυτοσχέδιο, σχεδόν, εξοπλισμό και με ό,τι τους πρόσφερε ο χώρος που βρίσκονταν. Εγώ τους έβλεπα από μακριά και σκεφτόμουν «ουφ, ευτυχώς είμαι έγκυος και δε θα χρειαστεί να μπω στη διαδικασία αν θα στηρίξω το φίλο μου ή όχι…
Μόλις γέννησα, πιάσαμε κάποια στιγμή τυχαία κουβέντα με τον Αλέξανδρο, ο οποίος πλέον είχε αναλάβει πολλά άτομα, είχε φτιάξει νέα τμήματα, είχε οργανωθεί και σε επίπεδο εξοπλισμού κλπ και στα καλά καθούμενα, ούτε που κατάλαβα πώς και τι (!), κανονίζουμε με τον άντρα μου να ξεκινήσουμε οι δυο μας personal training! Τον άτιμο πώς μας τούμπαρε, πώς μας τύλιξε, ούτε που το πήρα χαμπάρι! Χαχα.. Και ξεκινήσαμε με circle training, crossfit και τρεξιματάκι… Καλά εννοείται πως, ακόμα και στο ζέσταμα, μετά από 200 μέτρα πάντα κουραζόμουν και περπατούσα…
Όμως, μου άρεσε πολύ σαν διαδικασία και είδα και γρήγορη αλλαγή στο σώμα μου. Βέβαια, οι τρεις φορές την εβδομάδα μού φαίνονταν υπέρ-αρκετές! Και έτσι πέρασε ένα εξάμηνο μέχρι που έμεινα έγκυος στο γιο μου και σταμάτησα πάλι τη γυμναστική. …Αλλά ξαναξεκίνησα όταν ο γιος μου έγινε 9 μηνών. Δεν μπορούσα να αφήνω και τα παιδιά εύκολα, οπότε δεν πολυήμουν συνεπής.
Η αρχή, όμως, είχε γίνει. Δεν ήθελα να το σταματήσω.    

Ο Αλέξανδρος λέει σε αυτή τη γυμναστική δεν έχει σημασία η ηλικία. Και έχει δίκιο. Έχω βρεθεί στο ίδιο τμήμα με 50άρες που σε βάζουν κάτω για πλάκα! Με έμαθε να αγαπάω τη γυμναστική, να μη φοβάμαι να αγγίξω (και να ξεπεράσω) τα όριά μου, να νιώσω περήφανη για τον εαυτό μου, να θέλω να γίνομαι όλο και καλύτερη!!
Συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει η γυμναστική και πραγματικά πρώτη φορά ένιωσα σαν να πηγαίνω πάλι σχολείο, σαν να μου δίνεται άλλη μια ευκαιρία. Και είδα ότι σε κάποιες ασκήσεις είμαι και καλή!


Και ύστερα ήρθε το τρέξιμο…


Το τρέξιμο ήρθε σαν φυσική συνέχεια των προηγούμενων. Είχα τρέξει μέχρι 4χλμ. σε προπονήσεις αλλά πάντα τελευταία, με μεγάλη διαφορά από τους άλλους και μεγάλη δυσκολία. Σιγά σιγά, όμως, και συμμετέχοντας σε κάνα δυο τοπικούς αγώνες, είδα ότι μπορώ να βελτιωθώ. Άρχισα να κάνω προπονήσεις με την ομάδα των δρομέων που προετοίμαζε ο Αλέξανδρος για το Μαραθώνιο και φτάσαμε στο σήμερα, ένα χρόνο μετά, που ετοιμάζομαι κι εγώ για τον πρώτο μου Μαραθώνιο! Φυσικά, δεν είμαι η σούπερ αθλητική κοπέλα που κερδίζει πρωτιές, αλλά κάθε φορά γίνομαι καλύτερη, κάθε φορά παλεύω με τα όριά μου, κάθε φορά είμαι εκεί!


post signature