Αρχείο ετικέτας #Running

Τρέξιμο και μητρότητα: Πώς να τα συνδυάσουμε

Αυτό που αγαπώ στο τρέξιμο είναι αυτό το αυθόρμητο και απρογραμμάτιστο που έχει. Ακόμα κι αν δεν είσαι πλήρως οργανωμένος, ή ακόμα κι αν δεν το είχες σκεφτεί νωρίτερα, ή ακόμα κι αν δεν είχες και πολλή όρεξη, μπορείς σε δυο λεπτά να το αποφασίσεις και να φύγεις από το σπίτι. Απλά φοράς τα παπούτσια σου και έξω από την πόρτα.

… Μόνο που αυτό δεν ισχύει όταν γίνεσαι μαμά.

Όλες οι runnermoms, οι «μαμάδες – δρομείς», γνωρίζουμε από πρώτο χέρι ότι το τρέξιμο πλέον δεν είναι κάτι που απλά το αποφασίζουμε και πάμε, ένα στιγμιαίο κίνητρο. Υπάρχουν κι άλλα άτομα στο σπίτι μας που εξαρτώνται από εμάς και μας χρειάζονται.

Έτσι, πολλά πράγματα θα «μπουν στο δρόμο μας» και θα μας δυσκολέψουν.

Βέβαια, από προσωπική εμπειρία, το να τρέχουμε όταν είμαστε μαμάδες είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη, ο πολύτιμος χρόνος με τον εαυτό μας. Είναι σημαντικότερο για μας από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ζωής μας.

Αν, ως μαμάδες, δεν είμαστε υγιείς και ευτυχισμένες με τον εαυτό μας, τότε δεν μπορούμε να είμαστε καλές μαμάδες, οι καλύτερες μαμάδες που μπορούμε τελοσπάντων.

Με όσες μαμάδες που τρέχουν κι αν έχω μιλήσει, όλες θα συμφωνήσουν στο ότι όταν επιστρέφουν από ένα τρέξιμο, επιστρέφουν με καλύτερη διάθεση, μια καλύτερη, πιο υπομονετική μαμά.

Ο χρόνος για τον εαυτό μας είναι πραγματικά πολύτιμος. Χρειαζόμαστε το δικό μας χρόνο μας για να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας και να δώσουμε και καλά παραδείγματα για την οικογένειά μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε βρει τρόπους να ξεπεράσουμε – όσο μπορούμε τελοσπάντων – αυτά τα εμπόδια και βάζουμε τα δυνατά μας να τα συνδυάσουμε όλα!

1) Όταν είμαστε έγκυος

Είχα γράψει ένα άρθρο για την περίοδο της εγκυμοσύνης που έτρεχα κι όλοι με έλεγαν ανεύθυνη (!!) και τρελή. Εννοείται πως η περίοδος της εγκυμοσύνης δεν είναι περίοδος για προσωπικά ρεκόρ και πρωταθλήματα, όμως, το να συνεχίσουμε να τρέχουμε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όχι μόνο είναι καλό για την ψυχολογία μας, αλλά καλό και για τη δική μας υγεία και την υγεία του μωρού μας.

Μαθαίνουμε να ακούμε το σώμα μας, να μην το πιέζουμε πολύ και να μην αφήνουμε τους παλμούς μας να ανεβαίνουν πολύ. Βρίσκουμε φίλους μας να μας κάνουν παρέα ή έχουμε το κινητό μας stand-by για οτιδήποτε προκύψει και απολαμβάνουμε στιγμές στη φύση μαζί με την ωραία μας κοιλίτσα και τις σκέψεις μας.

2) Όταν έρχεται το μωρό (Postpartum running)

Με τον ερχομό του μωρού είναι απαραίτητο να επιδείξουμε υπομονή για να επιστρέψουμε στα τρεξίματά μας. Εννοείται πως είναι μια περίοδος που πραγματικά το έχουμε ανάγκη κυρίως ψυχολογικά, για να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινότητά μας, αλλά και για να νιώσουμε πάλι σαν τον παλιό μας εαυτό, να νιώσουμε ελεύθεροι, όταν κάθε δευτερόλεπτο της μέρας – και της νύχτας – αφιερώνεται στη φροντίδα κάποιου άλλου.
Και πάλι ακούμε το σώμα μας, αφού συμβουλευτούμε το γιατρό μας φυσικά. Αλλά ό,τι και να μας λένε οι άλλοι, μόνο εμείς ξέρουμε πώς πραγματικά νιώθουμε. Να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας και να μη μας νοιάζουν σχόλια για το «πόσο νωρίς βγήκες να τρέξεις» ή για το «πού άφησες το παιδί σου» κλπ.

Να μην αποθαρρυνόμαστε από το ότι το σώμα μας δεν είναι όπως πριν τον τοκετό κλπ. και δε μας είναι τόσο εύκολο να κάνουμε τρεξίματα που κάναμε πριν. Βάζουμε μικρούς στόχους κάθε μέρα, δίνοντας διαφορετικές προτεραιότητες, όπως η φυσική κατάσταση, η διατροφή ή η αυτοφροντίδα.

3) Όταν το μωρό μας θηλάζει συνεχώς

Το τρέξιμο ενώ θηλάζουμε μπορεί να γίνει λίγο άβολο. Υπήρχαν πολλές φορές που το μωρό αποκοιμήθηκε πριν προλάβω να το θηλάσω, και το στήθος άρχιζε να πονάει ή φορές που ξυπνούσε την ώρα που έτρεχα πεινασμένο, ή απλά με ζητούσε και δεν ηρεμούσε με τίποτα οπότε έπρεπε να κάνω σπριντ μέχρι το σπίτι για να το θηλάσω ή να το πάρω αγκαλιά!

Αυτή η περίοδος, βέβαια, δεν κρατάει για πάντα, αλλά οι runnermoms επιβιώνουμε βρίσκοντας εναλλακτικές όπως τρέξιμο κοντά στο στο σπίτι και φυσικά βάζουμε τα μεγάλα μέσα και επιστρατεύουμε το σούπερ σύντροφό μας! Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί αυτός να σπρώχνει το καρότσι κοντά μας την ώρα που τρέχουμε ή να πηγαίνει βόλτες με το μωρό στη βεράντα για να τους βλέπουμε από μακριά και να είμαστε ήσυχες!

4) Όταν δεν έχουμε πού να αφήσουμε τα παιδιά

Όταν το παιδί είναι μικρό, ή είναι μόνο ένα, το τρέξιμο με καρότσι είναι μια λύση, ωστόσο δεν είναι όσο εύκολο φαίνεται. Είναι σωματικά δύσκολο να το σπρώχνεις την ώρα που τρέχεις και φυσικά δεν είναι και εύκολο να κρατήσεις ένα μωρό χαρούμενο για αυτό το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Κουβαλάμε μπισκοτάκια, παιχνίδια για καρότσι κλπ, εννοείται πως δεν κοιτάμε το ρυθμό και ελπίζουμε για το καλύτερο. Πάρα πολλές φορές έχω γυρίσει στα μισά γιατί το μωρό δεν ηρεμούσε, ή το έχω πάρει αγκαλιά στο ένα χέρι και στο άλλο το καρότσι. Προπόνηση είναι κι αυτό!

Αν τα παιδιά μας είναι μεγαλύτερα, μπορούμε να τα πάρουμε μαζί και να προσαρμόσουμε το πρόγραμμα ανάλογα. Να πηγαίνουμε πολύ αργά όλοι μαζί ή αυτά να περπατάνε και εμείς να πηγαινοερχόμαστε τρέχοντας από και προς τα παιδιά, να κάνουμε ασκήσεις επί τόπου σε κάποιο πάρκο ή στο σπίτι κλπ. Έχει τύχει να τρέξουμε με τα παιδιά μέσα στο σπίτι γύρω γύρω από τα έπιπλα μέχρι 4 χιλιόμετρα. Κουραστικό αλλά είχε πλάκα και τα παιδιά ξετρελάθηκαν.
Μια άλλη λύση είναι το τρέξιμο σε διάδρομο (αν έχουμε).
Το να προσπαθούμε, ωστόσο, να τρέχουμε στο διάδρομο, ενώ διασκεδάζουμε τα παιδιά μας δεν είναι εύκολο κατόρθωμα, αν και προσωπικά δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ (δεν έχω διάδρομο). Είναι ένα εργαλείο για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που χρειάζονται, αυτό που έχουν ανάγκη, όταν δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι.

5) Όταν το παιδί μας ξυπνά ένα εκατομμύριο φορές τη νύχτα

Όταν έχουμε μωρό στο σπίτι ή το παιδί μας είναι άρρωστο ή απλά δεν κοιμάται καλά το βράδυ, κι εμείς έχουμε να σηκωθούμε ξημερώματα να πάμε για τρέξιμο, θα τρέξουμε αναγκαστικά κουρασμένοι.

Το τρέξιμο μπορεί να μας τονώσει ή να μας κάνει εντελώς πτώμα… Οι runnermoms έχουμε μάθει να εμπιστευόμαστε το ένστικτό μας σε αυτό το ζήτημα. Αν μόνο η σκέψη για ένα άνετο/ easy τρέξιμο μάς εξαντλεί, απλά δεν πηγαίνουμε. Ακόμα κι αν έχουμε σημαντική προπόνηση, μπορεί να την αναβάλλουμε ή ακόμα και να την παραλείψουμε. Ο ύπνος και η ξεκούρασή μας είναι πιο σημαντικά. Βγαίνοντας για τρέξιμο εξαντλημένοι, όχι μόνο θα κάνουμε, κατά πάσα πιθανότητα, κακή προπόνηση και θα απογοητευτούμε, αλλά κινδυνεύουμε να αρρωστήσουμε ή να τραυματιστούμε.

6) Όταν τα παιδιά μας αρρωσταίνουν

Το να είναι κάποιο από τα παιδιά μας άρρωστο, όπως έγραψα και παραπάνω, είναι η δύσκολη περίπτωση για μια runnermom. Τα άρρωστα παιδιά συχνά ισοδυναμούν με άγρυπνες νύχτες και αγχωμένες μέρες – για να μην αναφέρουμε τη μεγάλη πιθανότητα ότι θα κολλήσουμε ό,τι έχουν… και ίσως και χειρότερα.

Για να επιβιώσουμε, λοιπόν, πρέπει να είμαστε ευέλικτοι. Αυτό σημαίνει να μη μένουμε κολλημένοι στο πρόγραμμα, αλλά να είμαστε ευχαριστημένοι με οποιαδήποτε μορφή άσκησης μπορούμε να κάνουμε ή και να δώσουμε απλά λίγο χρόνο στον εαυτό μας και στο παιδί μας να αναρρώσουμε.

7) Όταν τα παιδιά «πέφτουν στα πατώματα» την ώρα που φεύγουμε

Όλα τα παιδιά μου πέρασαν φάσεις που δεν ήθελαν να πάω για τρέξιμο. Μιλάμε για μεγάλη κατάρρευση… Και δε δούλευε ούτε η απόσπαση της προσοχής ούτε η δωροδοκία! Έτσι, αναγκαστικά έπρεπε να ξεκινήσω το πρωινό τρέξιμο, που θα έλειπα πριν ξυπνήσουν, ή να πάω απευθείας μετά τη δουλειά που ούτως ή άλλως θα έλειπα. Πολλές είμαστε οι μαμάδες που αναγκαζόμαστε να κάνουμε γύρους γύρω από το τετράγωνο, ώστε να μας βλέπουν τα παιδιά, να μας δίνουν νεράκια ή να μας κάνουν «κόλλα το» ή να μας συνοδεύουν με το ποδήλατο ή το πατίνι.

8) Παραμένοντας διαθέσιμοι την ώρα που τρέχουμε

Το να τρέχουμε χωρίς κινητό μαζί μας, δεν είναι πλέον πολυτέλεια όταν είμαστε μαμάδες (ούτε κι αν δουλεύουμε δυστυχώς…). Πρέπει να έχουμε μαζί μας το τηλέφωνό μας ανά πάσα στιγμή αν μας χρειαστεί η οικογένειά μας. Θα πρέπει, όμως, να διαθέτουμε εξοπλισμό που να μη μας δυσκολεύει στο τρέξιμο, αλλά και να μπορούμε να σηκώσουμε το κινητό όταν τρέχουμε.

Έχω εκνευριστεί πολλές φορές που δεν μπορούσα να σηκώσω το τηλέφωνο ή αναγκαζόμουν – στην αρχή ειδικά- να το κρατάω στα χέρια για πολλή ώρα. Πλέον, οι runnermoms έχουμε βρει τα καλύτερα σορτς, ζώνες και αθλητικά σουτιέν για να μεταφέρουμε το κινητό μας χωρίς προβλήματα.

9) Όταν δεν έχουμε χρόνο

Όταν γινόμαστε γονείς, ξεμένουμε αμέσως από προσωπικό χρόνο, αφού πάντα κάποιος μας χρειάζεται ή πρέπει να κάνουμε κάτι. Οι runnermoms πρέπει να είμαστε πολύ οργανωμένες και με πειθαρχία για να βρούμε ή και να δημιουργήσουμε χρόνο για να τρέξουμε ή να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να το κάνουμε αυτό. Ξυπνάμε νωρίς και τρέχουμε πριν ξυπνήσει κάποιος άλλος. Τρέχουμε την ώρα του μεσημεριανού ύπνου ή κατά τις δραστηριότητες των παιδιών. Χωρίζουμε την άσκηση σε δύο μικρότερα μέρη. Τρέχουμε σε διαδρόμους και με καρότσια, ενώ διασκεδάζουμε τα παιδιά. Και κάνουμε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς με γιαγιάδες, παππούδες, θείους, νονούς κλπ για να κανονίσουμε ποιος θα κρατήσει τα παιδιά μας…

10) Και ο σύντροφός μας χρειάζεται «χρόνο για τον εαυτό του»

Οι μαμάδες δεν είναι οι μόνες που αντιμετωπίζουν προκλήσεις και εμπόδια για να κάνουν το τρέξιμό τους. Οι μπαμπάδες χρειάζονται, επίσης, τον «χρόνο για τον εαυτό τους» είτε τρέχουν είτε όχι. Για να μην υπάρχουν δυσάρεστα συναισθήματα και απογοητεύσεις, τα ζευγάρια πρέπει να σχεδιάσουν και να επικοινωνήσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους. Αν πηγαίνουμε και οι δύο για τρέξιμο, για παράδειγμα, πρέπει να πηγαίνουμε εναλλάξ, ο ένας το πρωί και ο άλλος το βράδυ. Ή ο ένας να κάνει το long run του το Σάββατο και ο άλλος την Κυριακή το πρωί. Ποτέ, όμως, δεν ξεχνάμε ότι είμαστε μαζί σε αυτό τον αγώνα ανατροφής των παιδιών και σε αυτή τη συμπόρευση στη ζωή.

11) Όταν δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση

Πριν από τα παιδιά, ίσως να μπορούσα να πάω για ένα long run (αλλά δυστυχώς δεν έτρεχα τότε 😔) και μετά θα μπορούσα να ξάπλωνα στον καναπέ όλη την υπόλοιπη μέρα. Τώρα, θα κάνω 20 χιλιόμετρα και θα έρθω στο σπίτι για να αλλάξω πάνες, να καθαρίσω και να φτιάξω πρωινό. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Υπάρχει πολύ λίγος χώρος για ξεκούραση και αποκατάσταση.

Έτσι, πρέπει να το σχεδιάσουμε από πριν και να εκμεταλλευτούμε όλες τις ευκαιρίες ξεκούρασης που θα προκύψουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει προετοιμασία γευμάτων, διατάσεις ενώ παρακολουθούμε τα παιδιά μας να παίζουν ή να τα κάνουμε όλα όταν τα παιδιά θα κοιμούνται.

12) Όταν δεν υπάρχει χρόνος για ολοκληρωμένο πρόγραμμα ενδυνάμωσης ή πρόληψης τραυματισμών

Οι runnermoms μόλις και μετά βίας βρίσκουν χρόνο να τρέξουν, πόσο μάλλον να κάνουν τα έξτρα όπως γιόγκα, προπόνηση ενδυνάμωσης, cross training κλπ. Σε αυτή την περίπτωση, πρέπει να κάνουμε μόνοι κάποια πράγματα στο σπίτι (foam rollers κλπ, ή stretching την ώρα που καθόμαστε μαζί με τα παιδιά ή την ώρα που κάνουμε μπάνιο) και να μην τα αμελούμε.

13) Όταν συγκρίνουμε τις επιδόσεις μας

«Η σύγκριση είναι ο κλέφτης κάθε χαράς», ωστόσο, είναι δύσκολο να μην συγκρίνουμε τον εαυτό μας πριν από την εγκυμοσύνη με τον εαυτό μας μετά την εγκυμοσύνη ή τον εαυτό μας μετά την εγκυμοσύνη με άλλους ανθρώπους σε παρόμοια φάση… καταλαβαίνεις τι εννοώ. Σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από εικόνες μέσων κοινωνικής δικτύωσης που διαλαλούν μαμάδες που επανήλθαν σε φόρμα μετά το μωρό σε χρόνο που μοιάζει με χιλιοστά του δευτερολέπτου, οι runnermoms πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ για να μην πέσουμε στην παγίδα της σύγκρισης. Αναγνωρίζουμε ότι το σώμα μας είναι ξεχωριστό και όλα ανταποκρίνονται διαφορετικά μετά από μια εγκυμοσύνη και έναν τοκετό. Τα σώματά μας είναι φτιαγμένα τόσο για να κάνουν μωρά όσο και να τρέχουν. Μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να ανακτήσουμε τη φυσική μας κατάσταση, αλλά γιορτάζουμε όλα όσα μπορεί να κάνει αυτό το σώμα.

14) Όταν η μαμά νιώθει ενοχές

Όπως κάθε μαμά γνωρίζει από πρώτο χέρι, το να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας έχει συχνά το κόστος του να νιώθουμε ενοχές, επειδή αυτό συνήθως σημαίνει ότι επιλέξαμε χρόνο μακριά από τα παιδιά μας.

Αλλά για να επενδύσουμε στα παιδιά μας, πρέπει να επενδύσουμε στον εαυτό μας, το έχω ξαναγράψει αυτό. Οι runnermoms έχουμε μάθει, επίσης, ότι το τρέξιμό μας ενσταλάζει θετικές συνήθειες και μαθήματα ζωής στα παιδιά μας: ότι είναι σημαντικό να κάνουμε κάτι για τον εαυτό μας, να ασκούμαστε, να είμαστε υγιείς, να εργαζόμαστε σκληρά, να επιμένουμε και να παλεύουμε όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα.


Ανεξάρτητα από τα δάκρυα που μπορεί να προκύψουν στη διαδρομή, οι runnermoms ξέρουμε πολύ καλά ότι το τρέξιμο είναι ένα δώρο που δε σταματά να μας δίνει όλο και περισσότερα. 🤗

Να βρούμε την αγάπη μας για το τρέξιμο

Χθες γράφτηκα στον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας, που -καλώς εχόντων των πραγμάτων- θα γίνει το Νοέμβριο.

Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη, αν θα είμαι έτοιμη, ή τι ακριβώς σημαίνει έτοιμη.

Ξέρω ότι θέλω να το κάνω, να το απολαύσω και να τερματίσω υγιής.

Σήμερα σκέφτηκα να γράψω για αυτό το θέμα.

Υπάρχουν άτομα που μπορεί και να τους άρεσε το τρέξιμο αλλά διστάζουν να μπουν στη διαδικασία.

Κάποιοι ίσως νιώθουν ότι δε θα τα καταφέρουν, κάποιοι ότι υπάρχει κάποιο «όριο», κάποια «προϋπόθεση», κάποιο συγκεκριμένο «κριτήριο», (πχ συγκεκριμένη ταχύτητα, ρυθμός, επιδόσεις) για να ξεκινήσουν το τρέξιμο.

Αυτό, βέβαια, φυσικά και δεν ισχύει. Ζωντανό παράδειγμα εγώ. Αφού τρέχω εγώ μπορεί ο καθένας να τρέξει. Αρκεί να το αποφασίσει.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι δρομείς που τρέχουν -λίγα ή πολλά χρόνια- με τα προγράμματά τους, τους προπονητές τους, ή τελοσπάντων με μια οργάνωση, ένα πλάνο, ένα στόχο για συμμετοχή σε αγώνα ή όχι. Αλλά σίγουρα μια συνέπεια αξιοθαύμαστη.

Έχω παρατηρήσει πολλούς δρομείς που ενώ έχουν στόχο και συνέπεια, δεν έχουν καρφιτσώσει ποτέ ένα Bib (ξέρεις,αυτό το χαρτί με τον αριθμό συμμετοχής σου).

Και απορούμε εμείς που σαν στόχο έχουμε έναν αγώνα πώς διατηρούν ζωντανά τα κίνητρά τους και πώς αυτοπειθαρχούν.

Η εγγραφή σε έναν αγώνα είναι μια έξυπνη τακτική. Το να καταγράψουμε στο ημερολόγιό μας μια «εκδήλωση», ένα event, μπορεί να δώσει στο τρέξιμό μας μια αίσθηση σκοπού, ένα στόχο που πρέπει να φτάσουμε και την ώθηση να πειθαρχήσουμε, να το σκεφτούμε διπλά πριν ακυρώσουμε μια προπόνηση.

Τι γίνεται, όμως, αν σε κάποιους δεν αρέσουν οι αγώνες; Τι γίνεται αν δεν τους αρέσει ο ανταγωνισμός, τα έξοδα συμμετοχής στον αγώνα ή το «αναγκαστικό» ενός δομημένου προπονητικού προγράμματος σε μια ήδη υπερβολικά προγραμματισμένη ζωή; Και γιατί να πρέπει να συμμετέχεις σε αγώνες για να βρεις κίνητρο;

Σίγουρα ένα ανταγωνιστικό πρόγραμμα προπόνησης μάς δίνει έναν λόγο να βγαίνουμε και να τρέχουμε ακόμη και όταν μπαίνουμε στον πειρασμό να κάνουμε μια μέρα ρεπό.

Είναι, όμως, και εκείνοι που λένε ότι τρέχουν μόνο για το τρέξιμο και τα κίνητρά τους μπορεί να είναι διαφορετικά.

Αγάπη για το τρέξιμο

Όταν συμμετέχουμε σε αγώνες και φτάνουμε στο σημείο να αγχωνόμαστε και το τρέξιμο να γίνεται μια διαφορετική εμπειρία, με αποκλειστική (επώδυνη) εστίαση στο χρόνο και την ταχύτητα, γιατί να βάζουμε τον εαυτό μας σε αυτή τη διαδικασία;

Γιατί να μη σηκωθούμε το πρωί και να κάνουμε το τρέξιμο που μας αρέσει;

Γιατί να μη τρέξουμε με το δικό μας ρυθμό την απόσταση που θέλουμε;

Πότε γίναμε όλοι «επαγγελματίες» και θέλουμε να μειώνουμε συνεχώς το χρόνο μας και να γινόμαστε καλύτεροι από το διπλανό μας;

Πότε χάσαμε την αγάπη για το τρέξιμο σαν τρέξιμο και γίναμε τόσο αυστηροί με τον εαυτό μας;

Το τρέξιμο για μένα ξεκίνησε ως ένας τρόπος για να διώξω το άγχος μου, να κρατάω υγιές το σώμα μου και να βγω έξω από το σπίτι (ως μαμά τότε ενός βρέφους που ήταν κολλημένο πάνω μου 24/7).

Οι χρόνοι μου σίγουρα δεν αντικατοπτρίζουν την αγάπη μου για το τρέξιμο. Και οι περισσότεροι (όσοι τρέχουν δηλαδή) δείχνουν να ενδιαφέρονται για τον χρόνο μου, όχι για την εμπειρία μου από τον αγώνα.

Γιατί να μην βλέπουμε τις διαδρομές μας ως ευκαιρίες για διασκέδαση και περιπέτεια;

Να δοκιμάζουμε και τα δύσκολα εδάφη, να βρισκόμαστε με φίλους που τρέχουν και να εξερευνούμε νέα μονοπάτια…

Να χαιρόμαστε με την κάθε εμπειρία.

Να έχουμε ένα κίνητρο που βγαίνει από μέσα μας.

Να τρέχουμε για τον εαυτό μας και να καθοδηγούμαστε από την απόλαυση της ίδιας της διαδικασίας.

Φυσικά, ένα βραβείο ηλικιακής κατάταξης και τα προσωπικά μας ρεκόρ μπορούν να δώσουν στο τρέξιμό μας έναν βραχυπρόθεσμο σκοπό, αλλά για να έχει πραγματική δύναμη να μείνει στη ζωή μας είναι σημαντικό να εντοπίσουμε αυτό που πραγματικά αγαπάμε στο τρέξιμο – και εννοώ πέρα από την επιβράβευση και το να παινευόμαστε για όσα πετυχαίνουμε.

Η ανακούφιση από το άγχος;

Η διαχείριση του βάρους μας;

Η φυσική μας κατάσταση;

Ο χρόνος με τον εαυτό μας;

Ο χρόνος με άλλους;

Μια ευκαιρία να απολαύσουμε τη φύση;

Το να ανακαλύψουμε τι μας παρακινεί μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τη σημασία του τρεξίματος και την αξία που προσφέρει στη ζωή μας.

Και δεν απαιτείται η σημείωση μιας ημερομηνίας αγώνα στο ημερολόγιό μας.

Δημιουργική προπόνηση

Σε αντίθεση με την τρέχουσα αντίληψη, το να σνομπάρουμε τους δρομικούς αγώνες (ή να μην μπορούμε να πάμε, όπως ζήσαμε τα τελευταία δύο χρόνια) δε μας κάνει αυτόματα τρελούς που περιπλανιόμαστε άσκοπα στους δρόμους.

Ανταγωνίζομαι τον εαυτό μου. Μου αρέσει η ιδέα της προπόνησης για έναν αγώνα, χωρίς να χρειαστεί να πάω σε αυτόν, όπως όλη την προηγούμενη χρονιά μετά την ακύρωση του μαραθωνίου.

Μου αρέσει να ακολουθώ το πρόγραμμα, να αυξάνω την απόστασή μου και να βλέπω τον εαυτό μου να βελτιώνεται.

Αισθάνομαι ότι δεν χρειάζομαι απαραίτητα το πλαίσιο ενός αγώνα ή την πιθανή ταλαιπωρία ενός αγώνα (ταξίδι, διαμονή, ποιος θα κρατήσει τα παιδιά κλπ κλπ)

Το κόστος κάποιων αγώνων (και όλων όσων συνεπάγεται) είναι κι αυτό κάτι που έχει ξεπεράσει τον προϋπολογισμό των δρομέων και δυσκολεύονται να ανταποκριθούν.

Σε αυτή την περίπτωση, μπορούν να αγγίξουν τα όριά τους και να δουν τον εαυτό τους να βελτιώνεται κατά τη διάρκεια των προπονήσεων χωρίς τη συμφόρηση ενός μεγαλύτερου αγώνα.

Ακόμα και χωρίς τον αγώνα, μπορούμε να έχουμε στόχο στις διαδρομές μας.

Μπορούμε, για παράδειγμα, να έχουμε έναν «ειδικό σκοπό» σε κάθε τρέξιμο:

Μια μέρα θα μπορούσε να είναι ένα long run μια με αργούς ρυθμούς, όπου επιδιώκουμε να πάμε ένα χιλιόμετρο πιο μακριά από ό, τι κάναμε την προηγούμενη εβδομάδα.

Μια άλλη μέρα θα μπορούσε να είναι διαλειμματική σε ένα λόφο, για να διατηρήσουμε τη φόρμα μας και να ολοκληρώσουμε πχ την τελική επανάληψη όσο πιο κοντά στο χρόνο της πρώτης.

Μια άλλη μέρα θα μπορούσε να είναι ένα απλό τρέξιμο με φίλους, όπου ο σκοπός είναι η κοινωνικοποίηση, η διασκέδαση και η ανάκαμψη.

Η ιδέα είναι να έχουμε έναν συγκεκριμένο σκοπό για κάθε τρέξιμο, αλλά παράλληλα να αναγνωρίζουμε τα οφέλη που θα πάρουμε από αυτό, οπότε το κίνητρό μας θα είναι να μη χάσουμε τα οφέλη αυτά.

Μπορούμε να θέτουμε στόχους «αναφοράς» για τον εαυτό μας, πχ να δημιουργήσουμε αντοχή ή ταχύτητα, ή ακόμα και διατηρήσουμε ένα σερί τρεξίματος, όπου για παράδειγμα, θα τρέχουμε 2 χιλιόμετρα την ημέρα για ένα μήνα ή δύο ή ολόκληρο το καλοκαίρι! Ή να δούμε αν μπορούμε να καταγράψουμε περισσότερα χιλιόμετρα το Σεπτέμβριο σε σχέση με τον Αύγουστο.

Το να καταφέρουμε να περάσουμε τη γραμμή του τερματισμού σε συγκεκριμένη ώρα δεν είναι ο μόνος τύπος στόχου που μπορεί να μας παρακινήσει να τρέξουμε.

Η ώρα για διάλειμμα

Η εξουθένωση και οι τραυματισμοί μπορεί να είναι συχνό φαινόμενο σε δρομείς που διαγωνίζονται συνεχώς. Οι δρομείς που έχουν πάντα έναν αγώνα στον ορίζοντα μπορεί να δυσκολευτούν να πάρουν μια επιπλέον ημέρα ξεκούρασης ή να κάνουν πίσω σε έναν πολύ δύσκολο ρυθμό, ακόμα κι αν οι μύες τους ικετεύουν για ένα διάλειμμα.

Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πιθανόν να αναγκαστούν να σταματήσουν για μια περίοδο, ώστε να ανακάμψουν.

Αντίθετα, όσοι είναι επικεντρωμένοι στη μακροπρόθεσμη απόλαυσή τους από το άθλημα, σίγουρα είναι πιο πρόθυμοι να κάνουν προσαρμογές στις ρουτίνες τους στο τρέξιμο.

Στόχος μας μπορεί να είναι να είμαστε ο καλύτερος δρομέας που μπορούμε να είμαστε, αλλά όχι εις βάρος του ενδεχομένου να κάνουμε κακό στον εαυτό μας και την υγεία μας.

Να αναγνωρίζουμε πότε ήρθε η ώρα να κάνουμε πίσω, ακόμα κι αν έχουμε σύντομα κάποιον αγώνα.

Το να σημειώνουμε και πώς νιώθουμε μετά από κάθε τρέξιμο -τόσο σωματικά όσο και ψυχικά- μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε κι αν έχουμε μια σύντομη πορεία προς την εξάντληση/εξουθένωση ή αν όντως απολαμβάνουμε πραγματικά τα περισσότερα τρεξίματα (οι περισσότερες εφαρμογές τρεξίματος δίνουν αυτή τη δυνατότητα).

Δεν τα γράφω αυτά για να μη συμμετέχουμε σε αγώνες.

Τα γράφω για να μην ξεχνάμε τι γεμίζει την ψυχή μας, τι μας κάνει να νιώθουμε όμορφα, γιατί ξεκινήσαμε να τρέχουμε.

Τα γράφω για να μην ξεχνάμε ποια είναι τα σημαντικά, τα ουσιώδη.

Καλά τρεξίματα! 🤗

Τρέξιμο: Τι να κρατήσουμε από την περίοδο της πανδημίας

Ήταν μια περίεργη χρονιά -για να το θέσω ευγενικά.

Η πανδημία συγκλόνισε τον κόσμο και τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια μας.

Όλα μας τα σχέδια, οι στόχοι, οι κανονικές καθημερινές ρουτίνες τινάχθηκαν στον αέρα.

Μας πήρε λίγο χρόνο για να επαναφέρουμε την ισορροπία μας.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τους δρομείς, που δεν είχαν πια αγώνες να συμμετάσχουν. Το ημερολόγιό τους, το καλεντάρι τους ήταν ξαφνικά άδειο.

Ωστόσο, κάπως έπρεπε να συνεχιστεί η προπόνηση. Όλοι έπρεπε να το σκεφτούμε καλά και να βρούμε τρόπους για να παραμείνουμε εμπνευσμένοι, να κρατήσουμε το κίνητρό μας.
Και η αλήθεια είναι ότι βλέποντας όλους τους δρομείς γύρω μου και στα social media διαπίστωσα ότι ήταν πολλοί αυτοί που κατάφεραν να παραμείνουν εστιασμένοι στο στόχο τους και συνέχισαν να εμπνέουν κι άλλους στην πορεία. Παρακολουθώντας τους, καταγράφω μερικά διαχρονικά και θετικά σημεία όπου όλοι μας μπορούμε να βρούμε «έμπνευση»:

Να προσαρμοζόμαστε.

Όλοι μας είχαμε μεγάλα ή μικρά σχέδια για αυτήν την περίοδο και δεν τα πραγματοποιήσαμε. Είναι πολύ σημαντικό, όμως, να είμαστε προσαρμοστικοί, ευέλικτοι με τη ζωή γενικά, αλλά και με την προπόνησή μας ειδικά.

Να προσαρμοζόμαστε ανάλογα με τις παρούσες συνθήκες. Αυτό που είχε σημασία ήταν να αξιοποιήσουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε την κατάσταση και να βρίσκουμε δημιουργικούς τρόπους για να κάνουμε την προπόνησή μας. Ακούσαμε, στα σκληρά lockdown, προπονήσεις τρεξίματος, ακόμα και μεγάλων αποστάσεων (#longruns) μέχρι και μέσα στο σπίτι!

Να επικεντρωνόμαστε σε αυτό που μπορούμε να ελέγξουμε.

Ακόμα κι αν δεν μπορέσαμε κάποιες περιόδους να βγούμε από το σπίτι μας για τρέξιμο, πολλοί από εμάς ασχοληθήκαμε -τουλάχιστον κατά το μεγαλύτερο μέρος της πανδημίας- με πράγματα που βοήθησαν την ψυχολογία μας και τη διατήρηση της καλής φυσικής μας κατάστασης -όσο αυτό ήταν δυνατόν τουλάχιστον.
Ασχοληθήκαμε με τη μαγειρική, την καλύτερη διατροφή μας -ξαναλέω, σίγουρα όχι για όλη την περίοδο!- την ανακάλυψη νέων ειδών γυμναστικής (#homeworkout) όπως yoga, προγράμματα hiit που βρίσκαμε στο YouTube και πολλά αντίστοιχα.
Κάποιοι, μάλιστα, μπήκαν στην διαδικασία να καταγράψουν προπονητικά προγράμματα, άρθρα με συμβουλές και tips, ακόμα και βιβλία, ή να ανεβάζουν στο διαδίκτυο βίντεο με προγράμματα και ρουτίνες ασκήσεων.
Συνειδητοποιήσαμε, αρκετοί από εμάς, ότι πρέπει να επικεντρωνόμαστε σε πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε, όπως η προσπάθεια και η στάση μας και όχι το άγχος και η ανησυχία για αυτό που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, να αλλάξουμε.


Να αποδεχόμαστε που βρισκόμαστε.

Δεν είναι καθόλου περίεργο που πολλοί από εμάς χάσαμε το κίνητρό μας με την πανδημία, ειδικά την πρώτη της περίοδο. Η κατάσταση στο σπίτι με τα παιδιά, μια απρόσμενη καραντίνα, μπορούσαν να μας κουράσουν, να μας εξαντλήσουν. Μια ψυχική πρόκληση – η προσπάθεια να βγούμε από αυτή την κατάσταση σίγουρα ήταν ενδιαφέρουσα και όχι πολύ εύκολη.
Είναι πολύ σημαντικό, σε τέτοιες περιπτώσεις, να μην κρίνουμε αυστηρά τον εαυτό μας, εάν το κίνητρό μας είναι χαμηλό ή και ανύπαρκτο. Είναι φυσικό να εξασθενίσει ή και να «παγώσει», ειδικά σε τέτοιες συνθήκες. Αντί να νιώθουμε άσχημα και να είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας, ας τον παρατηρήσουμε απλά κι ας τον αποδεχτούμε, να δεχτούμε το σημείο που βρισκόμαστε. Ίσως χρειαστεί να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο για ξεκούραση, ανάκαμψη, προσαρμογή και εύρεση νέων στόχων. Θα επιστρέψει το κίνητρο. Θα ξανάρθει.

Να θυμόμαστε ότι οι μικροί στόχοι κάνουν τη διαφορά.

Όταν όλα όσα περιμέναμε, στην κανονικότητά μας, ακυρώθηκαν, είναι φυσικό να αισθανόμαστε ασφυκτικά για λίγο, να νιώθουμε χαμένοι. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να βρούμε νέους στόχους. Με τον τρόπο αυτό, θα αποκτήσουμε και πάλι μια αίσθηση κατεύθυνσης, μια αίσθηση ότι κάτι καταφέραμε.
Οι μικροί στόχοι μπορεί να είναι το πρωινό ξύπνημα την ίδια ώρα, μια μικρή ρουτίνα ασκήσεων που κάνουμε, ένα ιδιαίτερο πρωινό που παίρνουμε, μια αλλαγή στη διατροφή μας. Όσο και να φαντάζουν ασήμαντα, είναι μικρές νίκες που «χτίζουν» στην καλή μας ψυχολογία.

Να επενδύουμε στην ενδυνάμωση.

Όπως έγραψα και παραπάνω, αναγκαστήκαμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και με τα #homeworkouts ανακαλύψαμε πολλές ασκήσεις και τρόπους ενδυνάμωσης. Μέσα σε μισή ώρα, καταφέραμε να ασχοληθούμε πραγματικά με ομάδες μυών που δεν ασχολούμασταν ιδιαίτερα πριν, κάτι που ήταν και διασκεδαστικό (και για τα παιδιά που συνήθως συμμετείχαν) και πραγματικά ικανοποιητικό.

Να τρέξουμε απλά επειδή το αγαπάμε.

Αναγκαστήκαμε να βγούμε, μέσα στην πανδημία, εκτός προγράμματος, πχ προπόνησης για το Μαραθώνιο της Αθήνας και να τρέχουμε κοντά στο σπίτι μας, σε ήσυχες, όμορφες περιοχές, ανεξερεύνητα, τοπικά μονοπάτια. Ανακαλύψαμε από την αρχή ότι μας αρέσει το τρέξιμο, ανεξάρτητα από το αν έχουμε αγώνα ή όχι.

Να φροντίζουμε τους συνανθρώπους μας.

Με κλειστά τα σπίτια μας και αλλαγές στις καθιερωμένες συναντήσεις μας με αγαπημένα μας πρόσωπα, πολλοί ανακαλύψαμε ξανά τη σημασία των τοπικών, μικρών κοινοτήτων, βρήκαμε μια νέα αίσθηση σκοπού. Αναγνωρίσαμε τη σημασία της κοινότητας και πώς πρέπει πραγματικά να συνεργαστούμε για να αντιμετωπίσουμε αυτήν την «καταιγίδα».
Βρήκαμε τρόπους να εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε από τους ανθρώπους γύρω μας με άλλους τρόπους. Κάναμε γυμναστική υπαίθρια, τρέχαμε, στηρίζαμε (και μας στήριζαν) όσους δυσκολευόταν να ανταπεξέλθουν στη νέα πραγματικότητα, ενημερωθήκαμε, αλλά και διαπιστώσαμε, τα τοπικά μας προβλήματα περισσότερο, φτιάξαμε ομάδες για να «βάλουμε το λιθαράκι μας» για μια καλύτερη, πιο ποιοτική καθημερινότητα και ζωή.

Να είμαστε ευγνώμονες για ό, τι έχουμε.

Με το κλείσιμο στο σπίτι και το «βομβαρδισμό» με κακές ειδήσεις σχετικά με την πανδημία ήταν αναμενόμενο να «μένουμε» στα αρνητικά, να παραβλέπουμε τα θετικά. Αλλά, πιστεύω, ήταν μια μεγάλη ευκαιρία, η μεγαλύτερη ίσως που θα μας δοθεί ποτέ, να επικεντρωθούμε σε όλα τα υπέροχα πράγματα που έχουμε.
Νομίζω ότι αυτή η πανδημία μας έχει κάνει να εκτιμήσουμε τα μικρά πράγματα στη ζωή που μερικές φορές θεωρούμε δεδομένα. Τώρα εκτιμούμε ακόμη περισσότερο τον πολύτιμο χρόνο με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, με την οικογένειά μας, την υγεία μας.
Πριν την πανδημία αγκάλιαζα όλο τον κόσμο. Ας απολαμβάνουμε κάθε αγκαλιά, κάθε νέα μέρα.

6+1 συμβουλές για πρωινό τρέξιμο

Όσοι με ακολουθούν στο instagram είδαν αυτή την εβδομάδα δύο αναρτήσεις αφιερωμένες στα πρωινά τρεξίματα και θα επαναλάβω πόσο σημαντικές είναι αυτές οι πρωινές ρουτίνες, παρόλο που, προς το παρόν τουλάχιστον, τις τηρώ μόνο για να πάω για τρέξιμο και όχι για να κάνω πράγματα στο σπίτι.

Και πραγματικά υπάρχουν τόσοι ουσιαστικοί λόγοι για να τρέξουμε το πρωί. Είναι ένας υπέροχος τρόπος να ξυπνήσουμε και να παρακολουθήσουμε τον κόσμο να ξυπνά μαζί μας.

Δεν μας δίνει μόνο μια μεγάλη  ώθηση, μια ενέργεια μοναδική, αλλά μας κάνει να αισθανόμαστε σαν να έχουμε επιτύχει κάτι πριν ακόμα εμφανιστεί η πρώτη αχτίδα του ήλιου.

Μπορεί ακόμη και να διαπιστώσουμε ότι το πρωινό τρέξιμο ταιριάζει καλύτερα στο καθημερινό μας πρόγραμμα, ειδικά εάν προπονούμαστε για έναν αγώνα.

Αυτό, φυσικά, δε σημαίνει ότι είναι εύκολο να αποκτήσουμε αυτή τη συνήθεια, ειδικά αν δεν είμαστε πρωινός τύπος. Υπάρχουν, όμως, τρόποι για να μας διευκολύνουν σε αυτή τη νέα ρουτίνα και τρόποι που μπορούμε ακόμη και να την απολαύσουμε, όπως έγραψα και προχθές στην ανάρτησή μου στο instagram.

Τι πιστεύω ότι θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

1. Αποκτούμε καλές συνήθειες ύπνου

Η οικοδόμηση της συνήθειας για πρωινό τρέξιμο ξεκινά με έναν καλό ύπνο. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο αν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τηλεόραση μέχρι αργά το βράδυ. Μπορούμε, όμως, να εξασκηθούμε σε καλύτερες συνήθειες ύπνου, οι οποίες θα βοηθήσουν σημαντικά και την υγεία μας και την ενέργειά μας.

Σημαντικό σε αυτή την προσπάθεια είναι να αποφεύγουμε την καφεΐνη ή το αλκοόλ τρεις ώρες πριν τον ύπνο, να μην κοιμηθούμε το μεσημέρι, να αποκτήσουμε μια χαλαρωτική βραδινή ρουτίνα (όπως κάνουμε στα μωρά μας, ναι!), να προσπαθούμε να κοιμόμαστε ίδια ώρα περίπου κάθε μέρα και, φυσικά, να σταματήσουμε να αποχωριστούμε τις οθόνες τουλάχιστον μία ώρα πριν τον ύπνο.

Πιστεύω ότι όσο αφύσικο μπορεί να φαίνεται στην αρχή, με την εξάσκηση θα το καταφέρουμε.

2. Προετοιμαζόμαστε

Κάποιοι προτείνουν να κοιμηθούμε με τα ρούχα μας, το οποίο όσο περίεργο και ίσως άβολο κι αν ακούγεται, είναι ένα τέχνασμα που χρησιμοποιούν πολλοί πρωινοί δρομείς.

Μπορούμε, βέβαια, να τα έχουμε απλά έτοιμα από το βράδυ και να μην τα ψάχνουμε πρωί-πρωί.
Άλλοι δρομείς προτιμούν να αφήνουν τα ρούχα τους στο μπάνιο. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα διακινδυνεύσουμε να ξυπνήσουμε τον σύντροφό μας (και τα παιδιά μας). Ανάβουμε ένα μικρό φως, ρίχνουμε λίγο νερό στο πρόσωπό μας και να αναζωογονηθούμε λίγο πριν το τρέξιμο.

3. Βάζουμε το ξυπνητήρι μας σε απόσταση από το κρεβάτι μας

Όταν το ξυπνητήρι χτυπήσει νωρίς το πρωί, είναι πολύ δελεαστικό (και το έχω κάνει πολλές φορές) να πατήσουμε το κουμπί αναβολής (ή και ακύρωσης) για να κοιμηθούμε λίγα λεπτά παραπάνω. Πριν το συνειδητοποιήσουμε, θα περάσουν 30 έως 40 λεπτά και ξαφνικά δεν έχουμε χρόνο για τρέξιμο.

Για να δημιουργήσουμε μια πρωινή συνήθεια, χρειαζόμαστε συνέπεια. Δεν μπορούμε να ξυπνάμε κάθε δεύτερη εβδομάδα και να περιμένουμε να μας είναι πιο εύκολο το ξύπνημα.

Αν τοποθετήσουμε το ξυπνητήρι στην άλλη άκρη του δωματίου, ώστε να πρέπει να σηκωθούμε από το κρεβάτι για να το απενεργοποιήσουμε, ή ακόμα και στο μπάνιο πάνω από τα ρούχα που θα φορέσουμε, είναι πολύ πιθανό τα βήματα που κάναμε να μας βοηθήσουν να μην ξαναξαπλώσουμε.

4. Βρίσκουμε το κίνητρό μας

Εάν προπονούμαστε δυαμικά για έναν αγώνα ή και γενικά αν ακολουθούμε ένα πρόγραμμα προπόνησης, είναι ίσως πιο εύκολο να ξεκινήσουμε το πρωί. Είναι επειδή έχουμε έναν καθορισμένο στόχο που θέλουμε να επιτύχουμε και πρέπει να είμαστε συνεπείς στο πρόγραμμά μας για να φτάσουμε στο στόχο μας.

Ακόμα κι αν δεν έχουμε συγκεκριμένο πλάνο προπόνησης, πρέπει να κάνουμε το ίδιο, καθιερώνοντας στόχους και χρονοδιαγράμματα έτσι ώστε να διατηρήσουμε τη βελτίωση και να αξιοποιήσουμε στο έπακρο το τρέξιμο. Ο στόχος δε χρειάζεται απαραίτητα να είναι απόσταση ή το να σημειώνουμε τις μέρες σε ένα ημερολόγιο. Μπορούμε να ανταμείψουμε τον εαυτό μας εάν επιτύχουμε συγκεκριμένους στόχους, κάνοντάς μας δώρο ένα μασάζ, ρούχα ή οτιδήποτε, εκτός φυσικά από την ψυχική μας ικανοποίηση ότι τα καταφέραμε!

Μέχρι αυτή η πρωινή συνήθεια να γίνει κομμάτι μας – και να νιώθουμε ότι κάτι μας φταίει αν δεν τρέξουμε ένα πρωί – ας δώσουμε στον εαυτό μας κίνητρα για να επιτύχουμε τη συνέπεια που χρειάζεται.

5. Σχεδιάζουμε (και αλλάζουμε τακτικά) τη διαδρομή μας

Εάν δεν έχουμε μπει ακόμα στο «πρωϊνό πνεύμα», το χειρότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να κάνουμε την ίδια διαδρομή συνεχώς. (Προσωπικά κάνω την ίδια διαδρομή, αλλά δεν τη βαριέμαι ποτέ. Αλλά αυτό δεν ισχύει για όλους.)

Μπορούμε, από το βράδυ, να προγραμματίσουμε πόσο μακριά θα πάμε και πόση ώρα θα τρέξουμε.
Μπορούμε να χαρτογραφήσουμε μια διαδρομή εκ των προτέρων χρησιμοποιώντας τους Χάρτες Google, ή άλλες εφαρμογές τελοσπάντων, βρίσκοντας νέα ορόσημα για επίσκεψη ή λόφους για να κατακτήσουμε.

Όσο περισσότερες αλλαγές κάνουμε, ίσως κρατάμε μια έκπληξη για τον αυτό μας, ίσως κάνουμε έτσι πιο ευχάριστη την πρωινή συνήθεια.


6. Βρίσκουμε ένα φίλο που τρέχει

Το να βρούμε ένα φίλο, έναν #runningbuddie είναι καλή ιδέα γιατί μας «υποχρεώνει» να τηρήσουμε το πρόγραμμά μας.

Ωστόσο, ίσως συμφέρει καλύτερα να βρούμε κάποιον που έχει παρόμοιο επίπεδο φυσικής κατάστασης. Βέβαια, από προσωπική εμπειρία, επειδή έχω συνηθίσει να τρέχω πάντα με άτομα που τρέχουν πολύ-πολύ πιο γρήγορα από μένα, δεν με πειράζει γιατί μπορώ να ακούω τη μουσική μου και παράλληλα να βλέπω από μακριά και αγαπημένους μου φίλους, οι οποίοι σχεδόν πάντα πηγαινοέρχονται σε μένα για συμπαράσταση.

Έχω ακούσει, όμως, για δρομείς που αν είναι τεευταίοι απογοητεύονται και τα παρατάνε. Οπότε σε αυτή την περίπτωση, βρίσκουμε κάποιον που να τρέχει σαν κι εμάς. 

7. Τρεφόμαστε σωστά…και ενυδατωνόμαστε σωστά.

Όταν ξυπνάμε, βρισκόμαστε σε κατάσταση πολύωρης νηστείας και δεν έχουμε από που να αντλήσουμε ενέργεια. Εάν βγούμε από την πόρτα και δεν έχουμε φάει τίποτα, μπορεί να αισθανθούμε αδύναμοι.

Το χειρότερο, μπορεί να πείσουμε τον εαυτό μας ότι «δεν είμαστε έτοιμοι για πρωινές διαδρομές», όταν, στην πραγματικότητα, δεν ταΐζουμε τον εαυτό μας σωστά.

Μπορούμε να αφιερώσουμε ελάχιστο χρόνο για να φάμε μια μπάρα, μια μπανάνα, μια φέτα με φυστικοβούτυρο ή ταχίνι. Αλλά όχι κάτι παραπάνω. Και, φυσικά, πίνουμε νερό και παίρνουμε και μαζί μας.

Μπορούμε, επίσης, να έχουμε μαζί μας ένα αθλητικό ποτό πλούσιο σε ηλεκτρολύτες, το οποίο δεν πίνουμε μόνο όταν διψάμε, αλλά και χωρίς να νιώσουμε δίψα.

#ExtraTips

  • Δεν ξεχνάμε να φοράμε ανακλαστικά ρούχα. Είναι σημαντικό να παραμείνουμε ασφαλείς όταν τρέχουμε το πρωί, ειδικά κατά τη διάρκεια της θερινής ώρας όταν ο ήλιος ανατέλλει αργά, και να διασφαλίσουμε ότι είμαστε ορατοί από τα διερχόμενα οχήματα.
  • Όταν τρέχουμε μόνοι μας, έχουμε πάντα μαζί μας το κινητό μας τηλέφωνο.
  • Για λόγους ασφαλείας, βέβαια, είναι καλύτερο να τρέχουμε με άλλους αν είναι σκοτεινά έξω. Εάν τρέχουμε μόνοι μας, να επιλέγουμε τους πιο πολυσύχναστους, καλά φωτισμένους δρόμους έως ότου ανατείλει ο ήλιος.
  • Το πρωινό τρέξιμο είναι η ιδανική επιλογή όταν κάνει πολλή ζέστη αφού ο καιρός είναι συχνά πιο δροσερός, επομένως πιο άνετος για τρέξιμο.

Αύριο θα τρέξω πρωί. Εσύ;