Αρχείο ετικέτας #BetterLife

38 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για μένα

(ή Πράγματα που πιθανώς να μη χρειάζεται να ξέρεις για μένα, αλλά ίσως βρεις διασκεδαστικά)

(ή Ξέρω ότι ίσως πρέπει να τα κρατήσω για μένα… αλλά δε θα το κάνω! )

Πέρυσι για τα 37α γενέθλιά μου έγραψα 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια.

Φέτος, κλείνοντας τα 38 μου χρόνια θα γράψω 38 πράγματα που μπορεί να μη γνωρίζεις για μένα. Όπως, βέβαια λέει και ο Γιώργος – ο άντρας μου- «εσύ, ρε Βάσω, είσαι ανοιχτό βιβλίο, τι να γράψεις παραπάνω;«

Ας δούμε τελοσπάντων αν υπάρχει κάτι που δεν ξέρεις.

Ξέρεις, μου πήρε πολύ καιρό να φτάσω σε αυτό το σημείο να νιώθω άνετα με το να είμαι απλά ο εαυτός μου σε αυτά που γράφω. Και όσο περισσότερο το κάνω, τόσο περισσότερες ευκαιρίες μου παρουσιάζονται, τόσο περισσότερα μηνύματα λαμβάνω, τόσο περισσότερες «συνδέσεις» δημιουργώ.

Οι συνδέσεις αυτές για κάποιον που γράφει -έστω και ερασιτεχνικά- είναι αυτό το μονοπάτι για να κάνει μια μικρή αλλαγή, να στείλει ένα διαφορετικό μήνυμα, να βοηθήσει να ακουστούν οι σκέψεις, τα όνειρά του, οι ελπίδες του, το πώς βλέπει τον κόσμο. Κι ίσως να τον δουν και λίγοι ακόμα.

Είμαι εγώ, λοιπόν, αληθινή και όπως με ξέρουν και οι δικοί μου άνθρωποι. Είμαι εγώ που ανεβάζω στο instagram στιγμές από την καθημερινότητα δυο εργαζόμενων γονιών με 3 πιτσιρίκια, που, όμως, αγαπάμε τις εξορμήσεις, αγαπάμε τον ελεύθερο χρόνο μας, αγαπάμε να γεμίζουμε με αναμνήσεις και ιστορίες να διηγούμαστε ακόμα κι αν τελικά μένουμε σπίτι!

Είμαι εγώ που γράφω στο http://www.runnermom.gr κάθε Πέμπτη (καλά αν γράψω και Παρασκευή δεν έγινε και τίποτα ε;) για τα τρεξίματά μου και όλα όσα σκέφτομαι για την οικογεγειακή ζωή, για τα παιδιά, για την καλύτερη ποιότητα ζωής, για τη βελτίωση της ψυχικής μας ηρεμίας, για τις δυσκολίες μας, για την ευτυχία.

Ήξερες ότι…

1. Δεν είμαι τόσο κοινωνική όσο φαίνομαι. Στην πραγματικότητα, δεν είμαι καθόλου κοινωνική. Διστάζω να μιλήσω με κάποιον που δε γνωρίζω καλά, δεν μπορώ να καθίσω τετ-α-τετ με άτομα που δε γνωρίζω πολύ πολύ καλά και νιώθω αμήχανα όταν βρεθώ σε αυτή τη θέση.

2. Μου αρέσει η μοναξιά μου. Και όχι τώρα που έκανα παιδιά και μπορεί να θέλω την ηρεμία μου, αλλά πάντα μου άρεσε να μένω μόνη μου και να ξοδεύω τον ελεύθερο χρόνο μου όπως τον θέλω: ένα βιβλίο, ένα σταυρόλεξο, ένα παζλ, ακόμα και σιδέρωμα.

3. Τρελαίνομαι για το σιδέρωμα! Ναι, ισχύει. Μπορεί να μην έχω χρόνο να το κάνω και κάποιες φορές να αγχώνομαι τώρα με τα παιδιά ότι δε θα προλάβω, όμως, πάντα μου άρεσε η διαδικασία του σιδερώματος.

4. Ποτέ δε θεωρούσα ότι μπορώ να γράψω. Τουλάχιστον όχι όπως γράφω τώρα, με την ίδια άνεση και έμπνευση. Ίσως παίζει ρόλο η εξάσκηση, γιατί γράφω όλο και περισσότερο ή το ότι διαβάζω περισσότερα βιβλία και άρθρα.

5. Μαζί με συμπολίτες μου, αγαπημένους φίλους, εδώ στο Αιτωλικό, έχουμε φτιάξει το etoliko.gr όπου μπορώ να αρθρογραφώ για τα τοπικά θέματα, αλλά και ο,τι άλλο πιστεύω ότι αξίζει να ειπωθεί. Παράλληλα, έχω ξεκινήσει δειλά δειλά να γράφω ένα βιβλίο για το τρέξιμο, αλλά, δυστυχώς, με πολύ αργούς ρυθμούς…Είναι τόση η έμπνευση και η δημιουργικότητα που νιώθω τον τελευταίο χρόνο που έχω ιδέες για άλλα δυο βιβλία. Απλά ιδέες…

6. Έχω σπουδάσει στο Πάντειο, στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού (πρώην Επικοινωνίας και ΜΜΕ) με εξειδίκευση στη Διαφήμιση και τις Δημόσιες Σχέσεις. Ήταν η πρώτη μου επιλογή στο μηχανογραφικό και δεν ήξερα καν ότι υπάρχει σαν σχολή όταν ξεκίνησα τις Πανελλήνιες.

7. Αγάπησα όλα σχεδόν τα μαθήματα στη σχολή μου και την τελείωσα σε 4 χρόνια, έχοντας περάσει όλα τα μαθήματα με την πρώτη. Όταν έκανα μηχανογραφικό, περνούσα Νομική Κομοτηνής, αλλά ευτυχώς δεν το δήλωσα καθόλου, κάτι που απογοήτευσε λίγο τη μαμά μου που πίστευε ότι μου ταιριάζει η Νομική.

8. Είχα τεράστια αγάπη για το σχολείο, ξυπνούσα με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία για να πάω σίγουρα ένα τέταρτο νωρίτερα και μάλιστα στην πρώτη δημοτικού έκλαιγα όταν ξεκίνησαν οι διακοπές των Χριστουγέννων.

9. Παρόλο που ήμουν ντροπαλό παιδάκι, το σχολείο μου έβγαζε έναν άλλο εαυτό και πάντα ήμουν πολύ άνετη με συμμαθητές και δασκάλους και το διασκέδαζα όσο τίποτα!

10. Γνώρισα τον άντρα μου όταν ήμασταν πρώτη γυμνασίου και ήμασταν συμμαθητές στα αγγλικά και γίναμε καλοί φίλοι μέχρι την τρίτη γυμνασίου που «τα φτιάξαμε». Μέχρι να αποφασίσουμε, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών μας χρόνων, ότι θα είμαστε μαζί, τα είχαμε «φτιάξει» και «χαλάσει» 3 φορές! 😋 Είναι απίστευτο αυτό το συναίσθημα να έχεις μεγαλώσει μαζί με τον άλλον!

11. Η μαμά μου μεγάλωσε στο Ζαχαράτο Κιλκίς και ο μπαμπάς μου στο Χαλίκι Αιτωλικού. Γνωρίστηκαν όταν σπούδαζαν στη Θεσσαλονίκη, ενώ έμεναν σε απέναντι διαμερίσματα. Για μένα ήταν πάντα το πιο όμορφο παράδειγμα αγαπημένου ζευγαριού, υγιούς και ειλικρινούς σχέσης.

12. Ταξίδεψα πρώτη φορά με αυτοκίνητο όταν ήμουν 40 ημερών και με πήγαν οι γονείς μου στο Κιλκίς να γνωρίσω τους παππούδες μου.

13. Η γιαγιά μου ήταν Πόντια και νιώθω ότι είναι το άτομο της οικογένειάς μου με το οποίο μοιάζω και ταιριάζω περισσότερο. Έμοιαζα και ταίριαζα περισσότερο…

14. Ταξίδεψα πρώτη φορά με αεροπλάνο όταν ήμουν στην γ’ γυμνασίου και πήγαμε με το χορευτικό τμήμα του πολιτιστικού συλλόγου Αιτωλικού στη Μόσχα για να χορέψουμε σε μαθητικό φεστιβάλ.

15. Όταν ήμουν στο δημοτικό και στο γυμνάσιο ήθελα να γίνω αρχαιολόγος. Ίσως λόγω της ιστορίας που μου άρεσε πάρα πολύ σαν μάθημα στην τρίτη και τέταρτη Δημοτικού (Κνωσσός, Μυκήνες κλπ).

16. Μου άρεσαν πάντα τόσο πολύ τα αρχαία και η ετυμολογία των λέξεων, που κατάφερα εύκολα και πολύ νωρίς να καταλαβαίνω το νόημα άγνωστων κειμένων.

17. Τρελαίνομαι για τα χειρόγραφα και τα σχολικά είδη. Μου αρέσει να αγοράζω σημειωματάρια και στυλό, μολύβια, μαρκαδοράκια και να γράφω, να γράφω, να γράφω.

18. Η μαμά μου έχει σπουδάσει γαλλική φιλολογία και ο μπαμπάς μου έχει σπουδάσει στο οικονομικό της Νομικής. Πάντα ένιωθα πολύ περήφανη για τους γονείς μου. Πάντα είχαμε υπέροχη σχέση, συζητούσαμε στα αλήθεια τα πάντα και τους είχα στο μυαλό μου ως πρότυπο ιδανικών γονέων.

19. Όταν έκανα τη δική μου οικογένεια, έβγαλα τους γονείς μου από το θρόνο τους, θεωρώντας πλέον τη δική μου ως βασική μου οικογένεια και έβαλα σε προτεραιότητα την αρμονία αυτής της οικογένειας.

20. Αρραβωνιαστήκαμε με τον άντρα μου στα 24 μας και παντρευτήκαμε, 3 χρόνια μετά, στα 27 μας.

21. Όταν μείναμε μαζί με τον άντρα μου μετά το γάμο, το σπίτι μας είχε για αρκετό καιρό μόνο ένα κρεβάτι κι ένα ψυγείο.

22. Η πρώτη φορά που δούλεψα ήταν στα 21 μου, όταν έκανα την πρακτική μου στη νεοσύστατη τότε στην Ελλάδα μη κερδοσκοπική εταιρεία Fair Trade Hellas.

23. Αποφάσισα να επιστρέψω στο Αιτωλικό μετά τις σπουδές μου γιατί δε μου άρεσε το επάγγελμα που σχετιζόταν με τις σπουδές μου.

24. Η πρώτη κανονική μου δουλειά ήταν (και είναι μέχρι σήμερα) στην οικογενειακή επιχείρηση στο Αιτωλικό.

25. Η οικογενειακή επιχείρηση είναι, από το 1996, Σωληνουργία – Γαλβανιστήρια και ανήκει στους 4 αδερφούς Νικολογιάννη (τον πατέρα μου και τους 3 αδερφούς του). Έχουμε ασχοληθεί με θερμοκήπια, φωτοβολταϊκά, αποθήκες τολ και τα τελευταία χρόνια με τη φαρμακευτική κάνναβη. Ανήσυχα πνεύματα, ασταμάτητοι και ακούραστοι όλοι τους, στηρίγματα μοναδικά.

26. Τον πρώτο καιρό που ήρθα να δουλέψω, από επιλογή μου, δίπλα στον πατέρα μου τσακωνόμασταν συνέχεια και θεωρούσα ότι δε θα συνεννοηθούμε ποτέ. Σήμερα και πάλι μπορεί να τσακωθούμε, αλλά καταλαβαινόμαστε πολύ καλά και συνεννοούμαστε σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό.

27. Δε μου αρέσει καθόλου να μιλάω στο τηλέφωνο. Με κανέναν. Ούτε καν με τον άντρα μου. Στη δουλειά άργησα πολύ να εξασκηθώ σε αυτή τη «δεξιότητα» κι ακόμα δεν είναι το καλύτερό μου.

28. Μου αρέσει να πηγαίνω για δουλειά, αλλά μου αρέσει πολύ περισσότερο να μένω σπίτι με τα παιδιά.

29. Είμαι ενοχική σαν άτομο και πολύ εύκολα νιώθω τύψεις αν πχ μου πουν τα παιδιά μου ότι δε με βλέπουν πολύ, ή αν δεν είναι ευχαριστημένος κάποιος μαζί μου στη δουλειά.

30. Μου αρέσει να με συμπαθούν και νιώθω το χαμόγελό μου μεταδοτικό, οπότε θα μιλήσω όμορφα σε όλους, πάντα και παντού.

31. Μου αρέσει να αυτοσαρκάζομαι και να διηγούμαι αστείες ιστορίες και περιστατικά που μου έχουν τύχει. Το ότι είμαι πολυλογού, βέβαια, δεν είναι κάτι που δε γνωρίζεις για μένα, είναι γνωστό τοις πάσι!!😁

32. Ζαλίζομαι ακόμα και στο μύλο στην παιδική χαρά και στο αυτοκίνητο πάντα όταν κάθομαι στο πίσω κάθισμα.

33. Όταν ήμουν μαθήτρια, φοιτήτρια, ανύπαντρη, δεν ήθελα καθόλου να γυμναστώ. Σήμερα νιώθω χαζή που άφησα τόσο ελεύθερο χρόνο να πάει χαμένος.

34. Μου αρέσουν πολύ τα ισπανικά σαν γλώσσα και μέχρι να κάνω παιδιά ήμουν φανατική τηλεθεάτρια των μεταγλωττισμένων αργεντίνικων σειρών (Milagros, Sos Mi Vida). Ακόμα ακούω τα τραγούδια των σειρών όταν τρέχω.

35. Τρελαίνομαι να τραγουδάω κι αν είχα ωραία φωνή (ώστε να μην ενοχλώ τους γύρω μου!) πιστεύω μόνο θα τραγουδούσα χωρίς να μιλάω!! Η καλύτερη στιγμή μου είναι όταν οδηγώ και βάζω δυνατά τη μουσική που μου αρέσει.

36. Κλαίω πολύ εύκολα, ειδικά από τότε που έκανα παιδιά, και ειδικά με ταινίες που αφορούν σχέσεις γονέων και παιδιών. Κάποιες φορές με συγκινούν ακόμα και διαφημίσεις.

37. Πιο κοντινά μου άτομα θεωρώ την αδερφή μου και τον άντρα μου και πιστεύω δε θα μπορούσα να ζήσω χωρίς την παρουσία τους στην καθημερινότητά μου.

38. Το αγαπημένο μου μέρος σε όλο τον κόσμο είναι το σπίτι μου.

Υποθέτω ότι το μάθημα αυτής της αυτοβιογραφικής «σαλάτας» (😁) είναι ότι η ευτυχία μας πραγματικά εξαρτάται από το να γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας, να εξοικειωθούμε με όσα μας «ξενίζουν», να καταλάβουμε τι πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας.

Δε χρειάζεται να παίρνουμε τον εαυτό μας τόσο σοβαρά, ούτε να είμαστε τόσο αυστηροί μαζί του και, φυσικά, ποτέ (να ποτέ) να μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Αλλά να μπαίνουμε στη θέση τους όταν χρειάζεται…

Η ευτυχία βρίσκεται βαθιά μέσα σε όλες τις μικρές στιγμές της καθημερινής ζωής (θα το λέω και θα το ξαναλέω).

Είναι η μοναδική προσέγγιση και στάση ως απάντηση στις συνθήκες και στις εκπλήξεις που μας παρουσιάζει η ζωή.

Η ζωή είναι πολύ σύντομη (αλήθεια είναι κι αυτό) για να την ξοδέψουμε ή να βράζουμε μέσα στο θυμό μας και τη δυσαρέσκεια, να λυπόμαστε ή να κάνουμε συγκρίσεις, ή να ανησυχούμε για κάθε μικρό πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί κάποια μέρα και γιατί η τύχη δεν επέλεξε εμάς αντί για κάποιον άλλο…

Να μάθουμε να αποδεχόμαστε το ασυνήθιστο ή και φάλτσο «τραγούδι».

Η ζωή συνεχίζεται.

Ας πάμε κι εμείς μπροστά. Να γελάμε με τον άνθρωπό μας, με τους φίλους μας, με τα στραβά μας, ακόμα κι αν έχουμε μεγάλη μύτη ή πεταχτά αυτιά ή δεν μπορούμε να τραγουδήσουμε ούτε ένα στίχο σωστά. Να χαμογελάμε με τα δικά μας λάθη και στα ηθικά κηρύγματα των άλλων, ακόμη κι αν αυτά τα «κηρύγματα» μας επηρεάζουν.

Και να σταματήσουμε να ακολουθούμε αυτοκαταστροφικές συνήθειες που κλέβουν το νόημα της ζωής και της χαράς μας. Ας αφήσουμε αυτές τις αηδίες και να ζήσουμε όπως μας αρέσει.

Να είμαστε χαρούμενοι. Να ανακαλύψουμε τη χαρά κάθε μέρα, τόσο στα μικρά όσο και στα μεγάλα πράγματα. Να προσδιορίσουμε τι είναι σημαντικό στη ζωή μας και να αφιερώσουμε όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε, ώστε να καταφέρουμε να κάνουμε όλα αυτά τα δικά μας σημαντικά.

Αν θες να σχολιάσεις οποιοδήποτε μέρος αυτής της «εξομολόγησης», θα ήθελα πολύ να το διαβάσω στα σχόλια παρακάτω!

Το ασήκωτο βάρος της δίαιτας

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω για «σωστό» τρόπο διατροφής, προκειμένου να πετύχουμε ένα υγιές, ελκυστικό σώμα, ένα σώμα ως μέσο για μια πιο ικανοποιητική ζωή – και ότι τυχόν αποτυχίες είναι ολοδικές μας.

Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Διαβάζοντας για το θέμα αρκετά, ειδικά τα τελευταία χρόνια που άρχισα παράλληλα να τρέχω και να έχω και περισσότερα κιλά μετά τις εγκυμοσύνες μου, με ενδιαφέρει πάρα πολύ να καταλάβω πώς σκεφτόμαστε για το βάρος μας, τον τρόπο που τρώμε και πώς προσπαθούμε να ελέγξουμε ή να αλλάξουμε το σώμα μας στην προσπάθειά μας να είμαστε πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς.

Κι ενώ γενικά γράφω για απώλεια βάρους και διατροφή κατά διαστήματα στο blog, νιώθω ότι είναι πολύ πολύ σημαντικό να παρουσιάσω μια ευρεία προοπτική που να επιτρέπει την πληρέστερη κατανόηση της περίπλοκης σκέψης για την υγεία και το σωματικό βάρος.

Ο στόχος μου εδώ δεν είναι, φυσικά, να πω πώς πρέπει να σκεφτόμαστε, να τρώμε ή να ζούμε – ούτε να κριθούμε ως προς τι επιλέγουμε για να θρέψουμε το σώμα μας – αφού ούτως ή άλλως δεν είμαι επαγγελματίας του χώρου, ούτε έχω τις απαραίτητες γνώσεις. Αυτό που επιδιώκω είναι ίσως να ξεκινήσουμε μια συζήτηση σχετικά με τη διατροφή, τον αντίκτυπό της και πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τα μηνύματα που μας δίνονται για ό,τι είναι αυτό που μας κάνει ελκυστικούς, επιτυχημένους και υγιείς.

Ακούμε συνέχεια και ειδικά ενόψει του καλοκαιριού «φτιάξε το σώμα των ονείρων σου», «ώρα να διώξεις τα περιττά κιλά», «ήρθε η ώρα για αποτοξίνωση», «αδυνάτισε σε 10 μέρες». Τα ίδια, βέβαια, και μετά το καλοκαίρι «διώξε τα κιλά των διακοπών γρήγορα και ανώδυνα».

Όχι. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Και μόνο οι λέξεις που χρησιμοποιούνται μας δείχνουν με το δάχτυλο και υπονοούν τις «κακές επιλογές φαγητού που κάναμε …»

Τι σημαίνει δηλαδή κακές επιλογές;

Ότι το σώμα μας έχει δηλητηριαστεί από μπισκότα, σάντουιτς και παγωτά; Και ότι υπάρχει κάποιο αντίδοτο για όλα αυτά;

Όλη αυτή η φρασεολογία, υποθέτει ότι ορισμένα τρόφιμα είναι «κακά», «αμαρτωλά» και, επιπλέον, κάνουμε μεγάλο κακό που τα τρώμε. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της διατροφικής μας κουλτούρας (diet culture). Και όλοι πέφτουμε σε αυτή την παγίδα «ηθικολογίας» των φαγητών.

Αυτή η διατροφική κουλτούρα, που εξισώνει το αδύνατο σώμα με την αρετή, με το «σωστό», έχει γίνει η κυρίαρχη κουλτούρα μας – συχνά με τρόπους που ούτε καν παρατηρούμε.

Μέσα από αυτήν την κουλτούρα, από αυτή τη νοοτροπία, οι περισσότεροι από εμάς βλέπουμε (ή μάθαμε να βλέπουμε) την ομορφιά, την υγεία και το σώμα μας.

Μέσα από αυτό το πρίσμα, αποφασίζουμε το πώς θα νιώθουμε και πώς θα συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας. Θέτουμε το «αδύνατο» ως την κορυφή της επιτυχίας και της ομορφιάς, θεωρούμε ότι το «αδύνατο» είναι το σωστό μέγεθος, το «υγιές» μέγεθος.

Στην πραγματικότητα, εννοείται πως δεν υπάρχει «σωστό» μέγεθος σώματος. Δεν υπάρχει ούτε»σωστή» διατροφή, ή τουλάχιστον δε θα ήταν σχεδόν ποτέ εφικτή, αφού το ποσοστό αποτυχίας όσων κάνουν δίαιτα είναι συντριπτικό. Πού σημαίνει ότι βάζουμε συχνά τον εαυτό μας να αγωνιστούμε σε έναν αγώνα που θα βγούμε χαμένοι, με αποτέλεσμα να νιώθουμε άσχημα για τον εαυτό μας – και να κρίνουμε και άλλους – αφού υποδηλώνει, επιπλέον, ότι η απώλεια βάρους θα μας βοηθήσει να αισθανθούμε καλύτερα.

Διαβάζουμε τα τελευταία χρόνια για το κίνημα anti-diet (κατά της δίαιτας) και το κίνημα body positivity (θετικη διάθεση προς το σώμα) που προτρέπουν τους ανθρώπους να εξετάσουν, να αμφισβητήσουν, και τελικά να απορρίψουν τη δίαιτα, αυτό το μύθο ότι μόνο τα αδύνατα σώματα είναι υγιή, την νοοτροπία των διακρίσεων στους ανθρώπους με «μεγαλύτερα σώματα», την κουλτούρα της δίαιτας για λόγους απώλειας βάρους.

Η αντι-δίαιτα δεν σημαίνει αντι-υγεία.

Όλοι είμαστε σε αυτό το παιχνίδι. Τουλάχιστον οι μισοί ή και παραπάνω ενήλικες έχουν κάνει δίαιτα απώλειας βάρους μόνο τον τελευταίο χρόνο. Το κίνημα κατά της διατροφής έρχεται αντιμέτωπο με την κουλτούρα της διατροφής με σκοπό να αντιμετωπίσει τις πολλές περιοριστικές δίαιτες που αποδεικνύονται επιστημονικά ότι έχουν αρνητικό στην υγεία μας, ενώ συμβάλλουν στην κοινωνική αδικία και την προκατάληψη βάρους.

Ακόμα κι αν δεν προσπαθούμε συνειδητά να χάσουμε βάρος, η διατροφική κουλτούρα μάς επηρεάζει ακόμα και στις συζητήσεις μας όταν λέμε «πόσο πρέπει να τρέξω για να το χάσω αυτό που έφαγα;».

Υποσυνείδητα δημιουργεί την ιδέα – και την ενισχύει κιόλας – ότι πρέπει να είμαστε αδύνατοι για να είμαστε επιτυχημένοι, αποδεκτοί, αγαπητοί, υγιείς: όλα αυτά δηλαδή που θέλουμε για τον εαυτό μας.

Αυτή η διατροφική κουλτούρα μας λέει ότι η απώλεια βάρους είναι ένας τρόπος να επιτευχθούν αυτά!

Έχουμε μεγαλώσει με πολλά παραδείγματα αυτής της κουλτούρας διατροφής: η «κορμάρα» Barbie με τις «ιδανικές αναλογίες» και τα μπούτια που δεν ακουμπάνε μεταξύ τους! Για πολλά χρόνια θεωρούσα ότι όντως τα μπούτια δεν πρέπει όντως να ακουμπάνε μεταξύ τους!

Κανείς δεν ξυπνά ποτέ το πρωί και λέει «Ουάου, φαίνομαι τέλει@. Νιώθω τόσο υγιής, είμαι τόσο ελκυστικ@!! Νομίζω ότι θα κάνω δίαιτα». Όχι. Όχι. Δυστυχώς, η δίαιτα ξεκινά τις περισσότερες φορές με τις αρνητικές σκέψεις «πώς έχω γίνει έτσι;»

Η κουλτούρα του Instagram, οι ταινίες, οι διαφημίσεις μόδας και τα ΜΜΕ είναι γεμάτα με έναν τύπο ατόμου: μια, συνήθως λευκή, γυναίκα που είναι λεπτή και ψηλή και φαίνεται να ζει υπέροχα. Θα μπορούσε η γοητευτική τους ζωή να οφείλεται σε αυτά τα «τέλεια» σώματα;

Ο πραγματικός «μέσος όρος» ποικίλλει, σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά τη γενετική, το οικογενειακό ιστορικό, τη φυλή, την εθνικότητα, την ηλικία και πολλά άλλα, όπως το μέγεθος και το βάρος. Όμως, όλα τα παραπάνω δεν είναι οι σωστοί δείκτες της υγείας κατά κύριο λόγο – μπορεί να είμαστε μικρόσωμοι, αδύνατοι και με προβλήματα υγείας ή να είμαστε πιο μεγαλόσωμοι αλλά σε φόρμα.

Παρόλα αυτά, είμαστε εκτεθειμένοι σε εικόνες και μηνύματα που ενισχύουν τη διατροφική κουλτούρα και την ιδέα ότι για να είμαστε ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι πρέπει να έχουμε μια συγκεκριμένη εμφάνιση, να έχουμε ένα συγκεκριμένο σώμα και να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα φυσικής κατάστασης ή γεύματος ή διατροφής, κάτι που μας κρατά δυσαρεστημένους σχετικά με το σώμα μας, επιδιώκοντας κάτι που δεν μπορούμε ποτέ να πετύχουμε, αλλά, παρόλα αυτά ξοδεύουμε πολλά χρήματα για να το κάνουμε.

Ακόμα, όμως, και τα αδύνατα σώματα είναι επηρεασμένα από τη διατροφική αυτή κουλτούρα. Ίσως νιώθουν ότι δεν είναι αρκετά λεπτ@ σε ένα σημείο του σώματός τους, είτε νιώθουν ότι είναι πολύ λεπτοί σε κάποιο άλλο. Όλα αυτά οδηγούν τους ανθρώπους να νιώθουν μεγάλη ντροπή για το σώμα τους και να αισθάνονται ότι πρέπει να επιδιώκουμε με κάθε κόστος το υποτιθέμενο «ιδανικό».

Κυκλοφορούν εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, πλάνα δίαιτας. Μέρος του προβλήματος είναι ότι ο όρος «ευεξία» χρησιμοποιείται συχνά ως ευφημισμός για τη «δίαιτα».

Η κουλτούρα αυτή προωθεί τις διακρίσεις. Τα παιδιά πειράζονται στο σχολείο λόγω του βάρους τους, οι άνθρωποι που έχουν περισσότερα κιλά όχι μόνο χλευάζονται και εκφοβίζονται, αλλά συχνά απομονώνονται ή αποκλείονται από θέσεις εργασίας και πολλά άλλα. Το στίγμα και οι διακρίσεις απέναντι στα παχύσαρκα άτομα είναι τόσο διαδεδομένα που συχνά απειλεί την ψυχολογική και σωματική τους υγεία, δημιουργεί ανισότητες και συμβάλλει στην κοινωνική αδικία.

Στη συνέχεια, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν ίση πρόσβαση, τα παχύσαρκα άτομα οδηγούνται σε δίαιτες που τους βλάπτουν περισσότερο σωματικά και ψυχολογικά.

Όλοι νομίζουμε ότι μπορούμε να αποφασίσουμε ποιο βάρος θέλουμε να είμαστε με αρκετή θέληση, αλλά δεν είναι αλήθεια. Τα ποσοστά επιτυχίας μιας δίαιτας και μη ανάκτησης των κιλών που χάθηκαν είναι πολύ μικρά σύμφωνα με μελέτες και έρευνες.

Και το κακό είναι ότι όταν παίρνουμε πάλι τα κιλά που χάσαμε, μάθαμε να το εσωτερικεύουμε ως αποτυχία του εαυτού μας. Νιώθουμε ότι δεν είναι απλά πρόβλημά μας, αλλά λάθος μας.

Μπορεί κάποιοι να νιώθουμε ότι είμαστε μια χαρά και δε χρειάζεται να ανησυχούμε για το αν μας επηρεάζει αυτή η κουλτούρα της διατροφής.

Αν, όμως, απαντούσαμε σε ερωτήσεις όπως «Πόσο φοβάσαι να κερδίσεις τρία κιλά; Νιώθεις ποτέ χοντρός; Σε σύγκριση με άλλα πράγματα στη ζωή σου, πόσο σημαντικό είναι το βάρος σου για σένα; Καταναλώνεις μια μικρή ποσότητα φαγητού σε τακτική βάση για να επηρεάσεις το βάρος σου;» θα καταλαβαίναμε ότι το ζήτημα είναι πολύ πιο διαδεδομένο από ό, τι νομίζουμε.

Όλη αυτή η νοοτροπία μπορεί να προωθήσει έναν τοξικό τρόπο ζωής για πολλούς ανθρώπους.

Αντίθετα, μπορούμε να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να τρώμε υγιεινά και να κάνουμε άσκηση με έναν υγιή τρόπο, χωρίς να πρέπει να βάζουμε ένα όριο, ένα συγκεκριμένο αριθμό κιλών, χωρίς να στοχεύουμε στην αλλαγή στην εμφάνιση του σώματος, αλλά στην υγεία σώματος και μυαλού.

Η αντι-δίαιτα στοχεύει να μας ελευθερώσει από το να ξοδεύουμε κάθε στιγμή της ζωής μας για την εμφάνισή μας, σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο και ενέργεια που αφορά τις επιλογές φαγητού, τις θερμίδες και τα παρόμοια.

Μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι το μυστικό της ευτυχίας και της ελευθερίας δεν είναι στην πραγματικότητα κλειδωμένο μέσα σε ένα πιο αδύνατο σώμα που απαιτεί μια «ισχυρή θέληση», όπως μας έκανε η κουλτούρα αυτή εδώ και καιρό να πιστέψουμε.

(Για την ανάρτηση χρησιμοποίησα στοιχεία από παρόμοια ανάρτηση του goodhousekeeping)

Η σούπα της αγάπης

Μπορεί να μην το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά χρειαζόμαστε τη φιλία, ίσως, περισσότερο από οτιδήποτε για να έχουμε μια υγιή ψυχολογία, και ακόμα περισσότερο οι μαμάδες για να μπορούμε να προχωρήσουμε σε αυτό το πολύπλοκο μονοπάτι της μητρότητας.

Αυτό μας το έδειξε από την αρχή η πανδημία. Οι φίλοι μας λείπουν από την καθημερινότητά μας και δεν είναι εύκολο.

Λατρεύω τον άντρα μου και τα παιδιά μου, πραγματικά. Αλλά η ζωή μου χωρίς να βλέπω τις αγαπημένες μου φίλες, τις βιταμίνες μου, επηρεάζει πραγματικά την ευημερία μου.

Και θεωρώ ότι δεν είμαι η μόνη.

Οι φιλίες είναι πάρα πολύ σημαντικές για τη γενική μας ευημερία, όπως και οι σχέσεις μας με τους συζύγους και την οικογένειά μας.

Φυσικά, βασικό ρόλο παίζει η ποιότητα αυτών των φιλιών. Οι ισχυρές, «ποιοτικές», αληθινές φιλίες μας κάνουν πραγματικά πιο ευτυχισμένους και είμαι σίγουρη ότι επηρεάζουν τόσο την ψυχική μας υγεία όσο και τη σωματική.

Το ότι δεν έχουμε την άνεση να βλέπουμε τους φίλους μας είναι ένας ακόμη παράγοντας που κάνει αυτήν την πανδημία τόσο δύσκολη. Η κατάσταση είναι αρκετά ανησυχητική από μόνη της και επιδεινώνεται όταν δεν μπορούμε να συναντήσουμε, να αγκαλιάσουμε τους ανθρώπους που χρειαζόμαστε περισσότερο όταν περνάμε δύσκολες καταστάσεις.

Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά πλάσματα. Για χιλιάδες χρόνια, βασιστήκαμε ο ένας στον άλλο για επιβίωση. Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε αυτή τη σύνδεση και την υποστήριξη, όπως χρειαζόμαστε νερό και αέρα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι εγωιστικό να δίνουμε προτεραιότητα στις φιλίες μας – σε εσάς μιλάω, συναγωνίστριες μαμάδες!

Δεν είναι εγωιστικό να περνάμε χρόνο με τις φίλες μας. Ακόμα και τώρα, μπορούμε να μην καθόμαστε κοντά, να είμαστε σε εξωτερικό χώρο με τις μάσκες μας κλπ.

Δεν είναι εγωιστικό να ζητήσουμε από τον σύντροφό μας να αναλάβει για λίγο τα παιδιά, ώστε να μπορέσουμε να συναντήσουμε τις φίλες μας.

Και δεν είναι εγωιστικό να νιώθουμε πραγματικά λυπημένες που δε βλέπουμε τις φίλες μας όσο συχνά θα θέλαμε.

Εξηγεί, επίσης, γιατί πολλές από εμάς είδαμε μια αύξηση στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης τον τελευταίο χρόνο – για πολλές από εμάς είναι μία από τις λίγες ευκαιρίες να νιώσουμε την αίσθηση της σύνδεσης που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα.

«Οι πρόγονοί μας συγκεντρώνονταν γύρω από μια λαμπερή φωτιά, κι εμείς μαζευόμαστε γύρω από τα λαμπερά κουτιά της τεχνολογίας μας». (Δεν το έγραψα εγώ, το διάβασα σε κάποιο ξενόγλωσσο άρθρο 🤗)

Το πρόβλημα είναι ότι η χρήση των social media έχει συνδεθεί με ζητήματα ψυχικής υγείας, όπως η κατάθλιψη και το άγχος. Δε θα προτείνω να κλείσουμε όλοι τα κινητά μας (εκτός αν θέλουμε ή πραγματικά νιώσουμε ότι πρέπει!)

Θα πρότεινα, όμως, να αναλογιστούμε πώς μας κάνουν να νιώθουμε τα social media και να ενεργήσουμε ανάλογα. Ακολουθούμε λογαριασμούς που μας κάνουν να νιώθουμε άσχημα; Κατάργηση παρακολούθησης! Δεν αισθανόμαστε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν το κενό των φίλων μας; Ας κλείσουμε την εφαρμογή και να χρησιμοποιήσουμε το τηλέφωνό μας για να καλέσουμε έναν φίλο.

Πέρα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ας συνδεθούμε με τους φίλους μας με όποιο τρόπο μπορούμε μέχρι να τελειώσει αυτή η πανδημία. Οι επιλογές μπορεί να μην είναι τέλειες, αλλά απ’ το ολότελα… Όλοι έχουμε σίγουρα κουραστεί με τις βίντεο κλήσεις, αλλά το να μιλήσουμε έστω κι έτσι με τους αγαπημένους μας φίλους μπορεί και να βοηθήσει.

Και μπορούμε να σκεφτούμε και «μη τεχνολογικούς τρόπους». Να γράφουμε γράμματα, σημειώματα, να αφήνουμε έξω από την πόρτα μικρά δωράκια, να περνάμε κάτω από το σπίτι και να λέμε καλημέρα…

Η φιλία είναι να γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτόν τον κόσμο. Ότι ναι, τα πράγματα είναι πραγματικά (πραγματικά, πραγματικά) δύσκολα αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθοντας τους ανθρώπους γύρω μας τόσο ουσιαστικά κοντά μας, μπορούμε να το ξεπεράσουμε, επειδή έχουμε μαζί μας και τη δική τους δύναμη.

Ο Τζον Τζ. Μουθ στο παραμύθι του «Πετρόσουπα» γράφει για τρεις σοφούς μοναχούς, που διασχίζουν μια ορεινή χώρα και προσπαθούν να μάθουν τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Ο δρόμος τους θα τους φέρει σ’ ένα χωριό, όπου οι κάτοικοί του ζούνε κλειδωμένοι στον εαυτό τους, απόμακροι στις μεταξύ τους σχέσεις, μοναχικοί, απότομοι και αφιλόξενοι.

Όταν οι τρεις μοναχοί τούς μαθαίνουν πώς φτιάχνεται μια πετρόσουπα, η σούπα της αγάπης, τότε οι χωρικοί ανακαλύπτουν πόσα πράγματα ο καθένας τους έχει να προσφέρει στους άλλους, αλλά και πόσα μπορεί να πάρει ως ανταπόδοση.

«Οι θαυματοποιοί κάνουν τα θαύματά τους για να προσφέρουν χαρά στους άλλους και όχι για να κερδίσουν κάτι οι ίδιοι» γράφει ο Τζον Τζ. Μουθ.

Η φιλία, για τον Αριστοτέλη, είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα και βασική προϋπόθεση της ευδαιμονίας.

Αυτή η πανδημία έχει πάρει πολλά από εμάς. Ας αρνηθούμε να την αφήσουμε να πάρει χρόνο και από τις φιλίες μας, από τους ανθρώπους μας, αυτούς που αγαπάμε αληθινά.

Μπορούμε να αλλάξουμε σώμα και ψυχολογία σε ένα μήνα;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με τη φυσική μας κατάσταση;

Η άσκηση είναι μια από τις καλύτερες δραστηριότητες που μπορούμε να κάνουμε για το μυαλό και το σώμα μας, ένας φυσικός τρόπος ενίσχυσης της διάθεσής μας.

Όχι μόνο μας δίνει μια αίσθηση ευφορίας μετά την προπόνηση, αλλά είναι, επίσης, ένας αποτελεσματικός τρόπος να διώξουμε το άγχος, τα καταθλιπτικά συμπτώματα και άλλα αρνητικά συναισθήματα.

Η σωματική δραστηριότητα είναι το κλειδί για τη διατήρηση της θετικής ψυχικής υγείας. Σίγουρα δεν είναι ένα κουμπί που το πατάμε και ως δια μαγείας όλα είναι ρόδινα.

Αλλά το σώμα μας και το μυαλό μας χρειάζονται την κίνηση για να δουλέψουν σωστά και να βοηθήσουν να μειωθούν οι μέρες κακής ψυχικής υγείας.

Ήθελα πάντα να κάνω γιόγκα; Θα κάνω. Ήθελα να τρέξω λίγα χιλιόμετρα, να περπατήσω μια μεγάλη διαδρομή; Θα το δοκιμάσω. Αλλά θα ξεκινήσω τώρα. Όχι από Δευτέρα.

Σύμφωνα με τις οδηγίες από Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων παγκοσμίως, 150 λεπτά την εβδομάδα μέτριας έντασης ή ακόμα και τρεις έως πέντε φορές την εβδομάδα από 30 έως 45 λεπτά μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Δεν είναι «κόλλημα» η φυσική άσκηση. Δεν είναι «τρέλα». Δεν είναι «μόδα». Είναι κάτι απαραίτητο για την υγεία μας.

Αφορμή για το άρθρο αυτό (γιατί οι εμπνεύσεις μου έρχονται από όσα διαβάζω ή βρίσκω online ή ακούω και μου κάνουν κλικ), ήταν η νέα πρόκληση (#challenge) της Strava «1% better».

Η πρόκληση έχει στόχο να κάνουμε μια φυσική άσκηση για 15 λεπτά τη μέρα, 5 μέρες την εβδομάδα για 4 εβδομάδες.

Κι αυτή την αίσθηση, την αίσθηση μιας καλής προσπάθειας, που θα τη μοιραστούμε, τη χρειαζόμαστε ίσωςτώρα περισσότερο από ποτέ.

Αλλά όταν κάθε μέρα τη νιώθουμε ίδια με την προηγούμενη, οι περιορισμοί μετακίνησης είναι μεγάλοι και δεν υπάρχουν και αγώνες ενόψει, κάνουν πιο δύσκολο το να ακολουθήσουμε ένα πλάνο, ένα πρόγραμμα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ώθηση να μας κρατήσει συνεπείς, να μας δώσει τη δύναμη να μείνουμε υγιείς. Ας προσπαθήσουμε περισσότερο.

Η πρόκληση της strava προτείνει για 4 εβδομάδες να κυνηγήσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Είτε πρόκειται για 15 λεπτά περπάτημα, είτε για 15 λεπτά διαλειμματικής στην αγαπημένη μας διαδρομής, να δεσμευτούμε για συνέπεια, να προχωρήσουμε πιο πέρα από το πρόγραμμά μας, να δώσουμε την τελευταία μας προσπάθεια, ό, τι έχουμε. Να δεσμευθούμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο από τη μέρα μας. «Ήρθε η ώρα να γίνουμε 1% καλύτεροι

Τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της άσκησης;

Διάβασα σε ένα άρθρο ότι «η άσκηση αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος στον εγκέφαλό μας, συμπεριλαμβανομένων περιοχών όπως ο υποθάλαμος, ο οποίος με τη σειρά του επικοινωνεί με άλλες περιοχές, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη διάθεσή μας, τον φόβο και την απόκριση άγχους, τα κίνητρα και τη μνήμη και συμβάλλουν στη μείωση της κατάθλιψης, του άγχους και της βελτίωσης της μνήμης.» (Dr. Yazhini Srivathsal, psychiatrist at Banner Behavioral Health Hospital.)

Αν ακούγεται περίεργο το γιατί μετά από μια άσκηση (που μπορεί να ήταν και πιεστική) νιώθουμε τόσο καλά, ας διαβάσουμε για τις ενδορφίνες, τις «χαρούμενες χημικές ουσίες» που απελευθερώνονται κατά τη διάρκεια και μετά από μια προπόνηση.

Αν έχουμε άγχος, ειδικά τον τελευταίο καιρό με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης μπορεί να μας βοηθήσουν να χαλαρώσουμε την ένταση στο σώμα μας και μας καθαρίζουν το μυαλό αφού εστιάζουμε στο «εδώ και τώρα».

Εκτός από τη μείωση του στρες και του άγχους, η σωματική δραστηριότητα έχει πολλά άλλα οφέλη, όπως διαβάζουμε και στην παγκόσμια επιστημονική βιβλιογραφία (γιατρός δεν είμαι, αλλά δεν τα βγάζω από το μυαλό μου βεβαίως, βεβαίως…😁 ):

– Βελτιώνει τη μνήμη και μειώνει τον κίνδυνο προβλημάτων άνοιας

– Βελτιώνει την αυτοεκτίμηση που μας κάνει να αισθανόμαστε πιο δυνατοί, δίνοντας μια αίσθηση ολοκλήρωσης, ενώ φροντίζουμε τον εαυτό σας.

– Βελτιώνει τον ύπνο κάνοντάς μας σωματικά κουρασμένους.

– Βελτιώνει τη δημιουργικότητα δίνοντας στον εγκέφαλό μας την απαραίτητη «γνωστική παύση» που μπορεί να μας βοηθήσει να αλλάξουμε την αντίληψή μας και να δημιουργήσουμε, να μας έρθουν νέες ιδέες.

– Δίνει χρόνο για τον εαυτό μας – ο πασίγνωστος «me time», λίγο ήρεμος χρόνος για να επεξεργαστούμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.

– Μειώνει τον κίνδυνο μεταβολικών παθήσεων όπως η παχυσαρκία, η υπέρταση (HTN), η στεφανιαία νόσος (CAD) και ο διαβήτης και βελτιώνει την υγεία των οστών.

Δεν είναι δύσκολο αν το καλοσκεφτούμε. Το τέταρτο ή το μισάωρο που ξοδεύουμε στο κινητό ή την τηλεόραση, μπορούμε να το διαθέσουμε για άσκηση. Δε χρειάζεται παραπάνω.

Είτε μένουμε στο σπίτι είτε βγαίνουμε εκτός, υπάρχει μεγάλη ποικιλία από ασκήσεις που μπορούμε να δοκιμάσουμε σήμερα κιόλας. Όχι από Δευτέρα. Σήμερα.

Πώς θες να νιώσεις αυτή την εβδομάδα;

Δεν προλάβαινα με τίποτα να γράψω άρθρο αυτές τις μέρες.

Το πλάνο μου (γιατί έχω και πλάνο για την εβδομαδιαία ανάρτηση της Πέμπτης!!) έγραφε να γράψω για το βιβλίο «Αδέρφια, όχι αντίπαλοι» που διάβασα πρόσφατα και για τους τσακωμούς των παιδιών μου. Γιατί πραγματικά με έχει βοηθήσει πολύ.

Όμως, αφού δεν πρόλαβα να ασχοληθώ καθόλου με αυτό το θέμα αυτές τις μέρες, είπα να αναφερθώ σε ένα άλλο θέμα, αφού, όπως είδα και προχθές με την ανάρτησή μου στο instagram, είχε αρκετά μεγάλη ανταπόκριση και έλαβα πάρα πολλά μηνύματα!!

Κι ένας από τους λόγους που αγαπώ αυτή την επικοινωνία με όλη αυτή την instagram κοινότητα είναι τα ειλικρινή μηνύματα που στέλνουμε και η ουσιαστική επικοινωνία που έχουμε με αρκετά άτομα.

Δεν έχω εξειδίκευση, ούτε διατροφική, ούτε προπονητική, ούτε τίποτα σχετικό.

Κι όμως, λαμβάνω τόσα πολλά μηνύματα για το πώς να ξεκινήσετε το τρέξιμο, πώς να κάνετε ασκήσεις στο σπίτι και γενικά πώς να βάλετε την άσκηση στη ζωή σας ειδικά αν δεν έχετε γυμναστεί ποτέ.

Η δική μου απάντηση είναι πάντα η προσωπική μου εμπειρία και μόνο, και αυτό μόνο, μπορώ να καταθέσω.

Το να βελτιώσουμε το σώμα μας, το να το αλλάξουμε είναι επίπονο κάποιες φορές και κουραστικό.

Διάβασα, όμως, σε μια άλλη κοπέλα στο instagram (νομίζω personal trainer) κάτι που μου άρεσε πολύ: «Nothing is as painful as staying stuck somewhere you don’t belong. You deserve better

Τίποτα δεν είναι πιο επίπονο από το να είσαι «κολλημένος» κάπου που δεν ανήκεις. Αξίζεις καλύτερα.

Πρέπει να ψάξουμε μέσα μας και να βρούμε το γιατί μας. Αυτό το γιατί είναι που πρέπει να βγάζει μια σπίθα από μέσα μας, να είναι μεγαλύτερο από κάθε δικαιολογία που λέμε στον εαυτό μας (#strongerthanmyexcuses).

Γιατί το θες αυτό;

Γιατί το χρειάζεσαι αυτό;

Γιατί θες οπωσδήποτε να το κάνεις να πετύχει;

Γιατί είσαι διαθέσιμος να κάνεις οτιδήποτε για να το πετύχεις;

Βάζουμε ρεαλιστικούς στόχους

Το να βάζουμε ένα μακροπρόθεσμο στόχο είναι τέλειο, αλλά ένας μικρότερος, πχ. εβδομαδιαίος στόχος, θα μας βοηθήσει να βρούμε το κίνητρό μας και να κάνουμε πράξη αυτά που θα μας οδηγήσουν στο μεγαλύτερο, μακροπρόθεσμο στόχο μας.

Πώς θες να νιώσεις αυτή την εβδομάδα;

Σε τι διάθεση θες να είσαι;

Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι οι στόχοι μας είναι πραγματοποιήσιμοι, εφικτοί.

Εστιάζουμε σε ένα πράγμα τη φορά

Βλέπω συχνά ανθρώπους που προσπαθούν να «επιβληθούν» στον εαυτό τους με μια μακροσκελή λίστα με «πράγματα που πρέπει να αλλάξω».

Να εστιάζουμε σε ένα πράγμα τη φορά. Πχ. Να αυξήσω το νερό που πίνω ή να κάνω άσκηση /τρέξιμο 3 φορές την εβδομάδα.

Μόλις κατακτήσουμε αυτό, να προχωράμε στο επόμενο.

Ξεκινάμε κάτι που πραγματικά μας ενθουσιάζει

Πραγματικά πιστεύω ότι χρειάζεται περισσότερη δύναμη για να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα παρά να κάνουμε τυχαία ασκήσεις που βρήκαμε στο instagram ή στο Youtube μία φορά στις 5 ή στις 10 μέρες.

Επιλέγουμε κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ, κάτι που ταιριάζει με τον τρόπο ζωής μας κι όποιο πρόγραμμα και να διαλέξουμε θα είναι υπέροχο και θα το ακολουθήσουμε.

Εξασκούμαστε στη θετικότητα – επαινούμε τον εαυτό μας

Να είμαστε ο μεγαλύτερος υποστηρικτής μας. Να επιβεβαιώνουμε κάθε μέρα τον εαυτό μας και να τον πείθουμε για το πόσα πολλά μπορούμε να πετύχουμε. Η προσωπική ανάπτυξη, τα βιβλία, τα podcasts μπορούν να μας βοηθήσουν πολύ σε αυτή τη διαδρομή και να μας δείξουν ακριβώς αυτό: να απολαμβάνουμε το ταξίδι περισσότερο από τα αποτελέσματα.

Να εστιάζουμε στη δύναμη, στην ενέργεια, στη χαρά που κερδίζουμε καθημερινά, σε κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού.

Κάτι που, ίσως, μπορεί, επιπλέον, να μας βοηθήσει είναι να φτιάξουμε μια λίστα με τους λόγους που νιώθουμε καλύτερα και να τους έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας.

Αποδεικνύουμε στον εαυτό μας ότι όντως μπορούμε

Αν έχουμε κάτι κοινό εγώ και εσύ, τότε μπορούμε να προκαλέσουμε (να κάνουμε «challenge» που λέει και η κόρη μου) τον εαυτό μας με κάθε άσκηση, κάθε προσπάθεια.

Να το κάνουμε σαν ένα παιχνίδι, να πιέσουμε τον εαυτό μας να γίνουμε ο καλύτερος που μπορούμε, να μάθουμε πως είναι απαραίτητη η πειθαρχία και η συνέπεια.

Εύχομαι να μπορούμε να ξεσηκωνόμαστε πάντα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν ισχύει.

Θα πρέπει να έχουμε πειθαρχία και συνέπεια.

Και ο καλύτερος τρόπος για να έχουμε πειθαρχία και συνέπεια είναι να δημιουργήσουμε μια συνήθεια. Μόλις αποκτήσουμε μια συνήθεια, γίνεται δεύτερη φύση μας.

Προχωράμε για να αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση

Να λέμε στον εαυτό μας ξανά και ξανά ότι αυτό είναι το άτομο που θέλουμε να είμαστε.

Δεχόμαστε ότι το να είμαστε υγιείς είναι ένας τρόπος ζωής

Αυτό το ταξίδι είναι όντως ένας μαραθώνιος και όχι σπριντ. Πρέπει να μάθουμε να μπουσουλάμε πριν περπατήσουμε. Είναι ένας μαγικός συνδυασμός, μια μίξη. Παίρνει χρόνο, αλλά η συνέπεια, στο τέλος, θα οδηγήσει στην επιτυχία.

Δεν ξέρω και πολλά.

Ξέρω μόνο ότι μου πήρε πολύ χρόνο για να συνειδητοποιήσω ότι το τρέξιμο είναι αυτό που χρειαζόμουν.

Τρέχω γιατί αλλάζει η διάθεσή μου και σίγουρα με κάνει καλύτερη, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Δεν έχω εμμονή με το να αποκτήσω το τέλειο σώμα, αλλά θέλω να είμαι υγιής και δυνατή.

Κάποιες μέρες είναι πιο δύσκολες.

Θέλω, όμως, να μοιράζομαι όλα τα όμορφα αλλά και όλα τα δύσκολα.

Να μοιράζομαι αυτό το ταξίδι με την ελπίδα ότι μπορεί και να ξεσηκώσω και λίγους ακόμα…

MULTITASKING: Η παγίδα του να κάνουμε τόσα πράγματα ταυτόχρονα

Οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής και οι προκλήσεις τις καθημερινότητας επιβάλλουν στο σύγχρονο άνθρωπο να καταπιάνεται και να χρειάζεται να διεκπεραιώσει ολοένα και περισσότερα πράγματα.

Πολλές φορές αυτά πρέπει να γίνουν μέσα σε πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα και ταυτόχρονα.

Είναι, όμως, κάτι τέτοιο πραγματικά δυνατό, και αν ναι, κατά πόσο επηρεάζει την υγεία και την απόδοσή μας; 

Εμείς οι μαμάδες καυχιόμαστε συχνά για το πόσα πράγματα κάνουμε ταυτόχρονα.

Και η αλήθεια είναι ότι είμαστε μάστερ στο #multitasking , την πολύ(δι)εργασία.

Είναι όντως, όμως, κάτι για το οποίο πρέπει να νιώθουμε περήφανες;

Μέχρι πρόσφατα, έτσι ένιωθα. Ότι έχω μια σούπερ δύναμη και μπράβο μου που τα κάνω όλα (και συμφέρω)! Καλά ακόμα το νιώθω, απλά ξέρω ότι δεν είναι όσο παραγωγικό νόμιζα. 

Ο Dave Crenshaw στο βιβλίο του The Myth of Multitasking: How ‘Doing It All’ Gets Nothing Done, αλλά και το βιβλίο της Marie Kondo Joy At Work επισημαίνουν αυτό ακριβώς που δεν είχα συνειδητοποιήσει εδώ και χρόνια: πηγαίνοντας από task σε task σε κάνει να «μοιράζεσαι» ανάμεσα σε 10 διαφορετικά πράγματα, τα οποία είναι λογικό από τη μια να μη διεκπεραιώνονται με το σωστό τρόπο, και από την άλλη να «πνιγόμαστε» σε μια ατελείωτη λίστα εκκρεμοτήτων και εργασιών από τα οποία τίποτα δε γίνεται με το σωστό τρόπο.

Ακόμα και τα πράγματα που μας δίνουν χαρά, πχ. το τρέξιμο, ένας καφές με τις φίλες μας, ένα παζλ, μια βόλτα με τα παιδιά μας, γίνονται ένα στριμωγμένο task ανάμεσα σε 1000 άλλα, όπως το ταυτόχρονο μαγείρεμα, το ταυτόχρονο email που απαντάμε για τη δουλειά, η ταυτόχρονη μελέτη για ένα project στο οποίο δουλεύουμε. 

Αυτό, φυσικά, ισχύει, όχι μόνο για τις μαμάδες, αλλά για όλους τους ανθρώπους.

Ζούμε με το μοντέλο Do-It-All mom, Do-It-All person και όλα γίνονται υποχρεωτικά και ασήκωτα.

Ακόμα και τα μικρά, ακόμα -ίσως- και τα ευχάριστα.

Στην πραγματικότητα, το multitasking είναι switchtasking, δηλαδή συνεχής εναλλαγή εργασίας, task. 

Το The Myth of Multitasking περιγράφει ότι τα μυαλά μας δεν έχουν τη δυνατότητα πολλών ταυτόχρονων εργασιών, αλλά απλά εναλλάσσουμε ανάμεσα στις εργασίες μας χωρίς να μπορούμε να συγκεντρωθούμε σε μια 100%.

Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που επιστρέφουμε σε κάτι που κάναμε, πρέπει να θυμηθούμε τι ακριβώς κάναμε, σε ποιο σημείο είχαμε μείνει, τι έπρεπε να κάνουμε μετά κλπ., κάτι που μας κοστίζει σε πολύτιμο χρόνο.  

Ειδικά, όμως, για τις μαμάδες, πόσες φορές έχουμε βρεθεί στη θέση να διακόπτουμε το παιδί μας ή το σύζυγό μας την ώρα που μας λέει κάτι ή να συνειδητοποιούμε ότι δεν ακούσαμε λέξη από όσα μας είπε.

Είναι όπως όταν τα παιδιά μας βλέπουν τηλεόραση ή παίζουν με τα lego και δε μας δίνουν σημασία. Κι εμείς θιγόμαστε ή νευριάζουμε.

Το κάνουμε κι εμείς, όμως, την ώρα που ανεβάζουμε ένα άρθρο στο blog ή ποστάρουμε στο Instagram.

Γράφει ο Dave Crenshaw στο βιβλίο του, χάριν αστεϊσμού, ότι το multitasking είναι «A polite way of telling someone you haven’t heard a word they said.» (Ένας ευγενικός τρόπος να πούμε σε κάποιον ότι δεν ακούσαμε λέξη από όσα είπε.) 😁


Σίγουρα, η ζωή μας, είτε έχουμε παιδιά είτε όχι, μπορεί να είναι υπερβολικά πολυάσχολη. Όσο περισσότερες ευθύνες έχεις, τόσο περισσότερους ρόλους πρέπει να αλλάξεις, τόσο πιο εύκολο είναι να γίνεις αναποτελεσματικός.

Φυσικά, όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη θέση και ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να μην το κάνουμε, είτε στη δουλειά, είτε στην προσωπική μας ζωή.

Υπάρχουν, όμως, μικρά βήματα που μπορούμε να κάνουμε για να μας βοηθήσουν:

1. Πλάνο και συνήθειες

Το έχουμε διαβάσει, το έχουμε ακούσει και πιθανώς να έχουμε ήδη εμπεδώσει ότι το πρόγραμμα είναι βασικό όταν υπάρχουν άπειρες υποχρεώσεις. Ισχύει. Απλά το πρόγραμμα πρέπει να συμπεριλαμβάνει σίγουρα, δηλαδή να καλύπτει, και τις ανάγκες των υπολοίπων.

Οι μαμάδες, για παράδειγμα, που δουλεύουν από το σπίτι, θα πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται τις έκτακτες υποχρεώσεις που παρουσιάζονται, ειδικά αυτές που αφορούν τις βασικές ανάγκες των παιδιών τους (αλλαγή πάνας, φαγητό κλπ).

Όταν προγραμματίζουμε τακτικά και από την αρχή αυτές τις βασικές ανάγκες, αποφεύγουμε πολλές διακοπές στις εργασίες μας.

Επιπλέον, τα παιδιά αρχίζουν να προβλέπουν τη ρουτίνα και δεν χρειάζεται να διακόπτουν κάτι που ξέρουν ότι έρχεται σε λίγα λεπτά ούτως ή άλλως (ανάλογα με την ηλικία τους φυσικά). Προφανώς, και θα υπάρξουν έκτακτες ανάγκες, αλλά εννοείται δεν μπορούμε να τις σταματήσουμε ούτως ή άλλως. 

2. «Εξωτερική» βοήθεια

Το έχω ξαναγράψει όταν αναφέρομαι στις μαμάδες που αγχώνονται και πελαγώνουν μέσα στις εκκρεμότητες. 
Δε χρειάζεται να τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Φωνάζουμε το σύζυγό μας, τους γονείς μας, την αδερφή μας, φίλους μας.

Ωραία ιδέα είναι και το πλάνο να περνάμε ξεχωριστό χρόνο με κάθε μέλος της οικογένειας, ώστε να νιώθουν ότι μπορούν να μας μιλήσουν, να μας αγκαλιάσουν ή οτιδήποτε χρειάζονται συναισθηματικά και πιθανώς να μην έχουν την ανάγκη να μας διακόπτουν άλλες ώρες. 

3. Ορισμένες εκκρεμότητες και δραστηριότητες να γίνονται την ώρα που τα παιδιά κοιμούνται

Ή τελοσπάντων όταν το σπίτι ηρεμεί. Πολλές μητέρες που χρειάζονται χρόνο για τον εαυτό τους, ξυπνούν πολύ νωρίς το πρωί ή κοιμούνται πιο αργά το βράδυ, για να περάσουν αυτόν τον πολύτιμο χρόνο.

4. Παίρνουμε απόφαση τις διακοπές

Δε χρειάζεται να γκρινιάζουμε. Παίρνουμε απόφαση ότι θα μας διακόψουν. Δεν ήρθε δα και το τέλος του κόσμου, ειδικά αν έχεις παιδιά. Αν δε γίνεται να τις προβλέψουμε με πλάνο και προγραμματισμό, παίρνουμε απόφαση ότι αυτές τις στιγμές τις αφιερώνουμε στα παιδιά ή το σπίτι ή οτιδήποτε άλλο είναι αυτό που προκύπτει τελοσπάντων.

Αυτό ήταν, δεν έχω άλλες ιδέες.

Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις σκέψεις, τις στρατηγικές και τις ιδέες σας για να αποφύγουμε το αντιπαραγωγικό multitasking, ώστε να εκπληρώνονται και οι υποχρεώσεις μας και να απολαμβάνουμε την οικογένειά μας και τον προσωπικό μας χρόνο.

Εσύ που τρέχεις και δε φτάνεις, τι σκέφτεσαι για το multitasking; 

Τα λέμε, Βάσω

* ΥΓ.  Και επιπλέον τροφή για σκέψη: Οι έρευνες έχουν επίσης αποκαλύψει ότι το multitasking εμποδίζει τη μάθηση. Το 2011, οι ερευνητές Reynol Junco και Shelia R. Cotton δημοσίευσαν μία έρευνα για τις συνέπειες του multitasking στην ακαδημαϊκή απόδοση. Διαπίστωσαν ότι, κατά μέσο όρο, οι φοιτητές που χρησιμοποιούσαν το Facebook και απαντούσαν σε μηνύματα, ενώ έκαναν τις εργασίες τους, είχαν χαμηλότερο μέσο όρο και βαθμούς, από αυτούς που δεν το έκαναν αυτό. Οι ερευνητές σημείωσαν ότι η ικανότητα του ανθρώπινου νου να προσλαμβάνει περισσότερα ερεθίσματα και να εκτελεί παράλληλα καθήκοντα είναι περιορισμένη. Με δεδομένο ότι η ποιοτική συγκέντρωση και προσοχή είναι απαραίτητη για τη μάθηση, το multitasking εμποδίζει την ικανότητά μας να αποκτούμε και να ερμηνεύουμε τις πληροφορίες αποτελεσματικά. 
Για το λόγο αυτό, αλλά και όλους τους παραπάνω, θα πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά και να τα συμβουλεύουμε, να καταπιάνονται με ένα πράγμα τη φορά, ώστε να εκπαιδεύονται στο να συγκεντρώνονται και να εστιάζουν ώστε να μπορούν να μαθαίνουν σωστά και σε βάθος.

Γιατί παρατάμε τους στόχους που βάζουμε;

Κάθε χρόνο το σκηνικό παρόμοιο… Φέτος θα κάνω αυτό και αυτό, φέτος θα είμαι έτσι κι αλλιώς, φέτος θα είναι μια νέα χρονιά!

Διαβάζω ότι πάνω από το 80% των ανθρώπων δεν καταφέρνουμε να επιτύχουμε τους στόχους μας (τα resolutions μας!) για το νέο έτος.

Ναι, 80%.

Συνήθως είναι η ίδια διαδικασία …

Τον Ιανουάριο, αρχίζουμε να εργαζόμαστε σκληρά για να επιτύχουμε τους στόχους μας.
Παραμένουμε συνεπείς για μερικούς μήνες (ή και εβδομάδες κάποιες φορές).
Στη συνέχεια, όταν προκύπτουν προβλήματα και τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται, σταματάμε.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να είμαστε συνεπείς;

Είναι δύσκολο να είμαστε συνεπείς γιατί τείνουμε να εστιάζουμε στο αποτέλεσμα περισσότερο από τη διαδικασία.
Με άλλα λόγια, είμαστε περισσότερο προσκολλημένοι στα θετικά συναισθήματα των αποτελεσμάτων παρά στον αγώνα του ταξιδιού.
Οι περισσότεροι από εμάς σταματήσαμε κατά τη διάρκεια του «αγώνα» πριν μπορέσουμε να ζήσουμε τα οφέλη της παραμονής σε αυτό το ταξίδι, σε αυτή τη διαδικασία.
Μιλώντας τόσα χρόνια με φίλους και γνωστούς που δεν κατάφεραν να είναι συνεπείς στις αποφάσεις τους, ωστόσο, παρατηρώ ένα παρόμοιο μοτίβο: όλοι έχουν κάτι κοινό-δεν ήταν εξαρχής δικός τους ο στόχος. Ήταν κάποιος άλλος αυτός που τους ξεσήκωσε.

Αποφάσισαν να βάλουν νέους στόχους γιατί κάποιος τους είπε ότι πρέπει να το παλέψουν:

Ξεκίνησαν τρέξιμο γιατί τους είπαν ότι έτσι θα δουν διαφορά στο σώμα τους.

Ξεκίνησαν διατροφή γιατί τους είπαν ότι πρέπει να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους.

Έψαξαν νέα δουλειά γιατί κάποιος τους είπε ότι δεν είναι αυτή δουλειά για σένα.

Έθεσαν, δηλαδή, τους στόχους τους με βάση αυτό που σκέφτεται η κοινωνία, οι φίλοι τους, ακόμη και τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Όχι βάσει αυτού που πραγματικά ήθελαν, που είχαν συνειδητοποιήσει ότι ήθελαν πραγματικά…

Μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία γιατί ήθελαν την επικύρωση και την έγκριση των γύρω τους.

Και τι έγινε μετά; Έκαναν πίσω.

Παράτησαν τους στόχους τους, ένιωσαν ότι απέτυχαν και απογοήτευσαν και όσους ήθελαν να ευχαριστήσουν αρχικά.

Δεν ήταν, όμως, δικό τους λάθος.

Έλειπε από την αρχή το πάθος που χρειάζονταν για να πετύχουν. Αυτή η εσωτερική ώθηση για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις και τα προβλήματα που θα προκύψουν.

Χωρίς το πάθος, απλά δεν μπορούμε να συνεχίσουμε.

Όσοι περνάτε το ίδιο, ίσως αναρωτιέστε τώρα…  Ποια είναι η λύση σε αυτό;

Τι μπορούμε να κάνουμε για να είμαστε παθιασμένοι με τους στόχους μας φέτος;

Είναι πολύ απλό.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις για τον εαυτό μας και κανείς άλλος.
Σε τελική ανάλυση, η ζωή είναι πολύ μικρή.
Ας μην την ξοδεύουμε προσπαθώντας να πετύχουμε αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εμάς.

Αν θέλουμε να θέσουμε έναν στόχο πραγματικά απροσδόκητο, απλώς ας προχωρήσουμε.

Θέλουμε να αλλάξουμε το σώμα μας; Εμείς θα το αποφασίσουμε.

Θέλουμε να αλλάξουμε καριέρα και να κάνουμε κάτι διαφορετικό με τη ζωή μας; Ας το κάνουμε, λοιπόν.

Θέλουμε να μάθουμε άπταιστα Ισπανικά και να ταξιδέψουμε στη Λατινική Αμερική; Ας καταβάλλουμε όλες τις προσπάθειές μας για να συμβεί αυτό.

Όταν το κάνουμε αυτό, θα δούμε τη ζωή μας να αλλάζει.

Θα έχουμε κίνητρα κάθε μέρα για να πετύχουμε τα όνειρά μας και να εργαστούμε σκληρά για να επιτύχουμε τους στόχους μας.

Η επιθυμία να συνεχίσουμε το πάθος μας, θα μας δώσει τη δύναμη να περάσουμε τους δύσκολους καιρούς και να πετύχουμε.

Θα εργαζόμαστε, θα παλεύουμε για κάτι που πραγματικά θέλουμε.
Εμείς. Όχι τα αγαπημένα μας πρόσωπα, όχι οι δάσκαλοί μας, όχι οι φίλοι μας. Εμείς.
Και αυτό θα κάνει τη διαφορά.

Ας σκεφτούμε τι στόχους θέσαμε για το νέο έτος. Αν δεν είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε, ας ορίσουμε καινούριους. Για να παλέψουμε πραγματικά να τους πετύχουμε.

Πώς μπορούμε να γίνουμε πιο συνεπείς και να διατηρήσουμε το κίνητρό μας;

Ένας εξαιρετικός τρόπος για να εργαζόμαστε με συνέπεια και σκληρά για την επίλυσή τους είναι να τους βλέπουμε καθημερινά.

Να τους γράψουμε και να τους αναρτήσουμε στο γραφείο μας ή να τους καταγράψουμε στο ημερολόγιό μας.

Να είμαστε εστιασμένοι σε αυτό που έχει σημασία ΓΙΑ ΕΜΑΣ.

Να δεσμευτούμε στη διαδικασία που έχουμε προσδιορίσει για την επίτευξη των στόχων μας, ανεξάρτητα από το πώς αισθανόμαστε οποιαδήποτε δεδομένη ημέρα.

Να ξεκινήσουμε με μικρότερους στόχους, όπως ξύπνημα 5-10 λεπτά νωρίτερα κάθε μέρα και δέσμευση να σηκωθούμε από το κρεβάτι, ανεξάρτητα από το πώς αισθανόμαστε.

Να κατανοήσουμε ότι η πορεία προς τους στόχους μας δεν είναι ευθεία.

Να προβλέψουμε αυτό που ο Seth Godin  αποκαλεί «The Dip«, δηλαδή τις αποτυχίες, την έλλειψη κινήτρων, απρόβλεπτες προκλήσεις που θα παρουσιαστούν και να αποφασίσουμε εκ των προτέρων τι θα κάνουμε όταν εμφανιστεί το Dip.

Αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς, να αποφασίσουμε να επιμείνουμε στην πτώση (παρά την πτώση!). Πώς το κάνουμε αυτό; Απλά το κάνουμε!

Να βρούμε χαρά στη διαδικασία.

Να είμαστε έτοιμοι να επιμείνουμε στις προσπάθειές μας.

Να είμαστε παρόντες, να περιμένουμε δυσκολίες, αλλά να κάνουμε τη δουλειά (get the job done!!).

Να πάμε την υγεία μας, τις σχέσεις μας, την καριέρα μας, τη ζωή μας στο επόμενο επίπεδο.

Αλλά και να απολαύσουμε τη βόλτα μας σε αυτή τη διαδρομή!!

Εάν θεωρήσατε χρήσιμη αυτήν την ανάρτηση, μη διστάσετε να τη μοιραστείτε! Είναι αποδεδειγμένο γεγονός ότι η γενναιοδωρία σάς κάνει πιο ευτυχισμένο άτομο!! 🙂

Slow living: 12 + 1 τρόποι για να ζήσουμε με το δικό μας ρυθμό

Στην προηγούμενη καραντίνα άρχισα να ψάχνω για το slow living. Το slow living δεν είναι να τα κάνουμε όλα πιο αργά ή να τεμπελιάσουμε.

Είναι ο τρόπος να ζήσουμε τη ζωή μας με το δικό μας ρυθμό.

Είναι το να τα κάνουμε όλα στη σωστή ταχύτητα και ρυθμό.

Να μη βιαζόμαστε.

Το να ζούμε slowly δεν είναι να χάνουμε χρόνο πηγαίνοντας αργά- είναι να κερδίζουμε χρόνο κάνοντας όσα είναι τα πιο σημαντικά για σένα.

«…ξεκινάς να ασχολείσαι πιο ουσιαστικά με οτιδήποτε κάνεις. Αναγκάζεσαι, επίσης, να αντιμετωπίσεις ό, τι γίνεται μέσα σου – που είναι ένας από τους λόγους που πιστεύω μας δυσκολεύει να ρίξουμε τους ρυθμούς.

Η ταχύτητα γίνεται μια μορφή άρνησης. Είναι ένας τρόπος να ξεφύγουμε από εκείνα τα πιο βαθιά, περίπλοκα προβλήματα. Αντί να εστιάζουμε σε ζητήματα όπως ποιος είμαι, ποιος ο ρόλος μου εδώ, όλα γίνονται μια επιπόλαια to-do λίστα». — Carl Honoré

Ο Carl Honoré, Καναδός δημοσιογράφος και συγγραφέας του In Praise of Slowness: Challenging the Cult of Speed εξετάζει την» ανάγκη» μας να βιαζόμαστε και καταγράφει μια παγκόσμια τάση «να πατήσουμε φρένο».

Το κεντρικό δόγμα της αργής φιλοσοφίας αφιερώνει χρόνο για να κάνει τα πράγματα σωστά, και έτσι να τα απολαύσει περισσότερο.

Η ανάγκη για το δικό μας Slow living

Δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα, αλλά πιστεύω είμαστε σε καλό δρόμο.

Το βασικό μας βήμα είναι ότι έχουμε συνειδητοποιήσει τον καταιγισμό πληροφοριών που δεχόμαστε, τη δυσκολία να διαχειριστούμε όλα αυτά τα» εισερχόμενα» – κυριολεκτικά και μεταφορικά:

– η ανατροφή των παιδιών

– οι πρακτικές ανάγκες των παιδιών

– η δουλειά

– οι εκκρεμότητες στο σπίτι

– οι εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών

– η ανάγκη να μείνουμε κοντά με τον άνθρωπό μας

– οι φίλοι μας, να σταθούμε δίπλα τους

– οι γονείς μας

– η ευρύτερη οικογένειά μας

– οι «τυπικές» σχέσεις και κοινωνικές υποχρεώσεις

– τα social media

– όλα τα εισερχόμενα μηνύματα και emails που δεχόμαστε καθημερινά

Η λίστα είναι ατελείωτη.

Γιατί, όμως, να στραφούμε στο slow living;

Το slow living είναι μια επιλογή τρόπου ζωής. Eίναι ένας τρόπος ζωής που δίνει έμφαση σε πιο αργές προσεγγίσεις σε πτυχές της καθημερινής ζωής.

Οι άνθρωποι κάθε μέρα ζουν συνεχώς με γρήγορο ρυθμό που τους κάνει να νιώθουν ότι η ζωή τους είναι χαοτική – αλλά με το slow living καταλήγουν να κάνουν ένα βήμα πίσω και να αρχίσουν να απολαμβάνουν τη ζωή έχοντας επίγνωση της αισθητικής αφθονίας, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται η υιοθέτηση ορισμένων τεχνολογιών όπως τα κινητά τηλέφωνα και το Διαδίκτυο». (Wikipedia Slow living).

Το slow living είναι μια φιλοσοφία ζωής, μια κατάσταση σκέψης και ύπαρξης, μια μεθοδική διαδικασία στην καθημερινή ζωή:

– Απολαμβάνουμε τα λεπτά αντί να τα μετράμε

– Είμαστε σταθεροί και συνεπείς

– Βλέπουμε τη ζωή μας και τον κόσμο γύρω μας μακροπρόθεσμα

– Κάνουμε τα πάντα όσο καλύτερα γίνεται αντί για όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Έχουμε ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ της κάθε μας κίνησης

– Ζούμε όσο το δυνατόν πιο φυσικά, πιο σκόπιμα, πιο βαθιά

– Βρίσκουμε την ισορροπία μας, την ευκολία μας και μειώνουμε το άγχος μας

– Συνδεόμαστε καλύτερα και πιο ουσιαστικά με τον εαυτό μας, τους γύρω μας και τον κόσμο

– Δεν αντιμετωπίζουμε τα πάντα στη ζωή ως «μίας χρήσης»

– Καταπολεμούμε την τρέχουσα κατάσταση «είμαι συνεχώς απασχολημένος» και «δεν έχω καθόλου χρόνο»

– Δε σημαίνει ότι χάνουμε χρόνο πηγαίνοντας αργά, αλλά αποκτούμε χρόνου κάνοντας τα πράγματα που είναι πιο σημαντικά για εμάς

– Εξαλείφουμε τα μη απαραίτητα από τη ζωή μας, αφού σκοπός είναι να ελευθερώσουμε χρόνο

– Η τεχνολογία γίνεται εργαλείο μας και όχι βασική μας προτεραιότητα

Πώς να το εφαρμόσουμε στη ζωή μας;

«Είμαι πολύ απασχολημένος» και «δεν προλαβαίνω με τίποτα» είναι οι βασικές προεπιλογές σήμερα, το default μας.

Αυτό σημαίνει ότι ειρωνικά θεωρείται πιο δύσκολο να ζεις αργά και με λιγότερα. Όμως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν από πρώτο χέρι ότι περισσότερα δεν ισούνται καλύτερα.

Εάν διαβάσατε μέχρι εδώ, ίσως έχετε αρχίσει να ρωτάτε «γιατί» σε πολλά πράγματα στη ζωή σας. Και, θέλετε να αρχίσετε να κάνετε κάτι γι ‘αυτό. Ας είναι αυτή η ανάρτηση που θα μας βοηθήσει να εφαρμόσουμε και να εξασκηθούμε στη νέα «slow» πραγματικότητα.

Αντί να απολαμβάνουμε μόνο στιγμές της ημέρας μας, δεν θα ήταν καλύτερο να τις απολαύσουμε όλες;

Αντί για μια πολυάσχολη ζωή, δεν θα προτιμούσαμε να έχουμε μια πλήρη ζωή;

Όπως είπε η Annie Dillard, «Το πώς περνάμε τις μέρες μας είναι, φυσικά, πώς περνάμε τη ζωή μας». Αυτή τη φράση την είχα στο φελλοπίνακα στο φοιτητικό μου δωμάτιο…

Όταν επιβραδύνουμε, αρχίζουμε να ασχολούμαστε πιο βαθιά με ό, τι κι αν κάνουμε. Δεν τα βλέπουμε τα πράγματα επιφανειακά.

Είμαστε, όμως, αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας – αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύω ότι είναι τόσο δύσκολο να επιβραδύνουμε.

# 1

Κατανοούμε ότι το «είμαι απασχολημένος» είναι μια επιλογή. Η αλλαγή είναι στο χέρι μας.

# 2

Ορίζουμε το τι είναι πιο σημαντικό για εμάς (τα βασικά): ποιος ο ρόλος μας, τι πραγματικά θέλουμε.

# 3

Λέμε «όχι» σε οτιδήποτε άλλο (τα μη απαραίτητα) (και έτσι ξεκινάμε να λέμε περισσότερα «ναι» στα πράγματα που μας ενδιαφέρουν περισσότερο. (Ρίξτε μια ματιά στο βιβλίο Essentialism: The Disciplined Pursuit of Less του Greg McKeown)

«Κάθε φορά που αποτυγχάνετε να πείτε όχι σε ένα μη απαραίτητο, πραγματικά λέτε ναι από προεπιλογή.» Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε κάθε πτυχή της ζωής μας για να πάμε αργά, αλλά η εξάλειψη των δραστηριοτήτων που δε μας ενδιαφέρουν είναι ένα καλό μέρος για να ξεκινήσουμε.

Όλοι καταλήγουμε σε εκδηλώσεις ή συμμετέχουμε σε δραστηριότητες στις οποίες δε θέλουμε πραγματικά να συμμετέχουμε μέσα από κάποια αίσθηση υποχρέωσης. Ας αφιερώσουμε χρόνο σε όσα αγαπάμε.

# 4

Ξεκινάμε αργά, με μικρά βήματα. Δε γίνεται να τα κάνουμε όλα, πόσο μάλλον όλα με τη μία.

Ο Leo Babauta, συγγραφέας του Zen Habits, γράφει: «Είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, συχνά χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει: ένα αίσθημα έλλειψης χρόνου. Το ξέρουμε καλά: το αίσθημα ότι έχεις πολλά να κάνεις και δεν έχει αρκετό χρόνο για να τα κάνεις όλα. Αυτό ισχύει όχι μόνο για την εργασία – όπου έχουμε πάρα πολλά έργα, συναντήσεις, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κλήσεις, αιτήματα, μηνύματα – αλλά και για την προσωπική μας ζωή. Θέλουμε να γυμναζόμαστε, να τρώμε καλά, να κάνουμε διαλογισμό, να μαθαίνουμε κάτι νέο, να ταξιδεύουμε, να βγαίνουμε με φίλους, να ξοδεύουμε χρόνο στη μοναξιά, να κάνουμε πεζοπορίες, να διαβάζουμε ένα εκατομμύριο βιβλία, να φροντίζουμε τα οικονομικά και τα καθήκοντα, να παρακολουθούμε podcasts και νέα και ενδιαφέροντα διαδικτυακό περιεχόμενο και τα αγαπημένα μας πρόσωπα στα κοινωνικά δίκτυα και συναρπαστικά άτομα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ βρίσκουμε χώρο για στοχασμό και ησυχία. Μπαααα.»

# 5

Εξασκούμαστε στο να είμαστε παρόντες (ακόμα και καθημερινά), στην ενσυναίσθηση: «Κάνε ό, τι κάνεις ενώ το κάνεις.» Αυτό σημαίνει ότι όταν βουρτσίζουμε τα δόντια μας, απλώς βουρτσίζουμε τα δόντια μας. Όταν πλένουμε τα χέρια μας, να νιώσουμε το νερό να ρέει πάνω τους. Αυτή η πρακτική μπορεί ακόμη και να φέρει χαρά σε δουλειές όπως το να πλένουμε και να σκουπίζουμε το σπίτι (βρε λες;;;)

# 6

Δημιουργούμε χώρο και περιθώριο στην ημέρα μας (και συνεπώς, στη ζωή μας).

Συχνά προσπαθούμε να γεμίσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας με περισσότερα πράγματα από αυτά που μπορούμε ή και πρέπει να κάνουμε. Κι ακόμα κι αν ελευθερώσουμε χρόνο στη ζωή μας, ας μη βιαστούμε να τον γεμίσουμε. Αφήστε τον ελεύθερο χρόνο σας ως ελεύθερο χρόνο. Και υπάρχει πραγματική επιστήμη πίσω από αυτά τα διαλείμματα!

# 7

Ας υιοθετήσουμε μια δίαιτα αργής ενημέρωσης, μια ψηφιακή αποτοξίνωση. Οι βασικές μας ανάγκες δεν αλλάζουν. Είναι ανθρώπινες και όχι τεχνολογικές. Ας απαλλαγούμε, αρχικά, από εφαρμογές που σπάνια χρησιμοποιούμε ή που απλά «κλέβουν» το χρόνο μας. Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία με πιο προσεκτικό τρόπο, κάνοντάς τη δικό μας εργαλείο και όχι το αντίστροφο.

# 8

Να δεσμευτούμε να βάλουμε τη ζωή μας πάνω από τη δουλειά μας.

Σίγουρα αυτό είναι εύκολο να το πούμε, αλλά δύσκολο να το κάνουμε πράξη. Είναι κι αυτό μια επιλογή όμως. Δική μας.

# 9

Να βγούμε βόλτα στη φύση.

Ο χρόνος που περνάμε έξω στη φύση έχει πλούσια οφέλη για την υγεία μας. Κάνοντας μια βόλτα, μας βοηθά να ρίξουμε τους ρυθμούς μας και να συνδεθούμε ξανά με τον φυσικό κόσμο. Ας παρατηρήσουμε τα μικρά πράγματα και να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο να εκτιμήσουμε τη φυσική ομορφιά γύρω μας.

# 10

Να απλοποιήσουμε και να τακτοποιήσουμε το χώρο μας.

Ο πολυάσχολος τρόπος ζωής συχνά ισούται με γεμάτα σπίτια, οπότε γιατί να μην εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να απλοποιήσουμε τον χώρο που ζούμε; Αναδιοργανώνουμε το χώρο μας έτσι ώστε να ταιριάζει με πιο αργό ρυθμό ζωής και να δώσουμε όλα αυτά τα πράγματα που δε χρησιμοποιούμε και τα οποία δε μας κάνουν ευτυχισμένους.

# 11

Να φάμε προσεκτικά.

Όταν τρώμε, να είμαστε προσεκτικοί στο γεύμα και να εστιάζουμε στο γεύμα και στα άτομα που έχουμε μαζί μας. Να απομακρύνουμε τυχόν περισπασμούς από το τραπέζι και να εστιάσουμε εξ ολοκλήρου στις φυσικές αισθήσεις του γεύματος. Είμαστε όλοι ένοχοι ότι τρώμε χωρίς σκέψη, αλλά η επιβράδυνση μπορεί να βελτιώσει την υγεία μας καθώς είμαστε καλύτερα σε θέση να πάρα τηρήσουμε πότε χορταίνουμε και πρέπει να σταματήσουμε.

# 12

Να διασκεδάσουμε. Ας μειώσουμε τις ώρες (και τις μέρες) που βλέπουμε Netflix και να επιλέξουμε μια διαφορετική ψυχαγωγία: ένα επιτραπέζιο, ένα καλό βιβλίο, κάτι νέο που θα ξεκινήσουμε (ζωγραφική, παζλ, πλέξιμο, ζαχαροπλαστική).

# 13

Ας πάρουμε αφορμή από αυτή την ανάρτηση και να κάνουμε μια μικρή δοκιμή να εμπνευστούμε από το slow living.

Να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με τον σωστό τρόπο: να περάσουμε λίγα λεπτά στην αρχή της ημέρας μας ακριβώς όπως θα θέλαμε. Να διαβάσουμε λίγες σελίδες ενός βιβλίου αργά και με συγκέντρωση, ίσως να γράψουμε και κάποιες σκέψεις σε ένα ημερολόγιο ή απλά να καθίσουμε ήσυχα με το πρώτο μας φλιτζάνι καφέ. Να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας και να ρυθμίσουμε το ρυθμό μας για το υπόλοιπο της ημέρας.

Ίσως αυτήν την περίοδο να μας δίνεται αυτή η ευκαιρία να ζήσουμε απλά, να ρίξουμε ρυθμούς. Να κάνουμε ένα reset στην καθημερινότητά μας και να τα πάρουμε όλα σιγά σιγά, βήμα βήμα να «τα φέρουμε στα μέτρα μας».

ΥΓ. Πώς ξεκίνησαν όλα

Η» αργή ζωή», το» ζήσε βραδέως» είναι ένας τρόπος ζωής που δίνει έμφαση σε πιο αργές προσεγγίσεις σε πτυχές της καθημερινής ζωής.

Ξεκίνησε στην Ιταλία με το αργό κίνημα (Slow Movement) των τροφίμων, το οποίο δίνει έμφαση στις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής τροφίμων ως απάντηση στην εμφάνιση γρήγορου φαγητού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990.

S για το Sustainable: Βιώσιμος

L για το Local: Τοπικός

O για το Organic: Οργανικός

W για το Whole: Ολικός

Το 1999, ο Geir Berthelsen δημιούργησε ένα «think tank» που ονομάζεται The World Institute of Slowness. Ο ίδιος πιστεύει ότι «η καλύτερη σκέψη έρχεται συχνά από μια βόλτα στην «αργή λωρίδα».

«Η βραδύτητα είναι η ξεχασμένη διάσταση στο χρόνο. Σε αντίθεση με το χρονολογικό χρόνο, το εδώ και τώρα, ο χρόνος που λειτουργεί για εσάς είναι εξαιρετικός χρόνος. Γιατί, λοιπόν, να είσαι γρήγορος όταν μπορείς να είσαι αργός; Η βραδύτητα αφορά, επίσης, την ισορροπία, οπότε αν πρέπει να βιαστείτε, τότε βιαστείτε αργά».

Ο θυμός στο Internet. Γιατί υπάρχουν αυτοί που μας μιλάνε άσχημα;

Για άλλο θέμα ήθελα να γράψω σήμερα, αλλά είναι μεγάλη η έμπνευση και πολλά τα ερεθίσματα. Γράφω, λοιπόν, αυτό το άρθρο με αφορμή σχόλιο που έλαβα στο instagram. 
Γενικά, δε θέλω να επηρεάζομαι από αρνητικά σχόλια, πόσο μάλλον από ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν, δεν έχουμε μιλήσει ποτέ, δεν ξέρω καν το πρόσωπό τους. 
Και η αλήθεια είναι ότι σπάνια θα μου γράψει κάποιος κάτι αρνητικό και γενικά το ξεπερνάω σχετικά εύκολα.
Ανέβασα μια ανάρτηση για το σχολείο και το ότι θα στείλω τα παιδιά μου κανονικά, αλλά δεν συμφωνώ με το άνοιγμα των σχολείων. Έγιναν όμορφες και εποικοδομητικές αλλά και αστείες συζητήσεις με πολλές μαμάδες και όχι μόνο. 

Ήρθε, όμως, κι ένα σχόλιο από μαμά που μου έλεγε: «Αφού δε συμφωνείτε με το άνοιγμα κρατήστε σπίτι,να τα στείλουμε εμείς που συμφωνούμε. Και σταματήστε να βλέπετε τηλεόραση.»
Με αυτό το σχόλιο μπήκα στο «εδώλιο» και θεώρησα ότι κατηγορούμαι για κάποιο λόγο. Ότι η συγκεκριμένη μαμά θεωρεί ότι βλέπω τηλεόραση και επηρεάζομαι, ότι δεν ξέρω να διακρίνω την είδηση από τα fake news ίσως, ότι δεν έχω την κατάλληλη παιδεία να ενημερωθώ ολοκληρωμένα. Ο τόνος της μου φάνηκε επιθετικός, σαν να βγάζει ένα θυμό απέναντί μου χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε μισή συζήτηση μεταξύ μας, χωρίς να τη γνωρίζω καθόλου.

Αυτό που γυρίζει στο μυαλό μου δεν είναι γιατί κάποιος δεν αναγνωρίζει την αξία μου ή δεν εκτιμά την προσωπικότητά μου. Είναι η απορία που νιώθω… Η απορία γιατί κάποιος να κρίνει έτσι εύκολα, ελαφρά τη καρδία. Γιατί αυτό το «έργο» το έχω ξαναδεί online και με πολύ άσχημο τρόπο.

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δε γνωρίζεις; 

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ; 

Πώς μπορείς να έχεις άποψη για τη ζωή του άλλου; 

Πώς μπορείς να ξέρεις τι κρύβεται στην ψυχή και σκέψη του άλλου; Ακόμα και του διπλανού σου; 

Και ας υποθέσουμε ότι μπορείς, γιατί πρέπει να απαντάς με θυμό; 

Διαπιστώνω καθημερινά ότι σε πάρα πολλά άτομα είναι εύκολο να επιτίθενται στο Διαδίκτυο και να μιλάνε άσχημα.

Οι «επικριτές» μπορούν να «γράφουν τα δικά τους» εναντίον άλλων σε απόσταση «ασφαλή» για αυτούς, χωρίς να χρειάζεται να δουν πώς τους κάνουν να νιώσουν.  

Μπορούν να πουν πράγματα σε μια στιγμή που δεν θα το έλεγαν ποτέ προσωπικά ή δημόσια.  Ειδικά με τα social media είναι απλό να κάνει κάποιος retweet ή να ανεβάζει ένα παρενοχλητικό tweet χωρίς να σκεφτεί πως ενεργοποιεί ειδοποιήσεις που επηρεάζουν ένα πραγματικό άτομο! 

Ο μεγάλος θυμός

Είναι ενστικτώδες να θέλουμε να αντιδράσουμε αμυντικά στην εχθρότητα, αλλά όσο πιο γρήγορα αποπροσωποποιήσουμε την κριτική, τόσο πιο εύκολο θα είναι να κατανοήσουμε την απάντηση. Ο θυμός των ανθρώπων έχει να κάνει πολύ περισσότερο με τις δικές τους ιστορίες τους πάρα με τη δική μας.
Η οργή στους άλλους μπορεί ίσως να σημαίνει ότι γράφουμε για δύσκολα/αμφιλεγόμενα θέματα με τρόπο που πιθανώς και να προκαλεί. Ίσως πάλι απλά να είναι η εύκολη λύση όταν δεν υπάρχει διάθεση για συζήτηση ή όταν δεν υπάρχει βάσιμη επιχειρηματολογία. 

Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να «ανοίξουμε πυρ» κατά των ατόμων αυτών ή να τα κάνουμε block ή κάτι τέτοιο. Καλό είναι να ακούγονται όλες οι απόψεις, αρκεί φυσικά να είναι καλοπροαίρετες. Η άλλη πλευρά να είναι ανοιχτή σε συζήτηση. Όπως έγραψα πρόσφατα και στο etoliko.gr, «να έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό, να δούμε και την άλλη οπτική. Να είμαστε νηφάλιοι στην αντίθετη άποψη«. Είναι ο μόνος τρόπος να «βγει κάτι» από οποιαδήποτε συζήτηση. Αλλιώς απλά θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας το θυμό μας και δεν ξέρουμε πώς. 

Πρέπει να απαντάμε;

Μάλλον πρέπει, αλλά όχι αμέσως και μόνο εάν έχουμε καλές προθέσεις.

Θα πρέπει να απαντήσουμε εάν θέλουμε να διορθώσουμε τα βασικά γεγονότα ή να ανεβάσουμε το επίπεδο της συνομιλίας και όχι να «την πούμε» στον άλλον. 

Δεν πρέπει να απαντήσουμε για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ή να πείσουμε τους άλλους ότι κάνουν λάθος. Δε θα τα καταφέρουμε.

Πώς απαντάμε; 

Να μείνουμε θετικοί και μην παίρνουμε μέρος σε προσωπικές επιθέσεις. Δε χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε τον χαρακτήρα μας, αλλά να δείξουμε ποιοι είμαστε μέσω του προβληματισμό μας, της ειλικρίνειάς μας και του τόνου της απόκρισής μας. Κι αν έχουμε κάνει λάθη, να τα αναγνωρίσουμε. 

Εγώ θα γράφω και μη σε νοιάζει

 Ίσως τα παραπάνω ισχύουν αν αξίζει τον κόπο να ανοίξει μια κουβέντα που θα φτάσει σε μια λύση ή απλά σε μια καλή σχέση. Κάποιες φορές, όμως, απλά δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. 

Η φιλοσοφία της γιόγκα διδάσκει ότι, ενώ έχουμε το δικαίωμα να αναλάβουμε δράση, δεν έχουμε δικαίωμα στα αποτελέσματα. 
Μπορούμε να δίνουμε το μυαλό μας και την καρδιά μας και την ψυχή μας να καταθέτουμε τον εαυτό μας. Πρέπει, όμως, να «αποσυνδεθούμε» από τον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιποι άνθρωποι το εκλαμβάνουν. Δεν είμαστε αυτό που σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Ειδικά στα διαδικτυακά στέκια.

Haters gonna hate. 

Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν θυμωμένοι, εχθρικοί και τοξικοί, ανεξάρτητα από το τι λέμε. Ακριβώς όπως επιλέγουμε προσεκτικά τους φίλους και την κοινότητά μας στον πραγματικό κόσμο, ας μην αλληλεπιδρούμε με τέτοιου είδους άτομα στο διαδίκτυο.

Όση προσπάθεια και να κάνουμε να ανταποκριθούμε με θετικό τρόπο, από αυτούς εξαρτάται τελικά να βρουν το δρόμο τους. 
Και εννοείται πως συνεχίζουμε να γράφουμε. Κάτι καλό μπορεί να βγει από όλο αυτό που παλεύουμε να χτίσουμε. 

Πάψε να γκρινιάζεις

Ένα από τα βιβλία που διαβάζω αυτό τον καιρό (που δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο από όλα θέλω να πρωτοδιαβάσω) είναι το Μαθήματα Ευτυχίας της Γκρέτσεν Ρούμπιν (Εκδ. Πατάκη). 

Στο βιβλίο αυτό η Γκρέτσεν Ρούμπιν καταγράφει ανά μήνα τις αλλαγές που έκανε στη ζωή της αναζητώντας την καθημερινή της ευτυχία! 

Στο κεφάλαιο του Φεβρουαρίου με τίτλο «Να θυμάσαι την αγάπη» αναφέρεται μεταξύ άλλων στο γάμο και στο ότι πρέπει να «σταματήσει να γκρινιάζει». 

Όπως, συγκεκριμένα, λέει, κάθε φορά που τη βοηθάει πχ ο άντρας της στις δουλειές του σπιτιού πρέπει να αρχίσει να παρατηρεί και να εκτιμά πιο πολύ τις δουλειές που δεν κάνει η ίδια.

«Ήμουν σίγουρα ένοχη για «ασυναίσθητη υπεραξίωση», το φαινόμενο κατά το οποίο ασυναίσθητα υπερεκτιμούμε τη δική μας συνεισφορά ή τις ικανότητές μας συγκριτικά με άλλα άτομα, (…) το γεγονός ότι όλοι φανταζόμαστε πως ο εαυτός μας βρίσκεται πάνω από το μέσο όρο». 
Εννοείται πως μπήκα στη διαδικασία να ψάξω τι είναι αυτή η «ασυναίσθητη υπεραξίωση» (illusory superiority). 
Η έννοια αυτή σχετίζεται με τον Γκάρρισον Κέιλλορ (Garrison Keillor), Αμερικανό συγγραφέα, αφηγητή, κωμικό και παρουσιαστή ραδιοφώνου και την «απάτη της λίμνης Γούμπιγκον» (lake Wobegon effect). 
Το Lake Wobegon Days είναι ένα μυθιστόρημα του Keillor, το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1985. Με βάση υλικό από την ραδιοφωνική του εκπομπή A Prairie Home Companion, το βιβλίο πέτυχε διεθνείς επιτυχίες με περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίγραφα. Η Lake Wobegon είναι μια φανταστική πόλη όπου όλα τα παιδιά είναι πάνω από το μέσο όρο. 

Το φαινόμενο, λοιπόν, Lake Wobegon είναι μια φυσική ανθρώπινη τάση να υπερεκτιμά τις προσωπικές του ικανότητες και τα επιτεύγματά του σε σχέση με τους άλλους.

Τώρα ίσως μου πείτε «τι είναι αυτά που γράφεις, Βάσω» και «γιατί μας τα λες αυτά». Τα λέω γιατί είναι κάτι που πιστεύω ότι το κάνουμε όλοι. Θεωρούμε ότι «εμείς θα το κάνουμε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Ειδικά σε σχέση με τα ζευγάρια και σε συνέχεια του άρθρου που είχα γράψει πριν λίγο καιρό  για το πόση προσπάθεια πρέπει να κάνουμε για έναν ευτυχισμένο γάμο, συχνά λέμε «άστο, δεν ξέρεις εσύ, άστο δε θα το κάνεις καλά…».

Και δεν είναι λίγες οι φορές που θεωρούμε ότι όλη η προσπάθεια γίνεται πάντα από εμάς: εγώ θήλαζα όλη νύχτα, εγώ μαγείρεψα, εγώ έκανα τόσες δουλειές. Και δεν περνά από το μυαλό μας ότι ο άνθρωπός μας μπορεί να αλλάζει συνέχεια το μωρό, να κάνει τα ψώνια, να πηγαίνει για δουλειά, να έχει αναλάβει το διάβασμα των παιδιών. 

Συνειδητοποιούμε περισσότερο το τι κάνουμε εμείς πάρα το τι κάνουν οι άλλοι. 

Η ασυναίσθητη υπεραξίωση είναι μία από τις πολλές θετικές ψευδαισθήσεις, που σχετίζονται με τον εαυτό, που είναι εμφανείς στη μελέτη της νοημοσύνης. (Ο όρος ψευδαίσθηση ανωτερότητας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους ερευνητές Van Yperen και Buunk, το 1991. Η συντριπτική πλειοψηφία της βιβλιογραφίας για την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας προέρχεται από μελέτες για συμμετέχοντες στις Ηνωμένες Πολιτείες.)

Γιατί γράφω γι’ αυτό

Γράφω αυτό το άρθρο σήμερα για να μοιραστώ κάτι νέο που έμαθα και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον σε σχέση με τη σχέση του ζευγαριού.

Αλλά το γράφω και για να πάψεις να γκρινιάζεις.

Δεν είσαι μόνος σου και δε χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος σου. Ακόμα κι αν οι άλλοι δεν το κάνουν «τόσο καλά όσο εσύ».