Όλες οι δημοσιεύσεις από Vasso RunnerMomGr

This is Vasso, the #RunnerMomof3 #Proud to be a #momof3 super kids Married to the one and only ❤️ #Runner and #MarathonFinisher 🐢 Mom blogger Full time working #SuperMom https://www.runnermom.gr

Κάνουν δουλειά οι #fitnesschallenges;

Κατά διαστήματα έχω ανεβάσει #challenges που κάνω και οι οποίες είναι είτε σχετικές με γυμναστική, είτε σχετικές με φαγητό, με υγιεινές συνήθειες, είτε σχετικές με ψυχολογία, είτε ακόμα και με οργάνωση σπιτιού, πώς θα γίνει πιο παραγωγικός, μικρές αλλαγές για μια καλύτερη ζωή κλπ. Κάνουν δουλειά, όμως;

Οι μηνιαίες (και όχι μόνο) προκλήσεις συχνά υπόσχονται αδιαμφισβήτητα αποτελέσματα, μια πορεία προς μια νέα πιο υγιεινή ζωή, με νέες συνήθειες. Η πρόκληση από μόνη της, φυσικά, δεν μπορεί να εγγυηθεί σούπερ κοιλιακούς, τεράστιες αλλαγές στο σώμα, μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου κλπ.  

Το ενδιαφέρον με τις προκλήσεις αυτές, όμως, είναι ότι φαίνονται εύκολες στην υλοποίηση, αφού είναι επιγραμματικές. Βλέποντας απλά μια λίστα, ας είναι και 100 ημερών ή βημάτων, το παίρνεις πιο εύκολα απόφαση να το ξεκινήσεις, αλλά και να το ακολουθήσεις. Κι αυτό είναι τελικά το καλό που προσφέρουν: η διαδικασία να ακολουθείς μια «αλλαγή», μια νέα συνήθεια καθημερινά για ένα διάστημα μπορεί να σε βοηθήσει πάρα πολύ -σε εκπαιδεύει με κάποιον τρόπο- να αναπτύξεις νέες συνήθειες, να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες με την πρόκληση.

Το να αποκτάς νέες υγιεινές συνήθειες -ή να σταματάς κακές συνήθειες- περιλαμβάνει πολλά βήματα, με πρώτο και σημαντικότερο την απόφαση να αλλάξεις, να ενστερνιστείς τη νέα συμπεριφορά και να την επαναλαμβάνεις συχνά.

Σίγουρα η διαδικασία αυτή παίρνει χρόνο. Μια 30ήμερη πρόκληση μπορεί να σε βοηθήσει στο ξεκίνημά σου, αλλά για να έχει διάρκεια η αλλαγή δεν είναι αρκετή. Έρευνες αναφέρουν ότι για να «μείνει» μια αλλαγή στη συμπεριφορά μας, στις συνήθειές μας, χρειάζονται σίγουρα 66 ημέρες.

Ειδικά για τις προκλήσεις άσκησης και διατροφής είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να «εξερευνήσεις» πώς δουλεύει το σώμα σου, πώς νιώθει με κάθε αλλαγή. Αντί να ξεκινήσεις με στόχο βάρους, βάζεις ένα στόχο-ντετέκτιβ, όπως λέγεται, και πραγματικά μαθαίνεις τι σε κάνει να έχεις μεγαλύτερη ενέργεια, τι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, τι σε βελτιώνει.

Μια πρόκληση 30 ημερών (30day challenge) μπορεί να είναι ένα καλό, ουσιαστικό βήμα προς την επιτυχία, αν συνεχίσεις με κάποιο στοιχειώδες πλάνο και μετά το πέρας της πρόκλησης. Οι ασκήσεις για όλο το σώμα (full body workouts) είναι η καλύτερη επιλογή για να ενισχύσεις το μεταβολισμό σου, το οποίο με τη σειρά του θα οδηγήσει σε τόνωση, βελτίωση της υγείας σου και απώλεια βάρους.

Extra tip: Χρησιμοποίησε «μηχανισμούς» στήριξης. Η ανάρτηση στα social media και η διάδραση με άλλους που είτε ακολουθούν την πρόκληση είτε και όχι, η συζήτηση με φίλους και γνωστούς, βοηθούν στο να μείνουμε συνεπείς. Για προκλήσεις άσκησης και διατροφής, το ίδιο ισχύει και με τις εφαρμογές που κυκλοφορούν όπως τα MyFitnessPal, FitBit, Yazio, Habitify, Todoist klp.

Περιμένω με χαρά τα σχόλιά σας.

Βάσω

37 κεράκια – 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια

1. Να είμαι καλοπροαίρετη και να μην κρίνω τους άλλους. Ποτέ δεν ξέρεις τι περνά ο άλλος και γιατί κάνει ό,τι κάνει.

2. Να λέω αυτό που νιώθω. Είμαι πολύ μεγάλη για να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου αλλά και να κάνω χατήρια που δε θέλω. Να λέω όχι.

3. Να μη συναναστρέφομαι με τοξικούς ανθρώπους. Να κυνηγάω τη θετική ενέργεια όπου τη βρω.

4. Να μην αγχώνομαι με τα ανούσια. Έχω ήδη πολλά στο κεφάλι μου. Γιατί να με απασχολούν χαζομάρες;

5. Να προσπαθώ, αν μπορώ, να κάνω τους άλλους χαρούμενους. Να λέω χαμογελαστές καλημέρες.

6. Να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Όταν κάνω λάθος, να το παραδέχομαι.

7. Το να ακούω είναι πολύ πιο σημαντικό από το να μιλάω. Και το λέω εγώ αυτό που δε βάζω γλώσσα μέσα!

8. Να προσέχω το σώμα μου και την υγεία μου. Να τρώω σωστά και να κάνω άσκηση. Να έχω σωστή διατροφή για πάντα, να τρώω από όλα αλλά με μέτρο.

9. Να μη βαριέμαι να κάνω βόλτες και ταξίδια. Έστω και πολύ κοντινά. Να ανοίγω τα μάτια μου στον κόσμο, στη φύση.

10. Να διαβάζω περισσότερο. Να φτιάχνω χρόνο για να διαβάζω βιβλία.

11. Να αφήνω το κινητό στην άκρη. Δε χρειάζεται να είμαι stand by σε όλους και σε όλα.

12. Να μη με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων για μένα. Δεν το τηρώ πάντα, αλλά ξέρω ότι δε μου προσφέρει κάτι να ανησυχώ για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα.

13. Να «μαρικοντίσω» (που λέει και η αδερφή μου, δηλαδή να χρησιμοποιήσω τη μέθοδο #KonMari) όλα τα περιττά από τη ζωή και το χώρο μου. Να απλοποιώ όσο μπορώ.

14. Να ακούω πολλή μουσική και να τραγουδάω. Ακόμα κι αν δεν έχω καλή φωνή.

15. Να αποδεχθώ ότι υπάρχουν και ηλίθιοι στον κόσμο, άτομα που δεν μπορώ να τους αλλάξω γνώμη, που απλά βγάζουν κακία χωρίς λόγο, που δε χρειάζεται να τους δίνω αξία και να ασχολούμαι.

16. Να μη συγκρίνω τον εαυτό μου και τη ζωή μου με άλλους. Να θέλω να γίνομαι εγώ προσωπικά καλύτερη.

17. Να αποδέχομαι και τις άσχημες στιγμές, να στηρίζω τους ανθρώπους δίπλα μου όσο μπορώ και να προσπαθώ να βγω πιο δυνατή.

18. Να μη θεωρώ ότι τα ξέρω όλα. Να ζητάω τη συμβουλή αυτών που γνωρίζουν καλύτερα.

19. Να αγαπώ τον εαυτό μου και να τον βάζω προτεραιότητα. Αν δεν είμαι εγώ καλά, δεν μπορώ να βοηθήσω και κανέναν άλλον.

20. Να ζητώ βοήθεια όταν τη χρειάζομαι. Δε χρειάζεται να αποδείξω σε κανέναν ότι έχω σούπερ δυνάμεις και τα καταφέρνω όλα. Αυτό το έμαθα ειδικά όταν έκανα παιδιά.

21. Να στηρίζω τους φίλους μου, τους ανθρώπους δίπλα μου, να τους ενθαρρύνω να κυνηγούν τα όνειρά τους.

22. Αν θέλω να γίνει μια αλλαγή, πρώτα πρέπει να αλλάξω εγώ. Από μένα ξεκινάνε όλα.

23. Όταν θέλω να πάρω μια απόφαση να αναρωτιέμαι: Είμαι περήφανη για αυτή την επιλογή;

24. Να μη φοβάμαι να δοκιμάσω νέα πράγματα: και ναι, το λέω εγώ που ξεκίνησα να τρέχω στα 30 μου!

25.  Να συναναστρέφομαι με άτομα που με εμπνέουν, που με παρακινούν να γίνω καλύτερη, αυτούς που με κάνουν χαρούμενη όταν είναι γύρω μου. Αυτοί οι άνθρωποι φωτίζουν τη ζωή μου και φέρνουν μαγεία στις στιγμές μου.

26. Να πιστεύω στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου. Να κάνω ό,τι μπορώ για να βελτιώνομαι, να μαθαίνω όλο και περισσότερα.

27. Να γράφω τα πάντα, να φτιάχνω λίστες με τι χρειάζομαι, τι πρέπει να κάνω κλπ. Το «θα το θυμηθώ» δεν παίζει καθόλου πλέον!

28. Να μη λέω ποτέ από Δευτέρα, να μην αναβάλλω για αύριο αυτό που μπορεί να γίνει σήμερα.

29. Το ταξίδι είναι ο προορισμός. Η εμπειρία που αποκτώ είναι το κέρδος για ό,τι προσπαθώ να κάνω.

30. Δεν μπορώ να έχω έλεγχο των πάντων. Να με απασχολούν μόνο αυτά που μπορώ να αλλάξω.

31. Να προσπαθώ για τις σχέσεις μου, για το γάμο μου. Να αγκαλιάζω τον άνθρωπό μου, να του χαμογελάω το πρωί, να τον φιλάω για καληνύχτα, να ακούω τα όνειρά του, να κάνουμε πράγματα μαζί.

32. Να λέω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Να τους λέω για τα όμορφα πράγματα που βλέπω σε αυτούς. Να μην αφήνω μια καλή κουβέντα που σκέφτηκα χωρίς να ειπωθεί.

33. Όταν παρουσιάζεται κάποιο πρόβλημα, να προσπαθώ να βρω λύση, να γίνομαι πρακτική. Όπως λέει πάντα ο πατέρας μου «τι κάνουμε είναι το θέμα. Όλα τα άλλα είναι ρεπορτάζ.»

34. Να κάνω αυτό που αγαπώ. Να ακούω την ψυχή μου, τα πάθη μου.

35. Να είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω στη ζωή μου. Να χαίρομαι την κάθε στιγμή γιατί τα χρόνια περνούν γρήγορα. Να έχω ενσυνείδηση για κάθε πράξη που κάνω. Να την απολαμβάνω και να τη ζω όσο μπορώ.

36. Πολύ σημαντικό: Να είμαι το σωστό παράδειγμα για τα παιδιά μου. Να μη χρειάζεται να λέω το σωστό. Να το δείχνω με τη στάση μου.

37. Το πιο σημαντικό: να μην έχω προσδοκίες για το πώς θα μπορούσε ιδανικά να ήταν η ζωή μου. Να χαίρομαι και να απολαμβάνω με αυτά που έχω.

Οδηγίες επιβίωσης γονιού σε καραντίνα

Κάθε μέρα που περνάει, σκεφτόμαστε πόσο θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι, ή εν πάση περιπτώσει, δεν έχουμε τη δυνατότητα να βγούμε έξω και να συναντηθούμε με τους φίλους μας κλπ.
Θέλουμε να τρώμε, η ψυχολογία μας πέφτει, αγχωνόμαστε – ή και φοβόμαστε – για το τι θα γίνει.
Εννοείται πως σίγουρα θα υπάρξουν και «καλές», ή τελοσπάντων, ήρεμες μέρες. Αλλά θα υπάρξουν και πολλές που θα νιώθουμε να πνιγόμαστε, να πελαγώνουμε.

 
Δε θα αρχίσω τα «να βγει κάτι θετικό, ας δούμε τη θετική πλευρά κλπ κλπ» (βέβαια θα γράψω κάποια στιγμή για το #slowliving , για το οποίο έχω μιλήσει και στο instagram.

Όσον αφορά, όμως, την καθημερινότητά μας -ειδικά στην περίπτωση που έχουμε παιδιά- σίγουρα χρειάζεται πρόγραμμα. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο πιο οργανωμένος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά με τα παιδιά ένα βασικό πρόγραμμα το έχεις ούτως ή άλλως. Πρέπει να διατηρηθεί μια ρουτίνα – όσο αυτό είναι δυνατό. Είναι βασικό να υπάρχει μια ροή στην καθημερινότητα των παιδιών, μια ροή που θα τους κάνει να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά: φαγητό, ύπνος, άσκηση, διάβασμα, δραστηριότητες.

View this post on Instagram

Αυτό είναι περίπου το πρόγραμμά μας αυτές τις μέρες, μιας και ήρθαν κάποια μηνύματα και με ρωτάνε πώς τα βγάζουμε πέρα μέσα στο σπίτι. Προς το παρόν δεν είναι δύσκολο, ειδικά τώρα που κάνουμε και κάποιες επαναλήψεις για το σχολείο. Βέβαια, κρατάω στο μανίκι μου κάποιους άσσους! Τι με πέρασες καμιά πρωτάρα??? 😋 🧩 Έχω κρύψει κάποια παιχνίδια από τις πρώτες μέρες και κατά διαστήματα εμφανίζω κάποια έκπληξη!!!! (ανακύκλωση κανονική) 🧩 Έχω εκτυπώσει υλικό για διάφορες δραστηριότητες το οποίο επίσης δεν "καίω" σε άσχετη στιγμή, αλλά μόνο όταν πραγματικά χρειάζεται. 🧩 Προσπαθώ να περιορίσουμε τις άπειρες επιλογές παιχνιδιών και δραστηριοτήτων για να εκτιμάνε αυτά που έχουν και να μη "χάνονται" στις επιλογές. 🧩 Όταν βάζουμε τηλεόραση, προσπαθούμε να βάζουμε βίντεο με τραγούδια για να χορεύουμε και λίγο (@bouncepatrol) ή βίντεο με κατασκευές κλπ (@5.min.crafts) ή ντοκιμαντέρ με τον μπαμπά τους. Τώρα σκέφτομαι και καμιά παράσταση σε βίντεο (η δασκάλα μας μας πρότεινε της @karmen.rouggeri). 🧩 Η γυμναστική με τη μαμά και γενικά το να κάνουμε κάτι σα στίβο survivor (μέσα στο σαλόνι) ή το κλασικό παιχνίδι "μην πέσει το μπαλόνι στο πάτωμα" παίρνει αρκετό χρόνο και πραγματικά είναι ευγνώμονες για το χρόνο που τους διαθέτω. 🧩 Το κλειδί της επιτυχίας, όμως, είναι η συμμετοχή τους σε πράγματα που δεν έκαναν πριν: αφού δεν υπάρχει όλη αυτή η βιασύνη, τους δίνω (ανάλογα και με τη δική μου τη διάθεση φυσικά) τη δυνατότητα να βοηθήσουν σε κάποιες δουλειές στο σπίτι, ξεκαθαρίσματα κλπ. Και είναι όντως πολύ βολικό. Χθες πχ ξεσκόνισαν το σαλόνι. Έχουν μάθει να διπλώνουν κάποια ρούχα, να χρησιμοποιούν το σκουπάκι, να στρώνουν τραπέζι κλπ. Νιώθουν πιο μεγάλοι, νιώθουν ότι τους εμπιστεύομαι. #μένουμεσπίτι #covid19 #ατομικήευθύνη #momof3 #runnermomof3 #momofthree #coronavirusgreece #menoumespiti #mamasofgreece @mamasofgreece #momthoughts #momlife #mombloggergr #familyof5

A post shared by Vasso Nikologianni (@runnermomgr) on

Να γράψω τώρα κάποια βασικά πράγματα που έχω συνειδητοποιήσει αυτή την περίοδο.

Καταρχάς, θα γράψω για το νο 1 θέμα που απασχολεί εμένα: την τηλε-εκπαίδευση! Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνουμε τα παιδιά για τα online μαθήματα, παρουσιάζοντάς τα όσο αγχωτικά πιθανώς τα νιώθουμε και οι ίδιοι. Και σίγουρα να μην αγχωθούμε να κάνουνε άμεσα και την παραμικρή δραστηριότητα, ειδικά για τα μαθήματα ειδικοτήτων. Το λέω γιατί, ειδικά στην αρχή, με το που έστελναν οι δικοί μας δάσκαλοι κάτι προσπαθούσα να πείσω τα παιδιά να το κάνουνε άμεσα. Και αντί να βλέπουν αυτά τα μαθήματα σαν την ευχάριστη στιγμή της μέρας, σαν παιχνίδι, εγώ είχα το νου μου, να τους βάλω να ζωγραφίσουν online την «Πεπλοφόρο» στη σελίδα του Μουσείου της Ακρόπολης, να τους πιέζω να ακούσουν τα τραγούδια που έστειλε ο δάσκαλος στο YouTube κτλ. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους τα παρουσιάζουμε και αυτά σαν μαθήματα.

Δεν είναι εύκολη η διαχείριση της κατάστασης από το γονιό. Έχει να παίξει ήδη πολλούς ρόλους και, συν τοις άλλοις, να κάνει και το δάσκαλο, να επιλύσει τεχνικά προβλήματα (δεν εκτυπώνει, δεν «κατεβαίνει» το αρχείο κλπ) και κυρίως να πείσει τους μαθητές -που ένιωθαν για πολύ καιρό σαν να είναι σε διακοπές- να στρωθούν στο γραφείο, έστω και για μια φωτοτυπία 10 λεπτών.

Προσπαθώ να το πάρω θετικά. Βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, θα βρούμε ρυθμούς κι εμείς και θα βρουν και τα παιδιά. Και όταν η υπομονή μου δοκιμάζεται, έχω την άνεση να πάρω το χρόνο μου και να ηρεμήσω, να δώσω και στα παιδιά λίγο χρόνο ακόμα.

Όσον αφορά την άσκηση των παιδιών, όσοι έχουν αυλή ή όσοι μπορούν να πάνε με τα παιδιά κάπου όμορφα που δεν έχει κόσμο, είναι οι τυχεροί της υπόθεσης. Διαφορετικά, κάνουμε ασκησούλες με τραγουδάκια στο YouTube (υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές, όπως πχ το κανάλι των Little Sports https://www.youtube.com/channel/UCTIwFB4ciFi5ZCIu-VlwaOg ) ή yoga για παιδιά (https://www.youtube.com/user/CosmicKidsYoga ), ή με τη μαμά διάφορες κινήσεις ή, ακόμα πιο ευχάριστα, χορό (https://www.youtube.com/user/BouncePatrolKids) . (Για την άσκηση των μαμάδων και ειδικά των δρομέων μαμάδων ευελπιστώ να γράψω άλλο άρθρο…)

Για το φαγητό τους, κρατάω ένα βασικό, αλλά όχι απαράβατο, πρόγραμμα, το οποίο έχει και ελεύθερες μέρες που επιλέγουν ό,τι θέλουν τα παιδιά. Τώρα που έχουμε περισσότερο χρόνο μαζί κι εγώ είμαι στο σπίτι περισσότερο, μπορώ να μαγειρέψω διαφορετικά φαγητά, να δοκιμάσουμε νέες γεύσεις κλπ, ειδικά για τα δικά μου που είναι δύσκολα στο φαγητό… Βέβαια, όταν η κατάσταση είναι πιεσμένη και τα παιδιά (ή και εμείς) δεν έχουν την καλύτερη διάθεση, δε χρειάζεται να κάνουμε δοκιμές: φτιάχνουμε ό, τι θα φάμε σίγουρα όλοι, χωρίς παρακάλια και γκρίνιες.

Και για τον ύπνο τους είμαστε λίγο ευέλικτοι κάποιες φορές, αλλά όχι και πολύ ευέλικτοι. Δε θέλουμε -και πιστεύουμε δεν είναι και σωστό για την ηλικία τους- να βγουν εντελώς από τους ρυθμούς τους. Στο κάτω-κάτω κάποια στιγμή θέλουν και οι γονείς να αράξουν μόνοι τους!!

Τα παιδιά θέλουν ηρεμία και ψυχραιμία. Με τις πολλές επιλογές χάνονται και πελαγώνουν. Δε χρειάζεται τα ντουλάπια να είναι γεμάτα μπισκότα και χίλια διαφορετικά σνακ (έχω βάλει σχεδόν όλα τα σνακ σε ένα κουτί στην ντουλάπα μου και τα εμφανίζω όποτε χρειάζεται. Μέχρι να το κάνω αυτό άνοιγαν τα συρτάρια και προσπαθούσαν με τις ώρες να αποφασίσουν τι θα φάνε.) Για το μεσημεριανό ή βραδινό, μπορεί να δώσω το πολύ 2-3 επιλογές και όχι ολόκληρο κατάλογο με οτιδήποτε έχω στο σπίτι. Επίσης, δεν είμαστε πολύ αυστηροί με το καθημερινό γλυκό (ακόμα κι αν είναι κάτι μικρό), ειδικά αν έχουν φάει το φαγητό τους.

Το ίδιο ισχύει και με τις δραστηριότητες. Έχουμε χίλια παιχνίδια, άλλα τόσα βιβλία δραστηριοτήτων, άλλα τόσα μπλοκ και υλικά ζωγραφικής, είδη χειροτεχνίας κλπ. Και πάλι θα πουν βαριέμαι. Εξαφανίζω κάποια και τα εμφανίζω ανά κάποιες ημέρες ή και μήνα και τότε το βλέπουν σαν καινούριο. Ή τους διαφημίζω κάτι, πχ πλασάρω τέλεια ένα επιτραπέζιο, το παίζω κι εγώ λίγο μαζί τους και μετά πολύ πιθανό να κολλήσουν.

Δεν είναι απαραίτητο, όμως, να βάλουμε αυτοσκοπό κάθε ημέρας να απασχολούμε και να διασκεδάζουμε τα παιδιά μας. Η φαντασία και δημιουργικότητά τους βελτιώνεται όσο τα αφήνουμε να βαρεθούν και λίγο.

Όταν έχουν αδερφάκια είναι πιο εύκολο σίγουρα.

Αλλά, δε χρειάζεται να τους βρίσκουμε εμείς λύσεις για όλα. Η κόρη μου, 8 ετών, πρόσφατα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η μαμά δε θα της βρίσκει πάντα ασχολία. Μέχρι πρόσφατα (και ακόμα κάποιες φορές) μου έλεγε «Μαμά, βαριέμαι, βρες μου κάτι να κάνω». Πλέον της λέω κάτι που ίσως δε θα την ενθουσιάσει όπως πχ «μάζεψε τα ρούχα σου» ή «διάβασε ένα βιβλίο». Παλιότερα, έμπαινα google, κατέβαζα 20 διαφορετικές επιλογές δραστηριοτήτων, εκτύπωνα, έκοβα χαρτάκια, και, γενικά, της έδινα τη λύση στο πιάτο.

Και να μην τρελαινόμαστε αν δουν λίγο τηλεόραση παραπάνω ή τάμπλετ. Παίζει μεγάλο ρόλο και η δική μας διάθεση. Το να εκνευριζόμαστε με το καθετί και να ωρυόμαστε μέσα στο σπίτι επειδή δεν έχουμε υπομονή να τους ακούμε να τσακώνονται για ένα τουβλάκι lego, δε βοηθάει. Κάποιες στιγμές που δεν μπορούμε να επέμβουμε και να βοηθήσουμε πρακτικά (ή είμαστε πολύ κουρασμένοι για να το κάνουμε), δεν είναι κακό να δουν λίγο τηλεόραση ή να παίξουν λίγο στο τάμπλετ.

Είναι, πιστεύω, η ώρα να δείξουμε λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στα παιδιά μας. Να εκμεταλλευτούμε το χρόνο που έχουμε -και που δεν τρέχουμε σαν το Βέγγο να τα προλάβουμε όλα- και να τους δώσουμε πρωτοβουλίες:

να μάθουν να μαζεύουν τα πράγματά τους να βοηθούν στο σπίτι, να στρώνουν τραπέζι, να πηγαίνουν τα ρούχα τους στα άπλυτα, να πλένονται μόνοι τους, να δένουν τα κορδόνια τους, να γίνουν πιο υπεύθυνοι σε όλες τις υποχρεώσεις τους, ανάλογα πάντα με την ηλικία τους.  

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα. Καλή υπομονή και αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Γιατί δεν μπορώ να κάνω δίαιτα;

Αποφάσισα να γράψω μια ανάρτηση για τη δυσκολία να το πάρουμε απόφαση να κάνουμε δίαιτα ή να προσέξουμε τη διατροφή μας τελοσπάντων. Εννοείται πως γράφω καθαρά από την προσωπική μου εμπειρία και όχι επειδή έχω επιστημονικές γνώσεις επί του θέματος.

Έχω κάνει πολλές προσπάθειες για δίαιτα και παρόλο που ξεφεύγω πολλές φορές, είμαι πλέον σε φάση που δεν αφήνω τον εαυτό μου να περάσει την «πύλη» των 2 παραπάνω κιλών. Χτυπάει το καμπανάκι και αμέσως λέω «Βάσω, πρέπει να προσέξεις τώρα για καμιά εβδομάδα. Ε δεν είναι πια και τόσος πολύς καιρός».  Αλλά, σε γενικές γραμμές, στην καθημερινότητά μου έχω «κρατήσει» κάποιες βασικές αρχές που με βοηθούν να διατηρώ τα κιλά μου.

Σίγουρα, σε περιπτώσεις μετά εγκυμοσύνης σίγουρα τα κιλά είναι περισσότερα από 2!! Πολύ περισσότερα! Αλλά και σε άλλους ανθρώπους με πολλά παραπάνω κιλά, δε θεωρώ ότι «το παιχνίδι έχει χαθεί». Βήμα-βήμα μπορείς να καταφέρεις να δεις την αλλαγή πάνω σου.

Ποιες βασικές αλλαγές θα μπορείς να κάνεις, λοιπόν;

  • Βάλε μικρούς στόχους.
    Το  μεγαλύτερο κίνητρο, φυσικά, για να χάσεις βάρος είναι η υγεία σου και η όμορφη ψυχολογία σου. Όμως, είμαι σίγουρη ότι αυτό ακούγεται πολύ αόριστο και δεν «πουλάει», δεν πείθει.
    Μπορείς, όμως, σίγουρα να βάλεις ένα μικρό στόχο: να χωρέσω στο αγαπημένο μου ρούχο, να μπορέσω να  περπατήσω (ή και να τρέξω) λίγα χιλιόμετρα, να κάνω 10.000 βήματα τη μέρα κλπ κλπ.
  • Πιες νερό. Πολύ νερό.
    Ναι, ακούγεται μια από τα ίδια. Όμως, αν πιεις ένα ποτήρι νερό κάθε πρωί μόλις ξυπνήσεις, θα σκεφτείς ότι κάτι έκανα για τον εαυτό μου και πολύ πιθανό να συνεχίσεις και την υπόλοιπη μέρα να προσέχεις τον εαυτό σου. Ισχύει. Και μετά να γεμίσεις ένα μεγάλο μπουκάλι νερό και να το πιεις όλο μέσα στην μέρα. Κι ένα ακόμα ποτήρι νερό πριν κοιμηθείς.
  • Μην τρως μετά τις 20.00.
    Ναι, ίσως ακούγεται πολύ περιοριστικό και μόλις πάνε για ύπνο τα παιδιά θες να αράξεις στον καναπέ και να ανταμειφθείς για τη δύσκολη μέρα. Ναι κι εγώ έτσι το βλέπω μερικές φορές. Αλλά μπορείς να το δεις κι αλλιώς. Να περιμένεις κάτι άλλο. Πχ να αράξω στο κρεβάτι μου με ένα βιβλίο, να διαβάσω το περιοδικό μου, να φτιάξω ένα παζλ, να κάνω κάτι άλλο που με ευχαριστεί. Δεν είναι πολύ εύκολο αλλά συνηθίζεται. Το επόμενο πρωί θα νιώθεις περήφανη με τον εαυτό σου που «κρατήθηκες».
  • Κινήσου.
    Δε χρειάζεται να ξεκινήσεις γυμναστήριο ή να πας Μαραθώνιο. Σήκω από τον καναπέ σου, όμως. Περπάτα όσο μπορείς, ανέβα-κατέβα σκάλες, κάνε ποδήλατο, πατίνια, κάνε ασκήσεις από το youtube, από μια εφαρμογή στο κινητό, κάνε οτιδήποτε σου είναι πιο ευχάριστο. Μέτρα με το κινητό σου τα βήματα που κάνεις για να έχεις και στόχο κάθε φορά.
  • Όχι είδη περιπτέρου, όχι αναψυκτικά, όχι σφολιατοειδή.
    Μεγάλη πρόσληψη θερμίδων, χωρίς λόγο. Βρες εναλλακτικές όσο το δυνατό συντομότερα. Ειλικρινά δε χρειάζεται να τα αγοράζεις. Είναι μια βασική αλλαγή που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και να την τηρείς με ευλάβεια. Υπάρχουν πολύ καλύτερες εναλλακτικές: σπιτικά κέικ, μπάρες, μπισκότα, ξηροί καρποί, τοστ, φυσικοί χυμοί ή χυμοί χωρίς ζάχαρη, ανθρακούχο νερό. Αν τα αγοράσεις για «μία στο τόσο», θα τα έχεις στο νου σου και θα τα φας.
  • Γράψε τι τρως.
    Ακούγεται (και είναι) πολύ βαρετό και σίγουρα δε σου περισσεύει ο χρόνος. Αν, όμως, κόψεις τα πολλά τσιμπολογήματα, δε θα σου παίρνει τόσο χρόνο!! Χωρίς πλάκα, αν καταγράφεις έστω κι ένα μπισκοτάκι, έστω και μια καραμέλα, μπορεί να διαπιστώσεις ότι παίρνεις πολλές ανούσιες θερμίδες και χωρίς λόγο. Σε περίπτωση που πεινάς, φάε τουλάχιστον κάτι με λίγες θερμίδες ή κάτι που να αξίζει, να είναι υγιεινό.
  • Να ξεφεύγεις με μέτρο.
    Αυτό είναι κάτι που πάντα το λέω και σπάνια το τηρώ. όμως είναι σημαντικό. Φάε πίτσα, φάε πιτόγυρο, φάε γλυκό, αλλά δε χρειάζεται να το τερματίσεις. Φάε μόνο ένα κομμάτι πίτσα, μόνο μια μπάλα παγωτό, ένα πιτόγυρο χωρίς πατάτες κλπ. Κι αν μπορείς να φας πιο ελαφριά το βράδυ ή την επόμενη μέρα ακόμα καλύτερα. Δε χρειάζεται να τα γκρεμίσεις όλα για μια στιγμή αδυναμίας.
  • Μην κουράζεσαι με ειδικά φαγητά.
    Δε χρειάζεται να μπεις στην κουζίνα και να παιδεύεσαι με ειδικά μαγειρέματα κλπ. Τρως από το φαγητό που έτρωγες ούτως ή άλλως. Απόφυγε ψωμιά, πολλές σάλτσες κλπ και φάε και σαλατούλα. Ευκαιρία να τρώει όλη η οικογένεια καλύτερα.
  • Επισκέψου ένα διαιτολόγο.
    Αν θεωρείς ότι ένα πρόγραμμα θα σε βοηθήσει καλύτερα ή το ότι θα σε ζυγίζει κάποιος άλλος θα σου δώσει ώθηση, κάν’το. Όμως, δεν μπορείς να έχεις ένα μπαμπούλα για πάντα πάνω από το κεφάλι σου. Πρέπει να μάθεις να ζεις με τις αλλαγές που θα σου συστήσει ο επαγγελματίας, αλλά δεν πρέπει να τηρείς το πρόγραμμα μόνο όταν ξέρεις ότι κάποιος θα σε ζυγίσει. 
  • Βρες στήριξη.
    Πάντα η παρέα βοηθάει. Τα συζητάτε, πάτε μαζί για περπάτημα ή τρέξιμο, σου τα λένε και έξω από τα δόντια αν χρειαστεί. Κάποια στιγμή είχαμε φτιάξει με τις φίλες μου «Ομάδα αδυνατίσματος» στο viber και στέλναμε τι φάγαμε εκείνη την ημέρα. Φυσικά, η μία είχε το θάρρος να πει στην άλλη αν έκανε κάποια υπερβολή.

Έστω και ένα να τηρήσεις από τα παραπάνω είναι μια μικρή νίκη, που θα σε πάει πιο κοντά σε ένα μεγάλο αποτέλεσμα.

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Το ότι τα κιλά πχ είναι πολλά και ο δρόμος μακρύς, δε σημαίνει ότι οι μικρές νίκες είναι ανούσιες.

Πρέπει να κάνεις, όμως, την αλλαγή στη ζωή σου. Αλλαγή για πάντα και όχι μόνο για την περίοδο της δίαιτας. Οι δυο πρώτες εβδομάδες ίσως φανούν ατελείωτες. Όμως σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Το σώμα σου πρέπει να το προσέχεις. Αν το τροφοδοτείς με χαζομάρες, δε λειτουργεί σωστά. Κράτα το υγιές και δυνατό. Και αυτό σίγουρα θα περάσει και στην ψυχολογία σου.

Introducing Runner Mom

Ήρθε η ώρα να ξανασυστηθώ, από διαφορετικό «σπίτι» αυτή τη φορά. Η μαμά πρωτάρα αφού έκανε τρία παιδάκια και αγάπησε το τρέξιμο, αποφάσισε πως θέλει να μιλάει περισσότερο για αυτή την αγάπη της.

Να’μαστε, λοιπόν, πάλι εδώ παρέα. Νιώθω πως αυτή τη φορά θα είμαι πιο συνεπής με τις αναρτήσεις μου, θα εκφράζω αυτά που θέλω γραπτώς μέσα από αυτό το βήμα. Γιατί μου αρέσει πολύ το γράψιμο. Τώρα το ξέρω καλά.

Τι θα γράφω εδώ:

  • Σίγουρα, θα γράφω πώς έχει μπει το τρέξιμο στη ζωή μου και πόσο με έχει βοηθήσει από όλες τις απόψεις.
  • Θα προσπαθήσω να μεταφέρω όλη αυτή την αισιοδοξία που, δεν ξέρω πως, αλλά μου βγαίνει αβίαστα και αν μπορώ να βάλω το λιθαράκι μου να σκεφτείς εσύ που θα με διαβάσεις λίγο πιο θετικά τα πράγματα. Ή έστω να σκάσεις ένα χαμόγελο τελοσπάντων.
  • Θα λέω και καμιά ιδέα για άσκηση, πάντα με βάση την προσωπική μου εμπειρία και μόνο αυτή, αλλά και ιδέες για να κάνουμε έστω και κάποιες πιο «fit» αλλαγές στη ζωή μας.
  • Βέβαια, θα λέω και τα δικά μου, διάφορες σκέψεις, περιπέτειες με τα πιτσιρίκια μου και για το μοναδικό ταξίδι συμπόρευσης με τον άνθρωπό μου, το σύντροφο της ζωής μου.

Μπορεί να γίνομαι πολυλογού, μπορεί να γίνομαι γραφική, αλλά θα γράφω αυτά που νιώθω και αυτά που σκέφτομαι.

Θα επαναλάβω αυτό που είχα γράψει και παλιότερα: Γιατί γράφω σε blog για τα προσωπικά μου.

#1 Είναι ψυχοθεραπευτικό

Ας είμαστε ειλικρινείς: σε ποια μαμά δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους της και να ανταλλάσσουν απόψεις; Ή να διαβάζει τι κάνουν άλλες μαμάδες σε παρόμοια περίπτωση ή έστω ότι υπάρχει έστω και μια μαμά που νιώθει το ίδιο με σένα και πως αυτό δεν είναι κακό, αλλά πολύ λογικό; Ε αυτός είναι ο βασικότερος λόγος!
Διώχνεις από μέσα σου το άγχος, σαν να είσαι σε group therapy, βγάζεις την ένταση και με το να το μοιράζεσαι με άλλους «you get it off your chest». Σε όρους ψυχανάλυσης, αυτό μπορεί να θεωρηθεί μια κάθαρση: βρίσκουμε συναισθηματική ανακούφιση και μας «φεύγει ένα βάρος». Το να κρατάμε τα συναισθήματά μας κλεισμένα μέσα μας για καιρό μπορεί να οδηγήσει σε πολλές δυσκολίες και μεγάλο ψυχολογικό και συναισθηματικό βάρος που μας στερεί σημαντικά κοινωνικά και προσωπικά πλεονεκτήματα. «Being heard by an attentive friend for example, legitimizes our feelings» (Nils, Delfosse, & Rime 2005).


#2 Είναι …μεταδοτικό!

Όπως μου αρέσει τόσο πολύ να διαβάζω τις «περιπέτειες» άλλων μαμάδων, έτσι θέλω να παίρνουν το ίδιο συναίσθημα και άλλες μαμάδες από τις δικές μου περιπέτειες. Να δουν κι άλλες μαμάδες ότι πραγματικά υπάρχουν τρόποι να χαρείς την καθημερινότητά σου και να δημιουργήσεις μια ποιότητα, μια θετική διάθεση στη ζωή σου. Καταγράφοντας όλα τα θετικά και όμορφα της περασμένης εβδομάδας φυσικά και δε σημαίνει ότι όλα στη ζωή μου είναι ρόδινα και πλασμένα ιδανικά! Αλλά ότι κρατάω σα θησαυρό τις όμορφες στιγμές και ξεχνάω τις υπόλοιπες! 

#3 Μαθαίνεις για τον εαυτό σου….και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση!

Υπάρχουν στιγμές που τα πράγματα φαίνονται πολύ χειρότερα από ότι είναι. Μόλις, όμως, καθίσεις να τις καταγράψεις και παλεύεις να βγεις από τη δύσκολη κατάσταση, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να συνειδητοποιήσεις πώς θα λυθεί το θέμα και πώς θα το «μετατρέψεις» σε κάτι καλό.
Όταν ξεκινάω να καταγράψω τις στιγμές μου, βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να δέχομαι τα δύσκολα και στραβά της προηγούμενης εβδομάδας σα μαθήματα για το μέλλον, σαν απόδειξη του πώς μπορώ να ανταπεξέλθω σε κάθε δυσκολία, πόσο σούπερ ήρωας είμαι!! Αυτό δεν είναι κάτι που το είχα από πριν. Είναι μια «δεξιότητα» που την ανέπτυξα όταν άρχισα να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία του mommy-blogging. Έμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου: πώς να εστιάζω στα θετικά, πώς να αντιμετωπίζω τα νεύρα μου, πώς να διαχειρίζομαι τις κρίσεις στο σπίτι και στην ψυχολογία μου… Δεν προλαβαίνω να καταγράφω όλες τις σκέψεις μου, αλλά σίγουρα η καταγραφή με βοήθησε πάρα πολύ.


#4 Τα κείμενά σου μπορεί να φανούν χρήσιμα…και να βοηθήσουν άλλες οικογένειες!

Όταν μάθαμε για το θέμα που προέκυψε στο ματάκι του Άρη φάγαμε τον τόπο με τον άντρα μου να βρούμε στοιχεία για την κατάσταση αυτή… αλλά πουθενά! Τελικά, βρήκαμε μόνο κάποια blogs από γονείς στο εξωτερικό που μιλούσαν για τα παιδιά τους και πώς αντιμετώπισαν αντίστοιχες καταστάσεις… Οπότε μόλις τέλειωσε η περιπέτειά μας, ήθελα πραγματικά να δώσω τη δυνατότητα σε άλλους γονείς να βρουν μια λύση, να τους πω απλά πώς το αντιμετωπίσαμε εμείς… Και, πραγματικά, έφτασε η στιγμή που έλαβα μήνυμα από μια οικογένεια που το παιδάκι της είχε το ίδιο θέμα με τον Άρη μου και πιστεύω ότι κάπως έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου για να δουν πώς θα το χειριστούν. Ήταν η προσωπική μου επιβράβευση για όλο το εγχείρημα του mommy-blogging.


#5 Σε βάζει σε πρόγραμμα

…και διαμορφώνεις την καθημερινότητά σου ανάλογα με το πώς θα νιώσεις καλύτερα και εσύ και πώς θα περάσουν καλύτερα τα παιδιά σου! Γράφοντας για την καθημερινότητά σου μπορεί να σε βοηθήσει να διαπιστώσεις και να εστιάσεις σε νέους στόχους, σε νέα κίνητρα, σε νέες ιδέες. Αν γράφεις π.χ. κάθε απόγευμα μια to-do list (λίστα με το τι έχω να κάνω) για την επόμενη ημέρα, οπότε να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις πριν πας για δουλειά ή όταν πας να πάρεις το παιδί σου από το σχολείο, ξέρεις τι υποχρεώσεις έχεις καθημερινά. Τα απογεύματα θα μπορούσες να γράψεις μια παράγραφο με τις σκέψεις σου για το τι πήγε καλά και τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα. Αν διαπιστώσεις ότι εστίασες περισσότερο στη δουλειά σου ή στην καθαριότητα του σπιτιού, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου ή ότι κάπου τελοσπάντων πρέπει να βάλεις λίγη προσπάθεια περισσότερο… να κάνεις ένα διάλειμμα από τις υποχρεώσεις σου, να πας για ένα καφέ με τους φίλους σου, να ασχοληθείς περισσότερο με το χόμπι σου…

#6 Ενθύμιο ζωής…που θα το φυλάς για πάντα!

Ξέρετε αυτό το συναίσθημα μόλις βρίσκεις μια παλιά φωτογραφία και σε μεταφέρει αυτόματα πίσω σε εκείνη τη στιγμή; Το να καταγράφεις στιγμές από το μεγάλωμα των παιδιών σου και από εσένα ως γονιό σου δίνει την ίδια αίσθηση! Διαβάζοντας στιγμές από λίγους μήνες πριν σου θυμίζει στιγμές που έχεις ξεχάσει, που τις νιώθεις πλέον μακρινές. Και είναι ένα υπέροχο ενθύμιο για τα παιδιά σου!

Γιατί να παίρνουμε τα παιδιά μαζί μας (ή Πώς να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά)

Και να’μαι πάλι, μετά από πολύύύύύύ καιρό, να προσπαθώ να κρατήσω ζωντανή τη «μαμά πρωτάρα», το blog μου.
Δύσκολοι καιροί για εργαζόμενες μαμάδες, ειδικά στη μεταβατική φάση που είμαι αυτή την περίοδο, που μόλις γύρισα «δυναμικά» στη full time δουλειά μου (όσο δυναμικά μπορείς να γυρίσεις όταν έχεις 3 παιδιά και δεν έχεις συνέχεια κάποιον να βοηθήσει, να τα πάρει από το σχολείο, να τους βάλει φαγητό κλπ.) Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, που θα ήθελα να γράψω κάποια στιγμή… Αν βρω χρόνο!!

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η βολτούλα που πήγαμε την Κυριακή με τα μικρά μας. Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Μόλις γέννησα την κόρη μου, πριν 7 χρόνια, θεωρούσα ότι είναι κόπος να την παίρνω μαζί μου πχ στο σούπερ μάρκετ, σε μια έξοδο ή σε μια εκδρομή. Ακόμα και όταν έπρεπε να έρθει μαζί μας στον παιδίατρο ή κάπου αλλού, πηγαίναμε πάντα μαζί εγώ και ο άντρας μου για να «καταφέρουμε» να αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε προκύψει.

Οι γιαγιάδες ήταν πάντα διαθέσιμες και παραπάνω από πρόθυμες να κρατήσουν το πρώτο τους εγγονάκι, οπότε πολύ γρήγορα και ξεκούραστα ήρθε και ο γιος μας. Η μαμά ζορίστηκε και με τα δυο μωρά στο σπίτι, αλλά ευτυχώς είχα πολλή βοήθεια για να πάω στη δουλειά, αλλά και να κάνω τις βόλτες μου ακόμα και χωρίς τα παιδιά. 
Βέβαια, πλέον δεν ήταν τόσο εύκολο να κρατάνε οι γιαγιάδες δυο μωρά μαζί, οπότε αρχίσαμε πολλές βόλτες με τα παιδιά. Όταν όμως προέκυπτε εκδρομή, κανονίζαμε από πριν να τα κρατήσουν οι γιαγιάδες. 

Μέχρι που πήγαμε μια εκδρομή για πεζοπορία κλπ και ήρθαμε κοντά με ένα ζευγάρι που έπαιρνε ΠΑΝΤΑ τα παιδιά μαζί του. Θυμάμαι ακόμα το πόσο περίεργο μου είχε φανεί που είδα τον άνετο μπαμπά της οικογένειας να κουβαλάει στην πλάτη του με καθισματάκι το μικρό δίχρονο κοριτσάκι του που γελούσε σε όλους και να ανεβαίνει στις πιο ψηλές κορυφές. Θυμάμαι ακόμα και τα λόγια της μαμάς του, που μου είπε ότι μπορεί να θέλει λίγο περισσότερη προετοιμασία, αλλά τα παιδιά γεμίζουν αναμνήσεις, όμορφες εικόνες, περνούν ποιοτικό χρόνο με τους γονείς. Αυτή η εκδρομή ένιωσα να με έσπρωξε. Μου άνοιξε τα μάτια και άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα μέχρι τότε. (Και σήμερα η μαμά αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες φίλες μου!)


Το ίδιο καλοκαίρι πήγαμε για περίπου ένα μήνα για κάμπινγκ στη θάλασσα με τα παιδιά. Το πόσο γεμάτος νιώθεις όταν καταφέρνεις να γεμίσεις τα παιδιά σου με «περιπέτειες», να χαρείς μαζί τους, δεν περιγράφεται!

Τον επόμενο χρόνο ήρθε το νέο μας μωρό και γίναμε τρίτεκνοι. Και φυσικά, όταν έχεις δυο μεγαλύτερα παιδιά 5 και 6 χρόνων, και είναι και καλοκαίρι, δεν μπορείς να τα κρατάς μέσα στο σπίτι, ακόμα και αν θηλάζεις κάθε μία ώρα. Οπότε, ακόμα και όταν ο μπαμπάς δουλεύει, έχω πάει παιδίατρο και με τα τρία, τα έχω πάει για εξετάσεις αίματος, τα έχω πάει για καφέ, για βόλτα με το αυτοκίνητο, έχουμε πάει όλοι μαζί σε γάμους, σε εκδηλώσεις, παντού. Με λίγα λόγια δεν σκέφτομαι, με τίποτα, τη διαδικασία που χρειάζεται. Τα παίρνω και φεύγω.

Την περασμένη Κυριακή, λοιπόν, πήγαμε σε χιονοδρομικό κέντρο, σε απόσταση 2,5 ωρών με το αυτοκίνητο. Πήραμε μαζί μας ένα πορτ μπαγκάζ πράγματα για κάθε ενδεχόμενο, έφτιαξα κρέμα μέσα στο αυτοκίνητο, τάισα το μωρό και το άλλαξα, παίξαμε, διασκεδάσαμε, πήγαμε για φαγητό, περάσαμε υπέροχα. Και εννοείται με την πρώτη ευκαιρία θα το ξανακάνουμε! Όσο πιο συχνά το κάνεις, τόσο πιο εύκολο σου φαίνεται την επόμενη φορά.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι σίγουρα στο πρώτο σου παιδί είσαι πιο «ψαρωμένος», πελαγώνεις πιο εύκολα, κολλάς σε λεπτομέρειες. 
Όμως, είναι σημαντικό να το ξανασκεφτείς, να το δεις αλλιώς. Να περνάς χρόνο με τα παιδιά σου. Να περνάς ευχάριστο χρόνο, να διασκεδάζετε μαζί.

Πιστεύω τρία είναι τα βασικά σημεία για να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά:

• Να θέτεις ρεαλιστικούς στόχους (δεν μπορείς να έχεις μαζί σου τα παιδιά και να περιμένεις να τα αφήσεις μόνα τους στο ξενοδοχείο και εσύ να πας για clubbing)

• Προγραμμάτισε καλά από πριν το ταξίδι (ή την οποιαδήποτε εξόρμηση) (αν ξέχασες να πάρεις πάνες, θα ταλαιπωρηθείς να ψάχνεις και θα έχεις κι ένα μωρό που κλαίει επειδή είναι λερωμένο!)

• Να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο σενάριο και να ελπίζεις για το καλύτερο!


Κάποιες απογοητεύσεις ή εκνευρισμοί θα συμβούν σίγουρα, αλλά αυτό ισχύει και όταν είμαστε μόνο ενήλικοι! 

Τα οφέλη της διεύρυνσης των οριζόντων των παιδιών, του να τους βοηθήσουμε να δουν ότι ο κόσμος είναι γεμάτος περιπέτεια και θαύματα και ότι οι διαφορετικοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι ζουν τη ζωή τους με τρόπους που ποτέ δεν είχαν σκεφτεί ποτέ, αξίζει κάθε μικρή κακή στιγμή. Και με λίγη τύχη, ίσως να εμπνεύσουμε ακόμη και τους μικρούς μας ταξιδιώτες και να τους βάλουμε το μικρόβιο των ταξιδιών.


Τα φιλιά μου σε όλους!




post signature

Να προσπαθούμε να βρούμε την ευτυχία

Μου έχει λείψει πολύ το blogging. Δεν το άφησα στην άκρη επειδή δεν έχω έμπνευση. Ίσα ίσα… Το μυαλό μου ταξιδεύει συνεχώς, οι εμπνεύσεις από το instagram που έχει γίνει μεγάλη μου αγάπη (και εμμονή) τους τελευταίους μήνες, είναι αμέτρητες, η επαφή μου και όλη αυτή η διάδραση με άτομα που έχουν κάτι να πουν με βοηθάει να ονειρεύομαι, να δημιουργώ, να τρέχω, να αγαπάω τον εαυτό μου, να βρίσκω τρόπους να είμαι γεμάτη και ζωντανή.

Και κάθομαι στον καναπέ μου και ταΐζω το μωράκι μου, που κοντεύει 5 μηνών και είναι η 7η φορά που τρώει σήμερα. Και είναι πολλές οι ώρες που πλέον είμαι ξύπνια, αλλά δεν αγανακτώ. Μπορεί να τρώει συχνά επειδή θηλάζει, μπορεί να έχει αγαπήσει την αγκαλίτσα της μαμάς και να μη θέλει να την αποχωριστεί… Όμως δε με πειράζει. Κι ας σηκωθεί και 3 φορές το βράδυ κι ας μη θέλει με τίποτα πιπίλα, κι ας μην κοιμάται χωρίς να τον κάνω βόλτες μέσα στο σπίτι αγκαλίτσα, κι ας μην μπορεί να τον κρατήσει κανείς άλλος εκτός από μένα.

Δεν με πειράζει όχι γιατί έχω άπειρο χρόνο. Ούτε γιατί μ’αρέσει να κάνω τα πάντα με το ένα μου χέρι. Δε με πειράζει γιατί ξέρω πολύ καλά πως είναι μικρό αυτό το διάστημα. Δεν είναι εύκολο να λες «απόλαυσε το χρόνο με τα παιδιά σου γιατί θα μεγαλώσουν γρήγορα» σε μια μαμά που έχει μπουχτίσει μέσα στο σπίτι, σε μια μαμά που κοντεύει να τρελαθεί από τις υποχρεώσεις και από το ότι περνάει (σχεδόν) όλη τη μέρα της με ανήλικα που δεν την υπολογίζουν τις περισσότερες φορές! Κι εγώ στα δύο προηγούμενα παιδιά δεν μπορούσα να σκεφτώ τόσο ψύχραιμα και θετικά.

Τώρα, όμως, το έχω καταφέρει. Το έχω καταφέρει γιατί έχω συνειδητοποιήσει πόσο ευτυχισμένη είμαι με όσα έχω ήδη. Το έχω καταφέρει γιατί έχω μια οικογένεια γεμάτη αγάπη (και τσακωμούς, και κλάματα, και φωνές κλπ κλπ) και πολλά όμορφα λόγια.
Ακούστε με που σας λέω.. Να λέμε κάθε μέρα πολλές φορές σ’αγαπώ, να δείχνουμε στον άνθρωπό μας πόσο σημαντικός είναι στη ζωή μας και να μιλάμε, να μιλάμε, να μιλάμε. Και να αγκαλιαζόμαστε. Και να κάνουμε και σεξ. Και να μην ξεχνάμε ότι οι δυο μας φτιάξαμε αυτή την οικογένεια, οι δυο μας θα παλέψουμε για όλα, οι δυο μας είμαστε σε αυτό. Ο ένας το νούμερο ένα του άλλου.
Να μην ξεχνάμε να προσπαθούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Αυτό θέλω να πω.
Ελπίζω να τα λέμε συχνότερα από δω..
ΥΓ. Κατερίνα από το «Μαμά για σπίτι«, σε ευχαριστώ που χτύπησες το καμπανάκι!! ❤️

Γιατί χαίρομαι που τρέχω ενώ είμαι έγκυος και δεν ακούω τι λένε οι άλλοι

Όλο και πιο πολλοί είναι αυτοί που μου προσφέρουν καθημερινά τις (μη επιστημονικές) συμβουλές τους. Αλλά μόνο εγώ ξέρω τα όριά μου και πόσο πολύ προσέχω και δεν έχω καμία πρόθεση να σταματήσω το τρέξιμο μέχρι να σταματήσω να το απολαμβάνω. 

(Σημ. Είμαι 34 ετών, έχω μια κόρη 6 ετών και ένα γιο 4,5 ετών και αυτή την περίοδο διανύω την τρίτη μου εγκυμοσύνη. Στις δυο προηγούμενες εγκυμοσύνες δεν έκανα απολύτως καμία άσκηση, εκτός από πολύ πολύ περπάτημα, αλλά ούτε γυμναζόμουν ιδιαίτερα όσο δεν ήμουν έγκυος. Είχα πολύ φυσιολογικές και άψογες εγκυμοσύνες και ακόμα πιο φυσιολογικές γέννες αφού γέννησα μέσα σε μισή ώρα και τις δυο φορές. Τα τελευταία δυο χρόνια αποκαλώ τον εαυτό μου δρομέα, έχοντας διανύσει με την ομάδα που προπονούμαι περισσότερα από 2000 χιλιόμετρα!)

Μέχρι τώρα, έχω δει πολλούς να με κοιτάζουν περίεργα την ώρα που κάνω ασκήσεις ή τρέχω και έχω ακούσει ακόμα περισσότερους να με ρωτάνε «τώρα, σοβαρά, επιτρέπεται αυτό που κάνεις;». 

Αυτό που με εκπλήσσει περισσότερο (και με εκνευρίζει κάποιες φορές) στην εγκυμοσύνη μου είναι το πώς κάποιοι άνθρωποι (ακόμα και γυναίκες που έχουν ήδη υπάρξει έγκυες) θεωρούν ότι η εγκυμοσύνη βρίσκεται κάπου στο φάσμα του είμαι άρρωστη ή έχω κάνει λοβοτομή. Κι εγώ κάθομαι υπομονετικά, και με όση ευγένεια μπορώ να επιστρατεύσω, να ακούω άτομα χωρίς καμία σχετική ιατρική γνώση, χωρίς κάποια (τα περισσότερα) να έχουν γυμναστεί ποτέ στη ζωή τους, να μου αναλύουν τη συμβουλή τους. Τόσο που κάποιες φορές (ειδικά στις αρχές) νιώθω την ανάγκη ακόμη και να απολογηθώ ή να πείσω για το πόσο πολύ εμπιστεύομαι τον προπονητή μου και πόσο καλός είναι στη δουλειά του.    

Τα τελευταία 2 χρόνια τρέχω όσο μπορώ, για τουλάχιστον 4-5 φορές την εβδομάδα, σε λόφους και ραχούλες, με βροχή και αέρα και όλα τα σχετικά καιρικά φαινόμενα!

Όταν έμεινα έγκυος και χωρίς να το ξέρω ακόμα (ούτε καν το υποψιαζόμουν), ήμουν στην πιο φουλ περίοδο προπονήσεων. Κάναμε μεγάλες αποστάσεις (άνω των 15χλμ), κάναμε ασκήσεις ενδυνάμωσης, βάρη, σπριντ, διπλές προπονήσεις κλπ ενόψει του πολυπόθητου κλασικού μαραθωνίου της Αθήνας το Νοέμβρη του 2017. Έτρεξα ακόμα και 30 χλμ στον αγώνα των Ιωαννίνων (Ioannina Lake Run) και ακόμα φοράω το διαφημιστικό βραχιολάκι του τελευταίου αγώνα.

Με αυτή την είδηση της εγκυμοσύνης, το μόνο που με σταμάτησε από το να τρέχω για κάνα μήνα ήταν όχι τόσο οι πολλοί εμετοί, αλλά κυρίως το κόμπλεξ μήπως μου πει κάποιος -σε περίπτωση που συμβεί οτιδήποτε στην εξέλιξη της εγκυμοσύνης- ότι έκανα βλακεία ή ότι δεν πρόσεχα… Με τριγύριζαν διάφορα σενάρια «κι αν…;» …
Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, άρχισα να μην αντέχω άλλο τη σκέψη ότι δεν κάνω καμία άσκηση. Μέχρι που έβλεπα στον ύπνο μου ότι έτρεχα, έτρεχα ασταμάτητα και ήμουν χαρούμενη!

Άρχισα, λοιπόν, να κάνω τις πρώτες απόπειρες για τρέξιμο-περπάτημα με μια κοιλίτσα που αχνοφαινόταν, διαπιστώνοντας με μεγάλη χαρά (και έκπληξη) ότι μπορώ να τρέχω άνετα χωρίς να σταματήσω μέχρι και 6 χιλιόμετρα (για να είμαι ειλικρινής δε δοκίμασα και μεγαλύτερη απόσταση)! Λίγο πιο αργά (ούτως ή άλλως δεν είμαι και ιδιαίτερα γρήγορη ως δρομέας!!), αλλά άνετα! Αποφάσισα, λοιπόν, να συνεχίσω και τις προπονήσεις μου κανονικά, με ασκησούλες που θα ενδυνάμωναν το σώμα μου (και το πνεύμα μου!)
Και έζησα αυτή την υπέροχη αίσθηση να τρέχω χωρίς ρολόι (χωρίς να με νοιάζει ιδιαίτερα ο ρυθμός μου τελοσπάντων), την ελευθερία να τρέχω απλά χωρίς στόχο, την αυτοπεποίθηση, όμως, ότι όλα μπορώ να τα καταφέρω: κωπηλατικές ασκήσεις στο trx, σανίδα, προβολές, κοιλιακούς, pushups, αγαπημένα squats, burpees κλπ κλπ, μέχρι και μικρά ανοίγματα (σπριντ). Μόνο βάρη δενέκανα

Ο προπονητής μου πάνω από το κεφάλι μου να μου δίνει δύναμη και να προσαρμόζει όποιες ασκήσεις θεωρούσε λίγο …ιδιαίτερες για την κατάστασή μου, έχοντας ως μόνο οδηγό το σώμα μου και το πώς νιώθω. 

Ακούσαμε και ακούμε πολλά… Από μικρά πειράγματα και δύσπιστα βλέμματα μέχρι ευθείς κατηγορίες ότι θα «σκοτώσω» το παιδί μου! Δεν πτοηθήκαμε, αν και κάποιες φορές, ειδικά τώρα που η κοιλιά μου έχει μεγαλώσει και είναι ολοφάνερο ότι κυοφορώ, πιάνω τον εαυτό μου να ντρέπεται να τρέξει άνετα σε πολυσύχναστους δρόμους… Η ανάγκη μου να τρέξω, όμως, δεν με σταμάτησε ούτε στιγμή!   

Και πέρασε ο καιρός και έφτασα να πλησιάζω σήμερα στις 29 εβδομάδες στην εγκυμοσύνη μου (7ος μήνας) και να νιώθω ότι είμαι τόσο δυνατή και γεμάτη αυτοπεποίθηση και υγεία. Όλη αυτή η δραστηριότητα με βοηθάει να τρώω και πιο σωστά, οπότε να μην έχω πάρει επιπλέον βάρος (πέραν του φυσιολογικού), να μην έχει αλλάξει ιδιαίτερα το σώμα μου (πέραν της ολοστρόγγυλης κοιλιάς μου βεβαίως βεβαίως!) και γενικά να ασχολούμαι με τον εαυτό μου και να μη νιώθω ούτε στιγμή ότι δεν είμαι περιποιημένη ή ότι έχω παρατήσει τον εαυτό μου (κάτι που το ένιωθα αρκετά στις δύο πρώτες εγκυμοσύνες μου).  

Φυσικά και δεν έχω καμία πρόθεση να σταματήσω να γυμνάζομαι και να τρέχω όσο το απολαμβάνω τόσο πολύ! Ίσως αργότερα δεν μπορώ να τρέξω καθόλου και να ξεκινήσω μόνο περπάτημα. Αλλά ίσως μπορώ να τρέχω μέχρι τη μέρα που θα γεννήσω! Το ελπίζω! 

post signature

Αυτοί που κάνουν τις άσχημες στιγμές, καλές και τις καλές στιγμές, αξέχαστες. Οι φίλοι μας.

Κάποιες φορές συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορείς να προβλέψεις… Γεγονότα που πίστευες πως δε θα συμβούν σε σένα ή σε αγαπημένα σου πρόσωπα. Ξαφνικά απλά στέκεσαι και δεν ξέρεις πώς να φερθείς, ποιον να παρηγορήσεις, πώς να σταθείς σε αυτούς που υποφέρουν, σε αυτούς που τόσο αγαπάς και δε θες να πονάνε… Νιώθεις αδύναμος, όλα σου μοιάζουν ανούσια πλέον και δεν ξέρεις πώς να συνεχίσεις, πώς να σταθείς στα πόδια σου, για να βοηθήσεις και τους γύρω σου να κάνουν το ίδιο…


Είμαι θετικός άνθρωπος και αισιόδοξος από τη φύση μου (με λίγες δόσεις σχιζοφρένειας που μπορεί να ξεσπάσω και να κλαίω χωρίς λόγο, σύμφωνα με τη μαμά μου!!)… Πάντα θα βρω λόγο να είμαι χαρούμενη και να προχωρήσω. Αλλά τα πραγματικά δυσάρεστα γεγονότα με κάνουν να νιώθω ανήμπορη, να αισθάνομαι ότι δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι μου.

Είναι, λοιπόν, αυτές οι άσχημες στιγμές, που αναπόφευκτα συνειδητοποιείς πως το σημαντικότερο στη ζωή σου δεν είναι το πόσο θετικά βλέπεις τη ζωή. Είναι οι άνθρωποί σου. Είναι οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου, ο σύντροφός σου, η οικογένειά σου και οι φίλοι σου… Αχ οι φίλοι σου… Αυτοί που βρίσκονται δίπλα σου γιατί κάτι έχουν δει σε σένα, γιατί ταιριάξατε από την πρώτη στιγμή ή γιατί όσα έχετε περάσει σας έδεσαν σφιχτά, πολύ σφιχτά!

Το να περνάς χρόνο με τους φίλους σου έχει πλάκα, αλλά η ουσία της σχέση σας δε βρίσκεται εκεί. Η σχέση σας είναι πολύ περισσότερο από αυτό. Η συναναστροφή σου με τους φίλους σου βοηθά στην ψυχολογική σου υγεία, σού χαρίζει μακροχρόνια συναισθηματικά οφέλη, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, πιο δυνατό. Μεγαλώνεις μαζί τους και στηρίζετε ο ένας τον άλλον να προχωρήσετε, να κατακτήσετε τους στόχους σας, να βρείτε διασκεδαστικούς τρόπους να περνάτε το χρόνο σας.

Οι φίλοι στέκονται δίπλα σου θετικά, χωρίς να χρειάζεται πάντα να μιλάνε, σε ενθαρρύνουν, σε βοηθούν να βρεις τη δύναμη της θέλησης. Η δύναμή τους και η χαρά τους, η θετικότητά τους, είναι μεταδοτικές. Έτσι, ανοίγει και ο κύκλος της χαράς που λέω στην κόρη μου. Ο ένας τη δίνει στον άλλον και ένας μεγάλος κύκλος με χαρούμενους και θετικούς ανθρώπους ανοίγει, ανοίγει και αγκαλιάζει κι άλλους.   

Οι φίλοι μας, όμως, μας βοηθούν και στα δύσκολα. Δεν είναι εύκολο να παρηγορήσεις ένα φίλο σου που περνά άσχημες στιγμές, αλλά στον πραγματικό σου φίλο θα βρεις τον τρόπο. Δε θα σκεφτείς τα προσχήματα και τα τυπικά. Θα τον πάρεις αγκαλιά, θα κλάψεις μαζί του, θα του πεις μια βλακεία για να ξεχαστεί, έστω και λίγο. Θα τον αφήσεις να θρηνήσει, να σου πει τον πόνο του ή και να μη σου πει απολύτως τίποτα. Θα του δώσεις το χρόνο που χρειάζεται.

Το να προσπαθείς να χτίσεις ένα κύκλο φίλων, να κρατήσεις τον κύκλο ενωμένο, σε κάνει χαρούμενο από μόνο του.  Όταν δεν περιμένουμε το τηλέφωνο να χτυπήσει αλλά κάνουμε αυτό που νιώθουμε.  Σηκωνόμαστε και χτυπάμε την πόρτα του φίλου μας, παίρνουμε τηλέφωνο για να τον ακούσουμε και όχι να παραπονεθούμε που δε μας τηλεφώνησε. Να αγαπάμε τους ανθρώπους μας, να τους ακούμε και να τους χαμογελάμε… Ειδικά αυτούς που τους επιλέξαμε για να είναι δίπλα μας, μικρούς πολύτιμους θησαυρούς στην καρδιά μας.

post signature

Η μαμά που θέλει να τα προλάβει όλα

Καιρό έχω να γράψω και μου έλειψε. Θέλω να γράψω για τα τρεξίματά μου, για το πόσο το παλεύω και πόσο με έχει αλλάξει. Θέλω να γράψω για τις όμορφες φιλίες που έχω κάνει, για τις υπέροχες, αυθόρμητες στιγμές που γελάμε και λέμε μαμαδίστικα αστεία και ιστορίες για παντρεμένες. Θέλω να γράψω για τα παιδάκια μου που έχουν μεγαλώσει και που κάθε μέρα νιώθω πως είμαι η πιο τυχερή μαμά του κόσμου. Θέλω να γράψω και για το ανηψάκι μου, το νεογέννητο αγοράκι της αδερφής μου που μου έχει κλέψει την καρδιά, που νιώθω σαν να το έχω γεννήσει εγώ. Θέλω να γράψω και για κάτι που έχει ξυπνήσει μέσα μου εδώ και λίγο καιρό κι  έχω αρχίσει να σκέφτομαι πως θα μου άρεσε να κάνω ένα τρίτο παιδάκι.





Είναι τόσα πράγματα που έχω στο μυαλό μου όλη μέρα, αλλά κυρίως τόσα πράγματα που έχω στο πρόγραμμά μου… 
Και δεν είμαι κι από τους ανθρώπους που είναι τυπικοί και σωστοί στις υποχρεώσεις τους, που σημαίνει ότι πιθανόν να στεναχωρώ κάποιους ανθρώπους με τους οποίους δε βλεπόμαστε και πολύ συχνά. 
Επίσης, δεν είμαι από τους ανθρώπους που τα θέλουν όλα στην εντέλεια στο σπίτι ή που έχουν πολύ αυστηρό πρόγραμμα στην καθημερινότητά τους.

Έχω βρει, όμως, μια ηρεμία, μια αρμονία με την οικογένειά μου, μια διαρκή ευγνωμοσύνη για το πόσο τυχερή είμαι και πόση αγάπη έχω στη ζωή μου.

Έχω συνειδητοποιήσει από νωρίς ότι όσο μεγαλύτερες προσδοκίες έχουμε, τόσο πιο δύσκολα ικανοποιούμαστε με το πώς καταλήγουν τα πράγματα. 

Αφήνω τα πράγματα να κυλούν, να περνάει ο χρόνος και εγώ προσπαθώ εκεί ενδιάμεσα στις στιγμές που φεύγουν να χώνω όμορφες στιγμούλες, μικρές χαρές, ομορφιές της ζωής μας.

Δεν είναι όλα εύκολα πάντα, δεν είμαι συνεχώς ευδιάθετη και σίγουρα δεν είμαι πάντα ήρεμη. Έχω αποδεχτεί, όμως, ότι δεν μπορώ να είμαι σωστή σε όλα, ούτε να κάνω όλα όσα έχω στο μυαλό μου. 

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν πιέζω τον εαυτό μου να αναλάβει περισσότερες υποχρεώσεις, γι’ αυτό δεν απογοητεύομαι όταν κάτι παίρνει διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχα υπολογίσει.

Καθημερινά,  βομβαρδίζομαι από ερεθίσματα, από επικείμενες δραστηριότητες (που «καλό θα ήταν να τα πας τα παιδιά»), από δραστηριότητες που απλά σκέφτηκαν τα παιδιά την ώρα που έπαιζαν («μαμά, καιρό έχουμε να πάμε στις πισίνες»), από προσκλήσεις για παιχνίδι με φίλους, από προσκλήσεις για καφέ για μένα από φίλους και συγγενείς…

Παίρνω το χρόνο μου και δεν προσπαθώ να τα κάνω όλα. 

Πρώτον, γιατί απλά δε γίνεται. 
Δεν προλαβαίνω να τα κάνω όλα, εκτός κι αν τρέχω σαν παλαβή από το ένα στο άλλο. 
Δεύτερον, γιατί τα παιδιά θέλουν κι αυτά το χρόνο τους και την ξεκούρασή τους. Θέλουν απλά να αράξουν στη βεράντα και να ζωγραφίσουν, να ποτίσουν τα λουλούδια, να παίξουν λίγο και να γαργαληθούν με τη μαμά και τον μπαμπά. Δε θέλουν πολλά για να περάσουν όμορφα. Θέλουν μια μαμά κι έναν μπαμπά με όρεξη για παιχνίδι και προπάντων με καλή διάθεση και όχι με νεύρα. 
Τρίτον, γιατί και η μαμά με τον μπαμπά θέλουν τον προσωπικό τους χρόνο, να διαβάσουν ένα περιοδικό, ένα βιβλίο, να δουν μια ταινία αγκαλιά, να καθίσουν στη βεράντα και απλά να κοιτάζονται.

Αυτά μου ήρθαν σήμερα και ήθελα να τα μοιραστώ. 

Δεν υπάρχει η μαμά που ΘΕΛΕΙ να τα προλάβει όλα. Και σίγουρα δεν υπάρχει η μαμά που ΠΡΕΠΕΙ να τα προλάβει όλα. 

Υπάρχει η μαμά που επιλέγει να δημιουργεί μια οικογένεια, να τη χαίρεται και να την απολαμβάνει. Η μαμά που αγαπάει και αγαπιέται, η μαμά που θα είναι πάντα εκεί με το ζεστό της χαμόγελο και με την αγκαλιά της, ακόμα κι αν δεν πρόλαβε να πάει τα παιδιά για μπάνιο, στο θέατρο ή στην παιδική χαρά.

Σας φιλώ.
   


post signature