Όλες οι δημοσιεύσεις από Vasso Nikologianni

This is Vasso, the #RunnerMomof3 #Proud to be a #momof3 super kids Married to the one and only ❤️ #Runner and #MarathonFinisher 🐢 Mom blogger Full time working mom https://www.runnermom.gr

Εσύ είσαι σούπερ μαμά ή απλά καλή;

Θα γίνω σούπερ μαμά! Αυτή ήταν η σκέψη που περνούσε από το μυαλό μου ένα απόγευμα καθώς κοιτούσα την κοιλιά μου, έγκυος στην κόρη μου, πρώτη φορά έγκυος, αφού είχα φτιάξει τα ρουχαλάκια της.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν αγόραζα βιβλιαράκια για την 7 μηνών κόρη μου και άρχισε να λέει μαμά και μπαμπά.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν έψαχνα online δραστηριότητες για την ηλικία της και κατέβαζα από το ίντερνετ ένα σωρό εκτυπώσιμα.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν έμεινα έγκυος στο γιο μου και θήλαζα ακόμα την κόρη μου.

Θα γίνω σούπερ μαμά σκεφτόμουν όταν έφτιαχνα σπιτικές πλαστελίνες στα παιδιά ή όταν τα άφηνα να ζωγραφίζουν με δακτυλομπογιές.

Θα γίνω σούπερ μαμά είναι η σκέψη μου όταν καταφέρνω κάτι με τα παιδιά μου όλα αυτά τα χρόνια.

Μετά από λίγο, όμως, σχεδόν πάντα εμφανίζεται κάτι που μου αλλάζει γνώμη. Δεν έχω κουράγιο να συνεχίσω αυτό που άρχισα, δεν έχω όρεξη να διαβάσω το βιβλιαράκι (για χιλιοστή φορά!!), δεν έχω διάθεση να δοκιμάσω, ούτε καν να εκτυπώσω και να τους δώσω όσες δραστηριότητες εκτύπωσα, δεν έχω κουράγιο να μαζέψω το χαμό της κουζίνας, απογοητεύομαι που δεν μου πέτυχε η σούπερ υγιεινή συνταγή που προσπάθησα να τους φτιάξω ή που δεν έφαγαν μπουκιά από τα φρουτάκια που καθάριζα δέκα ώρες και έκοβα σε διάφορα σχήματα και ο νεροχύτης πλέον είναι γεμάτος πιάτα, ή όταν δε μου πέτυχαν οι ψαροκεφτέδες που δοκίμασα να φτιάξω -γιατί πρέπει να τρώνε και ψάρι και απ’όλα- και τελικά τους έφτιαξα έτοιμες ψαροκροκέτες από την κατάψυξη, νιώθω αποτυχημένη που άκουσα αυτό το «σε μισώ» την ώρα που τσακωνόμασταν ή που ύψωσα τη φωνή μου!

Κάτι τέτοιες στιγμές, αρχίζω να σκέφτομαι ότι πρέπει να διπλώσω και να αφήσω στην άκρη την κάπα μου, αυτή του σούπερ ήρωα, και να αποδεχτώ ότι, όσο κι αν προσπαθώ, δεν θα γίνω ποτέ ΑΥΤΗ, η σούπερ μαμά.

Ξέρετε για ποιο είδος μιλάω: τις μαμάδες που κάνουν κατασκευές DIY, που ψήνουν μετά το σχολείο μπισκότα σοκολάτας ενώ ράβουν στο χέρι σπιτικές αποκριάτικες στολές. Το είδος που κοιτάζω με δέος και θαυμασμό.

Και είμαι εντάξει με αυτό τις περισσότερες φορές. Αλλά μετά διαβάζω ένα άλλο blog για μαμάδες ή βλέπω κάτι στο Pinterest που με κάποιο τρόπο εκείνη η μαμά τα καταφέρνει όλα. Και για άλλη μια φορά νιώθω ότι υστερώ.

Ο Μαρκ Τουέιν είπε κάποτε «η σύγκριση είναι ο θάνατος της χαράς». «Η σύγκριση είναι δυστυχία» όπως λέει και η ξαδέρφη μου στα παιδιά της…

Κι έχει δίκιο… Γιατί πριν από πέντε λεπτά, πέντε λεπτά πριν δω φωτογραφίες από τον βιολογικό λαχανόκηπο που φύτεψε εκείνη η μαμά με το μικρό παιδί της, ένιωθα πολύ καλά για τα δικά μου «μικρά επιτεύγματα». Ένιωθα καλά που άφησα το παιδί μου απλά να παίξει στο χώμα. Αλλά τώρα, ένιωσα για λίγο ότι αποτυγχάνω ξεκάθαρα στη μητρότητα.

Έχω παρατηρήσει, όμως, μια «εξέγερση» τον τελευταίο καιρό ενάντια στις σούπερ μαμάδες. Είναι οι μαμάδες που μοιράζονται την αλήθεια τους, τη δύσκολη καθημερινότητά τους, που αναγνωρίζουν τις δοκιμασίες της γονεϊκότητας και γιορτάζουν μόλις καταφέρνουν έστω και κάτι πολύ μικρό.

Είναι οι μαμάδες οι «απλά καλές». Οι μαμάδες που τσαλακώνονται και δεν διστάζουν να μοιραστούν (και) τα λάθη τους. Και συμφωνώ μαζί τους.

Και κάποιες φορές, αρκεί απλά να υψώσουμε τη λευκή σημαία και να παραδεχτούμε την «ήττα» μας. Ότι δεν τα καταφέραμε να φάνε υγιεινά σήμερα, ότι δεν τους διαθέσαμε ποιοτικό χρόνο σήμερα, ότι παραγγείλαμε απ’ έξω και τους βάλαμε ταινία.

Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα σταματήσω να προσπαθώ.

Ποιος τα παρατάει όταν πρόκειται για τα παιδιά του; Δεν θέλουμε άλλωστε όλοι οι γονείς μόνο το καλύτερο για τα παιδιά μας;

Οπότε συνεχίζω να προσπαθώ να γίνω σούπερ μαμά και ας μην τα καταφέρνω καλά.

Όταν ήμουν στο δημοτικό, μας είχε πει ένας δάσκαλός μας: υπάρχει ο βαθμός που αφορά το πραγματικό επίπεδο δεξιοτήτων μας σε ένα θέμα. Υπάρχει, όμως, και ο άλλος βαθμός. Ο βαθμός που αφορά την προσπάθεια που κατέβαλε ο μαθητής.

Αν υπήρχε ένα παρόμοιο δελτίο αναφοράς για τη μητρότητα, νομίζω ότι θα έμοιαζε κάπως έτσι:

Μετατρέποντας το φαγητό σε τέχνη/ Σπιτική πλαστελίνη/ DIY κατασκευές:

Δεξιότητα: Γ-

Προσπάθεια: A (με τόνο!) 😊

Γιατί, παρόλο που συνήθως καταλήγω να είμαι μια «απλά καλή» μαμά, δεν σταματώ ποτέ να προσπαθώ να γίνω σούπερ.

Και αυτό μετράει, έτσι δεν είναι;

Να σηκωθείς και να προσπαθήσεις ξανά ακόμα και μετά από αποτυχία.

Το να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι για το καλύτερο, ακόμα κι όταν ξέρεις ότι το καλύτερό σου θα είναι μόνο το «απλά καλό» κάποιου άλλου.

Ίσως αυτό είναι πραγματικά που μετατρέπει τις απλά καλές μαμάδες σε σούπερ μαμάδες. Ή, όπως ο Κλαρκ Κεντ και ο Σούπερμαν, ίσως η σούπερ μαμά και η αρκετά καλή μαμά να είναι ένα και το αυτό.

Και εξαρτάται μόνο από τις περιστάσεις της κάθε ημέρας ποια μαμά θα βγει στην επιφάνεια.

Όταν ξεκινάμε να κάνουμε συγκρίσεις με κάποιον άλλο, ως τι μαμά αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας;

Το πιθανότερο είναι ότι το blog της μαμάς που διαβάζουμε ή οι εικόνες του instagram και του Pinterest που θαυμάζουμε, τονίζουν αυτή τη μαμά στις σούπερ μέρες της.

Αλλά αν αρχίσουμε και σκεφτόμαστε ότι κι αυτή η μαμά σε μια δύσκολη μέρα, που όλη η οικογένειά της θα έχει γρίπη ή την επόμενη μέρα από μια νύχτα που το μωρό δε σταματούσε να κλαίει και να την ξυπνάει, θα εμφανιστεί μια άλλη εικόνα.

Ας αρχίσουμε να βλέπουμε ότι ακόμη και οι «καλύτεροι» μερικές φορές εξακολουθούν να έχουν μέρες που είναι «απλά καλές», όσο καλές μπορούν.

Ως μαμάδες, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας με άλλα μάτια: δεν υπάρχει μόνο μαύρο ή άσπρο. Υπάρχει και το γκρι. Και σούπερ μαμά και «απλά καλή μαμά».

Αυτό είναι και το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας όταν τα πράγματα είναι δύσκολα και συνεχίζουμε.

Ή για όσα τους μαθαίνουμε όταν, παρόλο που ξέρουμε ότι δεν θα είμαστε οι καλύτεροι, οι σούπερ, εξακολουθούμε να προσπαθούμε για το καλύτερο. Το ΔΙΚΟ ΜΑΣ καλύτερο.

Θέλω τα παιδιά μου να βλέπουν τις προκλήσεις ως κάτι προς το οποίο τρέχεις, να μην φεύγουν από αυτές, να μην τα παρατάνε.

Συνεχίζω να προσπαθώ να γίνω η καλύτερη μαμά που μπορώ – είτε τα καταφέρνω είτε όχι – και να βρίσκω χαρά στην προσπάθεια, όχι στο αποτέλεσμα.

Γιατί δεν χρειάζεται να παίρνω ένα «Α» σε όλα για να γίνω σούπερ μαμά. Κι ούτε εσύ.

Αν σου άρεσε αυτό το άρθρο, διάβασε και το «Δεν υπάρχει η τέλεια μαμά«

Γιατί οι άνθρωποι είναι αγενείς (και γιατί δεν έχει να κάνει με εμάς)

Από τη φύση μου είμαι χαρούμενος, αισιόδοξος άνθρωπος, το έχω ξαναπεί. Πάντα κοιτούσα τη θετική πλευρά και έβλεπα το καλό στους ανθρώπους, την καλή τους πρόθεση. Και ακόμα το κάνω. Η φιλοσοφία μου στη ζωή είναι ότι ο κόσμος είναι γεμάτος φως, αγάπη και δυνατότητες να αδράξουμε.

Στην καθημερινότητά μου, όμως, μπορεί να έρθουν στιγμές που η φιλοσοφία αυτή φαίνεται να ξεθωριάζει. Μπορεί να βάλω τα κλάματα, να μη θέλω να συναντήσω κανέναν, να μην μπορώ να νιώσω αυτή την αίσθηση του πόσο όμορφος είναι ο κόσμος. Σαν να έρχεται κάποιος και να κλείνει όλους τους «θετικούς διακόπτες» μέσα στο κεφάλι μου.

Σε γενικές γραμμές, είμαι πολύ ευγενική, θέλω να πω τον καλό μου το λόγο και πάντα σκέφτομαι πριν πω οτιδήποτε κι αν υπάρχει περίπτωση να προσβάλει κάποιον άλλο ή να βλάψει τη σχέση μας.

Μου είναι δύσκολο να δεχτώ πώς οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να είναι κακοί, αγενείς ή προσβλητικοί σε αγνώστους, αλλά και φίλους. Ειδικά παλιότερα, το έπαιρνα προσωπικά όταν οι άνθρωποι με προσέβαλλαν ή ήταν αδιάφοροι μαζί μου, πιστεύοντας ότι έφταιγε πραγματικά κάτι που είχα κάνει.

Είναι κάτι, όμως, πολύ ψυχοφθόρο και μπορεί να γίνει συχνά, ειδικά σε μένα που έχω αποφασίσει, έχω επιλέξει, να εκτίθεμαι καθημερινά μέσα από τα γραπτά μου και τις δημοσιεύσεις μου. Ξέρω καλά ότι οφείλω στον εαυτό μου (κι εγώ όπως και όλοι μας) να μην αφήνω τις απόψεις και τα αρνητικά συναισθήματα των άλλων να με επηρεάζουν.

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο, ειδικά σε μια κοινωνία που μας έχει μεγαλώσει με το «τι θα πει ο κόσμος».

“How people treat other people is a direct reflection of how they feel about themselves.”

Paulo Coelho

Όμως, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν κάποιος είναι αγενής χωρίς λόγο, ειδικά ένας άγνωστος, σπάνια είναι προσωπική η επίθεση, ακόμα κι αν κατά λάθος κάναμε κάτι για να τον εκνευρίσουμε.

Οι άνθρωποι δεν είναι κακοί για χόμπι ή επειδή είναι εναντίον μας. Είναι επειδή δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν οι ίδιοι σε κάποια κατάσταση.

Το να είμαστε αγενείς, τις περισσότερες φορές, ίσως είναι μια αντίδραση στον θυμό με τον εαυτό μας ή την ανεπάρκεια που πιθανόν νιώθουμε ότι έχουμε.

Ίσως νιώθουμε ότι δεν είμαστε αγαπητοί, ότι είμαστε ανεπιθύμητοι και χρειαζόμαστε έναν τρόπο να αντιμετωπίσουμε αυτά τα συναισθήματα δίνοντας στον εαυτό μας ένα alter ego που είναι αντιπαθητικό! (Αυτό το διάβασα, δεν το σκέφτηκα μόνη μου!😋).

Όταν διαπιστώνουμε ότι οι άνθρωποι είναι αγενείς μαζί μας στην καθημερινότητά μας, είναι πραγματικά κακοί με τον εαυτό τους. Και δεν το λέω με την έννοια «όποιος το λέει, είναι» που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά.

Φυσικα, δεν είμαστε, σε καμία περίπτωση, υποχρεωμένοι να δεχόμαστε όταν οι άλλοι δεν είναι καλοί μαζί μας, απλά δεν είναι κάτι που πρέπει να το πάρουμε προσωπικά.

Πιθανότατα, αυτοί οι άνθρωποι όντως έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ανάξιοι αγάπης, και αυτή είναι η μεγαλύτερη τραγωδία από όλες.

Δεν χρειάζεται να εσωτερικεύσουμε, λοιπόν, την κακία, να τη βάλουμε μέσα μας, ως δικό μας σφάλμα. Μπορούμε απλά να αναγνωρίσουμε ότι το άτομο που είναι αγενές παλεύει με τα δικά του προβλήματα και χρειάζεται έναν τρόπο να τα αντιμετωπίσει.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις πράξεις και τις συμπεριφορές των άλλων, ωστόσο μπορούμε να ελέγξουμε το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτές.

Εάν, τώρα, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που φερθήκαμε με αγένεια, ήρθε η ώρα για αυτοστοχασμό!

Γιατί μιλάμε άσχημα στους ανθρώπους; Από τι προσπαθούμε να προστατευτούμε;

Μπορεί να σκεφτόμαστε συνεχώς αρνητικά πράγματα, όπως «Κανείς δε με συμπαθεί», «Ποιος θα ήθελε να είναι φίλος μου;». Μπορεί να έχουμε δημιουργήσει ένα τοξικό περιβάλλον μέσα στο κεφάλι μας, που μπορεί να μην βασίζεται καν στην πραγματικότητα.

Σίγουρα, χρειάζεται προσπάθεια και δουλειά για να αλλάξει αυτή η οπτική, να δούμε μέσα μας τα καλά μας και τους λόγους για τους οποίους είμαστε συμπαθείς και αγαπητοί και να αρχίσουμε να βλέπουμε το καλό και στους άλλους ξανά.

Δεν είναι εύκολη διαδικασία και για πολλούς απαιτεί θεραπεία και μήνες δουλειάς. Ωστόσο, μπορούμε σίγουρα να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας πίσω στην «καλοσύνη» και την ευγένεια με το να είμαστε πιο ευγενικοί με τον εαυτό μας, πρώτα απ’όλα.

Οι αρνητικές αυτοκριτικές σκέψεις μας έχουν υπόσταση; Βασίζονται στην πραγματικότητα;

Πρέπει να προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας από μια εξωτερική οπτική γωνία και να μας υπενθυμίσουμε όλα τα μοναδικά και όμορφα χαρακτηριστικά μας. Έτσι, σιγά σιγά θα διώξουμε το θυμό μας και θα αναγνωρίσουμε τον τρόπο που αντιδρούσαμε πριν.

Πάντα είχα ακλόνητα την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι εγγενώς καλοί και κάνουν κακά πράγματα μόνο ως αντίδραση σε κακές καταστάσεις.

Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμόμαστε, είτε δεχόμαστε αγένεια, είτε γινόμαστε οι ίδιοι αγενείς, είναι ότι είμαστε από τη φύση μας καλοί και αξίζουμε να μας αγαπούν, ανεξάρτητα από το τι λέμε στον εαυτό μας ή τι μας λέει κάποιος άλλος.

Βγες στη δράση: Η αρχή του «κάνε κάτι»

Πρόσφατα διάβασα -ή μάλλον άκουσα- το βιβλίο του Mark Manson (το άκουσα με την εφαρμογή Auvril) «The subtle art of not giving a f*» (Η ευγενής τέχνη του να τα γράφεις όλα στα …!) Εδώ και χρόνια το γυροφέρνω αλλά τώρα ήρθε η ώρα του.

Πολύ ευχάριστα το άκουσα (περίπου 6μιση ώρες ακρόασης) και «κράτησα» πολλά από αυτά.

Ο συγγραφέας του είναι blogger και γράφει βιβλία αυτοβελτίωσης. Μεταξύ άλλων βιβλίων του, αυτά που σημείωσαν μεγαλύτερη επιτυχία ήταν τα The Subtle Art Of Not Giving a F*ck και Everything Is F*cked:A Book About Hope τα οποία βρέθηκαν στα best sellers των New York Times.

Σύμφωνα με τον Manson, το «κλειδί της ευτυχίας» είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε να είμαστε «θετικοί» όλη την ώρα και να γίνουμε καλύτεροι στον χειρισμό των αντιξοοτήτων.

«Στο διάολο η θετικότητα», λέει ο συγγραφέας. «Μερικές φορές τα πράγματα είναι σκατά και πρέπει να ζήσουμε με αυτό».

«Δεν γίνεται όλοι να είναι ξεχωριστοί – υπάρχουν νικητές και ηττημένοι στην κοινωνία. Ούτε είναι δίκαιο, ούτε είναι δικό μας φταίξιμο.»

Ο Μάνσον μας συμβουλεύει να γνωρίσουμε τους προσωπικούς μας περιορισμούς και να τους αποδεχτούμε. Αυτό, λέει, είναι η πραγματική πηγή ενδυνάμωσης.

Μόλις αποδεχτούμε τους φόβους, τα ελαττώματα και τις αβεβαιότητες μας – μόλις σταματήσουμε να τρέχουμε και να τα αποφεύγουμε και ξεκινήσουμε να αντιμετωπίζουμε τις επώδυνες αλήθειες – θα μπορούμε να βρούμε το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που απεγνωσμένα αναζητούμε.

Αυτό στο οποίο στάθηκα και μάλιστα το σημείωσα κιόλας εκείνη τη στιγμή, ήταν η αρχή του «Κάνε κάτι» που τόνισε ιδιαίτερα.

Η δράση, όπως λέει, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα του κινήτρου, αλλά και η αιτία του.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεσμεύονται για δράση μόνο αν αισθάνονται ότι έχουν ένα συγκεκριμένο κίνητρο ή όταν φοβούνται τις συνέπειες. Βρίσκουν τα κίνητρά τους με το συναίσθημα. Ξεκινούν κάτι μόνο όταν εμπνέονται από άλλους.

Αλλά, όπως τονίζει στο βιβλίο του ο Manson, υπάρχει ένα πρόβλημα με αυτό μας το σκεπτικό: συχνά οι αλλαγές και οι ενέργειες που χρειαζόμαστε περισσότερο στη ζωή μας εμπνέονται από αρνητικά συναισθήματα, που, όμως, την ίδια στιγμή, μας εμποδίζουν να αναλάβουμε δράση.

Αν κάποιος θέλει να χάσει βάρος, αλλά νιώθει τεράστιες ποσότητες ντροπής για το σώμα του, τότε το να πάει στο γυμναστήριο θα του φαίνεται βουνό, ακατόρθωτο.

Αν κάποιος θέλει να φτιάξει τη σχέση του με τη μητέρα του, τα συναισθήματα της κατάστασης (πληγωμένος, αγανάκτηση, αποφυγή) έρχονται σε αντίθεση με την απαραίτητη ενέργεια για να το διορθώσει (αντιπαράθεση, ειλικρίνεια, επικοινωνία).

Προηγούμενα τραύματα, αρνητικές προσδοκίες και συναισθήματα ενοχής, ντροπής και φόβου συχνά μας διώχνουν μακριά από τις ενέργειες που είναι απαραίτητες για να ξεπεράσουμε αυτά τα ίδια τα τραύματα, τις αρνητικές προσδοκίες και τα αρνητικά συναισθήματα.

Ο Μάνσον περιγράφει σε άρθρα του την αλυσίδα κινήτρων ως εξής: Δράση → Έμπνευση → Κίνητρο.

Οι ίδιες οι ενέργειές μας δημιουργούν περαιτέρω συναισθηματικές αντιδράσεις και εμπνεύσεις και μας παρακινούν για τις μελλοντικές σας ενέργειες. 

Αν δηλαδή δεν έχουμε το κίνητρο να κάνουμε μια σημαντική αλλαγή στη ζωή μας, να κάνουμε κάτι, οτιδήποτε πραγματικά, και στη συνέχεια να αξιοποιήσουμε την αντίδραση σε αυτή τη δράση ως τρόπο για να αρχίσουμε να παρακινούμε τον εαυτό μας.

«Εντάξει, το έκανα, υποθέτω ότι μπορώ να κάνω περισσότερα». 

Και σιγά σιγά μπορούμε να το πάρουμε από κει…

Βγαίνουμε από την comfort zone μας και αρχίζουμε, βήμα βήμα να μπαίνουμε στη «δράση».

Γι’ αυτό είναι υπέροχο να διαβάζεις… παίρνεις έμπνευση για τόσα πράγματα… αρκεί να μη μένουμε μόνο στη θεωρία!

Πώς να φροντίζουμε τον εαυτό μας

Η φροντίδα του εαυτού μας δεν είναι εγωισμός, δεν είναι παραίτηση από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας. Ούτε σημαίνει ότι κάτι δεν κάνουμε καλά ειδικά στο ρόλο μας ως γονείς. Η αυτοφροντίδα είναι αυτοσυντήρηση. Είναι απαραίτητη για να γίνουν και όλα τα υπόλοιπα.

Αφορμή για το σημερινό άρθρο είναι μια συζήτηση που είχα πρόσφατα με μια καλή μου φίλη στο instagram για τις μαμάδες και τις ανάγκες τους. Συζητούσαμε για αυτά τα «παλιά μυαλά» ότι όταν κάνεις παιδί πρέπει να «αφήσεις» τον εαυτό σου, σχεδόν να παραιτηθείς από τις δικές σου ανάγκες. Σαν να πρέπει να «εκδικηθείς» με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό σου που αποφάσισε να κανει παιδιά! Κι αυτές τις απόψεις τις έχουν μαμάδες! Και τις εκφράζουν επικριτικά στις άλλες μαμάδες δημιουργώντας τους ενοχές που θέλουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους, που θέλουν μια βόλτα με τον άνθρωπό τους χωρίς τα παιδιά, που αφήνουν τα παιδιά στις γιαγιάδες και τους παππούδες, που περιμένουν πώς και πώς να ανοίξουν τα σχολεία ακόμα κι αν δεν δουλεύουν.

Κι εγώ το ένιωθα αυτό κάποια στιγμή… Άφηνα τα παιδιά για να πάω διήμερο με τον άντρα μου και μου έλεγαν «γιατί τα έκανες, αν δεν τα θες μαζί σου;» Και να’τες οι ενοχές στο κεφάλι της μαμάς!!! (Που δεν τις έχω και δύσκολες…)

Έχω ξαναγράψει για τη σημασία να αγαπάμε και να φροντίζουμε τον εαυτό μας και το γνωστό σε όλους «αν δεν είναι καλά η μαμά, δεν είναι κανείς», αφού και στο αεροπλάνο, σε κρίσιμη στιγμή, η συμβουλή είναι «βάλε πρώτα εσύ μάσκα οξυγόνου για να μπορέσεις να βοηθήσεις και τους άλλους».

Σίγουρα η αυτοφροντίδα δεν αφορά μόνο τις μαμάδες και τους μπαμπάδες. Ο ορισμός της αυτοφροντίδας μπορεί να είναι (σίγουρα είναι) διαφορετικός για κάθε άτομο.
Η αυτοφροντίδα είναι πολύπλευρη και είναι απαραίτητο να την εφαρμόζουμε σε πολλούς τομείς της ζωής μας για έναν υγιή, ολοκληρωμένο τρόπο ζωής!

Γράφω παρακάτω τις βάσεις για την αυτοφροντίδα, όπως τις βλέπω εγώ, ώστε να μας προσέχουμε στην καθημερινότητά μας:

  1. Ψυχική φροντίδα: Η ψυχική αυτο-φροντίδα είναι το θεμέλιο μιας υγιούς στάσης ζωής. Αφορά την ανάπτυξη εκείνων των δεξιοτήτων και των γνώσεών που θα μας βοηθήσουν στη μείωση του άγχους και την ενίσχυση της δημιουργικότητάς μας.
    Για τη φροντίδα της ψυχικής μας υγείας, μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να γράφουμε σε ένα ημερολόγιο
    – Να περπατήσουμε
    – Να κάνουμε ένα διάλειμμα από την τεχνολογία και το διαδίκτυο
    – Να κάνουμε διαλογισμό, να δουλέψουμε το μυαλό μας με έναν νέο τρόπο. Στα παραπάνω, μπορούμε να προσθέσουμε και την επικοινωνία μας με ένα ψυχολόγο, η επαφή με τον οποίο για μένα δεν είναι απαραίτητη όταν έχουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα αλλά και «προληπτικά» όταν θέλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να βελτιωθεί, να βρει νέους δρόμους να διαχειρίζεται τα θέματα που τον απασχολούν.
  2. Συναισθηματική φροντίδα: Συναισθηματική αυτοφροντίδα σημαίνει να προσέχουμε την καρδιά και το μυαλό μας και να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε:
    – Να καταγράψουμε τις μικρές μας καθημερινές νίκες
    – Να θέσουμε όρια στο χρόνο και την ενέργειά μας
    – Να ζητάμε βοήθεια από άλλους όταν τη χρειαζόμαστε.
  3. Η αυτοφροντίδα στο σώμα μας: Είναι η φροντίδα της σωματικής μας υγείας, η οποία με τη σειρά της αυξάνει την αυτοεκτίμησή μας. Να τρώμε θρεπτικά γεύματα, να ασκούμαστε με συνέπεια, να κοιμόμαστε σωστά και να φροντίζουμε την υγιεινή μας.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να πίνουμε περισσότερο νερό
    – Να δοκιμάσουμε ένα νέο μάθημα προπόνησης/βίντεο YouTube
    – Να κοιμηθούμε περισσότερο
    – Να τρώμε γεύματα που πράγματι έχουν κάτι να προσφέρουν στον οργανισμό μας.
  4. Πνευματική αυτοφροντίδα: σημαίνει συμμετοχή σε δραστηριότητες και πρακτικές που μπορούν να μας δώσουν μια αίσθηση κατεύθυνσης ή σκοπού. Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να βρούμε περισσότερο νόημα στη ζωή και να αισθανόμαστε προσγειωμένοι.
    Μπορούμε να δοκιμάστε αυτές τις ιδέες:
    – Να ορίσουμε τις αξίες μας και τι σημαίνουν για την ύπαρξή μας
    – Να εστιάσουμε τη σκέψη μας, να συγκεντρωθούμε
    – Να περνάμε χρόνο στη φύση
  5. Το περιβάλλον που ζούμε: Εννοώ τη φροντίδα για τον χώρο στον οποίο ζούμε και εργαζόμαστε. Αυτό μπορεί να είναι πολύ ευεργετικό για να αισθανόμαστε χαλαροί και να είμαστε σε θέση να «ευδοκιμήσουμε» στο χώρο γύρω μας.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να ξεκαθαρίσουμε τα περιττά από το χώρο μας, να απομακρύνουμε τα περιττά
    – Να τακτοποιήσουμε το χώρο μας με τον τρόπο που μας αρέσει, μας κάνει να νιώθουμε άνετα και μας εξυπηρετεί
    – Να μη χάνουμε ευκαιρίες να βγαίνουμε βόλτα έξω στη φύση
  6. Κοινωνική αυτοφροντίδα: η σύνδεση με τους φίλους και την οικογένειά μας και την καλλιέργεια υγιών σχέσεων. Αυτό μας βοηθά να δημιουργήσουμε την αίσθηση της αποδοχής και του ανήκειν.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες:
    – Να περάσουμε χρόνο με τους αγαπημένους μας
    – Να τηλεφωνήσουμε στην οικογένεια ή τους συγγενείς μας εάν δεν είναι κοντά
    – Να γίνουμε μέλος μιας ομάδας ή να βρούμε μια κοινότητα για να συνεισφέρουμε, να μη χάνουμε ευκαιρίες για συναναστροφές με άλλους.
  7. Ψυχαγωγική αυτοφροντίδα: το να κάνουμε τα αγαπημένα μας χόμπι και να βιώνουμε νέα πράγματα. Αυτό μας βοηθά να ξεφύγουμε από τις καθημερινές προκλήσεις στη ζωή και να μπορούμε να απολαύσουμε τα μικρά πράγματα στη ζωή.
    Μπορούμε να δοκιμάσουμε αυτές τις ιδέες :
    – Να αφιερώσουμε χρόνο για να είμαστε δημιουργικοί και να κάνουμε τα χόμπι που μας διασκεδάζουν και μας κάνουν να νιώθουμε όμορφα
    – Να μη διστάσουμε να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας
    – Να βρούμε ένα νέο χόμπι για να δοκιμάσουμε
    – Να δοκιμάζουμε νέα πράγματα, να πηγαίνουμε εκδρομές.

Η αληθινή αυτοφροντίδα δεν είναι να κάνουμε μάσκα προσώπου και να τρώμε πίτσες, αλλά να χτίζουμε μια ζωή από την οποία δεν χρειάζεται να ξεφεύγουμε τακτικά.

Η αυτοφροντίδα είναι να γίνουμε το άτομο που ξέρουμε ότι θέλουμε και το άτομο που προοριζόμαστε να γίνουμε.

Κάποιος με αληθινή αυτοφροντίδα ξέρει ότι οι μάσκες προσώπου και οι πίτσες είναι τρόποι για να απολαύσουμε τη ζωή και να μην ξεφεύγουμε από αυτήν.

Η αυτοφροντίδα είναι να βρούμε έναν τρόπο να αποδεχτούμε τον εαυτό μας γι’ αυτό που είμαστε, χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε σκόπιμα διαλείμματα όπως μια μάσκα το δίμηνο και να το αποκαλούμε αυτό «χρόνο αυτοφροντίδας».

Ένας κόσμος στον οποίο η φροντίδα του εαυτού θεωρείται ένα ζήτημα για «influencers», «όμορφους, πετυχημένους και πλούσιος», αντί να δείχνει τον αγώνα που απαιτείται με τον εαυτό μας, είναι ένας κόσμος που πρέπει να αλλάξει.

Δεν είναι εύκολο να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Απαιτεί μεγάλη προσπάθεια. Ακούγεται ίσως αποθαρρυντικό, αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Ας συνδεθούμε στο Instagram, το Twitter και το Facebook, θα ήθελα να γνωριστούμε καλύτερα, να δημιουργήσουμε μια κοινότητα 🙂
Πείτε μου στα σχόλια τις προτάσεις σας και άλλα θέματα για τα οποία θα θέλατε να γράψω — ανυπομονώ να τα δω.
Εκτιμώ τόσο πολύ που αφιερώνετε το χρόνο σας και διαβάζετε τα κείμενά μου. Μοιραστείτε το με τους φίλους και την οικογένειά σας εάν το βρήκατε χρήσιμο, κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί για να με ακολουθήσετε.
Να έχετε μια όμορφη μέρα!

Γιατι βιαζομαστε να μεγαλωσουν τα παιδια μας

Αυτή την περίοδο σκέφτομαι συχνά αυτό που έγραφα και στο τέλος του τελευταίου μου άρθρου: να χαρούμε κάθε φάση των παιδιών μας, χωρίς να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν και να «περάσουν στο επόμενο στάδιο».

Όπως έγραφα, λοιπόν, στα δυο πρώτα μου παιδιά δεν κατάφερα να το κάνω, δυστυχώς. Πελάγωνα με τις δουλειές, έλεγα άντε πότε θα μεγαλώσουν να κάθονται πιο εύκολα όταν πίνω καφέ, πότε θα ξεπεταχτούν να μπορώ να τα αφήνω πιο εύκολα, πότε θα αρχίσουν να κοιμούνται όλο το βράδυ κλπ κλπ. 

Όλο κάτι περίμενα να γίνει… πάντα κάτι περίμενα να γίνει. 

Θυμάμαι όταν η κόρη μου ήταν λίγων μηνών, ο άντρας μου μου είπε κάποια στιγμή: ρε Βασούλα, δεν παίζεις καθόλου με το μωρό, δεν το ευχαριστιέσαι. Και είχε δίκιο -αν και όταν το άκουσα δε μου πολυάρεσε!

Το έχω μετανιώσει πολύ και προσπάθησα να επανορθώσω, καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά, αλλά και στο τρίτο μου παιδάκι. Γιατί πραγματικά ποτέ δεν είναι αργά!!

Πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας συνεχώς ότι η κάθε περίοδος που περνά δε θα ξανάρθει.

Θέλω να χαρώ τις στιγμές που είναι βρέφος και μπορώ να μυρίζω την υπέροχη μωρουδίστικη μυρωδιά του και να το κρατάω αγκαλιά και να του λέω τραγουδάκια.

Να χαρώ τις στιγμές που μας χαρίζει τα πρώτα του χαμόγελα, που απλώνει πρώτη φορά τα χέρια του σε μας, που αρχίζει και κάθεται στον πωπό του, που αρχίζει και τρώει κρέμα, που αρχίζει να αλλάζει πλευρό, να μπουσουλάει, να στέκεται όρθιο, να περπατάει…

Μετά, που θα πάει σχολείο, θα κάνει τους πρώτους φίλους, τις πρώτες απόπειρες κοινωνικοποίησης… Και σιγά σιγά θα μεγαλώνει και θα μαθαίνει νέα πράγματα, θα μπορεί να κάνει μαζί μας πιο περίπλοκες συζητήσεις, θα έχει απορίες και προβληματισμούς.

Όλα αυτά πρέπει να τα χαρούμε οι γονείς, να τα απολαύσουμε. Γιατί πάντα η επόμενη φάση να μας φαίνεται ευκολότερη;

Κάθε φάση έχει τα δικά της «αγκαθάκια», τις δικές της δυσκολίες.

Στο κάτω κάτω γιατί κάνουμε παιδιά;

Για να τα μεγαλώσουμε και να λέμε ότι έχουμε απογόνους; Ή για να περάσουμε υπέροχα και γεμάτα όλα αυτά τα χρόνια που θα μένουμε μαζί τους και θα «μεγαλώνουμε» παρέα;

Οι περισσότεροι από εμάς, άλλωστε, πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί: «Δε θα ήταν ωραίο να μπορούσα να γίνω ξανά παιδί, χωρίς όλο το άγχος της δουλειάς μου και την πίεση να πετύχω;»

Έχουμε, όμως, σκεφτεί ότι πολλά παιδιά σήμερα, με τις απαιτήσεις που έχουμε οι γονείς, νιώθουν το ίδιο άγχος που νιώθουν οι ενήλικες;

Με τον τρόπο που σκεφτόμαστε κινδυνεύουμε να «χάσουμε το παιδί» στην παιδική ηλικία. Ξεχνάμε το πόσο πολύτιμη είναι η παιδική ηλικία, πόσο σημασία έχουν οι  επιθυμίες και, πάνω απ’ όλα, οι ανάγκες ενός μικρού παιδιού.

Μιλάμε για τα μικρά παιδιά, όλο και περισσότερο, ως «αντικείμενα – εμπορεύματα» στα οποία πρέπει να «επενδύσουμε» για μελλοντικές αποδόσεις.  Αγχωνόμαστε για το μέλλον των παιδιών μας και φτάνουμε σε σημείο να «επιμελούμαστε» τόσο πολύ τις εμπειρίες ζωής των παιδιών μας, με τρόπο που θα φαινόταν, στις προηγούμενες γενιές, αρκετά αφύσικος, ίσως ακόμη και χωρίς χαρά και ξεγνοιασιά.

Σε μια κουλτούρα που δίνει έμφαση στην επιτυχία, στο να «είμαστε καλύτεροι από τους άλλους», να τα κάνουμε όλα «πρώτοι», τα παιδιά βομβαρδίζονται καθημερινά και πιέζονται να μεγαλώσουν πολύ γρήγορα.

Πιέζονται να μάθουν να διαβάζουν και να μετρούν ακόμη και πριν προλάβουν να περπατήσουν.

Πιέζονται να ξεπεράσουν τα άλλα παιδιά στην τάξη, ακόμη και στο νηπιαγωγείο.

Πιέζονται να είναι αυτάρκη, παραγωγικά και πειθαρχημένα.

Πιέζονται να μιλάνε χαμηλόφωνα, να μην σηκώνονται από το τραπέζι όταν βγαίνουμε έξω, να μην λένε τις ξεκαρδιστικές παιδικές ιστορίες τους.

Αυτή η «βιαστική παιδική ηλικία» δημιουργεί αδικαιολόγητο άγχος στα παιδιά, που πολλοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες.

Η «ενηλικιοποίηση»

Διάβασα κάπου τον όρο «adultify» (ενηλικιοποίηση), το να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά σαν να είναι ενήλικοι και να έχουμε από αυτά αντίστοιχες απαιτήσεις. Εκεί έγραφε, επίσης, ότι πολλά παιδιά υποφέρουν από προβλήματα υγείας που σχετίζονται με το άγχος, πολλά παιδιά έχουν μπλοκάρει τις μαθησιακές τους δεξιότητες λόγω της κακής μνήμης εξαιτίας αυτού του άγχους και του υπερβολικού φόβου της αποτυχίας.

Ο Δρ David Elkind, συγγραφέας του The Hurried Child, συμβουλεύει τους γονείς να αφήνουν τα παιδιά να γίνουν παιδιά. Η έρευνά του δείχνει ότι οι μαθητές είναι πιο πιθανό να έχουν επιτυχία στο σχολείο, εάν δεν βιάζονται να περάσουν την πρώιμη παιδική τους ηλικία από γονείς που υπερεκτιμούν τις ικανότητές τους και τους εκθέτουν υπερβολικά σε ακαδημαϊκές πιέσεις.

«Τα παιδιά έχουν ένα βαρύ φορτίο να σηκώσουν όταν αισθάνονται ότι η απόδοσή τους συνδέεται με την αγάπη που λαμβάνουν και απογοητεύουν τους γονείς τους εάν δεν έχουν επιτυχία. Αυτά τα συναισθήματα μεταφέρονται ακόμη και στην ενήλικη ζωή τους

Τι μπορούμε να κάνουμε

Πρέπει να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να «βγάλουμε τις παρωπίδες» και να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια των μικρών παιδιών – μια αλλαγή στην οπτική μας που μπορεί να μας επιτρέψει να τα κατανοήσουμε καλύτερα και να καλλιεργήσουμε τις μοναδικές τους ικανότητες.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι το παιχνίδι, η ανεμελιά, ο χρόνος που «δεν έχουν τίποτα να κάνουν», είναι σημαντικό μέρος της παιδικής ηλικίας. Βοηθά τα παιδιά να διώχνουν το άγχος, να ενισχύουν τη δημιουργικότητά τους και να ζουν την εμπειρία της χαράς.

Οι ενήλικες δεν πρέπει να μετατρέπουμε το παιχνίδι σε δουλειά και δεν πρέπει να προσπαθούμε πάντα να διδάξουμε τα παιδιά κατά τη διάρκεια της περιόδου παιχνιδιού τους.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι είναι αδύνατο να επιταχύνουμε τη συναισθηματική ωρίμανση στα παιδιά μας. Τα παιδιά μπορεί να συμπεριφέρονται ως μεγάλα, αλλά δεν αισθάνονται μεγάλα. Μπορεί να μιλούν «ενήλικα», ενώ τα συναισθήματά τους φωνάζουν «παιδί».

Σε τελική ανάλυση, η παιδική ηλικία είναι ένα σημαντικό μέρος της ζωής και θα πρέπει να τη σεβόμαστε και να την εκτιμούμε. Τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην παιδική τους ηλικία και δεν πρέπει να τα βιαστούμε να περάσουν από αυτό το στάδιο.

Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι τα μικρά παιδιά δεν είναι απλώς μικροενήλικες και νομίζω ότι οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί και γονείς θα συμφωνούσαν ότι ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλός τους δεν είναι πραγματικά σχεδιασμένος για να ανταπεξέρχεται στα προγράμματα και τους ρυθμούς ενηλίκων.

Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε τον κόσμο από τη σκοπιά ενός παιδιού.

Να τους δώσουμε το χρόνο που χρειάζονται να κάνουν τα βήματά τους, να μάθουν τον κόσμο αυτό με τους δικούς τους ρυθμούς.

Να μη βιαζόμαστε να μεγαλώσουν, να μη βιαζόμαστε να ανεξαρτητοποιηθούν.

Όποιος έχει δει το θαύμα στο πρόσωπο ενός παιδιού όταν βλέπει μια πεταλούδα να προσγειώνεται σε ένα λουλούδι, καταλαβαίνει ότι η μάθηση ξεπερνά πολύ τα όρια της τάξης, τα όρια της ενήλικης επεξήγησης, τα όρια του δικού μας τρόπου σκέψης.

Ως γονείς, προσπαθούμε πάντα να διδάξουμε καλά πράγματα στα παιδιά μας, αλλά αν είμαστε πρόθυμοι, μπορούμε να μάθουμε πολλά για τη ζωή απλώς με το να είμαστε παρόντες και να δίνουμε την προσοχή που χρειάζονται τα παιδιά μας.

Όσο μεγαλώνουμε, συλλέγουμε γνώσεις που εμπλουτίζουν τη ζωή μας, αλλά δεν χρειάζεται πραγματικά να «μεγαλώνουμε» για να την απολαύσουμε και να ζήσουμε.

Οταν το νεογεννητο εχει αδερφακια – Γιατι νιωθω οτι θα τα καταφερω

Διαφορετικό καλοκαίρι, αλλά πολύ όμορφο!

Ο νεογέννητος μικρός μας έφτασε τριών εβδομάδων και περνάμε το καλοκαίρι στο σπίτι, ήρεμα, κάνοντας ήδη τις πρώτες μας βόλτες με το καρότσι κλπ.

Λίγο challenging, που λέμε, η κατάσταση με τόσα παιδιά στο σπίτι, αλλά έχω στο νου μου από την πρώτη στιγμή δυο πράγματα: να διώξω τις προσδοκίες, τις ιδανικές συνθήκες που θα ήθελα ή που είχα φανταστεί και να μη δίνω σημασία σε όσα ακούω γύρω μου (και που στις προηγούμενες γέννες με «στοίχειωναν»).

Ευτυχώς έχω ομάδα υποστήριξης φοβερή και νιώθω πραγματικά ασφάλεια και την πολυτέλεια να πάρω το χρόνο μου, να έχω την ελευθερία να πάρω μια βαθιά ανάσα.

Ο άνθρωπός μου, αυτός ο άνθρωπος που με κάνει και νιώθω τόσο ξεχωριστή και μοναδική, έχει αναλάβει σχεδόν τα πάντα: από τα πρακτικά του σπιτιού, τα υπόλοιπα παιδιά βεβαίως βεβαίως, μέχρι την πλήρη ψυχολογική μου στήριξη! Τόσα σ’ αγαπώ και τόση επιβράβευση δεν είχα ακούσει σε όλη μου τη ζωή!!

Η αδερφή μου, παρόλο τρίτεκνη και με μωρό 5 μηνών, πανταχού παρούσα (και τα πάντα πληρούσα!!!), στήριγμα αξεπέραστο, έχει αναδειχθεί σε σούπερ ψυχαγωγία για τα παιδιά μου με μπάνια στη θάλασσα, πυτζάμα πάρτυ και ό, τι μπορείς να φανταστείς.

Κι ευτυχώς έχω κοντά τις φίλες μου, τις βιταμίνες μου, που είναι πάντα εκεί να μου δώσουν τα φώτα τους, να ακούσουν την γκρίνια μου και τις ανησυχίες μου, να μου προσφέρουν την αμέριστη συμπαράστασή τους όταν την έχω πραγματική ανάγκη. Έχω κοντά μου, βέβαια, και σε απόσταση αναπνοής, και τη μανούλα μου, πολυτέλεια και αυτή πολύ μεγάλη, αλλά και τα πεθερικά μου… Είμαι πολύ τυχερή, από αυτή την άποψη,το ξέρω.

Αλλά όταν γέννησα το Λεωνίδα, το τρίτο μου παιδί, δεν ζητούσα τη βοήθεια που χρειαζόμουν, αν και ήταν και τότε διαθέσιμη! Δεν τη ζητούσα γιατί ένιωθα ότι αφού ήταν επιλογή μου το τρίτο παιδί, έπρεπε να σηκώσω όλο το βάρος εγώ. Ενοχική εκ φύσεως…

Με έπιαναν και τα εγωιστικά μου, ότι εγώ ξέρω καλύτερα, ότι δεν έχουμε ίδιες απόψεις και συμπεριφορές πχ με τους παππούδες, ότι κανείς δεν θα προσέξει το μωρό μου -ή και τα άλλα μου παιδιά- όπως εγώ.

Οπότε πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά πριν αρχίσουμε να αυτομαστιγωνόμαστε και να ταλαιπωρούμε τον εαυτό μας!

Τι έχω πάντα στο μυαλό μου (ή αλλιώς τι θα μπορούσαμε να κάνουμε)

1. Καταρχάς είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι τα πράγματα θα είναι διαφορετικά σε σχέση με τον ερχομό του πρώτου μας παιδιού. Πρώτα-πρώτα θα είμαστε κι εμείς οι ίδιοι διαφορετικοί! Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να αναγνωρίσουμε αυτή τη διαφορά.

Θα είναι μια διαφορετική εμπειρία για μας. Δεν θα έχουμε αυτή την αίσθηση «Θεέ μου, δεν έχω ιδέα τι κάνω» που είχαμε την πρώτη φορά, αλλά τα χέρια μας θα είναι πιο γεμάτα, θα είμαστε απασχολημένοι φουλ τάιμ.

2. Όσο περισσότερα παιδιά έχουμε, φυσικά, τόσο πιο ουσιαστικός είναι ο προγραμματισμός και η προετοιμασία. Ο χρόνος είναι ένα πολύτιμο αγαθό που γίνεται πιο σπάνιο καθώς μεγαλώνει η οικογένειά μας.

Μπορεί να έχουμε πολλά μωρουδίστικα πράγματα από τα μεγαλύτερα παιδιά μας ή ίσως θα πρέπει να τα αγοράσουμε ξανά, όπως εμείς γιατί ήμασταν πολύ σίγουροι ότι δε θα κάνουμε τέταρτο παιδί!! Είτε έτσι, είτε αλλιώς, είναι πολύ εύκολο να επαναπαυθούμε και να νιώθουμε σίγουροι ότι «το’χουμε» σε σχέση με το πρώτο μας μωρό που είχαμε 9 μήνες εγκυμοσύνης που μόνο με αυτό ασχολούμασταν!

Τώρα όμως είμαστε πιο απασχολημένοι, σωστά; Η προετοιμασία για μια νέα άφιξη όταν έχουμε τα «χέρια γεμάτα» με άλλα παιδιά φαίνεται λιγότερο προτεραιότητα. Ωστόσο, όσο απασχολημένοι κι αν είμαστε τώρα, πρόκειται να γίνουμε «πολύ πιο απασχολημένοι». Οπότε ας οργανωθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο πριν τον τοκετό.

3. Το πώς θα αντιδράσουν τα παιδιά μας και πώς θα αντιμετωπίσουν το νέο τους αδερφάκι, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το πώς θα χειριστούμε εμείς τη μετάβαση. Υπάρχουν πολλά απλά βήματα που μπορούμε να ακολουθήσουμε για να τα προετοιμάσουμε με βασικότερο να τους εξηγήσουμε τις αλλαγές που θα έρθουν, το πόσο φυσιολογικό και σύνηθες είναι, να τους συμπεριλάβουμε στην προετοιμασία και κυρίως να δείξουμε κατανόηση αν δεν υποδεχτούν το μωρό όπως θα περιμέναμε και να τους δώσουμε το χρόνο που χρειάζονται.

4. Με περισσότερες απαιτήσεις από το χρόνο μας, είναι σημαντικό να «κάνουμε ένα διάλειμμα» (take a break κοινώς!).

Ίσως μας φαίνεται δύσκολο, αλλά θα πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να γίνουμε «Σούπερ Μαμά». Όπως έγραψα και παραπάνω, εάν υπάρχει τρόπος να κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη, ενώ έχουμε να ασχοληθούμε με ένα νεογέννητο ταυτόχρονα με τα παιδιά μας, εννοείται τον εκμεταλλευόμαστε. Αποδεχόμαστε κάθε βοήθεια που προσφέρεται (αν και ομολογουμένως, αυτό δεν είναι πάντα κάτι στο οποίο είμαστε καλές εμείς οι μαμάδες). Εάν κάποιος είναι πρόθυμος να μας φέρει φαγητό, να καθαρίσει το σπίτι μας ή να μαζέψει πράγματα για εμάς, απλά τον αφήνουμε. Τέλος συζήτησης.

Ζητάμε στήριξη από όπου μπορούμε, λοιπόν, επιστρατεύουμε τους δικούς μας ανθρώπους και δεν προσπαθούμε να φανούμε παντοδύναμοι και άτρωτοι!

Και ξέρω ότι το όλο θέμα «κοιμήσου όταν κοιμάται το μωρό» ακούγεται πολύ, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί όντως είναι σημαντικό. Προφανώς με ένα άλλο παιδί να φροντίζεις, ο γρήγορος υπνάκος με το νεογέννητο δεν θα είναι τόσο εύκολος όσο την πρώτη φορά. Αλλά όταν προκύπτει λίγος χρόνος, δεν καθόμαστε να κάνουμε δουλειές ή να χαζέψουμε στο Ίντερνετ! Κοιμόμαστε! Όλα τα άλλα μπορούν να περιμένουν, οι ευκαιρίες για υπνάκο είναι τόσο λίγες, που πρέπει να αξιοποιηθούν αμέσως.

5. Όσο και να θέλουμε να μην αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά μας με τα άλλα παιδιά μας, αυτό δε γίνεται!

Δε γίνεται να βάλουμε προτεραιότητα την καθιερωμένη ως τώρα ρουτίνα μας.

Ούτε να γεμίσουμε ενοχές που τα μεγάλα μας δεν κάνουν τις δραστηριότητες που κάνουν άλλες οικογένειες αυτή την περίοδο ή που δεν περνάμε μαζί το χρόνο που περνούσαμε. Το μωρό μας είναι η βασική μας προτεραιότητα αυτήν την περίοδο.

Μπορεί να δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε όλα τα παραπάνω, μπορεί τα άλλα παιδιά μας να μας κάνουν παράπονα κάποιες φορές. Ε δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή!

Ας χαρούμε κάθε φάση των παιδιών μας, χωρίς να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν και να «περάσουν στο επόμενο στάδιο». Στα δυο πρώτα μου παιδιά δεν κατάφερα να το κάνω, δυστυχώς, και το έχω μετανιώσει πολύ. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά!!

Η περίοδος αυτή δε θα ξανάρθει. Και θα μας λείψει μόλις περάσει. ❤️

Πώς ξεκαθαρίζουμε με τη μέθοδο της Marie Kondo

Και θα ξαναγράψω για το αγαπημένο μου θέμα: το ξεκαθάρισμα!!!

Όπως έχω γράψει πολλές φορές, γνώρισα τη Marie Kondo κατά την πρώτη καραντίνα, παρακολουθώντας τη σειρά στο Netflix «Tidying Up with Marie Kondo» και στη συνέχεια διαβάζοντας το βιβλίο της «Σπίτι σε τάξη, Ζωή σε τάξη» που κυκλοφορεί στα ελληνικά (Εκδ. Κλειδάριθμος). Από τότε έγινα φαν!

Κατά την πρώτη καραντίνα (Μάρτιος 2020) εφάρμοσα τη μέθοδο #Konmari, όπως αποκαλείται η μέθοδος που εφαρμόζει, στο σπίτι από άκρη σε άκρη και η αλλαγή ήταν παραπάνω από εμφανής.

Μπορεί ακόμα να παραπονιέμαι ότι το σπίτι μου θέλει ξεκαθάρισμα κλπ και ότι εύκολα μαζεύονται νέα πράγματα, αλλά αυτό που ευτυχώς έχει διατηρηθεί είναι δυο βασικές αρχές:

– Κάθε πράγμα πρέπει να έχει τη θέση του. (Και φυσικά, όταν το χρησιμοποιώ το επιστρέφω στη θέση του!)

– Δεν αγοράζω τίποτα που δεν είμαι σίγουρη ότι θα χρειαστώ και ότι ξέρω πού θα αποθηκευτεί!! (Δυστυχώς αυτό δεν ισχύει για όλα τα μέλη της οικογένειάς μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’αυτό!)

Η Marie Kondo είναι «γκουρού τακτοποίησης» (tidying-up guru). «Στόχος της είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να βρουν τη χαρά, την πληρότητα, την ευγνωμοσύνη και, φυσικά, την τακτοποίηση με την πρωτότυπη μέθοδό της

Το πρωτότυπο της μεθόδου της είναι το ότι το ξεκαθάρισμα γίνεται ανά κατηγορίες και όχι ανά δωμάτιο ή ανά συρτάρι κλπ. Έτσι, καταφέρνουμε να έχουμε συγκεντρωμένα όλα τα ομοειδή αντικείμενα σε ένα σημείο, κάτι που μας βοηθά και στο να τα ξεκαθαρίσουμε και στο να ξέρουμε τι ακριβώς έχουμε και στο να τα βρίσκουμε πιο εύκολα όταν τα ψάχνουμε.

Η Marie έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο του περιοδικού Time! 

Η διαδικασία αυτή για μένα δούλεψε πραγματικά. Θα την παρουσιάσω για να δεις πώς μπορεί να λειτουργήσει και για σένα.

Η μέθοδος KonMari

Όπως έγραψα και παραπάνω, η μέθοδος #KonMari ενθαρρύνει την τακτοποίηση ανά κατηγορία – όχι κατά τοποθεσία – ξεκινώντας με τα ρούχα, και στη συνέχεια προχωρώντας σε βιβλία, χαρτιά, κομόνο (διάφορα είδη) και, τέλος, συναισθηματικά αντικείμενα. Η σειρά των αντικειμένων δεν είναι τυχαία. Ξεκινώντας από τα ρούχα και αλλάζοντας μία μία κατηγορία εξοικειωνόμαστε με τη μέθοδο και όταν φτάνουμε σε δύσκολες κατηγορίες όπως είναι τα συναισθηματικά αντικείμενα, πραγματικά κάνουμε καλή δουλειά!

Κρατάμε μόνο εκείνα τα πράγματα που μιλάνε στην καρδιά μας, τα αντικείμενα που «spark joy«, διώχνουμε δηλαδή τα αντικείμενα που δεν προκαλούν πια χαρά. Τα ευχαριστούμε για όσα μας πρόσφεραν και τα διώχνουμε. ΠΡΟΣΟΧΗ: Το να γεμίσουμε κούτες και να τις φορτώσουμε σε αποθήκες και πατρικά, δημιουργώντας πρόβλημα σε άλλα σπίτια, δεν είναι λύση!

Οι κανόνες της τακτοποίησης

Υπάρχουν έξι βασικοί κανόνες για την τακτοποίηση που πρέπει να ακολουθούνται με τη σειρά.

1. Δεσμευόμαστε για την τακτοποίηση.

Αυτό μπορεί να φαίνεται απλό… γιατί είναι.  Βάζουμε την ενέργειά μας και το μυαλό μας σε αυτό. Κι ας κάνουμε έστω και λίγο κάθε μέρα. Βήμα βήμα!

2. Ας φανταστούμε τον ιδανικό τρόπο ζωής για μας.

Να γράψουμε πώς θελουμε να είναι η ζωή μας, πώς τη φανταζόμαστε, πώς θέλουμε να ζούμε. Να αφιερώσουμε χρόνο για να συγκεντρώσουμε τις σκέψεις μας σε ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία.

3. Πρώτα ολοκληρώνουμε το ξεκαθάρισμα και μετά την οργάνωση.

Πρώτα να ξεφορτωθούμε τα παλιά πράγματα, αυτά που δε μας δίνουν χαρά και «πιάνουν» τον πολύτιμο χώρο μας και μετά να περάσουμε στα πράγματα που αγαπάμε.

4. Τακτοποιούμε ανά κατηγορία, όχι ανά τοποθεσία.

Βάζουμε σε τάξη τα πράγματα ανά κατηγορία. Όπως φαίνεται και στο αναλυτικό αρχείο παρακάτω, οι κατηγορίες είναι: ρούχα, βιβλία, χαρτιά, κομόνο (διάφορα είδη) και συναισθηματικά αντικείμενα.

5. Ακολουθούμε τη σωστή σειρά.

Δεν παρεκκλίνουμε από την προτεινόμενη σειρά. Ίσως μπούμε στον πειρασμό να προχωρήσουμε σε άλλες κατηγορίες παρακάτω. Όχι! Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να τελειώσουμε μια προς μια.

6. Να ρωτάμε τον εαυτό μας αν μας προκαλεί χαρά.

Αφού αφαιρεθούν όλα τα περιττά πράγματα, ας πάρουμε στα χέρια μας τα απαραίτητα και να αναρωτηθούμε: «Αυτό προκαλεί χαρά;» («Does it spark joy?»)

Οι πέντε κατηγορίες αντικειμένων

Ρούχα: Τα ρούχα είναι το πρώτο βήμα για να ξεκινήσουμε, όταν τακτοποιούμε το σπίτι μας. Τα πολλά ρούχα είναι μεγάλο πρόβλημα για κάποιους ανθρώπους. Κρατάμε πράγματα που μας αρέσουν και υποσχόμαστε στον εαυτό μας ότι θα τα φορέσουμε κάποια στιγμή, αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνουμε. Υπάρχουν τόσα πολλά ρούχα που μπορούμε να φορέσουμε σε ένα χρόνο και οτιδήποτε δεν φοράμε τελικά καταλαμβάνει το χώρο μας.

Η Kondo προτείνει να χρησιμοποιήσετε τις ακόλουθες υποκατηγορίες εμφάνισης για να σας βοηθήσουν με τον οργανισμό σας:

 Tops (μπλούζες κλπ)

 Κάτω (παντελόνια, φούστες κλπ)

 Ρούχα που πρέπει να κρεμαστούν

 Κάλτσες/καλσόν

 Εσώρουχα

 Τσάντες

 Αξεσουάρ

Ρούχα ειδικών περιστάσεων (π.χ. μαγιό, στολές)

Παπούτσια

Τα ρούχα μας μπορεί να βρίσκονται σε πολλές τοποθεσίες γύρω από το σπίτι σας, οπότε η συγκέντρωση ΟΛΩΝ σε ένα σημείο θα μας βοηθήσει να τα ξεκαθαρίσουμε. 

Ξεκινάμε με ρούχα εκτός εποχής, ώστε να είμαστε πιο αντικειμενικοί επειδή δεν τα φοράμε αυτήν τη στιγμή.  

Η Marie Kondo έχει μια ειδική μέθοδο που τα διπλώνει, ώστε όταν τα αποθηκεύει να μεγιστοποιείται ο χώρος στην ντουλάπα και στα συρτάρια μας, αλλά αν θέλουμε να κρεμάσουμε οτιδήποτε, θα πρέπει να τα οργανώσουμε ανάλογα με το μήκος και το χρώμα. Μια άλλη πρόταση από τη Marie Kondo είναι να αποθηκεύσουμε όλα τα ρούχα μας μαζί, αντί να βάζουμε αλλού τα ρούχα εκτός εποχής και να ανεβάζουμε-κατεβάζουμε από πατάρι κάθε φορά. Αν κάνουμε όντως καλό ξεκαθάρισμα, λογικά θα χωρέσουν.

Βιβλία: Τα βιβλία είναι κι άλλο αντικείμενο που γενικά συσσωρεύουμε τακτικά. Μπορεί να αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από ένα βιβλίο, ακόμα κι αν δε μας άρεσε ή αν νιώθουμε ότι δε θα το διαβάσουμε ποτέ. Μερικοί άνθρωποι έχουν τεράστιες στοίβες βιβλίων που μπορεί να μην καταφέρουν ποτέ να διαβάσουν.

Εάν η συλλογή βιβλίων μας φαίνεται να αυξάνεται συνεχώς, είναι καιρός να ακολουθήσουμε μια πιο αυστηρή προσέγγιση σε αυτά που κρατάμε.

Τα βιβλία μπορούν να χωρίζονται σε:

Γενικά βιβλία που διαβάζουμε για ευχαρίστηση

Πρακτικά βιβλία όπως βιβλία μαγειρικής

Βιβλία «διακοσμητικά» όπως τόμοι ιστορικοί, ταξιδιωτικοί, με φωτογραφίες κλπ.

Περιοδικά

Όταν οργανώνουμε τα βιβλία μας, δε χρειάζεται να αρχίσουμε να τα διαβάζουμε. Αντίθετα, ας αναρωτηθούμε αν το καθένα «προκαλεί χαρά». Να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, σχετικά με το αν θα διαβάσουμε ποτέ ένα αδιάβαστο βιβλίο που το έχουμε ήδη πχ εδώ και πέντε χρόνια!

Χαρτιά: Παρόλο που όλα γίνονται ψηφιακά πλέον, μπορεί ακόμα να καταλήξουμε με πολλή χαρτούρα. Από περιοδικά και εφημερίδες μέχρι λογαριασμούς και αποδείξεις, τα χαρτιά μπορούν να καταλήξουν σε όλο το σπίτι. Η Marie Kondo δεν είναι μεγάλη φαν του χαρτιού και θα προτιμούσε να τα ξεφορτωθούμε όλα. Πρέπει, όμως, πρώτα να τα οργανώσουμε και να αποφασίσουμε τι μένει και πού πάει.

Μπορούμε να ταξινομήσουμε τα χαρτιά σε:

Χαρτιά/έγγραφα προς διεκπεραίωση – λογαριασμοί που πρέπει να πληρώσουμε, επιστολές για να απαντήσουμε, περιοδικά που δεν έχουμε διαβάσει ακόμα.

Έγγραφα που πρέπει να κρατήσουμε για περιορισμένο χρονικό διάστημα – για παράδειγμα αποδείξεις, έγγραφα που χρησιμοποιούμε για μελέτη.

Έγγραφα που πρέπει να κρατήσουμε για αόριστο χρονικό διάστημα – μπορεί να περιλαμβάνουν ασφαλιστήρια συμβόλαια ή άλλα σημαντικά έγγραφα, ιατρικά αρχεία κλπ.

Η Marie προτείνει να διατηρήσουμε αυτήν την τελευταία κατηγορία (τα απαραίτητα έγγραφα δηλαδή) σε έναν φάκελο. 

Ωστόσο, αν θέλουμε να τα οργανώσουμε λίγο παραπάνω. Τα σημαντικά χαρτιά συνήθως τα χρειαζόμαστε άμεσα και δε θέλουμε να χάνουμε το χρόνο μας, ξεφυλλίζοντας πολλά πολλά για να βρούμε αυτό που θέλουμε. 

Αν έχουμε πολλά έγγραφα, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα σύστημα για να τα κρατήσουμε πιο οργανωμένα, πχ τραπεζικά, ιατρικά, ασφάλειες κλπ.

Komono (διάφορα): Η κατηγορία Διάφορα αντικείμενα ή «komono» (η ιαπωνική λέξη για αξεσουάρ ή μικροαντικείμενα) περιλαμβάνει οτιδήποτε δεν ταιριάζει στις άλλες τέσσερις κατηγορίες.

Μπορεί να είναι μια σειρά πραγμάτων, από ηλεκτρικά είδη μέχρι προμήθειες κουζίνας. Στο πρώτο της βιβλίο, The Life-changing Magic of Tidying Up, η Kondo συνιστά να τα παίρνουμε με την ακόλουθη σειρά:

CD, DVD

Προϊόντα περιποίησης δέρματος

Μακιγιάζ

Αξεσουάρ

Κοσμήματα

Ηλεκτρικά είδη

Οικιακός εξοπλισμός

Οικιακά είδη

Είδη κουζίνας/προμήθειες τροφίμων

Άλλα (π.χ. ανταλλακτικά)

* Θα μπορούσαμε, επίσης, να προσθέσουμε μια άλλη κατηγορία εάν έχουμε ένα συγκεκριμένο χόμπι για το οποίο διαθέτουμε αρκετά πράγματα.

Αναμνηστικά: Η τελευταία κατηγορία περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει συναισθηματική αξία για εμάς, συμπεριλαμβανομένων αναμνηστικών και σουβενίρ. Ωστόσο, ενώ όλα αυτά τα αντικείμενα μπορεί να φαίνονται σημαντικά, η Marie Kondo θεωρεί ότι οι αναμνήσεις μας είναι πιο σημαντικές από τα φυσικά αντικείμενα που έχουμε. That makes sense!

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα ξεφορτωθούμε όλα. Επιμένοντας στη φιλοσοφία #KonMari, θα πρέπει να κρατάμε στα χέρια μας κάθε αντικείμενο και να αποφασίζουμε αν μας κάνει χαρούμενους.

Κατέβασε εδώ το δωρεάν εκτυπώσιμο.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η οργάνωση των υπαρχόντων μας είναι μια ατομική διαδικασία. Αν και θα μας βοηθήσει να ακολουθήσουμε τις προτάσεις της Marie Kondo και να χρησιμοποιήσουμε τις κατηγορίες της, εναπόκειται σε εμάς να αποφασίσουμε τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Στην αρχή, μπορεί να δυσκολευτούμε να αποφασίσουμε σχετικά με το τι να κρατήσουμε και τι να απομακρύνουμε από το σπίτι μας, αλλά καθώς προχωρά η διαδικασία, θα γίνεται ευκολότερη.  

Οι κατηγορίες έχουν σχεδιαστεί για να μας βοηθήσουν να δούμε τον όγκο των πραγμάτων μας, να καταλήξουμε τελικά τι θα κρατήσουμε και μετά να βάλουμε τα πράγματά μας σε τάξη και να επιλέξουμε τη θέση τους και τον τρόπο αποθήκευσής τους. Κι έτσι θα γίνει η ζωή μας πιο απλή και πιο εύκολη!

Καλή επιτυχία!!!

Ξεκαθάρισμα … ξανά (+ εκτυπώσιμα)

Έχω μπει σε διαδικασία ξεκαθαρίσματος πολλές φορές, το έχω ξαναπεί. Όχι γιατί δεν τα έκανα καλά τις προηγούμενες φορές, αλλά γιατί δυσκολεύομαι σε μεγάλο βαθμό να συντηρήσω όλα όσα πέτυχα! (Γράφω κι ένα άρθρο για την απλοποίηση σε σπίτι με πολυμελή οικογένεια, ελπίζω να καταφέρω να το ανεβάσω σχετικά άμεσα).

Αυτή, λοιπόν, την περίοδο, έχω να συγκεντρώσω (…πάλι!) όλα όσα δε χρησιμοποιούμε -ενόψει και του ερχομού του νέου μας μωρού σε λιγότερο από ένα μήνα- κι έχει μαζευτεί ένας σωρός από αντικείμενα για δωρεά ή πέταμα. Το σπίτι είναι γεμάτο με αντικείμενα που έχουν γίνει τόσο ενοχλητικά που ετοιμάζομαι να ξεφορτωθώ ακόμα και όσα χρειαζόμαστε!

Τον τελευταίο χρόνο, που έχει αρχίσει και Λεωνίδας, ο μικρότερος γιος μου, να θέλει το χώρο του και τα πράγματά του με το δικό του «μοναδικό» τρόπο, το σπίτι μου στέλνει συνεχώς «μηνύματα» να λάβω μέτρα. Κι εγώ μαζεύω, μαζεύω και τακτοποιώ κι όλο αμάζευτο είναι!

Αλλά το σπίτι συνεχίζει να στέλνει τα δικά του «μικρά σήματα»!

Το συρτάρι με τις πιτζάμες μου ξεχειλίζει. Το ίδιο και οι ντουλάπες με μπουφάν και κρεμασμένα ρούχα.

Η ντουλάπα της κόρης μου έτοιμη να ανακατευτεί ανά πάσα στιγμή.

Τα παιχνίδια μοιάζουν να έχουν βολευτεί στο πάτωμα, αφού πόσα να στριμώξεις στις ντουλάπες;!

Το γραφείο των παιδιών γεμάτο με εργασίες σχολικές, χειροτεχνίες, εκτυπώσεις, βιβλία και σημειωματάρια που ακόμα …ψάχνουν τη θέση τους! Και τα ράφια από πάνω γεμάτα με τα βιβλία και κάποια πράγματα που τα παιδιά επέμεναν να διακοσμήσουν σε κοινή θέα!

Πήραμε και νέα μπουρνούζια για τα παιδιά, οπότε πλέον ξεχειλίζουν και οι πετσέτες, θέλουμε να πάρουμε νέα σεντόνια γιατί πήραμε μεγαλύτερο κρεβάτι (οπότε θα πρέπει να βρουν χώρο να αποθηκεύονται κι αυτά!), πήραμε και βιβλία δραστηριοτήτων και λογοτεχνικά, οπότε γέμισαν και οι βιβλιοθήκες, κάναμε χώρο στις ντουλάπες για ένα παιδί επιπλέον, οπότε τα υπόλοιπα πράγματα στριμώχτηκαν, το ένα παιδικό υπνοδωμάτιο από δυο άτομα θα πρέπει να προσαρμοστεί να φιλοξενήσει τρία κ.ο.κ.

Μικροπράγματα θα μου πείτε. Μπορεί. Η αλήθεια το σπίτι είναι καθαρό και φαίνεται περιποιημένο, αλλά σίγουρα έπρεπε να επέμβω!

Αυτό είναι το θέμα με το decluttering, το ξεκαθάρισμα. Ποτέ δεν τελειώνει πραγματικά.

Μπορεί πραγματικά να το κάνουμε με την ησυχία μας, όμως, πρέπει να είμαστε «άγρυπνοι φρουροί»! Όταν έρχονται νέα πράγματα στο σπίτι (κάτι που γίνεται συνεχώς!), πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή, να έχουμε στο νου μας ότι όπως έρχονται νέα αντικείμενα, πρέπει και να φεύγουν κάποια από τα υπάρχοντα! Ή να σταματήσουν να έρχονται νέα! Μέση λύση δεν υπάρχει. Ο έξτρα αποθηκευτικός χώρος και τα επιπλέον ντουλάπια και παρα-ντουλάπια είναι ένας φαύλος κύκλος που μας κάνει απλά να αλλάζουμε θέση τα άπειρα πράγματά μας και τελικά να μην ξέρουμε πού έχουμε τι! Όταν έρχεται ένα νέο παιχνίδι, ας αναζητήσουμε αυτά που έχουν ξεπεράσει. Όταν αγοράζουμε ένα νέο βιβλίο, ας προσπαθήσουμε να δωρίσουμε ένα που έχουμε ήδη διαβάσει.

Αυτές οι μικρές, συνεχείς ενέργειες θα κρατήσουν μακριά την ακαταστασία στο σπίτι μας. Είναι σαν μαγικά! Εμφάνιση-εξαφάνιση!

Όταν το σπίτι μας μάς στέλνει αυτά τα σήματα, λοιπόν, ας μη το σκεφτόμαστε και πολύ. Παίρνουμε ένα κουτί και βάζουμε όσα δε χρειάζεται να είναι πλέον στο σπίτι μας! Δε χρειάζεται να αφιερώσουμε πολύ χρόνο σε αυτό. 15 λεπτά αρκούν, αν δεν αφήνουμε να περάσει πολύς καιρός και αν δεν έχουμε ασχοληθεί καθόλου.

Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να κάνω ένα τύπου bazaar έξω από το σπίτι μου με όσα πράγματα δεν χρειαζόμαστε πλέον, αλλά δεν είναι τόσο διαδεδομένο και δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Θα το ψάξω κάποια στιγμή περισσότερο.

Χρειάζεσαι βοήθεια; Κάτι να σε ξεσηκώσει;

Μπορείς να δεις τα άρθρα που είχα ανεβάσει για την απλότητα στη ζωή μας:

Πώς να κάνουμε τη ζωή μας πιο απλή

Πώς να προγραμματίσουμε τη μέρα μας με απλότητα

Απλότητα: Πώς να τακτοποιήσουμε την ψηφιακή ζωή μας

Αν χρειάζεσαι κι άλλη βοήθεια, κατέβασε εδώ το αρχείο που χρησιμοποιώ εγώ (και έφτιαξα λίγο πρόχειρα) με τα 100 πράγματα που μπορείς να ξεφορτωθείς σήμερα κιόλας!

Επίσης, μπορείς να κατεβάσεις ένα αρχείο με το τι να ξεκαθαρίζεις και πότε και πώς να συντηρείς την κατάσταση!


Τα φιλιά μου και αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

Αισιοδοξία δεν είναι να μη βλέπουμε τα αρνητικά

Την τελευταία περίοδο, κάθε φορά που περπατάω, όσο αντέχω με τη ζέστη στη σχετικά δυσκίνητη φάση μου, διαπιστώνω ότι θαυμάζω τη φύση και τη χαρά της δημιουργίας, με πιάνω να παρακολουθώ έντονα πώς η φύση προχωράει, πώς συνεχίζει δίπλα μας να ξεδιπλώνεται -όσο κι αν τη δυσκολεύουμε.

Οι πάπιες, οι φαλαρίδες όπως λέμε αυτό το συγκεκριμένο είδος εδώ στο Αιτωλικό, όλη αυτή η ορνιθοπανίδα στη λιμνοθάλασσα, είναι εδώ παρούσες, γεμάτες ζωή. Ο ήλιος λάμπει, τα νερά γυαλίζουν τόσο όμορφα από κάτω.

Δεν σταματούν όταν υπάρχει πανδημία ή όταν υπάρχει οποιοδήποτε άλλο είδος κρίσης στον κόσμο. Πόσα μπορούμε να μάθουμε από αυτούς!

Έχω αναφέρει και στο παρελθόν στο instagram, στο podcast ή στο blog μου ότι γενικά αγαπώ τον τόπο μου και δε θα βαρεθώ να θαυμάζω τις ομορφιές του. Επιπλέον, έχω μια εγγενή –default όπως έγραψα και στο προηγούμενο γενέθλιο άρθρο μου– τάση να απολαμβάνω τα μικρά πράγματα.

Και κάθε φορά που βγαίνω βόλτα να περπατήσω αισθάνομαι σχεδόν ευτυχισμένη. Ζεστό αεράκι. Γαλάζιος ουρανός. Φυλλώδη δέντρα και ένας ήλιος τόσο λαμπερός που πονάει τα μάτια σου.

Έχεις καθίσει ποτέ να ακούσεις τα πουλιά να κελαηδούν και να τα παρατηρήσεις στα δέντρα και στα καλώδια του ρεύματος;

Όταν έχουμε κακή διάθεση, σχεδόν περιμένουμε όλα γύρω μας να είναι ασπρόμαυρα. Ζοφερά και κρύα. Αλλά δεν είναι.

Και όταν τα πουλιά συνεχίζουν να τραγουδούν, σκέφτομαι ότι είναι ένα δείγμα μιας κανονικότητας, ένα δείγμα ότι η ζωή συνεχίζεται.

Είναι σοκαριστικό αν σκεφτούμε πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Πόσο γρήγορα μπορούμε να «αναπηδήσουμε», να έρθουν τα πάνω κάτω στη ζωή μας.

Όλοι εμείς που γεννηθήκαμε τη δεκαετία του ’80 δεν σχετιζόμαστε με τις δυσκολίες των προηγούμενων γενεών και, μέχρι ένα σημείο,  αυτό είναι καλό. Δεν περάσαμε τα δύσκολα των γονιών, ή ακόμα περισσότερο των παππούδων μας.

Βέβαια, κι η δική μας γενιά έχει περάσει και περνάει άλλου είδους δυσκολίες με επαγγελματική αποκατάσταση, πανδημίες και άλλες κρίσεις πολιτικές και κοινωνικές.

Ένα πράγμα που είναι σημαντικό, όποτε κι αν έχεις γεννηθεί είναι η ανθεκτικότητα και η ελπίδα. Το να αποδέχεσαι τις δυσκολίες, να προσπαθείς να τις αντιμετωπίσεις, αλλά χωρίς να χάνεις την ελπίδα σου για το καλύτερο μέλλον που έρχεται.

Είναι πολύ σύνηθες πλέον, ακόμη και διαδεδομένο, να δημοσιεύουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «Είναι εντάξει να μην είσαι καλά», τοξική θετικότητα κλπ, δε γίνεται να είμαστε όλοι αισιόδοξοι, δεν είναι λογικό κλπ κλπ.

Και αυτό είναι αλήθεια.

Δε γίνεται να σου πηγαίνουν όλα στραβά, όπως λες, και να μη σε αγγίζει.

Όμως, κι αν δε σου πηγαίνουν όλα στραβά;

Μήπως έχουμε μάθει να τα βλέπουμε στραβά;

Μήπως ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα επηρεάζει και το πώς νιώθουμε γενικότερα;

Μήπως υπάρχουν κάποια πράγματα που όντως πάνε καλά;

Αν αγχώνεσαι με όλες τις υποχρεώσεις σου, τις εκκρεμότητές σου, όμως, έχεις επιλέξει εσύ να είσαι δραστήριος και πολυπράγμων;

Αν έχεις χάσει τη δουλειά σου και δυσκολεύεσαι οικονομικά, είσαι, όμως, υγιής και έχεις γύρω σου την αγαπημένη σου οικογένεια;

Αν έχεις χάσει αγαπημένο σου πρόσωπο, τον άνθρωπό σου, δεν ξεπερνιέται… όμως, αναγκάζεσαι να προχωρήσεις.

Αυτό λέω. Δεν ξεχνάς. Όμως, προχωράς. Είτε γιατί έχεις την υπόλοιπη οικογένειά σου, είτε γιατί απλά δε γίνεται να τα παρατήσεις. Πρέπει να σφίξεις τα δόντια και να συνεχίσεις. Όσο αδιανόητο κι αν σου φαίνεται.

Σίγουρα, δε θα είσαι πάντα καλά. Θα έρθουν κι αυτές οι δύσκολες μέρες που δε θες να σηκωθείς από το κρεβάτι.

Δεν πειράζει να έχεις δύσκολες μέρες -φυσιολογικό είναι. Όπως και το να στεναχωριόμαστε για το πώς έχουν τα πράγματα.

Είναι εντάξει να μην είμαστε καλά και να το περνάμε κι αυτό.

Κι αν το θέμα μας είναι βαθύτερο και δύσκολα διαχειρίσιμο, να ζητήσουμε τη βοήθεια ειδικού, κάποιου ψυχολόγου.

Γιατί αυτό είναι η τοξική θετικότητα. Να καταπίνουμε τα δυσάρεστα, χωρίς να τα αναγνωρίζουμε, χωρίς να τα αποδεχόμαστε. Να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχουν.

Έτσι, όμως, αυτά θα συσσωρεύονται μέσα μας και κάποια στιγμή θα σκάσουν. Με νεύρα, με ασθένεια, με κατάθλιψη, με ό,τι φανταστείς.

Γιατί τα δυσάρεστα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται αν τα αγνοείς.

Πρέπει να τα αποδεχτείς και να προχωρήσεις. Αυτή είναι η αισιοδοξία. Το συναίσθημα ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα κι αν η κατάσταση δε σου δείχνει κάτι τέτοιο.

Αν, λοιπόν, δεν αποδεχόμαστε τα δυσάρεστα συναισθήματα ή τα αναδεικνύουμε στο βασικό τρόπο που βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα γύρω μας, βυθιζόμαστε σε μια αρνητικότητα για πολύ καιρό.

Αυτό, όμως, δε μας δίνει περισσότερες μέρες στη ζωή μας, σωστά; Ούτε, φυσικά, μας βοηθάει στη λύση των προβλημάτων μας.

Δεν πρόκειται να «πάρουμε πίσω» αυτούς τους μήνες στο μέλλον.

Δεν πρόκειται να λάβουμε μπόνους μήνες στο τέλος της ζωής μας επειδή επιζήσαμε από μια δύσκολη κατάσταση, επειδή, πχ, τα καταφέραμε στην καραντίνα του COVID-19.

Βλέπω μερικούς ανθρώπους να φωνάζουν «Δεν υπάρχει τίποτα θετικό εδώ»!

Έχω μια φιλική υπενθύμιση για αυτούς τους ανθρώπους: δεν έχεις χρόνο αυτή τη στιγμή. Αυτό δεν είναι πρόβα τζενεράλε. Αυτή είναι η ζωή σου.

Κάθε μέρα που περνάς στη δυστυχία είναι άλλη μια μέρα που δεν θα επιστρέψει ποτέ.

Το ξαναλέω. Δεν υπάρχουν μέρες μπόνους. Βλέπω πολλούς ανθρώπους να λένε ότι όλα είναι σε αναμονή αυτή τη στιγμή, είναι στάσιμα. Αλλά δεν είναι. Η ζωή προχωρά. Η ζωή μας προχωρά και μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα ζήσουμε ή θα περιμένουμε.

Όπως διάβασα πρόσφατα και στο νέο βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη «Όταν δεν μπορείς να δεις το καλό, δεν μπορείς και να το ζήσεις.  Κι όταν δεν μπορείς να το ζήσεις, δεν μπορείς και να το αναπαραγάγεις.  Και νομοτελειακά οδηγείσαι σε μια μίζερη ζωή.» («ΝΑΙ», Εκδ. KEY BOOKS)

Ο συγγραφέας Ryan Holiday έχει ένα podcast που ονομάζεται Daily Stoic. Τον τελευταίο καιρό, μιλούσε για το Alive Time versus Dead Time, κάτι για το οποίο του μίλησε ο συγγραφέας Robert Greene. Σύμφωνα με τον ίδιο, μπορούμε να περάσουμε τον χρόνο μας με έναν από τους δύο τρόπους, παθητικά (Dead Time), όπου απλώς αφήνουμε τη ζωή να μας συμβεί, και ενεργά (Alive Time), όπου μαθαίνουμε, δοκιμάζουμε νέα πράγματα, και συνειδητά επιλέγουμε πώς να περνάμε τον χρόνο μας.

Ένα από τα αγαπημένα μου που διάβασα αυτήν την περίοδο (ή το άκουσα στο Daily Stoic, δε θυμάμαι…) είναι «Μη ρωτάς γιατί συμβαίνει σε μένα, αναρωτήσου γιατί συμβαίνει αυτό για μένα».

Δεν αφήνουμε απλά τη ζωή να μας συμβεί κι εμείς είμαστε πάντα το θύμα. Έχουμε περισσότερο έλεγχο πάνω στη ζωή μας. Τουλάχιστον για το πώς αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα και τελικά πώς αντιδρούμε.

Όπως είπαν οι Στωικοί, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι συμβαίνει στον κόσμο, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε πώς αντιδρούμε σε αυτόν.  Δεν μπορώ να πω ότι έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το Στωικισμό, όμως ένα podcast του αγαπημένου μου #giatioxi της Δέσποινας Κανάκογλου με έβαλε στη διαδικασία να το ψάξω λίγο παραπάνω.

Οι στωικοί, λοιπόν, είχαν συναισθήματα, αλλά δεν τους άφησαν να κυβερνήσουν τη ζωή τους. Είχαν υπόψη τους τις εμπειρίες που περνούσαν και ενεργούσαν ενσυνείδητα. Αγαπούσαν και εκτιμούσαν τη ζωή περισσότερο από τον καθένα.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε το χάος που στροβιλίζεται γύρω από την πανδημία. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να είμαστε εδώ τώρα και όχι απλώς να το εκμεταλλευτούμε στο έπακρο, αλλά πραγματικά να προσπαθήσουμε να απολαύσουμε τις νέες εμπειρίες, τα νέα βιώματα, τις διαφορετικές στιγμές και συγκυρίες, είτε είμαστε μόνοι μας είτε σε ένα σπίτι γεμάτο κόσμο που τρέχει και δε φτάνει!

Αυτή είναι η ώρα για restart! Να σκεφτούμε τι πραγματικά έχει σημασία. Να σκεφτούμε πώς θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας.

Δεν θα ξαναζήσουμε αυτή τη μέρα.

Τι θα επιλέξουμε, λοιπόν;

Alive Time ή Dead Time;

39 σκέψεις που με κάνουν χαρούμενη

Την Τετάρτη 15 Ιουνίου, είχα τα γενέθλιά μου και σκεφτόμουν τι να δημοσιεύσω μετά το 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια και 38 πράγματα που ίσως δεν ξέρεις για μένα, όταν τελικά αποφάσισα να γράψω, σε μια αναλαμπή, την ώρα που με έπαιρνε ο ύπνος, την προσωπική μου ιστορία ευτυχίας.

Γενικά, είμαι ένας χαρούμενος τύπος, το έχω ξαναγράψει! Δεν μπορώ να προσδιορίσω τι ακριβώς είναι αυτό που με έκανε να είμαι έτσι, ο τρόπος που μεγάλωσα, όλα όσα έζησα… Δεν ξέρω πώς, αλλά είμαι ο άνθρωπος που βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο (για να μην πω γεμάτο), ο άνθρωπος που θα βρω σε καθετί κάτι θετικό.

Στην πραγματικότητα, όχι μόνο αγαπώ τη ζωή, αγαπώ τη ζωή μου. Τα πράγματα σίγουρα δεν είναι τέλεια, αλλά όλη η ομορφιά είναι ότι πραγματικά δεν χρειάζεται να είναι τέλεια!

Τα πράγματα απλά δεν με ενοχλούν πολύ και είναι πολύ σπάνιο να προσβάλλομαι ή να με αγγίζει κάτι εξωτερικό σε βαθμό που να μην μπορώ να χαρώ κάτι άλλο. Δεν κρατάω κακία και δεν απογοητεύομαι πολύ συχνά με τους ανθρώπους ή τη ζωή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχα προκλήσεις να ξεπεράσω. Ούτε, φυσικά, ότι όλοι με συμπαθούν.

Αυτό που θέλω να μοιραστώ σε αυτήν την ανάρτηση δεν είναι τόσο η διαδικασία του να γίνω ευτυχισμένη, αφού όπως ήδη έγραψα, αυτό είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μου!

Είναι αυτό που βιώνω ως χαρούμενος άνθρωπος σήμερα.

#1 Έχω αυτοπεποίθηση

Και η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι απολύτως σίγουρη από πού προέρχεται αυτή η αυτοπεποίθηση, γιατί δεν ήμουν πάντα τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου. Ειδικά την περίοδο που πήγα για σπουδές, ένιωσα την αυτοπεποίθησή μου να χάνεται σιγά σιγά και να νιώθω «λιγότερη» σε σχέση με τους συμφοιτητές μου. Ίσως έφταιγε η διαφορά επαρχίας με την πρωτεύουσα, ο μικρός περίγυρος σε σχέση με το πλήθος της Αθήνας…

Αλλά η μητρότητα, όπως έχω ξαναγράψει, το τρέξιμο και το blogging, όλη αυτή η ανάγκη για αυτοβελτίωση, με βοήθησαν να την ξαναχτίσω με πιο γερά θεμέλια αυτή τη φορά.

#2 Μου αρέσει αυτό που είμαι

 Νιώθω καλά και σίγουρη. Σίγουρα δεν είμαι τέλεια, αλλά δεν χρειάζεται να είμαι και είμαι εντάξει με αυτό. Δουλεύω αρκετά για να βελτιώσω το «αρχικό προϊόν», αλλά είμαι επίσης ικανοποιημένη με το πού βρίσκομαι αυτή τη στιγμή. Απολαμβάνω το ταξίδι, γι’ αυτό δεν καταδικάζω τον εαυτό μου επειδή δεν είμαι ακόμα στο τέλος του.

#3 Είμαι συμφιλιωμένη με τις επιλογές μου

Δεν μπορώ να πω ότι δεν έχω ανεκπλήρωτες επιθυμίες ή ανεπίλυτα ζητήματα να φροντίσω. Όμως, δεν είμαι «κολλημένη» στην ιστορία, στις εναλλακτικές επιλογές που είχα στη ζωή μου ή στα πράγματα που θα μπορούσα να έχω κάνει διαφορετικά. Προσπαθώ να μένω εστιασμένη στη στιγμή και να προετοιμάζομαι για το μέλλον με όποιον τρόπο μπορώ καλύτερα κάθε φάση της ζωής μου. Μαθαίνω από τα λάθη μου και προχωρώ. Πιστεύω ότι η ισορροπία της ζωής μου είναι σε αρκετά καλό επίπεδο και νιώθω καλά με αυτό.

#4 Έχω μια αξιοπρεπή δουλειά που μου παρέχει οικονομική ασφάλεια

Μακάρι να μπορούσα να πω ότι κάνω τη δουλειά που αγαπώ και κάθε πρωί ξυπνάω με χαρά και πηγαίνω. Όμως, προσπαθώ -όσο κρατήσει αυτή η επαγγελματική μου φάση- να βλέπω θετικά το ότι είμαι σε μια δουλειά που μου παρέχει οικονομική ασφάλεια και ότι στηρίζω με όσες δυνάμεις έχω την οικογενειακή επιχείρηση. Παίρνω τις αξίες μου πολύ στα σοβαρά, οπότε, παρόλο που εξακολουθώ να «σκοντάφτω» τις περισσότερες μέρες σε κάποιο βαθμό, ανταποκρίνομαι όσο μπορώ στις αξίες αυτές.

#5 Είμαι αισιόδοξη

…όπως ήδη έχετε καταλάβει! Πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, ότι η ζωή είναι στα χέρια μου, ότι η ζωή μου θα καταλήξει σχετικά κοντά στο σημείο που θα ήθελα, γιατί ήδη αυτή τη στιγμή είναι εκπληκτική όπως ακριβώς είναι. Η αισιοδοξία είναι ένας άλλος τρόπος να πω ότι σχεδόν πάντα νιώθω ότι «όταν η σκόνη κατακάθεται, σε μεγάλο βαθμό θα καθίσει ακριβώς εκεί που πρέπει», θα προκύψει κάτι άλλο, θα γεννηθεί κάτι νέο.

#6 Οι αρνητικές περιστάσεις δεν με ρίχνουν για πολύ

 Με άλλα λόγια, επανέρχομαι γρήγορα.  Δεν έχω πρόβλημα να αλλάξω σχέδια ή να αλλάξω προγράμματα ή να αναρρώσω από απογοητεύσεις ή στιγμές απογοήτευσης. Απλώς δεν κολλάω σε τέτοια πράγματα. Θα μου πεις, αν δε σου έχουν τύχει και μεγάλες ατυχίες, εύκολο να το λες… Ναι, ισχύει. Κρίνω με βάση αυτά που έχω ζήσει. Σε γενικές γραμμές πάντως, προσπαθώ να μην κρατιέμαι σε κάποια δυσάρεστη κατάσταση περισσότερο από όσο χρειάζεται για να λύσω το πρόβλημα και να προχωρήσω από αυτό. Αν βρέχει, μεταφέρουμε το πικ-νικ μας αλλού και διασκεδάζουμε το ίδιο. Αυτό είναι το spirit!

# 7 Είμαι υπομονετική

 Ενώ μπορεί να χάνω την υπομονή μου σε πρακτικά θέματα, πχ χειροτεχνίες κλπ, είμαι αρκετά υπομονετική με τους ανθρώπους (εκτός κι αν μιλάμε για τα παιδιά μου όταν μου ζητάνε χιλιοστή φορά το ίδιο πράγμα, αφού έχω πει όχι!!!). Η αλήθεια είναι ότι θυμώνω λιγότερο με την απερισκεψία των άλλων. Όταν αντιδρώ άσχημα, είναι για λίγο, γιατί απλά επιλέγω να μη σταθώ σε αυτό. Υπάρχουν, τελικά, πάρα πολλά άλλα πράγματα που πρέπει να σκεφτούμε από το να χάνουμε χρόνο εμμένοντας με αγενείς ανθρώπους και αγενείς συμπεριφορές.

#8 Γελάω εύκολα

 Ίσως πολύ εύκολα. Βλέπω χιούμορ στα περισσότερα πράγματα – ακόμα και σε πράγματα που οι άλλοι παίρνουν πολύ σοβαρά (και ναι, αυτό με φέρνει σε αμήχανες στιγμές κάποιες φορές). Δεν είναι κάτι που το προσπαθώ σκληρά. Μου βγαίνει. Κι όταν δε μου βγαίνει, ψάχνω τρόπους για να γελάσω, βλέπω κωμωδίες, stand-up comedies, αποφεύγω δραματικές σειρές και ταινίες. Ευεργετικό.

#9 Δεν κρατάω κακίες

Συγχωρώ γρήγορα και εύκολα. Είναι κάπως η προεπιλεγμένη μου ρύθμιση, το default μου. Η αλήθεια είναι ότι είμαι χαλαρή στις «προσβολές» και στις αγενείς συμπεριφορές. Απλώς δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που ένιωσα πραγματικά προσβεβλημένη. Μπορεί να απογοητεύομαι λίγο με τον κόσμο, να μου κακοφαίνεται, όμως, δε με ακολουθεί για πολύ και σίγουρα δεν το «κρατάω μανιάτικο».

#10 Νιώθω ευγνωμοσύνη καθημερινά

Πιστεύω ότι η ζωή μου έχει αξία. Ζω μια ζωή γεμάτη από αυτά που αγαπώ, όσα προσδίδουν στη ζωή μου σκοπό, νόημα και σημασία. Δουλεύω σκληρά πάνω σε αυτό και προσπαθώ να δημιουργήσω αξία στη ζωή μου και στις ζωές των άλλων. Το να είμαι ευτυχισμένη και ευγνώμων είναι ένα σημαντικό μέρος αυτού.

#11 Έχω την τάση να κοιτάζω τη θετική πλευρά, την καλή πρόθεση

 Είμαι πολύ θετικός άνθρωπος, βλέπω τα καλύτερα στη ζωή, τον εαυτό μου και τους άλλους.  Λατρεύω τον ήλιο.  Λατρεύω, όμως, και τη βροχή. Σε όλα θα βρω κάτι καλό. Βλέπω καλό στους ανθρώπους και ευκαιρίες στις προκλήσεις.  Η ζωή είναι απλά μια καταπληκτική βόλτα για την οποία είμαι τυχερή που μου έδωσαν ένα εισιτήριο!

#12 Δεν επικρίνω

 Αν και έχω ένα πολύ ισχυρό σύνολο αξιών, δεν καταδικάζω κανέναν που δεν συμφωνεί μαζί μου ή δεν τηρεί τις αξίες αυτές. Είναι οι δικές μου αξίες άλλωστε. Άλλο να μισείς την πράξη, κι άλλο τον άνθρωπο. Αλλά αισθάνομαι απόλυτα άνετα να ζω σε έναν κόσμο που δε συμμερίζεται πάντα την άποψή μου (αν και θα έπρεπε! 😄).

#13 Είμαι εντάξει με την ατέλεια

 Όχι, όμως, μόνο με τις δικές μου. Είμαι εντάξει και με τις ατέλειες των άλλων.  Επιδιώκω να μη με καταδικάζω για τα αναπόφευκτα λάθη μου, ούτε εμένα, ούτε τους άλλους.  Είναι, στο κάτω κάτω, αναπόφευκτα και, όπως είπα ήδη, είμαι εντάξει με αυτό.

#14 Δεν παίρνω τον εαυτό μου ή τη ζωή ή τους άλλους πολύ στα σοβαρά

 Μπορώ να γελάω με τις δικές μου ιδιαιτερότητες και τα καθημερινά μου ευτράπελα και να «σκοντάφτω» χωρίς να ασχολούμαι καθόλου με αυτό. Αυτός, ίσως, είναι ένας λόγος που δεν προσβάλλομαι εύκολα και συγχωρώ γρήγορα τους άλλους.  Εκείνοι που παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά τείνουν να απαιτούν κι από τους άλλους ειδική μεταχείριση και προσοχή στο πώς θα τους διαχειριστούν.

#15 Δεν χρειάζεται να με αγαπούν όλοι, οπότε είμαι εντάξει όταν δεν το κάνουν

 Παλιά δεν ήμουν έτσι. Και η αλήθεια είναι πως έχω συνηθίσει να είμαι αποδεχτή και αγαπητή στη ζωή μου. Όμως, πλέον, από τότε που άρχισα να «εκτίθεμαι» με το γράψιμο, τα social media  κλπ, έχω μπει στη διαδικασία να αποδεχτώ το ότι κάποια άτομα διαφωνούν κάθετα με αυτά που λέω ή το ότι μου μιλάνε άσχημα. Δε νιώθω ανώτερη ή καλύτερη, απλά δε θεωρώ ότι είναι κάτι στο οποίο αξίζει να σταθώ.

#16 Έχω πίστη στους ανθρώπους και στο καλό γύρω μου

 Παρόλο που έχω διαψευσθεί αρκετές φορές, νιώθω ότι οι άνθρωποι είναι δίκαιοι και στο τέλος τα πράγματα θα εξισορροπήσουν, όλα θα πάνε καλά. Αυτό προσθέτει μια αίσθηση εμπιστοσύνης στην ανθρωπότητα, μια εσωτερική γαλήνη όταν βασανίζομαι από σκέψεις ότι φρικτά πράγματα συμβαίνουν σε αθώους ανθρώπους.

#17 Έχω βάλει την άσκηση και την καλή διατροφή στη ζωή μου

Δεδομένου ότι η υγεία επηρεάζει τη διάθεση, η δική μου είναι συνήθως αρκετά αισιόδοξη. Το έχω ξαναπεί, το τρέξιμο με άλλαξε σαν άνθρωπο, μου έδωσε πράγματα και συναισθήματα που ποτέ δεν περίμενα.

#18 Αλληλεπιδρώ με πολλούς ανθρώπους καθημερινά

 Οι σχέσεις αναπτύσσονται.  Δημιουργούνται φιλίες. Έτσι η ευτυχία βαθαίνει. Βασικό κομμάτι της ζωής μου, δεδομένου ότι σαν άνθρωπος δεν είμαι και ο πιο κοινωνικός.

#19 Είμαι μέλος μιας μοναδικής κοινότητας

Όταν ξεκίνησα το blogging και μετά το λογαριασμό μου στο instagram, έγινα μέλος μιας υπέροχης παρέας, μιας κοινότητας μαμάδων, bloggers, δρομέων και όχι μόνο, που υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον, βοηθάμε και προσφέρουμε. Ευεργετικό επίσης.

#20 Όταν κάνω βλακεία, δεν μένω σε αυτό, ούτε προσδιορίζω το ποια είμαι από αυτό

Με άλλα λόγια, ξεχωρίζω τον εαυτό μου από τα λάθη μου. Όταν αποτυγχάνω, απλώς αποτυγχάνω. Δεν γίνομαι αποτυχημένη. Δεν είμαι το παρελθόν μου. Τα λάθη και οι κακές αποφάσεις μου στο παρελθόν μπορούν όντως να με «ρίξουν ψυχολογικά». Πατάω στα πόδια μου, λοιπόν, και σκέφτομαι ότι, παρά τα όσα συνέβησαν στο παρελθόν μου, η ταυτότητά μου δεν συνδέεται με τα πράγματα που έχω κάνει. Κάθε άτομο έχει ένα μέρος του παρελθόντος του για το οποίο ντρέπεται ακόμη και να μιλήσει. Ωστόσο, αξίζει να προχωρήσουμε, όπως όλοι οι άλλοι.

#21 Εξασκούμαι στην ευγνωμοσύνη

   Ακόμα και σε δύσκολες περιόδους, πολύ κουραστικές και «δυσοίωνες», προσπαθώ να καταγράφω τα θετικά, να βρίσκω καθημερινά τρεις λόγους για τους οποίους είμαι ευγνώμων για τη μέρα που πέρασε, για τη ζωή μου. Ένα ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, ένα καλαθάκι με αγαπημένα χαρτιά και φωτογραφίες, σημειώματα και ζωγραφιές, ένα βιβλίο που θα με κάνει να νιώσω καλύτερα, να νιώσω τυχερή.

#22 Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια πόλη που αγαπάω πολύ

Δε λέω ότι αν ζούσα κάπου αλλού θα ήμουν δυστυχισμένη. Δεν το ξέρω. Ξέρω, όμως, ότι έχω την τύχη (και επιλογή) να μεγαλώνω τα παιδιά μου εκεί που μεγάλωσα κι εγώ και είμαι χαρούμενη για αυτό.

#23 Μένω δίπλα στην αδερφή μου και τους γονείς μου

Αυτό για κάποιους μπορεί να μην είναι το ιδανικό. Και όντως ίσως κάποιες φορές να μην είναι, όταν πχ αναγκαστικά κουβαλάς και τα δικά τους καθημερινά άγχη και τρεξίματα. Εμένα, όμως, μου δίνει μια μοναδική παρέα καθημερινά, μια ευκαιρία να μεγαλώνουμε μαζί τα παιδιά μας, να στηρίζουμε η μία την άλλη, όχι μόνο πρακτικά αλλά και ψυχολογικά.

#24 Περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με άτομα που αγαπώ

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι όσοι δεν «κολλάνε» σε τοξικές σχέσεις, δε διατηρούν επαφές με άτομα που τους «κάνουν κακό». Το να μην περνάμε περισσότερο χρόνο με ανθρώπους που αγαπάμε είναι κάτι για το οποίο μετανιώνουμε περισσότερο στη ζωή μας. Όπως και το να περνάμε χρόνο με τοξικά άτομα.

#25 Προσπαθώ να κάνω τους γύρω μου χαρούμενους

    Δεν έχω μαγικές δυνάμεις, αλλά αν περνά από το χέρι μου, θα βοηθήσω το διπλανό μου, θα του πω έναν καλό λόγο, κάτι που κατάφερε. Αφού το σκέφτηκα, γιατί να μην το μοιραστώ; Ακόμα κι αν δεν τον νιώθω τόσο κοντά μου.

#26 Το να δίνω με κάνει πιο χαρούμενη από το να παίρνω

    Ο εθελοντισμός με κάνει πιο ευτυχισμένη. Βοηθώντας τους άλλους να πετύχουν τους στόχους τους, το να κάνω πράγματα για τους άλλους, μου φέρνει χαρά.

#27 Είμαι παρών

Κι αυτό δεν το είχα πάντα. Πολύ κινητό, σκέψεις για το τι θα κάνω μετά, τι θέλουν οι υπόλοιποι κλπ. Όχι. Πλέον δεν αφήνω το μυαλό μου να περιπλανηθεί όπου αυτό θέλει. Προσπαθώ να απορροφηθώ στη στιγμή. Η απόλαυση είναι ένα από τα μυστικά των πιο ευτυχισμένων ανθρώπων . Το να εστιάζω στον περιορισμένο χρόνο που έχω σε αυτή τη ζωή είναι ένας καλός τρόπος για να μου υπενθυμίζει να απολαμβάνω ό,τι είναι σημαντικό .

#28 Προσπαθώ να είμαι δημιουργική

   Αν σκέφτομαι ότι δεν κάνω στη ζωή μου αυτό που τελικά θέλω ή αυτό που μου φέρνει χαρά, θα νιώσω αποτυχημένη. Όμως, εγώ βλέπω τη ζωή σαν μια διαδρομή που μεγαλώνω και μαθαίνω. Το να κάθομαι στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση δε με κάνει χαρούμενη. Είμαι πιο χαρούμενη όταν είμαι απασχολημένη, όταν είμαι δημιουργική. Αυτό, φυσικά, δεν μπορεί να γίνεται πάντα, αλλά η δημιουργικότητα μπορεί να νικήσει άσχημα συναισθήματα. Ένα περιπλανώμενο, χαμένο μυαλό δεν είναι ένα χαρούμενο μυαλό . Επιπλέον, η απόκτηση δεξιοτήτων μπορεί να φαίνεται αγχωτική βραχυπρόθεσμα, αλλά ενισχύει την ευτυχία μακροπρόθεσμα.

#29 Κοιμάμαι αρκετές ώρες

Δεν ταλαιπωρώ τον εαυτό μου ξενυχτώντας, εκτός πολύ ειδικών και έκτακτων περιστάσεων. Ο ύπνος είναι ζωτικής σημασίας για μένα, γιατί η διάθεσή μου το πρωί επηρεάζει τη διάθεσή μου όλη την ημέρα. Αν δεν κοιμηθώ καλά, δυσκολεύομαι να σηκωθώ, να συγκεντρωθώ, να είμαι δημιουργική και παραγωγική.

#30 Μου αρέσει να ασχολούμαι με το σπίτι μου

    Το να μείνω σπίτι και να ασχοληθώ με οργανώσεις, ξεκαθαρίσματα, αλλαγές στο χώρο κλπ είναι αγαπημένη μου ασχολία. Αν, δε, απολαμβάνω παράλληλα και την ηρεμία της μοναξιάς μου και ακούω μουσική, τότε είναι το καλύτερό μου!

#31 Εστιάζω στα πολλά μικρά όμορφα, χωρίς να περιμένω τα λίγα και σπουδαία

Τα πολλά μικρά καλά πράγματα είναι ο δρόμος προς την ευτυχία. Χρειαζόμαστε συχνές ενέσεις ευτυχίας και όχι σπάνια, μεγάλα πράγματα . Δε χρειάζεται να μπούμε στον κόπο να προσπαθήσουμε να μειώσουμε τα αρνητικά που μας συμβαίνουν, όσο να αυξάνουμε τα καλά.

#32 Αποφεύγω τις τύψεις και τις ανούσιες ενοχές

     Δύσκολο να το πετύχω εντελώς και να μη νιώθω καθόλου ενοχές, το δουλεύω, όμως, όλο και περισσότερο. Καθετί που γίνεται και το μετανιώνω, προσπαθώ να το αφήσω πίσω μου, όπως πχ μια άσχημη συμπεριφορά μου ή το ότι έχασα την υπομονή μου με τα παιδιά κάποια στιγμή. Μένοντας στις ενοχές και τις τύψεις, εμποδίζω τον εαυτό μου να είναι χαρούμενος και θετικός. Ο καθένας κάνει λάθη και εξαρτάται από εμάς αν πρόκειται να επιμείνουμε σε αυτά ή απλά να τα χρησιμοποιήσουμε ως σκαλοπάτι για να γίνουμε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

#33 Πάντα μεγαλώνουμε

Σε όποια κατάσταση κι αν βρεθώ, εντάξει δεν σκέφτομαι το «όλα γίνονται για κάποιο λόγο» για να είμαι ειλικρινής. Όμως, κάθε κατάσταση θα μου μάθει κάτι, θα με εκπαιδεύσει για κάτι, θα με εξελίξει στον τρόπο διαχείρισής της. Ακόμα κι αν μια κατάσταση είναι επώδυνη να την αντιμετωπίσουμε, μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να αναπτυχθούμε και να γίνουμε καλύτεροι. Αν ο πόνος δεν υπήρχε στη ζωή μας, τότε δεν θα αναγκαζόμασταν ποτέ να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας και να μάθουμε πράγματα. Έχω αποδεχτεί ότι δεν μπορώ να εξελιχθώ με «τον εύκολο τρόπο». Ο πόνος ή οι δυσκολίες μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε άσχημα προσωρινά, καθώς θρηνούμε μια απώλεια, μια αλλαγή ή μια οπισθοδρόμηση. Ωστόσο, όλες αυτές οι αναπόφευκτες εμπειρίες θα μας κάνουν να νιώσουμε περισσότερη ευγνωμοσύνη στο μέλλον. Είναι ένα σημάδι ότι τα πράγματα είναι προσωρινά και πρέπει να είμαστε θετικοί όταν τα πράγματα πάνε καλά και να εκτιμάμε τους ανθρώπους όσο είναι κοντά μας.

#34 Ξέρω πως δε χρειάζεται να γίνω σαν όλους τους άλλους

Πλέον, έχω διαπιστώσει ότι είμαι ένα ξεχωριστό άτομο που δεν χρειάζεται να ταιριάζει με όλους τους άλλους μόνο και μόνο για να αποδείξει κάτι, είμαι μια νιφάδα χιονιού, που δε μοιάζει με καμία άλλη! Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε πίεση να ακολουθήσουμε πορείες άλλων, αλλά δεν πρέπει. Κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο. Η ευτυχία μας δε βρίσκεται σε αυτά που θέλουν ή κάνουν οι άλλοι. Δε χρειάζεται να γίνουμε κάποιος που δε θέλουμε ή που οι άλλοι μας λένε ότι πρέπει. Ο καθένας έχει δικαίωμα στις δικές του απόψεις, σκέψεις και πεποιθήσεις και ο κόσμος δεν πρέπει να αλλάξει αυτό που είμαστε. Και να είμαστε βέβαιοι ότι η μοναδικότητά μας θα εκτιμηθεί.

#35 Οι άνθρωποι αλλάζουν

  Δεν είμαι ένα σταθερό άτομο, που ορίζεται κάποια συγκεκριμένα, σταθερά χαρακτηριστικά. Μπορώ να αλλάξω τη στάση, τη συμπεριφορά και τις απαντήσεις μου ανά πάσα στιγμή. Η ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί να με διδάξει νέες δεξιότητες που θα με βοηθήσουν να αναπτύξω καλύτερους τρόπους χειρισμού δύσκολων καταστάσεων, η προσωπική μου ανάπτυξη θα μου δείξει νέους δρόμους. Έχω πάντα το δικαίωμα να αρχίσω να σκέφτομαι διαφορετικά, να μην είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν, αν δεν το θέλω πραγματικά ή αν πλέον δε νιώθω άνετα με αυτό. Έχω τη δύναμη να αποφασίσω πώς θα ενεργήσω και πώς θα αντιδράσω σε μια κατάσταση σε όλες τις περιπτώσεις. Η σκέψη ότι οι άνθρωποι είναι ευμετάβλητοι μάς δίνει τη δύναμη να αλλάζουμε οτιδήποτε δεν αρέσει στον εαυτό μας σε κάθε δεδομένη στιγμή. Ακριβώς έτσι γινόμαστε καλύτεροι με τον καιρό γιατί μπορούμε πάντα να μάθουμε να βελτιώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας.

#36 Κάνω το καλύτερο που μπορώ

   Όλοι μπορούμε να μάθουμε και να βελτιώσουμε τις καταστάσεις μας, τις επιλογές μας, αυτό είναι αλήθεια. Όμως, πολλά μπορούν να πάνε στραβά. Μερικές φορές η ζωή μας φέρνει εμπόδια και δυσκολίες από τις οποίες δεν ξέρουμε ακριβώς πώς να ξεφύγουμε. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι, ακόμη και μικρές αλλαγές, μικρά βηματάκια, είναι απόδειξη ότι προσπαθώ, ότι δεν τα παρατάω. Δεν αυτομαστιγώνομαι για τις προκλήσεις που έρχονται στο δρόμο μου, ή για τις γκάφες που κάνω καθώς ανακαλύπτω τις αλήθειες και τα θέλω μου. Να συγχωρούμε στον εαυτό μας τα λάθη που κάνουμε, γιατί κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με τις γνώσεις που έχουμε στη διάθεσή μας.

#37 Μου αξίζει να είμαι ευτυχισμένη

Δεν υπάρχει κάτι πιο απλό από αυτό. Η ευτυχία μπορεί, όντως, να είναι μια επιλογή. Μπορούμε πάντα να επιλέξουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Ακόμα κι αν νιώθουμε ότι όλα μας πηγαίνουν άσχημα, η ζωή δεν χρειάζεται να είναι πάντα τόσο περίπλοκη. Μερικές φορές το μόνο πράγμα που κάνει τη ζωή πιο περίπλοκη απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μπορούμε να κάνουμε πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους, έχοντας γύρω μας ανθρώπους που μας κάνουν χαρούμενους. Ας χαμηλώσουμε τον πήχη των προσδοκιών μας. Ας αφήσουμε τον εαυτό μας να πάρει μια ανάσα, να δει την ουσία. Μας αξίζει η ευτυχία.

#38 Εστιάζω σε ό,τι έχει σημασία

   Αυτή είναι η ζωή μου και τελικά, οι χαρούμενες σκέψεις και το δικό μου μοναδικό ταξίδι είναι από τα μόνο πράγματα που μπορούν να με οδηγήσουν στην ευτυχία. Αυτά, μεταξύ διαφόρων άλλων. Το πάθος μου, οι αξίες μου, οι αρχές μου και οι άνθρωποι που κρατάω πιο κοντά στην καρδιά μου – αυτά είναι τα πράγματα που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία. Τα υπόλοιπα, είτε πρόκειται για άτομα που επιλέγουν να απομακρυνθούν, για τοξικές συμπεριφορές και συνήθειες ή για λάθος νοοτροπίες, θα πρέπει να τα ξεχάσουμε εάν θέλουμε πραγματικά να είμαστε πιο ευτυχισμένοι.

#39 Κάνω αυτό που αγαπώ

 Λατρεύω το γράψιμο και άργησα να το καταλάβω. Αγαπώ το διάβασμα. Κι αυτό άργησα να το βάλω ενεργά στη ζωή μου. Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να γράφω. Μου αρέσει η κηπουρική, το τρέξιμο, το blogging, τα podcasts. Μου αρέσει να παίζω με τα παιδιά μου, με τα ανήψια μου, να βγαίνω βόλτες με τον άντρα μου και να πίνω καφεδάκια με την αδερφή μου και τις φίλες μας. Και έτσι κάνω όλα αυτά τα πράγματα όσο πιο συχνά μπορώ.  Η ζωή μου είναι γεμάτη με πράγματα και ανθρώπους τους οποίους αγαπώ. Έτσι το πάθος καθορίζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου.

Οι χαρούμενες σκέψεις είναι χαρούμενες εμπειρίες στο μυαλό μας που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Οι χαρούμενες σκέψεις βελτιώνουν την ευημερία μας, ώστε να μπορούμε να ζούμε μια γεμάτη ζωή.

Οι χαρούμενες σκέψεις μπορούν να μας κάνουν να νιώσουμε αμέσως ευτυχισμένοι, να βελτιώσουν τη διάθεσή μας, να μειώσουν το άγχος μας.

Εσύ είσαι χαρούμεν@;

Τι σε κάνει πιο ευτυχισμέν@;

Να κάνεις χαρούμενες σκέψεις, να δίνεις αγκαλιές και να χαμογελάς! Λειτουργεί!

Τα λέμε στα σχόλια!