Γιατί να ασχοληθεί κάποιος με έναν σύλλογο; Τι έχει να κερδίσει; Μετά τον Γύρο της Λιμνοθάλασσας στο Αιτωλικό, νομίζω πως έχω την απάντησή μου.
Θυμάστε εκείνο το επεισόδιο στα Φιλαράκια που η Phoebe προσπαθούσε να βρει μια πράξη που να είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ανιδιοτελής;
Να κάνεις, δηλαδή, κάτι καλό χωρίς να έχεις να κερδίσεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα.
Και ό,τι κι αν σκεφτόταν, ο Joey της έβρισκε πάντα κάτι που θα κέρδιζε.
Μπορεί να ήταν ένα «μπράβο». Μπορεί λίγη αναγνώριση. Μπορεί απλώς η ικανοποίηση ότι έκανε κάτι καλό και ένιωσε καλύτερα με τον εαυτό της.
Ε, λοιπόν, αυτό το επεισόδιο το σκεφτόμουν πολύ τις τελευταίες μέρες, μετά τον Γύρο της Λιμνοθάλασσας στο Αιτωλικό.
Γιατί υπάρχει μια ερώτηση που ακούω συχνά:
«Καλά, γιατί να μπει κάποιος σε έναν σύλλογο; Τι έχει να κερδίσει;»
Και συνήθως η ερώτηση συνοδεύεται απ’ό’ την υποψία ότι όποιος ασχολείται με τα κοινά, κάποιο συμφέρον θα έχει.
Κάπου θα θέλει να φανεί. Κάτι θα θέλει να πετύχει. Κάποια προσωπική φιλοδοξία θα κρύβεται από πίσω.
Ε, λοιπόν, κι εγώ κέρδισα. Και μάλιστα ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!
Τι κέρδισα απ’ τον Γύρο της Λιμνοθάλασσας
Κέρδισα μπράβο, αγκαλιές, μηνύματα, ευχαριστώ.
Κέρδισα ανθρώπους που με σταματούν στον δρόμο για να μου πουν πόσο ωραία πέρασαν.
Κέρδισα τη στιγμή που κοίταξα τη δυτική παραλία γεμάτη κόσμο και σκέφτηκα «Ρε συ, γίνεται!».
Γιατί μέχρι εκείνη τη στιγμή ο αγώνας ήταν κυρίως τηλέφωνα, emails, συναντήσεις, χαρτούρα (κι άλλη χαρτούρα), άδειες, χορηγίες, συνεννοήσεις και ένα μόνιμο «τι άλλο έχουμε ξεχάσει;».
Και ξαφνικά όλ’ αυτά είχαν γίνει πραγματικότητα.
Κέρδισα τη συγκίνηση όταν είδα την οικογένεια της χαράκτριας Βάσως Κατράκη να βρίσκεται μαζί μας και να συμμετέχουν στον αγώνα.
Κέρδισα καινούριες γνωριμίες, συνεργασίες και ανθρώπους που δεν δίστασαν να βάλουν πλάτη.
Ανθρώπους που άφησαν την κυριακάτικη ξεκούρασή τους για να σταθούν σε μια διασταύρωση, να μοιράσουν νερά, να βοηθήσουν στην εκκίνηση και στον τερματισμό.
Χωρίς να είναι υποχρεωμένοι.
Και, ξέρετε, αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.
Και τι άλλο κερδίζεις όταν συμμετέχεις σ’ έναν σύλλογο;
Κερδίζεις εμπειρίες που δεν θα είχες διαφορετικά.
Μαθαίνεις να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικές απόψεις από τις δικές σου.
Μαθαίνεις ν’ ακούς, να διαφωνείς, να υποχωρείς, να διεκδικείς.
Μαθαίνεις να ζητάς βοήθεια. Και να τη δέχεσαι.
Αναλαμβάνεις ευθύνες, δοκιμάζεις τις αντοχές σου και ανακαλύπτεις ότι μπορείς να κάνεις πράγματα που μέχρι χθες σου φαίνονταν βουνό.
Εντάξει, κερδίζεις και μερικούς πονοκεφάλους, αρκετό άγχος και πολλές στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί δεν καθόσουν ήσυχα στο σπιτάκι σου. 😂
Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε. Η συμμετοχή σ’ έναν σύλλογο δεν είναι πάντα μια ευχάριστη εμπειρία.
Έχει διαφωνίες, παρεξηγήσεις, κούραση, απογοητεύσεις. Έχει ανθρώπους που βοηθούν πολύ κι άλλους που δεν βοηθούν καθόλου. Έχει πράγματα που δεν γίνονται όπως τα είχες φανταστεί.
Αλλά έχει και κάτι που προσωπικά θεωρώ ανεκτίμητο.
Σταματάς να είσαι απλώς θεατής όσων συμβαίνουν γύρω σου.
Αντί να λες συνέχεια «δεν γίνεται τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο», δοκιμάζεις να κάνεις κάτι.
Μπορεί να πετύχει. Μπορεί και όχι.
Μπορεί να είναι κάτι μεγάλο, όπως ένας αγώνας δρόμου, ή κάτι πολύ μικρότερο.
Αλλά έχεις προσπαθήσει. Έχεις συμμετάσχει. Έχεις βάλει κι εσύ το λιθαράκι σου.
Κι αυτό αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον τόπο σου και τους ανθρώπους γύρω σου.
Τελικά, υπάρχει ανιδιοτελής προσφορά;
Δεν ξέρω.
Ίσως η Phoebe να μην κατάφερε ποτέ να αποδείξει στον Joey ότι μπορείς να κάνεις κάτι καλό χωρίς να κερδίσεις τίποτα.
Κι ίσως να μην έχει και τόση σημασία.
Γιατί «γιατί πρέπει να θεωρούμε κακό το ότι κάποιος κερδίζει κάτι από την προσφορά του»;
Γιατί να είναι ύποπτη η χαρά που παίρνεις όταν βοηθάς;
Γιατί να πρέπει να μη σου προσφέρει τίποτα μια δραστηριότητα για να θεωρείται η συμμετοχή σου ειλικρινής;
Εγώ, πάντως, μετά από όλη αυτή την εμπειρία, έχω καταλήξει σε κάτι.
Δεν είναι όλα τα συμφέροντα οικονομικά, επαγγελματικά ή προσωπικής προβολής.
Μερικές φορές το συμφέρον σου είναι να ζεις σ‘ έναν τόπο όπου συμβαίνουν όμορφα πράγματα.
Να βλέπεις ανθρώπους να βγαίνουν απ’ τα σπίτια τους, να συναντιούνται, να τρέχουν, να χαμογελούν, να συνεργάζονται.
Να δημιουργούνται αφορμές για να είμαστε μαζί.
Και να ξέρεις ότι βοήθησες κι εσύ, έστω και λίγο, να συμβούν όλα αυτά.
Οπότε ναι.
Κι εγώ από συμφέρον μπήκα στον σύλλογο.
Και μετά τον Γύρο της Λιμνοθάλασσας μπορώ να πω με σιγουριά ότι το συμφέρον μου ήταν πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο περίμενα.
Και σκοπεύω να συνεχίσω! ❤️
Υ.Γ. Αν με ρωτήσετε αν θα ξαναέμπαινα αύριο σ’ όλη αυτή τη διαδικασία, αφήστε με πρώτα να κοιμηθώ κανέναν μήνα και θα σας απαντήσω. 😂
Σχολιάστε