Αρχείο ετικέτας Parenthood

Νέα κατάκτηση της 2χρονης κόρης μου: αντίο στην πάνα!


Εκπαίδευση στην τουαλέτα: ένα μεγάλο βήμα για την ανεξαρτησία του παιδιού!

Στις αρχές της χρονιάς, η κόρη μου ήταν μόλις 21 μηνών, αλλά σχετικά ψηλή για την ηλικία της και πολύ πολύ (μα πάρα πολύ) πολυλογού, κάτι που την έκανε να φαίνεται μεγαλύτερη. Πολλοί, λοιπόν, της έλεγαν «Καλά, εσύ ακόμα πάνα φοράς;» Έχω, γενικά, και το σκεπτικό ότι όταν το παιδί είναι έτοιμο, θα το καταλάβω και δεν ήθελα να την πιέσω πάρα πολύ και να έχω τα αντίθετα αποτελέσματα. Είχα διαβάσει κάπου ότι όταν το παιδί ανεβοκατεβαίνει μόνο του τα σκαλιά μπορεί να ελέγχει και τους μυς που έχουν σχέση με το  πότε θα «αφήσει» την ανάγκη του. Είχα, λοιπόν, στο νου μου ότι έεεεεεχουμε ακόμα καιρό μπροστά μας και απαντούσα σε όλους αυτούς «ο παιδίατρος είπε το καλοκαίρι μετά τα δυο». Και εφησυχαζόμουν.


Το καλοκαίρι, όμως, δεν άργησε να έρθει και εγώ άρχισα να αγχώνομαι γιατί το πρωί έλειπα στη δουλειά και το απόγευμα είχα και τα δυο παιδιά μου στο σπίτι (ο μικρός είναι 8 μηνών και μπουσουλάει, οπότε θέλει κυνηγητό). Επιπλέον, δεν ήξερα με ποιο τρόπο μαθαίνεις το παιδί να χρησιμοποιεί το γιογιό ή τη λεκάνη της τουαλέτας ή πόσες φορές τη μέρα ακριβώς και ποιες στιγμές θέλει να κάνει την ανάγκη του.
Η μικρή μου, καθώς μιλάει από ενός, μας έλεγε κάποιες φορές ότι ήθελε να κάνει «κακά», αλλά ήθελε πάντα μέσα στην πάνα. Παρατήρησα, όμως, ότι περίπου στους 25 μήνες της, όταν ήθελε να κάνει «κακά» της, απομακρυνόταν από εμάς και πήγαινε κάπου μόνη της. Στη συνέχεια, ερχόταν και μας ζητούσε να την αλλάξουμε. Εμείς της είχαμε ήδη αγοράσει γιογιό, στο οποίο μέχρι τότε καθόταν με τα ρούχα και έβλεπε τηλεόραση προσποιούμενη ότι κάνει «πιπί».

Γενικά, η εκπαίδευση στο γιογιό απαιτεί από το μωρό να αλλάξει λίγο τον τρόπο σκέψης του (που να καθίσω, μαμά, και τι να κάνω ακριβώς;), αλλά απαιτεί και από τη μαμά υπομονή και να δώσει χρόνο στο παιδί της. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορούμε οι δυο μας να καταφέρουμε με το σωστό πρόγραμμα εκπαίδευσης. Φυσικά, δεν υπάρχει μόνο μία σωστή μέθοδος στην εκπαίδευση γιογιό. Θα δοκιμάσουμε διάφορους τρόπους, θα αυτοσχεδιάσουμε λίγο και θα ακολουθήσουμε τον τρόπο που λειτουργεί. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να έχουμε ένα πλάνο για να διευκολύνουμε τη διαδικασία αυτή. Παρακάτω γράφω το κάναμε εμείς:

1. Αποφασίζουμε που θα το μάθουμε: γιογιό, λεκάνη με παιδικό καθισματάκι, γιογιό ή λεκάνη απλά;
Εγώ επέλεξα γιογιό για να μπορεί να πηγαίνει μόνη της όποτε θέλει και να κάθεται και μόνη της χωρίς τη βοήθειά μου, αλλά και να μην φοβάται να πέσει.

2. Φοράμε βρακάκι, πάνα βρακάκι ή τίποτα;
Αποφάσισα να μην της φοράω τίποτα τις πρώτες μέρες για να καταλαβαίνει καλύτερα πότε τις φεύγουνε και για να μη χρειάζεται να τρέχουμε για να κατεβάσουμε το εσώρουχο. Την ενόχλησε δυο φορές που λερώθηκε, οπότε ξεκίνησε να ζητάει μόνη της το γιογιό. Στην αρχή, τις έφευγαν λίγο, την έβαζα στο γιογιό, αλλά καθόταν και δεν έκανε, παρόλο που ήθελε. Προφανώς κρατιόταν. Έτσι, έφτασε δυο φορές στο αμήν και κατουρήθηκε πάνω της, αλλά δεν της άρεσε και συνειδητοποίησε πως η λύση της πάνας δεν υπάρχει. Οπότε άρχισε να κάθεται στο γιογιό.

Τώρα της φοράω βρακάκι και αν δυσκολεύεται να το βγάλει, μου το λέει. Η διαδικασία αυτή μας πήρε πέντε μέρες με μια βδομάδα περίπου.
Ακόμα, όμως, και αν γίνονται «ατυχήματα», της λέω «δεν πειράζει. Την άλλη φορά θα προλάβουμε.» και εννοείται πως δεν τη μαλώνω.

3. Καταργούμε εντελώς την πάνα; (Τι κάνουμε εκτός σπιτιού ή στον ύπνο;)
Επειδή, δεν θέλει να πάει ακόμα σε λεκάνη, όταν βγαίνουμε από το σπίτι, της βάζω πάνα, αλλά πλέον μου λέει την ώρα που κάνει. Στον ύπνο της, επειδή κοιμάται ακόμα σε κούνια, φοράμε επίσης πάνα, αλλά πριν τον ύπνο τη βάζω στο γιογιό. Κάποιες φορές κάνει και η πάνα μόλις ξυπνήσει είναι καθαρή. Άλλες φορές, λέει «μαμά, δεν θέλω τώρα» και αναγκαστικά κάνει στην πάνα της την ώρα που κοιμάται. Όλα θα γίνουν σιγά-σιγά!

4. Είμαστε συνεπείς στο πρόγραμμά μας
… και δε λέμε «ασ’ το σήμερα, ας κάνει στην πάνα». Έβαλα το γιογιό σε μια σταθερή θέση για να ξέρει πάντα που θα το βρει. Τώρα στην αρχή το έβαλα στο σαλόνι, για να μην αισθάνεται αποκομμένη κάθε φορά. Μόλις εξοικειωθεί, θα το πάμε στο μπάνιο. Ακολουθούμε τα ίδια βήματα κάθε φορά: κατεβάζουμε το εσώρουχο, καθόμαστε και μόλις κάνει μου ζητάει χαρτί υγείας και την σκουπίζω εγώ. Σιγά-σιγά θα της δίνω να σκουπίζεται και μετά να πλένει τα χεράκια της.

Μετά, πάμε μαζί στο μπάνιο, αδειάζουμε το γιογιό στη λεκάνη και πατάμε το καζανάκι μαζί. Εννοείται πως μοιραζόμαστε το πλάνο μας με όλους όσους βοηθούν στην εκπαίδευση (το σύντροφό μας, τις γιαγιάδες κλπ), έτσι ώστε ν’ ακολουθείται κάθε φορά η ίδια διαδικασία.

5. Επαινούμε
Κάθε φορά που έκανε κάτι ή και έστω όταν καταλάβαινε ότι θέλει και μου το έλεγε, την επαινούσα, δείχνοντας ότι αυτό που κατάφερε είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, χορεύουμε το «χορό του νικητή», ο οποίος δεν είναι άλλος από μια χορευτική κίνηση της φαντασίας της μαμάς, την οποία την περιμένει πως και πως! Και πράγματι, κάθε φορά γελάει και μου λέει «μαμά, το γεμίζω! Τα κατάφερα! Τώρα ο χορός του νικητή!!».

Πότε είναι έτοιμο το παιδί;
Κάπου διάβασα πως η διαδικασία μπορεί να κρατήσει και 6 εβδομάδες και πως τα περισσότερα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για την τουαλέτα ανάμεσα στην ηλικία των 2 και των 3 χρόνων. Προσωπικά, πιστεύω πως κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά σίγουρα το ίδιο μας το παιδί θα μας δείξει κάποια σημάδια: η μικρή άρχισε να νιώθει άβολα, όταν οι πάνες της ήταν λερωμένες και μας ζητούσε να της τις αλλάξουμε αμέσως. Επίσης, απομονωνόταν όταν ήθελε να κάνει την ανάγκη της και συνήθως καταλάβαινε πότε θέλει να κάνει.

Τα παρακάτω είναι πορίσματα πραγματικής έρευνας*:
    Τα κορίτσια τυπικά δείχνουν ενδιαφέρον στο να χρησιμοποιήσουν μόνα τους την τουαλέτα στους 21 μήνες, ενώ τα αγόρια στους 25 μήνες.
    Η παραμονή στον παιδικό σταθμό ή επαγγελματική απασχόληση της μητέρας δεν έχει κανένα αντίκτυπο στην εκπαίδευση των παιδιών στο να πηγαίνουν χωρίς βοήθεια στην τουαλέτα.
    Τα παιδιά που μαθαίνουν να χρησιμοποιούν την τουαλέτα μπορεί να προχωρήσουν εύκολα από το ένα στάδιο στο άλλο (πρώτα να κάνουν τσίσα στο γιογιό, μετά να κάνουν κακά εκεί, μετά να μένουν στεγνά όλη νύχτα) ή μπορεί να κολλήσουν σ’ ένα δοσμένο στάδιο για μήνες και ακόμη, ωστόσο, να παραμένουν μέσα στο φυσιολογικό κανόνα.
    Το ξύλο ή η τιμωρία των παιδιών σας μετά από «ατυχήματα» μπορεί να οδηγήσει σε ανταγωνισμούς και δεν είναι αποτελεσματικός τρόπος για την εκπαίδευση στην τουαλέτα.
    Τα κορίτσια κατά μέσο όρο καταφέρνουν να εκπαιδευτούν μέχρι και τους 33 μήνες, ενώ τα αγόρια μέχρι και τους 37.
*Πηγή: Ιατρικό Κολέγιο του Ουϊσκόνσιν, Μιλκιγουόκι, Η.Π.Α..

Εμπειρίες γέννας: Γέννησα και τα δυο μου παιδιά φυσιολογικά σε μισή ώρα

Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη

Με αφορμή μια συζήτηση που έγινε στο group «Μαμάδες-Μέλλουσες μαμάδες» στο facebook (https://www.facebook.com/groups/Mamades.MellousesMamades/),σκέφτηκα να γράψω την προσωπική μου εμπειρία από τις δυο γέννες μου.

Στην πρώτη μου γέννα, ο γιατρός μου είχε πει (ως πρώτη γέννα) μπορεί να πάμε και στις 42 εβδομάδες ως ΠΗΤ (Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού), αφού ουσιαστικά δεν ξέρουμε ακριβώς ημερομηνία σύλληψης. 

Στην πρώτη μου εγκυμοσύνη, τη μέρα που γέννησα είχα πάει για περπάτημα το απογευματάκι (μεγάλη απόσταση σίγουρα 3χλμ) και ενώ δεν κουραζόμουν ποτέ, εκείνη την ημέρα κατάλαβα ότι δεν αντέχω να φτάσω μέχρι το σπίτι. Πήγα σπίτι, έκανα το μπανάκι μου και πήγα στο καθιερωμένο ραντεβού μου με το γυναικολόγο μου. Μόλις έφτασα, ο γιατρός μου λέει: «Μην πας ακόμα στον καρδιοτοκογράφο. Πήγαινε στην Ελπίδα (μαία) να σου δείξει κάποιες αναπνοές.»
Δεν είχα ξανακάνει αναπνοές, μόνο ένα σεμινάριο μιας ώρας στα mothercare- αρκετά κατατοπιστικό επίσης.
Πήγα, λοιπόν, με την Ελπίδα σε ένα δωμάτιο και με ρώτησε γιατί δεν ξανάκανα αναπνοές μέχρι τώρα (γιατί η ίδια όποτε ήθελε κάθε εγκυμονούσα της έδειχνε τέτοιες ασκήσεις- δωρεάν εννοείται). Δεν είχα πάει ως τότε γιατί δεν θεωρούσα ότι θα χρειαστώ. Τις είχα στο μυαλό μου όπως στις ταινίες και δεν ήξερα που βοηθάνε. Μέγα λάθος. Η Ελπίδα μου έδειξε όλη τη διαδικασία αναπνοών και μου είπε κάθε μέρα να τις κάνω «πρόβα» όποτε έχω συσπασούλες. Και μου σχολίασε: «Έχεις αρκετές συσπάσεις βλέπω…». Μετά με είδε και ο γιατρός
και μου λέει «για να σε δω καλύτερα μιας και κοντεύεις». Μου έκανε, λοιπόν, δαχτυλική και μου λέει «έχεις διαστολή. Αν δεν σε πιάσουν οι πόνοι σήμερα το βράδυ, έλα αύριο να σε ξαναδώ». Εγώ και ο άντρας μου σοκαριστήκαμε αλλά δεν το πήραμε και πολύ σοβαρά.
Μόλις φύγαμε από το γιατρό, πρότεινα στον άντρα να πάμε για φαγητό σε ένα εστιατόριο που μας άρεσε πολύ, αλλά μετά του λέω «άστο καλύτερα. Κάπως αισθάνομαι κουρασμένη.».

Πήγαμε, λοιπόν, σπίτι και την ώρα που έτρωγα το τοστάκι μου, στις 10:30, άρχισα να καταλαβαίνω κάτι πονάκια ανά μισάωρο.
Ήμουν σ
την 39η εβδομάδα, και μόλις άρχισα να πονάω ανά 10λεπτο, πήρα τηλέφωνο το γιατρό μου και την μαία, που μου είπαν να πάω στην κλινική. Αμέσως πριν φύγουμε, έκανα εμετό και έβγαλα το τοστ όπως το είχα φάει!!! Είχα, φυσικά, έτοιμα τα πράγματά μου.
Πήγα στο μαιευτήριο (20 λεπτά από το σπίτι μου) και γέννησα σε μισή ώρα, στη 1:10, με 3 φορές που έσπρωξα! Τα νερά μου τα έσπασαν εκεί.

 
Στη δεύτερη γέννα, στις 38 εβδομάδες. είχε πυρετό η μικρή (19 μηνών τότε) και την είχα σχεδόν όλο το βράδυ αγκαλιά. Οπότε, στις 8 το πρωί είδα λίγο αιματάκι και με έπιασαν οι πόνοι (ανά 20λεπτο). Έκανα το ντουσάκι μου και πήγα στο μαιευτήριο στις 9:30. Πάλι μου έσπασαν εκεί τα νερά. Στις 10 είχα ήδη γεννήσει το γιο μου! Πιο εύκολα αυτή τη φορά… (Όταν έφτασα, ήταν ήδη 4 κοπέλες έτοιμες να γεννήσουν, αλλά τις πρόλαβα!!!)

 
Μιλάμε όμως για τρελή εμπιστοσύνη στο γιατρό και καθόλου αγχος. Ήμουν στρατιωτάκι κι έκανα ό,τι μου έλεγε. Παρόλο που όλοι μου έλεγαν να αλλάξω γιατρό γιατί είναι 65 ετών. Δεν αλλάζω με τίποτα όμως!!! Τον λατρεύω! Είναι και ο πρώτος!


Έχω διαπιστώσει, όμως, από εμπειρίες γνωστών μου πως ο φόβος είναι βασικό στοιχείο που δυσκολεύει τη γέννα. Επιπλέον, οι περισσότερες κοπέλες, ειδικά στην πρώτη τους γέννα, έχουν κάτι ψιλοπονάκια και πάνε αμέσως στο μαιευτήριο και μετά λένε πονούσα για …τόσες ώρες και ταλαιπωρήθηκα στο μαιευτήριο. Θεωρώ, και είναι προσωπική μου άποψη, ότι η παραμονή τόσες ώρες στην κλινική, σε αναμονή και αγωνία, είναι πολύ κουραστική και μέχρι τον τοκετό η έγκυος αισθάνεται ήδη εξαντλημένη!
Εννοείται, όμως, πως είναι και θέμα οργανισμού: έχω διαπιστώσει πως σε όσες έγκυες σπάνε πρώτα τα
νερά και δεν έχουν ακόμη συσπάσεις, γεννούν σε περισσότερο χρόνο και περνούν πολλές ώρες στην κλινική σε αναμονή και συχνά καταλήγουν αν γεννούν με τεχνητούς πόνους ή με καισαρική.


Όσον αφορά το περπάτημα, ότι δηλαδή όποια έγκυος περπατάει γεννά πιο εύκολα, δεν είμαι σίγουρη ότι ισχύει. Περπατούσα αρκετά, στην πρώτη γέννα περισσότερο, αλλά ο γιατρός μου είπε πως δεν παίζει ρόλο για τη γέννα αλλά για την καλή φυσική μου κατάσταση… 


Σήμερα αν με ρωτήσει κάποιος ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου (και δεν το λέω τυπικά) το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η στιγμή που κατάλαβα ότι τα παιδιά μου βγαίνουν από μέσα μου και τα αντικρύζω για πρώτη φορά! Έχω σπουδάσει, έχω αριστεύσει, έχω δουλέψει σε καλές δουλειές, έχουμε καταφέρει με τον άντρα μου να είμαστε 15 χρόνια μαζί  και να είμαστε πολύ πολύ αγαπημένοι και ερωτευμένοι, αλλά το πρώτο για το οποίο είμαι περήφανη είναι που έκανα αυτά τα δυο παιδιά!



Το μωρό μου είπε "μαμά"!!!

Τα μωράκια μου εν ώρα εργασίας

Η διάθεσή μου είναι σαν το τραμπολίνο! Ανεβοκατεβαίνει πανεύκολα!! Μπορεί να είμαι ξεθεωμένη, μπορεί να έχω κοιμηθεί 5 ώρες (στην καλύτερη περίπτωση), μπορεί να αισθάνομαι κάποιες στιγμές πως δεν έχω χρόνο για τον εαυτό μου, αλλά με μια κίνηση των παιδιών μου θα αρχίσω να γελάω και να παίζω σαν μικρό παιδί!



Προχθές ανέβασα ένα άρθρο για το άγχος αποχωρισμού και τον ύπνο των μωρών μας. Ήμουν τόσο απελπισμένη που δεν ήξερα τι να κάνω! Σήμερα, ως γνωστή σχιζοφρενής μαμά, είμαι μες στην καλή χαρά! Όλα τα ξυπνήματα του μικρού τα αντιμετώπισα με το χαμόγελο στα χείλη, το πρωί σηκώθηκα και έπαιξα και με τα δυο μου παιδιά και ήμουν μες στην καλή χαρά!!!

Γιατί; Κάποιες φορές -σχιζοφρενής είπαμε- το παθαίνω χωρίς λόγο! Απλά βλέπω τη θετική πλευρά ή σκέφτομαι «νέα μέρα-νέα αρχή». Προχθές το βράδυ, όμως, ο μικρούλης μου Άρης γύρισε και με κοίταξε, μου γέλασε και είπε «μαμαμα…»! Έκανα σαν τη χαζή! Χάρηκα πάρα πολύ! Και την ώρα που προσπαθούσε ο άντρας μου να τον κάνει να το επαναλάβει, κοιτάει τον μπαμπά του και λέει «μπαμπα»! Πώς μπορείς να περιγράψεις το ύφος του μπαμπά εκείνη τη στιγμή;; Αξία ανεκτίμητη!!!

Οπότε σήμερα παράτησα το άγχος αποχωρισμού και ασχολούμαι με τις πρώτες λέξεις του μωρού! Όλο θέλω να τον κρατάω αγκαλιά και να με φωνάζει! Επιπλέον, ο μικρούλης μου έχει αρχίσει να μπουσουλάει κανονικά μέσα στο σπίτι, οπότε μεγάλο μέρος της ημέρας «κάνει εξερεύνηση» και με αφήνει κι εμένα να κάνω κάποιες (βασικές, μη φανταστείτε) δουλίτσες!!


Πώς και πότε μίλησε η Ρέα


Η κόρη μου, σήμερα 26 μηνών, συλλαβίζει λεξούλες από 7 μηνών και, σήμερα, μιλάει κανονικά  (απλά δε λέει ακόμα το «ρο»). Δεν θέλω να παινευτώ, αν και πραγματικά, η Ρέα μιλάει από ενός και έχει απίστευτη μνήμη: γνωρίζει πάρα πολλές λέξεις, πάρα πολλά τραγούδια, σπάνια και περίεργα ζώα και θυμάται λεπτομέρειες και φράσεις που έχει ακούσει από μας. Τα περισσότερα παιδιά, όμως, του κύκλου μας είπαν την πρώτη τους λέξη γύρω στον 1ο χρόνο και γύρω στους 16 μήνες άρχισαν να λένε μερικές λέξεις (έχω διαπιστώσει ότι τα αγόρια τείνουν να αναπτύξουν την ομιλία ένα ή δύο μήνες αργότερα, αλλά και πάλι εξαρτάται και από το παιδί – και το γονιό!)

Διαπίστωσα, λοιπόν, στον 7ο μήνα ότι η γλώσσα και τα χείλη της άρχισαν να αποκτούν ευκινησία και άρχισε να συνδυάζει αντικείμενα με το όνομά τους. Βέβαια, σίγουρα, κάθε παιδί έχει τους δικούς του ρυθμούς. Αυτά που έκανα με τη Ρέα από τη στιγμή ακόμα που γεννήθηκε, τα κάνω τώρα και με τον Άρη, αν και σε μικρότερο βαθμό γιατί έχω και τη Ρέα μαζί μου και οι υποχρεώσεις και οι εκκρεμότητες έχουν πολλαπλασιαστεί.
Μόλις φτάσει στο σημείο να μιλάει, θα γράψω ένα άρθρο για το αν τελικά ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο, κι αν παίζει ρόλο περισσότερο το παιδί ή το πόσο ασχολείται ο γονιός.

Μέχρι να αρχίσει να μας μιλάει, η επικοινωνία του μωρού μαζί μας, όπως όλοι έχουμε διαπιστώσει, είναι  το κλάμα του. Αυτό που είχα διαβάσει  είναι ότι «η αντίδρασή μας στη φασαρία που εκείνο κάνει, θέτει τις βάσεις για τη γλώσσα».

Από τις πρώτες μέρες, λοιπόν, της Ρέας, της μιλούσα τρυφερά και της περιέγραφα τι κάνω, ακόμα κι αν έκανα το πιο απλό και βαρετό πράγμα. Π.χ. εξηγούσα αναλυτικά τις κινήσεις μου την ώρα που την άλλαζα ή της έκανα μπάνιο: «Πω, πω η πάνα είναι λερωμένη, πουφ μυρίζει!». Όταν  έφτιαχνα την κρέμα ή το γάλα της, έλεγα «Ζεσταίνουμε το νεράκι και ανοίγουμε το κουτί για να βάλουμε το γάλα. Κοίτα το κουτί είναι ανοιχτό!». Όταν έπιανε τη μύτη μου, της έλεγα «αχ, η μύτη μου» ή όταν γύριζε προς τον ήχο που κάνει η πόρτα που ανοίγει, έλεγα «Άνοιξε η πόρτα. Ποιος ήρθε; Είναι ο μπαμπάς;», ή όταν πηγαίναμε βόλτα στην παιδική χαρά «Κοίτα, είναι πολλά παιδάκια. Κάνουν κούνια. Κάνε γεια στα παιδάκια. Γεια, παιδάκια!». Όταν έκανα δουλειές στο σπίτι: «Η μαμά σκουπίζει το σπίτι για να είναι καθαρό./ Ο μπαμπάς πάει στη δουλειά. / Η μαμά μαγειρεύει το φαγητό μας. / Πάω στο δωμάτιό σου να φέρω μία κουβερτούλα./ Η μαμά πάει στη δουλειά. Εσύ θα μείνεις με τη γιαγιά. Να είσαι καλό παιδάκι./»
Εκείνη τη στιγμή, δεν καταλάβαινε τι ακριβώς της έλεγα, αλλά λέγοντάς το κάθε φορά, το μάθαινε και το συνδύαζε με την πράξη. 

Επιπλέον, της τραγουδούσα με τις ώρες όταν τη θήλαζα ή την έβαζα για ύπνο. Αλλά μιλάμε για πολύ τραγούδι! Ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι είναι ο βασικός λόγος που μίλησε τόσο γρήγορα. Είχα «κατεβάσει» τα πάντα από το μυαλό μου και τα σχολικά μου χρόνια: από δημοτικά, μέχρι χριστουγεννιάτικα, μέχρι εθνικών επετείων, Βουγιουκλάκη, τα ζουζούνια και ειδικά τους αριθμούς κλπ! Ό,τι θυμόμουν! Βέβαια, στην πορεία άρχισα να μαθαίνω και περισσότερα και να ψάχνω στο ίντερνετ κι άλλα τραγουδάκια.
Τα πρώτα τραγούδια ήταν με το απαραίτητο «χορευτικό»: «Ο μπαρμπα-Μπρίλιος», «Αχ κουνελάκι», «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ», οπότε η μικρή μάθαινε τις κινήσεις και αρχικά τις περίμενε με γέλιο και στη συνέχεια τις έκανε μόνη της.

Και παρόλο που ο άντρας μου με δούλευε για τον τρόπο που της μιλούσα, έβλεπα ότι ο τρόπος αυτός (υψηλός τονικά και σχεδόν τραγουδιστός) την καθήλωνε και, πιστεύω έτσι ήταν πιο εύκολο να ξεκινήσει σιγά σιγά να αποκρυπτογραφεί φράσεις και λέξεις.

Ήδη από περίπου 5 μηνών άρχισε να κάνει ήχους φωνηέντων και σιγά σιγά πρόσθεσε και σύμφωνα (το γνωστό χιτάκι αγκού!). Μέσα σε λίγους μήνες, άρχισε να μιμείται τους ήχους που άκουγε όταν της μιλούσαμε. Οπότε, εγώ προσποιούμουν ότι είχα κουβέντα και της απαντούσα, δίνοντάς της την αίσθηση μιας πραγματικής συζήτησης. Προσπαθούσα να βγάζω παρόμοιους ήχους με τη μικρή και αυτή έμαθε να παράγει ήχους και να περιμένει την απόκρισή μου.

Είχα δώσει σε όλα τα πράγματα που έβλεπε μπροστά της ονόματα: π.χ. την ώρα του φαγητού, της έδειχνα το κουτάλι και τη ρωτούσα «Τι είναι αυτό;» και της έλεγα «Αυτό είναι το κουτάλι», ώστε να αρχίσει να φτιάχνει σιγά σιγά το λεξιλόγιο της.

Επίσης, της είχα αγοράσει παιδικά βιβλιαράκια και της τα διάβαζα δείχνοντάς της τις εικόνες. Στην αρχή δεν πολυκαταλάβαινε και ήθελε να φάει το βιβλίο, αλλά διέγειρε τις αισθήσεις της και, έτσι, πιστεύω, έχτισε την αγάπη της για τα βιβλία. Όταν κοιτάζαμε τα βιβλία μαζί, δε διαβάζαμε μόνο αυτά που έγραφε, όμως. Κυρίως, της μιλούσαμε για ό, τι υπήρχε στη σελίδα, π.χ. τις εικόνες, τα χρώματα κλπ.
Υπάρχουν θαυμάσια βιβλία μωρών στο εμπόριο: βιβλία με φωτογραφίες ή εικόνες που έχουν μεγάλες φιγούρες και έντονα χρώματα. Τα ανοίγαμε και τη βοηθούσαμε να γυρίζει όπως μπορεί τις σελίδες. Τα διαβάζουμε στο κρεβάτι, στον καναπέ, στο πάτωμα, στο κάθισμα που τρώει ή πριν κοιμηθεί. Υπάρχουν και βιβλία με μουσικές μελωδίες ή ήχους από ζωάκια.
Σε περίπτωση, όμως, που δεν έχουμε πρόχειρα τα παιδικά βιβλία, δείχνουμε τα δικά μας βιβλία! Τι καλύτερο από τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες μας (μπαμπάς, μαμά, παππούς, γιαγιά, αδερφός/ ή). Κάθε φορά που βλέπει τα παραπάνω πρόσωπα εμείς επαναλαμβάνουμε τις λέξεις, μαμά, μπαμπάς, παππούς, κ.ά. Η μαμά μου χρησιμοποιούσε σαν άλμπουμ για τη μικρή, την προφύλαξη οθόνης (screen saver) του υπολογιστή της, γεμάτη με τις δικές μας και τις δικές της φωτογραφίες.

Φυσικά, γινόμουν και λίγο καραγκιόζης (και εγώ και ο μπαμπάς της)! Επινοούσαμε παιχνίδια και παραμύθια με ήχους και κινήσεις και αλλάζαμε τις φωνές μας για να ενισχύσουμε την ακοή, την παρατήρηση και τη μίμηση. Κάναμε σαν πίθηκος ή σαν αγελάδα ή σαν γατάκι. Οι ήχοι των ζώων είναι μερικοί από τους πιο απλούς για τα μωρά να σχηματίσουν επειδή δεν έχουν πολλά σύμφωνα.
Η μαμά μου της έλεγε την κοκκινοσκουφίτσα και το λάτρευε: έκανε τους ήχους της πόρτας που χτυπάει, το μπαμ του κυνηγού, την Κοκκινοσκουφίτσα που φώναζε «αααααα» για βοήθεια (φυσικά, δεν γινόταν λόγος ούτε για φάγωμα της γιαγιάς από το λύκο, ούτε για φόνο του λύκου από τον κυνηγό!!!).

Όσο η μικρή μεγάλωνε και άρχισε να μπορεί να σχηματίζει φρασούλες, την παροτρύναμε να περιγράψει στα βιβλία της τι συμβαίνει στις εικόνες ή τι κάνει τώρα η μαμά κλπ. Αλλά, θέλει υπομονή. Αν το παιδί, μας βρίσκει ενοχλητικούς και κουράζεται κάνοντάς του ερωτήσεις, μπορεί απλά να σιωπήσει.
Όταν, λοιπόν, μας απαντούσε, αρχίσαμε να της λέμε την ίδια φράση με διαφορετικούς και πιο περίπλοκους τρόπους. Έτσι, σιγά σιγά πλούτιζε το λεξιλόγιό  της. Δεν θέλαμε να φαίνεται σαν να τη διορθώνουμε ή να την απογοητεύουμε, οπότε ακόμα κι αν έλεγε –ή λέει και σήμερα- κάτι λάθος, επαναλαμβάνουμε αυτό που μας λέει με τον σωστό τρόπο. Από την άλλη πλευρά, την αφήνω να με διορθώνει: όταν την αλλάζω της λέω ενώ κρατάω την μπλούζα της, «έλα να φορέσουμε το παντελόνι σου». Ξετρελαίνεται μ’ αυτά τα αστεία!
Προσπαθούμε και σήμερα να μην συμπληρώνουμε εμείς τις προτάσεις της και της δίνουμε το χρόνο της. Μπορεί να της πάρει λίγο χρόνο να σκεφτεί αυτό που θέλει να πει.

Όταν είδαμε ότι έχει και πολύ καλή μνήμη, αρχίσαμε να της δημιουργούμε περισσότερα ερεθίσματα: της δείχναμε από το ίντερνετ φωτογραφίες ζώων και πουλιών (άρχισε να αναγνωρίζει ακόμα και ζώα όπως σουρικάτες, μαραμπού, λεμούριους, τζάκουαρ,μπομπκατ, κογιότ!), αλλά και την πηγαίνουμε βόλτες σε ζωολογικά πάρκα κλπ. Μετά, τη ρωτάμε τι έκανε εκεί που πήγε, πώς πέρασε με τη γιαγιά , τι είδε, τι της άρεσε περισσότερο, ώστε να μας πει τη δική της «ιστοριούλα», π.χ. «έφαγα μακαρόνια με κιμά» ή «είδα ένα λιοντάρι που έτρωγε» κλπ.

Στην ηλικία των 2 ετών, όπως έγραψα και στην αρχή, η μικρή μπορεί και λέει όλο και πιο σύνθετες προτάσεις, χρησιμοποιώντας περισσότερες αντωνυμίες, επίθετα και προθέσεις. Λέει την αλφαβήτα τραγουδιστά (την έμαθε από ένα παιχνίδι – λάπτοπ), μετράει μέχρι το δέκα και ξέρει να πει, πόσα π.χ. κεφτεδάκια έφαγες, πόσες μπάλες έχεις κλπ, αναγνωρίζει τους αριθμούς και τα γράμματα και μας …στέλνει αδιάβαστους, ρωτώντας συνεχώς «γιατί;»!!!

Όσον αφορά, τον μικρό, έχουμε πάντα στο μυαλό μας πως ίσως μιλήσει αργότερα από τη μεγάλη, αλλά σίγουρα αυτό δεν έχει καμία επίπτωση στην μετέπειτα ικανότητα του για επικοινωνία. Του μιλάμε, του τραγουδάμε, του διαβάζουμε και παίζουμε μαζί του.
Γενικά, και στα δυο παιδιά προσπαθώ να μην προβλέπω τι θέλουν, αλλά να τα αφήνω να προσπαθούν να μου ζητήσουν κάτι, έστω και με τον τρόπο τους.

ΠΡΟΣΟΧΗ, όμως! Όλα τα παραπάνω είναι αυτά που εγώ και η οικογένειά μου θέλαμε να κάνουμε με το παιδί. Ο λόγος που μιλάω συνεχώς και στα δύο είναι πολύ απλός: είμαι πολυλογού από τότε που με θυμάμαι!!!! Κάθε παιδί, ωστόσο, όπως και κάθε γονιός, είναι διαφορετικό!


Φιλιά!!

 

Ο ύπνος των παιδιών μας και άγχος αποχωρισμού


Πιστεύω πως αυτή την περίοδο με το γιο μου (σχεδόν 8 μηνών) διανύουμε την περίοδο του «άγχους αποχωρισμού». Και τι εννοώ με αυτό; Ο μικρός πετάγεται μέσα στον ύπνο του (σχεδόν καθημερινά, μεσημέρι και βράδυ) τουλάχιστον δυο φορές και κοιμάται μόλις με δει ή μόλις τον ακουμπήσω στην πλάτη. Μόλις με χάνει από το βλέμμα του σπαράζει και το «ελεγχόμενο κλάμα», που είχα εφαρμόσει με απίστευτη επιτυχία στην κόρη μου (σήμερα 2 ετών), η οποία κοιμάται μόνη της από 7 μηνών, δεν πιάνει αφού δε σταματάει να κλαίει. 

Τον αποχωρίζομαι μόνο 3 ώρες κάθε πρωί για να πάω στη δουλειά και κάθεται χωρίς κλάμα, αλλά μόλις τον ρωτήσει η μαμά μου που τον φυλάει «που είναι η μαμά;» ή μόλις με δει, αρχίζει και κλαίει για να τον πάρω αγκαλιά. Αυτό δε με ενοχλεί καθόλου, φυσικά, αλλά τα ξυπνήματά του και το μεσημέρι και το βράδυ με έχουν εξουθενώσει.


Ψάχνω, λοιπόν, στο ίντερνετ για άλλη μια φορά και βρίσκω ένα αναλυτικό άρθρο από το paidiatriki.gr “Απλές συμβουλές για …όνειρα γλυκά!” της παιδιάτρου, κας Ειρήνης Γιαννάτου, σχετικά με τον ύπνο των μωρών και των παιδιών από τη στιγμή της γέννησής τους μέχρι και την εφηβεία, γιατί πάντα θα βρίσκουν λόγο να μας ξυπνάνε… : )) ! (http://www.paidiatriki.gr/index.php?option=com_zoo&task=item&item_id=347&Itemid=1): 
   
Ο ύπνος, ή καλύτερα η στέρηση ύπνου,  αποτελεί αντικείμενο πολλών συζητήσεων μεταξύ γονιών, αλλά και μεταξύ γονιών και γιατρών. Οι νέοι γονείς, λίγες εβδομάδες μετά τη γέννηση, ανακαλύπτουν  την αξία του ύπνου και αισθάνονται πόσο η έλλειψή του στο παιδί επηρεάζει  τη δική τους καθημερινότητα.
Δυστυχώς, ο αγώνας για τον ύπνο δεν τελειώνει κάνοντας υπομονή μέχρι να μεγαλώσει λίγο το παιδί, και να πάει από την κούνια στο κρεβάτι του. Το πρόβλημα συνεχίζεται αλλάζοντας χαρακτηριστικά, και αντί για κλάματα αρχίζουν οι δικαιολογίες και τα πείσματα,  αντί το παιδί να θέλει φαγητό στις 3 τα ξημερώματα αρχίζει να έχει εφιάλτες και να ζητάει νερό.
Όμως, πόσος ύπνος είναι αρκετός; …και  πως μπορούμε  να βάλουμε τα πράγματα σε τάξη;

Πόσος ύπνος είναι αρκετός;
Όλα εξαρτώνται από την ηλικία του παιδιού. Οι αριθμοί που εκφράζουν ώρες ύπνου αναφέρονται στο μέσο όρο και κατά συνέπεια υπάρχουν παιδιά που βρίσκονται έξω από τα πλαίσια αυτά και για τα παιδιά αυτά θα συζητήσουμε.   Πρόβλημα δημιουργείται όταν τα παιδιά δεν κοιμούνται σταθερά συγκεκριμένες ώρες του 24ώρου ή δεν συμπληρώνουν τις απαιτούμενες ώρες ή συνήθως και τα δύο.
Η έλλειψη του ύπνου στα παιδιά δεν έχει μια σταθερή επίδραση στη συμπεριφορά τους.  Κατά κανόνα,  όταν τα παιδιά δεν έχουν κοιμηθεί καλά  ποιοτικά αλλά  και ποσοτικά, έχουν δηλαδή αυτό που λέμε «κακό ύπνο», βρίσκονται σε συνεχή υπερδιέγερση, έχουν τα μεγαλύτερα παραλογές απαιτήσεις  ή  παράξενη συμπεριφορά ή συμπεριφορά που διαφέρει από τη συνηθισμένη και δεν δείχνουν διάθεση να συμμορφωθούν ούτε στα αυτονόητα. Τα μικρότερα εκφράζουν αυτή την έλλειψη με συνεχή γκρίνια,  κλάμα και παράλογες απαιτήσεις. Κυρίως αρνούνται να κάνουν αυτά που εμείς επιθυμούμε περισσότερο, όπως να φάνε, να πλυθούν, να φορέσουν ένα ρούχο κ.τ.λ.

Νεογνική και 1η βρεφική ηλικία (γέννηση έως 6 μηνών)
Για τα νεογέννητα δεν υπάρχουν κανόνες μια και ο βιολογικός τους ρυθμός δεν είναι ακόμη προσαρμοσμένος στο 24ωρο. Γενικά κοιμούνται ή νυστάζουν για 16 με 20 ώρες το 24ωρο, περίπου ίσα κατανεμημένες ανάμεσα σε μέρα και νύχτα. Ας συγκρατήσουμε όμως ότι  μέρα και  νύχτα για τα νεογνά είναι το ίδιο  και όποιος αντέχει.

Τα νεογνά πρέπει να ξυπνούν κάθε 3-4 ώρες μέχρι να δούμε ότι το βάρος τους αυξάνεται ικανοποιητικά δηλαδή για τουλάχιστον 2 εβδομάδες. Μετά από αυτή τη χρονική περίοδο  και αφορά τα τελειόμηνα, μπορούν να κοιμούνται λίγο περισσότερο, όμως δεν παύουν να ξυπνούν συχνά γιατί  ξυπνούν για να φάνε.
Μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες, τα μωρά μπορούν να κοιμούνται για 4-5ώρες και αυτό εξαρτάται από το  πόσο συχνά πεινάνε. Εάν κοιμηθούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα τη νύχτα, πιθανόν να χρειάζεται να σιτίζονται συχνότερα την ημέρα.
Κάποια στιγμή και  ενώ οι γονείς θεωρούν ότι ο νυκτερινός ύπνος είναι ένα χαμένο παιχνίδι, ξαφνικά το μωρό  αρχίζει να προτιμά για ύπνο τις βραδινές ώρες, εισάγοντας  ρυθμούς και  τρόπο ζωής  ενηλίκων.
Σε ηλικία 3 μηνών ένα μωρό κοιμάται περίπου 13 ώρες το 24ωρο μοιρασμένο περίπου σε 4-5 ώρες στη διάρκεια της ημέρας και 8-9 ώρες το βράδυ με 1-2 διακοπές. Περίπου το 90% των βρεφών μπορεί ναι κοιμάται 5-6 συνεχόμενες ώρες τη νύχτα.
Να σημειώσουμε όμως ότι τα μωρά δεν είναι πάντα ξύπνια όταν κάνουν ήχους που φαίνεται ότι έχουν ξυπνήσει! Μπορούν να κλαίνε ή να κάνουν ένα σωρό άλλους ήχους κατά τη διάρκεια του ελαφρού τους ύπνου. Ακόμη και αν ξυπνήσουν μέσα στη νύχτα, μπορεί να παραμείνουν ξύπνια μόνο για λίγα λεπτά και να ξανακοιμηθούν μόνα τους πάλι.
Εάν ένα μωρό κάτω των 6 μηνών συνεχίζει να κλαίει πρέπει να ανταποκριθούμε άμεσα στο κάλεσμα του. Πιθανόν να νοιώθει από κάτι άβολα, να πεινάει, να είναι βρεγμένο, να κρυώνει ή ακόμη να είναι άρρωστο. Όμως οι κινήσεις μας της νύχτα θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ήρεμες και ήσυχες. Μην προκαλείτε περιττές διεγέρσεις, όπως ομιλίες, παιχνίδια, ή άνοιγμα φώτων. Ενθαρρύνετε την ιδέα ότι η νύχτα είναι για ύπνο. Πρέπει να του το διδάξετε αυτό γιατί για το παιδί προτεραιότητα του έχουν οι ανάγκες του και όχι το τι ώρα είναι.
Ιδανικά το μωρό πρέπει να τοποθετείται στην κούνια του πριν το πάρει ό ύπνος. Και ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς για να αποκτήσει καλές συνήθειες ύπνου (όμως μην αργείτε και μην το βγάζετε από τα ωράρια και τις συνήθειες με μεγάλη ευκολία). Η ρουτίνα πρέπει να αποτελείται από εφησυχαστικές, σταθερές και επαναλαμβανόμενες ενέργειες. Το παιδί θα συνδέσει αυτή τη ρουτίνα με τον ύπνο και θα κοιμάται εύκολα και γρήγορα.
Προσοχή! Μην το κοιμίζετε στην αγκαλιά σας κουνώντας το. Κοιμάται με ναυτία και εκτός τούτου σε λίγους μήνες θα είναι 8 κιλά.
Ο στόχος είναι τα παιδιά να τα παίρνει ο ύπνος ανεξάρτητα από την παρουσία σας και να μπορούν να νανουρίζουν τον εαυτό τους, εάν ξυπνήσουν κάποια στιγμή στη μέση της νύχτας.

2η Βρεφική ηλικία (6-12 μηνών)
Σε αυτή την ηλικία ένα μωρό μπορεί να κοιμάται 9-11 ώρες για βράδυ και περίπου 3 ώρες στη διάρκεια της ημέρας. Επίσης είναι μια ηλικία όπου οι γονείς μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που ανταποκρίνονται στο κάλεσμα-κλάμα του μωρού τη νύχτα, δίνοντας στα μωρά λίγο παραπάνω χρόνο για να ηρεμούν μόνα τους και να ξανακοιμούνται. Εάν δεν γίνεται αυτό, ηρεμήστε το χωρίς να το πάρετε αγκαλιά, μιλώντας του σιγανά και χαϊδεύοντας του την πλάτη και μετά αφήστε το πάλι μόνο του, εκτός και αν φαίνεται άρρωστο, οπότε και θα πρέπει να το φροντίσετε άμεσα. Εάν δεν φαίνεται άρρωστο και συνεχίζει να κλαίει, μπορείτε να περιμένετε λίγο περισσότερο και μετά να επαναλάβετε όπως και προηγουμένως ένα νέο γύρο με σιγανά λόγια και χάδια χωρίς αγκαλιά.
Στην ηλικία των 6-12 μηνών τα βρέφη βιώνουν το άγχος αποχωρισμού που είναι μια φυσιολογική φάση στην ανάπτυξη του παιδιού. Αλλά οι κανόνες για τα νυκτερινά ξυπνήματα είναι οι ίδιοι μέχρι την ηλικία του ενός έτους. Προσπαθήστε να μην παίρνετε αγκαλιά του μωρό, να μην ανάβετε φώτα, να μην μιλάτε, τραγουδάτε, παίζετε ή  ταϊζετε το παιδί. Όλες αυτές οι δραστηριότητες εμποδίζουν το παιδί να μάθει να κοιμάται από μόνο του και  το κάνουν να συνεχίσει να ξυπνάει τη νύχτα.
Μην δείχνετε πανικό και μην εκνευρίζεστε, για να έχετε καλύτερο αποτέλεσμα. Κυρίως μην αρχίσετε παροχές νυχτιάτικα. Κάθε νύχτα θα αυξάνει τις απαιτήσεις του, έως ότου σας αναγκάσει να το πηγαίνετε βόλτα με το αυτοκίνητο στις 3 το πρωί!

Νηπιακή ηλικία (1 έως 3 ετών)
Από την ηλικία του ενός έτους έως και 3 ετών, τα περισσότερα νήπια κοιμούνται περίπου 10-13 ώρες. Το άγχος αποχωρισμού, ή και η απλή επιθυμία του παιδιού να μείνει λίγο ακόμη με τη μαμά και τον μπαμπά, μπορεί να το κάνει να μην θέλει να κοιμηθεί.
Οι γονείς μερικές φορές κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι το παιδί θα κοιμηθεί ευκολότερα αν είναι εξουθενωμένο. Στην πραγματικότητα αν τα παιδιά είναι εξ­­­­ουθενωμένα κοιμούνται πιο δύσκολα. Αυτό που χρειάζονται είναι καλές συνήθειες ύπνου τόσο στη διάρκεια της νύκτας όσο και στη διάρκεια της ημέρας. Εάν στη διάρκεια της ημέρας κάποια φορά δεν θέλει να κοιμηθεί δεν χρειάζεται να επιμείνουμε αλλά η ώρα κοινής ησυχίας στο σπίτι πρέπει να διατηρηθεί ακόμη και αν δεν θα κοιμηθεί κάποια φορά.
Τα παιδιά που έχουν καλές συνήθειες ύπνου όταν πλησιάσει η ώρα του ύπνου χαλαρώνουν και είναι έτοιμα για το κρεβάτι τους. Για τα νήπια η ρουτίνα πρέπει να έχει διάρκεια από 15 με 30 λεπτά και μπορεί να περιλαμβάνει δραστηριότητες χαλάρωσης όπως διάβασμα, μπάνιο ή και άκουσμα χαλαρωτικής μουσικής.
Η νυκτερινή τελετουργία καλό θα είναι να μην είναι πολύ πολύπλοκη ή μεγάλης διάρκειας και να δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να έχει κάποιες μικρές επιλογές, όπως ποιά πυτζάμα θα φορέσει ή ποιό αρκουδάκι θα κρατάει ή ποιά μουσική θα ακούσει. Αυτό δίνει την αίσθηση στο παιδί ότι έχει τον έλεγχο της ρουτίνας.
Ακόμη όμως και τα πιο βολικά παιδιά μπορεί περιστασιακά να ξυπνούν κάποιες φορές την νύχτα. Η οδοντοφυΐα και τα όνειρα μπορεί να ξυπνούν το παιδί. Τα όνειρα ξεκινούν σ’ αυτή την ηλικία και στα πολύ μικρά παιδιά τα όνειρα μπορεί να είναι ιδιαίτερα τρομακτικά και δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν από την πραγματικότητα. Γι αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στα τηλεοπτικά προγράμματα που παρακολουθούν κυρίως πριν τον ύπνο,  όπως για παράδειγμα εκείνα τα «εκπληκτικά» παραμύθια με τον κακό το λύκο που κατάπιε τη γιαγιά, τη γριά μάγισσα, την πριγκίπισσα που την κυνηγάει ο δράκος που βγάζει φωτιές από το στόμα κ.ο.κ
Κρατήστε αγκαλιά και βοηθείστε το παιδί να νοιώσει ασφάλεια. Αφήστε το να σας μιλήσει για τα όνειρα που είδε και μείνετε μαζί του μέχρι να ηρεμήσει.
Προσοχή! Όταν το παιδί πηγαίνει για ύπνο, από την ηλικία αυτή, το σπίτι πρέπει να ησυχάζει και να δίνει την εντύπωση ότι όλοι ετοιμάζονται να κοιμηθούν. Κάποιες φράσεις του τύπου «δώσε στο μπαμπά ένα φιλάκι και πήγαινε να κοιμηθείς», ενώ ο μπαμπάς βλέπει ένα συναρπαστικό έργο, πρέπει να λείψουν. Στην καλύτερη περίπτωση πρέπει ο μπαμπάς να καταλάβει ότι την ώρα που του δίνει η κόρη του το φιλάκι, πρέπει  ανταποκρίνεται με μια ζεστή αγκαλιά και όχι να παραμερίζει το κεφάλι του παιδιού μην τυχόν και χάσει καμιά σκηνή από το έργο!

Προσχολική ηλικία
Τα παιδιά στην προσχολική ηλικία κοιμούνται περίπου 10-12 ώρες το βράδυ. Τα παιδιά που ξεκουράζονται καλά τη νύχτα δεν έχουν ανάγκη να κοιμούνται την ημέρα, παρόλα αυτά λίγη ώρα ηρεμίας είναι βασική. Εάν δεν κοιμούνται στη διάρκεια της ημέρες τότε είναι πιθανό να κοιμούνται νωρίτερα το βράδυ. Να έχουμε πάντοτε κατά νου ότι ο μεσημεριανός ύπνος είναι ξεκούραση για όλους και μάλιστα αυτή η ιδιότητα κληρονομείται.

Σχολική ηλικία – Προεφηβεία
Τα παιδιά σχολικής ηλικίας χρειάζονται 10-12 ώρες ύπνου τη νύχτα. Οι δραστηριότητες του παιδιού (διάβασμα, αθλήματα κ.α.) αλλά και οι υποχρεώσεις της οικογένειας μπορεί να μην επιτρέπουν στο παιδί να κοιμάται αρκετά.
Η στέρηση ύπνου μπορεί να δημιουργήσει ευερεθιστότητα, διαταραχές στη συμπεριφορά αλλά και στη συγκέντρωση του παιδιού στο σχολείο. Είναι σημαντικό να είναι σταθερή η ώρα ύπνου ειδικά όταν την άλλη μέρα έχει σχολείο. Δώστε του χρόνο να χαλαρώσει πριν κλείσουν τα φώτα  και προ παντός κλείστε την τηλεόραση και  παρακαλέστε το να μην ανοίξει τον υπολογιστή.

Εφηβεία
Οι έφηβοι χρειάζονται 8,5 με 9,5 ώρες ύπνου κάθε βράδυ. Λόγω όμως του επιβαρυμένου τους προγράμματος δεν το πετυχαίνει πάντοτε. Το πρόγραμμα ξεκινά με το πρωινό ξύπνημα για το σχολείο και συνεχίζεται με φροντιστήρια, αθλητισμό,  έξοδο με τους φίλους  και αρκετή δόση έρωτα, που είναι ότι ωραιότερο, όμως είναι σαν να ήπιε τρεις καφέδες. Έτσι απώλεια 1 ώρας ύπνου κάθε μέρα, οδηγεί σε απώλεια 1 ολόκληρης νύχτας στο τέλος της εβδομάδας. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει:
– Αδυναμία συγκέντρωσης
– Μείωση της πρόσφατης μνήμης
– Ασυνέπεια στις υποχρεώσεις
– Μειωμένη ικανότητα αντίδρασης
– Παραμέληση του εαυτού του
Όλα αυτά δημιουργούν κακή διάθεση, προβλήματα στο σχολείο και το σημαντικότερο, συχνά αντικοινωνική  συμπεριφορά.
Οι έφηβοι θέλουν να μένουν ξύπνιοι μέχρι αργά το βράδυ και να ξυπνούν αργά την άλλη μέρα το πρωί. Αυτό δεν μπορούν να το πετύχουν τις εργάσιμες μέρες με το σχολείο. Με τον τρόπο αυτό χάνονται ώρες ύπνου που προσπαθούν να αναπληρώσουν το σαββατοκύριακο αναστατώνοντας ακόμη περισσότερο τη πρόγραμμα τους. Για να τηρηθεί το πρόγραμμα θα πρέπει ο έφηβος να πέφτει για ύπνο την ίδια ώρα κάθε βράδυ και να ξυπνά την ίδια ώρα κάθε πρωί, εξασφαλίζοντας 8-9 ώρες ύπνου.
Οι ανάγκες ύπνου των παιδιών μπορεί να ακολουθούν κάποιες γενικές αρχές αλλά όπως όλες οι ανάγκες εξατομικεύονται για το κάθε παιδί χωριστά. Πάντως, άσχετα από την ηλικία του παιδιού οι καλές συνήθειες ύπνου βοηθούν στην καλή σωματική και ψυχική υγεία όλης της οικογένειας.
Τελειώνοντας, η τάξη στην οικογένεια βοηθάει το παιδί να βάλει σε τάξη τη ζωή του και μεταξύ αυτών  και τον ύπνο του. Να μην θεωρούμε ότι το παιδί, όποιας ηλικίας, είναι ένας αυθύπαρκτος οργανισμός που μπορεί να κινείται και να ζει αυτόνομα και εμείς δεν έχουμε καμιά ευθύνη γι’ αυτό που είναι!

Επιστροφή… στην πραγματικότητα! ΜΕΡΟΣ 2ο

Όπως έγραφα, λοιπόν, και στο προηγούμενό μου άρθρο, ο Άρης μας μπήκε σε προγραμματάκι και
άρχισε να μας κάνει γελάκια, σηκώνει ήδη το κεφαλάκι του όταν είναι μπρούμυτα και γενικά το στηρίζει ήδη αρκετά καλά.

Η ανάπτυξή του από την αρχή ήταν πολύ καλή και μέσα σε 3 μήνες ήταν ήδη 6 κιλά. Αισθανόμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου και αυτός ήταν και ο λόγος που παρόλο που ήμουν τόσο κουρασμένη -ψυχολογικά και σωματικά- δεν σταμάτησα το θηλασμό. Το σκέφτηκα πολλές φορές για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά να το κάνω…

ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΑΚΙ ΤΟΥ…
Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να κάνουμε το πρώτο μας εμβόλιο. Πήγαμε στον παιδίατρο, εγώ και η αδερφή μου με τον μικρούλη μας και όλα πήγαν πολύ καλά. Κάποια στιγμή, όμως, ρωτάω το γιατρό για κάτι που είχαμε παρατηρήσει με τον άντρα μου στο ματάκι του μικρού.
Μας φάνηκε πως όταν τον αλλάζαμε κάτω από το φως, το δεξί του ματάκι γυάλιζε λίγο, σαν να γκριζάριζε… Θεωρούσαμε όμως πως ίσως ήταν δακρυσμένο, γιατί σε σχέση με το αριστερό ματάκι του, το δεξί του μάτι είχε κάποιες τσιμπλίτσες και δάκρυζε συχνά.

Ο παιδίατρος, στην πρώτη μας επίσκεψη μερικές μέρες μετά, μας είπε πως διακρίνει μια πίεση στον οφθαλμό του παιδιού, αλλά και μια διαφορά στο μέγεθος. Πρότεινε να το πάμε σε κάποιον οφθαλμίατρο (γνωστό του) εκείνη ακριβώς τη στιγμή και να επιστρέψουμε πίσω στο ιατρείο του. Ο οφθαλμίατρος δεν μας είπε τίποτα, και μας πρότεινε να μιλήσουμε καλύτερα με τον παιδίατρό μας απευθείας.
Πολύ αγχωμένη, πηγαίνω στον παιδίατρο, ο οποίος μου λέει πως αν ήταν δικό του παιδί θα έψαχνε να το πάει το συντομότερο δυνατό σε κάποιον παιδοφθαλμίατρο στην Αθήνα. Μας βοήθησε ψάχνοντας μέσω γνωστών για κάποιον «καλό παιδοφθαλμίατρο» και μας έκλεισε επίσκεψη στο γενικό νοσοκομείο παίδων «Παναγιώτη & Αγλαΐας Κυριακού».
ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ Ή ΟΓΚΟΣ;
Μετά από λεπτομερή εξέταση και υπέρηχο, ο παιδοφθαλμίατρος διαπίστωσε λευκοκορία (λευκή κόρη/σαν μεμβράνη, καταρράκτη),αλλά απέκλεισε το ενδεχόμενο όγκου (ρετινοβλάστωμα), και μας είπε πως, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα βλέπει από το ματάκι αυτό, αλλά όμως το συγκεκριμένο περιστατικό, σύμφωνα με τον ίδιο, θα ήταν καλύτερα να μείνει ως έχει και να μην προχωρήσουμε σε κάποια επέμβαση λόγω των αμφίβολων αποτελεσμάτων (το συγκεκριμένο νοσοκομείο, ούτως ή άλλως, όπως μας είπε ο ίδιος, δεν θα μπορούσε να αναλάβει μια επέμβαση για αυτό το περιστατικό).
  Αποφασίσαμε με τον άντρα μου πως θέλουμε σίγουρα μια δεύτερη γνώμη κι έτσι την επόμενη ημέρα επισκεφθήκαμε μια ιδιωτική οφθαλμολογική κλινική στη Γλυφάδα, την οποία είχαμε βρει στο ίντερνετ, ψάχνοντας για παιδοφθαλμίατρους που ειδικεύονται σε καταρράκτες και ρετινοβλάστωμα. Εκεί, μόλις είδαν την ηλικία του μωρού, μας εξυπηρέτησαν απευθείας –παρόλο που ο γιατρός που θέλαμε ήταν έτοιμος να φύγει για προγραμματισμένο ταξίδι. Ο γιατρός, λοιπόν, μας είπε πως και ο ίδιος διαπιστώνει κάποιο μεγάλο πρόβλημα στον οφθαλμό του παιδιού («κάτι σαν καταρράκτης»), και πως η καλύτερη λύση θα ήταν μια λεπτομερής εξέταση υπό μέθη. Κι έτσι, μια βδομάδα μετά, κάναμε και την εξέταση αυτή (υπέρηχος και RETCAM, αν θυμάμαι καλά), μετά την οποία ο γιατρός διέγνωσε PHPV (Persistent hyperplastic primary vitreous / persistent fetal vasculature – Παραμονή υπερπλαστικού πρωτογενούς υαλώδους)  και πρότεινε επέμβαση όταν ο μικρός θα συμπληρώσει 3 μήνες. Ήταν πολύ αισιόδοξος για μερική όραση στο μάτι αυτό, γιατί είπε πως δεν υπάρχει πρόβλημα με το οπτικό νεύρο, οπότε μας άφησε να το σκεφτούμε.
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ;
  Για να είμαι ειλικρινής, όμως, δεν είχαμε πειστεί ακόμα για το ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση για το ματάκι του μωρού και είχαμε αρχίσει ήδη και κάναμε σενάρια για το τι θα γίνει στο μέλλον, αν θα φοράει γυαλάκια, αν χρειαστεί patch στο λειτουργικό μάτι (να είναι δηλαδή κλειστό κάποιες ώρες της μέρας) ή αν θα κινδυνεύει να μην έχει καθόλου μάτι (να είναι δηλαδή μονίμως κλειστό/ δεμένο το ματάκι του). Ήμασταν, λοιπόν, έτοιμοι να απευθυνθούμε στο εξωτερικό, όταν ανακαλύψαμε την Έλενα, οφθαλμίατρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Λάρισας, η οποία ασχολήθηκε με την περίπτωσή μας, μέσω emails, σαν να αφορούσε το δικό της παιδί! Μας ενημέρωσε ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΑΤΑ, όπως κανείς άλλος από τους γιατρούς που είχαμε συναντήσει και μας συμβούλευσε, αν κάνουμε την επέμβαση, να γίνει στην Ελλάδα γιατί θα χρειαστεί οπωσδήποτε μετεγχειρητική παρακολούθηση.
  Τελικά, εμείς κανονίσαμε κι ένα ακόμα ραντεβού με έναν γιατρό ειδικό στο υαλώδες, αφού πρόκειται για μια πολύ σπάνια πάθηση, στην ουσία σταμάτησε να αναπτύσσεται ο οφθαλμός πριν γεννηθεί το μωρό και παραμένει μπροστά από το φακό του ματιού ένας μεμβρανώδης ιστός, κάτι που φυσικά δεν μπορούσε να φανεί ούτε στο μαιευτήριο, αλλά ούτε και προγεννητικά.
Είχαμε, εντωμεταξύ, ψάξει και διαβάσει στο ίντερνετ αρκετές ιστορίες μικρών ασθενών που κατάφεραν και εξέλιξαν έστω και ελάχιστη όραση μέσα από διάφορες διαδικασίες, για ασθενείς που αργότερα παρουσίασαν και στραβισμό, για ασθενείς που κάποια στιγμή έχασαν τον οφθαλμό τους κτλ.
Κι εμείς, έπρεπε να πάρουμε απόφαση για επέμβαση ή όχι, αντισταθμίζοντας τα οφέλη για την πιθανή όραση, καλύτερη δυνατή ανάπτυξη του ματιού και, φυσικά, το αισθητικό αποτέλεσμα. Βέβαια, από τη στιγμή που αποκλείστηκε η πιθανότητα όγκου (και ό,τι αυτό συνεπάγεται), ήμασταν πολύ καλά ψυχολογικά καθώς ξέραμε πως, ό,τι κι αν συμβεί, το παιδί μας θα μπορεί να έχει μια φυσιολογική ζωή. Άτομα με όραση στο ένα μάτι έχουν τους εξής περιορισμούς: δεν μπορεί να δει ταινία 3Dκαι δεν μπορεί να γίνει πιλότος! Θα ζήσουμε και χωρίς αυτά… !
Ειλικρινά, θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερη θέση από αυτή που βρισκόμασταν κι είχαμε από την αρχή την άποψη πως ό,τι κι αν συμβεί τα παιδιά χρειάζονται πάντα τους γονείς τους. «Γνωρίζεις το πρόβλημα που έχεις, το αποδέχεσαι και το αντιμετωπίζεις από την πρώτη στιγμή όσο καλύτερα μπορείς.» Θέλαμε, λοιπόν, να συγκεντρώσουμε όσο περισσότερες πληροφορίες ήταν δυνατό, ώστε να πάρουμε μια συνειδητή απόφαση:
Γνωρίζαμε, λοιπόν, ότι απομακρύνθηκε εντελώς η πιθανότητα ρετινοβλαστώματος (θα ήταν αρκετά ασύνηθες σε αυτή την ηλικία, καθώς ο μέσος όρος εμφάνισης είναι τα 2 έτη), το αριστερό μάτι είναι υγιέστατο και το ότι είναι γενικώς αποδεκτό και στηρίζεται από πολλές μελέτες στη βιβλιογραφία, ότι όσο νωρίτερα κάνεις αυτού του είδους την επέμβαση, τόσο καλύτερα, γιατί τα αποτελέσματα για την όραση είναι πολύ ευνοϊκότερα. Κάποιοι προτείνουν και μέσα στις 6-8 πρώτες εβδομάδες.
Οπωσδήποτε, όμως, χρειαζόμασταν και άλλη γνώμη.  

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ «ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΛΙΚ»
Πήγαμε, λοιπόν, στον κ. Σταύρακα (http://www.eyes.gr/products.php?categoryid=15&cat1=%C9%C1%D4%D1%CF%C9&cat=%C9%D9%C1%CD%CD%C7%D3%20%20%D3%D4%C1%D5%D1%C1%CA%C1%D3%20FRCS), ο οποίος μας επιβεβαίωσε τις γνωματεύσεις για PHPV και είναι ο μοναδικός, από τους γιατρούς που είδαμε, που μας εξήγησε αναλυτικά τι μπορεί να συμβαίνει στο εσωτερικό του ματιού του μικρού. Μας μίλησε ακόμη και για αυτά που μπορεί να υπάρχουν αλλά να μην φαίνονται πριν τον καθαρισμό της μεμβράνης π.χ. συνέχεια του μεμβρανώδους ιστού στο πίσω μέρος του οφθαλμού ή κάποια αποκόλληση αμφιβληστροειδούς κτλ. Ο κ. Σταύρακας μας εξήγησε πως κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως ο μικρός θα έχει όραση μετά την επέμβαση, ούτε πως δεν θα υπάρξουν επιπλοκές κατά την επέμβαση, οι οποίες πιθανώς να οδηγήσουν και σε επόμενη επέμβαση, πως, μετά την επέμβαση, η λευκοκορία δεν θα υφίσταται αλλά η διαφορά στο μέγεθος των δύο οφθαλμών μακροπρόθεσμα ίσως μεγαλώσει από το 1 mm που είναι τώρα. Επίσης, μας είπε πως, σε περίπτωση που υπάρχει όραση στο εγχειρισμένο μάτι, θα χρειαστεί φακός επαφής που δεν θα αλλάζει καθημερινά κι αν αργότερα χρειαστεί, μπορεί να μπει και τεχνητός φακός (θα μπορούσε να τοποθετηθεί τεχνητός φακός ακόμη και στην ηλικία των 2 ετών ή των 7 ή των 14), αλλά πως, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, παρουσιάζονται κάποιες ανωμαλίες στο σχηματισμό του κρανίου στην περιοχή του οφθαλμού λόγω της μικροφθαλμίας (αυτό με άγχωσε λίγο, αν και πολύ σπάνιο να συμβεί). Τέλος, μας επεσήμανε πως η επέμβαση –εφόσον αποφασίσουμε να την κάνουμε- θα έπρεπε να γίνει χθες (!), δηλαδή όσο πιο σύντομα γίνεται. Μας είπε πως θα μπορούσε να κάνει την επέμβαση στο Ιατρικό Κέντρο ή στο Μητέρα.
Η αλήθεια είναι πως, μέχρι να επισκεφθούμε τον κ. Σταύρακα, σκεφτόμασταν την επιλογή του εξωτερικού. Ο κ. Σταύρακας, όμως, μας έκανε να τον εμπιστευθούμε αρκετά. Μας μίλησε για επεμβάσεις που έκανε και είχαν ως αποτέλεσμα κάποια όραση, για επεμβάσεις που παρουσίασαν επιπλοκές και με δεύτερη επέμβαση είχαν κάποια όραση, αλλά και για επεμβάσεις που δεν είχαν κανένα όφελος ως προς την όραση, αλλά τουλάχιστον είχαν κάποιο πιο φυσιολογικό αισθητικό αποτέλεσμα.
Έπρεπε, λοιπόν, όπως ξαναείπα, να πάρουμε μια απόφαση.
Πράγματι ο τύπος της επέμβασης, που στην ουσία είναι επέμβαση παιδικού καταρράκτη, ακολουθείται πολύ συχνά από πολλές επιπλοκές. Ειδικά στο PHPV, που εκτός από τον καταρράκτη (=μεμβράνη στο φακό) υπάρχουν και άλλες ανωμαλίες.
Η Έλενα μας εξήγησε πως σε περίπτωση μετεγχειρητικής όρασης, αυτή θα κυμαινόταν, κατά μέσο όρο, στο 6/36 ή 6/60, εφόσον ισχύουν τα εξής: το χειρουργείο δεν παρουσιάσει επιπλοκές, ο φακός επαφής και η κάλυψη του λειτουργικού  ματιού για την (αναπόφευκτη) αμβλυωπία (τεμπέλικο μάτι) τηρούνται αυστηρά και έχουν αποτέλεσμα, υπάρχει τακτική οφθαλμολογική παρακολούθηση, και το μάτι δεν αναπτύξει γλαύκωμα (πίεση) (ο κίνδυνος δυστυχώς είναι σοβαρός σε ένα μάτι άφακο που είχε πριν PHPV).  Ωστόσο υπάρχουν και μάτια με PHPV που πιάνουν καλή όραση επιπέδου 6/18, αλλά δεν είναι πολύ συχνό.
Επίσης, σκεφτήκαμε ότι μέχρι να οργανωθεί ένα ταξίδι στο εξωτερικό, ίσως χάνεται πολύτιμος χρόνος, και, επίσης, είναι καλυτέρα αυτός που έκανε το χειρουργείο να δει το παιδί και κάποιες φορές μετά. Επιπλέον, η ταλαιπωρία θα ήταν μεγάλη και για τον μικρό. 

ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ…
Τελικά, αποφασίσαμε να κάνουμε την επέμβαση στον κύριο Σταύρακα, στο Ιατρικό κέντρο. Η επέμβαση πήγε πολύ καλά, από τεχνικής άποψης, όπως μας είπε και ο κ. Σταύρακας, αλλά πίσω από τη μεμβράνη που βγήκε, υπήρχε μια αποκόλληση στον αμφιβληστροειδή μπροστά από την ωχρά κηλίδα, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε όραση στο μάτι (μόνο διαχωρισμό φως-σκοτάδι), οπότε το μάτι θα μείνει άφακο και δε θα χρειαστεί κάλυψη του λειτουργικού ματιού. Η λευκοκορία, όμως, έφυγε εντελώς και, μέχρι σήμερα, δυο μήνες μετά την επέμβαση, η διαφορά στα δυο μάτια έχει μειωθεί πάρα πολύ.
Ο μικρός έμεινε στο νοσοκομείο για 12 περίπου ώρες, ώσπου να περάσει εντελώς η ολική νάρκωση, να βγει ο ορός (που είχαν βάλει στο ποδαράκι του) και να αρχίσει, με την παρακολούθηση της αναισθησιολόγου, να θηλάζει κανονικά. Ήταν λίγο νευρικός εκείνη την ημέρα, αλλά συνήλθε γρήγορα.

Την επόμενη κιόλας μέρα βγάλαμε τον επίδεσμο από το ματάκι του και έχουμε κάνει ήδη 4 μετεγχειρητικές επισκέψεις στον κύριο Σταύρακα. Πρόσφατα, σταματήσαμε και τις σταγόνες που βάζαμε καθημερινά στο ματάκι του. Όλα πηγαίνουν πολύ καλά και το έχουμε ξεπεράσει εντελώς!

 

Επιστροφή… στην πραγματικότητα! ΜΕΡΟΣ 1ο

Μετά από πολύ καιρό, επέστρεψα πάλι στο μικρούλι μου blog.

Ήταν μια πολύ δύσκολη και κουραστική περίοδος, η οποία όμως με έκανε να σκεφτώ πολλά, πολλά, πολλά όμως, πράγματα!

Τελευταία φορά που ασχολήθηκα ενεργά με το μπλογκ μου είναι στα μέσα Νοέμβρη. Πρώτη μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου μέχρι τώρα, ήταν ο ερχομός του δεύτερου παιδιού μου.


Στις 19 Νοεμβρίου 2013 γέννησα το μικρό μου αγοράκι. Όλα πολύ καλά μέχρι εδώ. Γέννησα φυσιολογικά, στο Αγρίνιο, στον αγαπημένο μου γιατρό, κ. Κώστα Διαμαντόπουλο, μέσα σε μισή ωρίτσα, όπως ακριβώς και το πρώτο μου παιδάκι, τη μικρή μου Ρέα!
Άρχισα αμέσως να θηλάζω και το μωράκι μου ήταν υγιέστατο!


ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ: Θηλασμός, θηλασμός, θηλασμός…
Βγήκαμε από την κλινική σε 4 μερούλες και πήγαμε σπίτι μας. Γενικά, έχω μεγάλη βοήθεια γιατί η μαμά μου μένει ακριβώς από κάτω. Μαγειρεύει αυτή για μας – πάντα το έκανε η γλυκούλα μου- και ειδικά τώρα που γέννησα, η μικρή μου (20 μηνών) πήγαινε σχεδόν κάθε πρωί στη γιαγιά της, που έχουν απίστευτη αδυναμία η μια στην άλλη!

Εγώ έμενα σπίτι με τον μικρό αχόρταγο, που έτρωγε κάθε μια ώρα!!! Βέβαια, δεν ξέρω αν είναι δικό μου λάθος αυτό, γιατί είμαι φανατική του θηλασμού και τον έβαζα στο στήθος σε κάθε «γκρινιούλα» του. Τη μικρή μου τη θήλαζα για ένα χρόνο (μέχρι δηλαδή να καταλάβω ότι είμαι πάλι έγκυος, οπότε και σταμάτησα για να μην επιβαρύνω τον οργανισμό μου και για να απογαλακτιστεί η μικρή ώστε να μην ζηλεύει τον μικρό που θα θηλάζει).
Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, πέρασα και μια περίοδο που θήλαζα κάθε 1 ώρα ακόμα και το βράδυ, δηλαδή σχεδόν 24 φορές τη μέρα (!), κάτι που σημαίνει πως δεν μπορούσα να πάω πουθενά χωρίς το μωρό: μέχρι να τελειώσει το ένα γεύμα, έφτανε το άλλο!! Οι δυο γιαγιάδες (η μαμά μου και η πεθερά μου) δεν αναλάμβαναν να τον κρατήσουν γιατί με το που γκρίνιαζε θεωρούσαν ότι πεινάει! Άσε που είχαν συνηθίσει με τη Ρέα, η οποία από πολύ μωράκι κοιμόταν πολλές ώρες μέσα στην ημέρα και δεν ακουγόταν καθόλου.
Είχα απογοητευτεί και δεν ήξερα τι να κάνω. Το είχα ρίξει στο φαγητό γιατί το έβρισκα σαν δικαιολογία, το θεωρούσα ως τη μοναδική απόλαυση εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Πήρα 2 επιπλέον κιλά (στην εγκυμοσύνη είχα πάρει 11 και τα 6 έφυγαν μόλις γέννησα) και φυσικά γυρνούσα όλη μέρα με τις πυτζάμες!! (θα επανέλθω παρακάτω σε αυτό το θέμα όμως…)
Ο άντρας μου με ενθάρρυνε συνεχώς λέγοντας ότι ο μικρός γρήγορα θα μπει σε προγραμματάκι και να κάνω υπομονή… Η αλήθεια είναι πως μετά τις πρώτες (επίπονες) 40 ημέρες, άρχισε να τρώει ανά δίωρο, δηλαδή 12 ταίσματα τη μέρα. Άθλος!

Γιατί δεν κοιμάται το μωρό μου;
Κάποια στιγμή, ενώ παραπονιόμουν ότι δεν αντέχω άλλο, και ότι το μωρό θα πρέπει να αρχίσει να κοιμάται λίγο περισσότερο τη μέρα, ο άντρας μου με ρώτησε αν το μωρό επηρεάζεται από τη σοκολάτα που τρώω. Εγώ φυσικά είπα όχι! Αλλά όταν το καλοσκέφτηκα, συνειδητοποίησα πως ενώ είχα κόψει τον καφέ (όχι ότι έπινα και συχνά βέβαια), είχα αυξήσει τις ποσότητες σοκολάτας (και δη μαύρης σοκολάτας) σε μεγάλο βαθμό. Έτσι έκοψα τη σοκολάτα μήπως ο μικρός επηρεαζόταν από την καφείνη της σοκολάτας. Και η αλήθεια είναι πως είδα μια αλλαγή…
Ο μικρός έφτασε 2 μηνών και ξεκίνησε να ξυπνάει μόνο δυο φορές το βράδυ και μέσα στη μέρα κοιμόταν κάποια μισαωράκια ή κάποιες ωρίτσες.
Οι μόνες φορές που κοιμόταν περισσότερο μέσα στη μέρα ήταν όταν ξάπλωνα μαζί του στο κρεβάτι και τον είχα στο στήθος και αγκαλίτσα! Ξέρω, δεν πρέπει να μαθαίνω έτσι το μωρό μου, αλλά ήδη από την κλινική τον είχα μάθει να κοιμόμαστε έτσι γιατί με διευκόλυνε εμένα να κοιμάμαι περισσότερο… Θα μου πείτε ας πρόσεχες έτσι που το έμαθες!! Και δε θα έχετε άδικο… Γι’ αυτό και μόλις το συνειδητοποίησα σταμάτησα να παραπονιέμαι… Επιπλέον, την περίοδο αυτή είχε έρθει και η αδερφή μου να μας δει από το Λονδίνο, όπου μένει μόνιμα και με βοήθησε τόσο ψυχολογικά (συζητήσεις, παρεούλα και βόλτες με το καρότσι) όσο και στην πράξη με πολύ παιχνίδι με τη μικρή αλλά και πολύ αγκαλιά και «κούνημα» στον μικρό για να ηρεμεί…

Σήμερα, ο Άρης (ο μπέμπης μας δηλαδή) είναι σχεδόν 4 μηνών, θηλάζει περίπου 8-10 φορές την ημέρα και κοιμάται συνολικά σχεδόν 12-14 ώρες. Εγώ επέστρεψα στη δουλειά μου (δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρηση) για 3 ωρίτσες (έτσι κι αλλιώς ήδη δούλευα από το σπίτι κάποιες φορές που ήταν απαραίτητο), κάτι που ανυπομονούσα να κάνω!!! (αλλά και στο θέμα αυτό θα επανέλθω!) Όλα καλά σε αυτόν τον τομέα λοιπόν… 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

8 τρόποι για μια όμορφη σχέση με το παιδί μας

Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση και ομολογώ πως έχω λίγο άγχος…
Ξεκίνησα αυτό το blog ως Μαμά Πρωτάρα για να γράφω για την εμπειρία μου ως μαμά της 6 μηνών κόρης μου, Ρέας! Παρόλο το διάβασμα που έριξα πριν γεννήσω, οι απορίες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια!! Έτσι, άρχισε το online ψάξιμο και θέλω να μοιραστώ με όσους με διαβάσουν (…κάποια στιγμή… γιατί ούτε στους δικούς μου δεν το έχω πει για το blog… μόνο ο άντρας μου το ξέρει!) αυτά που ανακάλυψα και μου φάνηκαν ενδιαφέροντα ή με βοήθησαν με κάπιο τρόπο. Δεν ξέρω ούτε πόσο πρέπει να ανοίγομαι, ούτε πόσο μεγάλα κείμενα να γράφω (γιατί γενικά είμαι πολυλογού!!), ούτε και αν υπάρχει ο σωστός τρόπος γραφής ενός post!

Ως πρώτη ανάρτηση, θα ήθελα, λοιπόν, να κάνω λόγο για ένα άρθρο που διάβασα στο jenny.gr, όπου χάζυα αρκετή ώρα κατά την εγκυμοσύνη μου και ακόμα το χαζεύω… Αναφέρεται στη σχέση γονέα και παιδιού, η οποία χρειάζεται προσπάθεια για να είναι γερή και υγιής.
Τα παιδιά μας, αναφέρει, πως δεν πρέπει να τα υποτιμάμε και πως συνήθως είναι αυστηρά και δίκαια. Οπότε, για να χτίσουμε μαζί τους μια σχέση με γερά θεμέλια, πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε σωστά.
Να, λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε:

8 τρόποι για μια όμορφη σχέση με το παιδί μας by MamaProtara
[ΠΗΓΗ]

1. Να του λέμε «σ’ αγαπώ». Όσο δεδομένο και αν είναι, κάνει το παιδί μας να νιώθει ασφάλεια, πράγμα που δυναμώνει το χαρακτήρα του και την αυτοπεποίθησή του.
2. Να του διδάξουμε τις αξίες μας και τα ιδανικά μας. Είναι σημαντικό το παιδί να έχει τέτοιου είδους πρότυπα από τους γονείς του.
3. Να βρούμε μία λέξη-κωδικό με το παιδί μας, που θα είναι το μυστικό μας. Μια λέξη, δηλαδή, που θα μπορεί να λειτουργήσει ως ένα τρυφερό παιχνίδι αλλά και θα μπορούσε να βγάλει ανώδυνα το παιδί μας από μία δύσκολη κατάσταση χωρίς να νιώσει αμήχανο.
4. Να βρούμε και να διατηρήσουμε ένα τελετουργικό πριν πάμε για ύπνο. Να μοιραστούμε μαζί του λίγη ώρα. Είναι ένας ωραίος τρόπος να τελειώνει η μέρα και των δύο. Ακόμα κι αν τα παιδί μεγαλώσει αυτό το τελετουργικό θα μας φέρνει κοντά.
5. Να αφήσουμε το παιδί μας να μας προσφέρει τη βοήθειά του. Και μόνο η αποδοχή μας θα το κάνει να νιώσει περήφανο και χρήσιμο.
6. Να παίξουμε μαζί με τα παιδιά μας. Την ώρα του παιχνιδιού θα απελευθερωθούμε και οι δύο και είναι φυσικό επόμενο να έρθουμε πιο κοντά.
7. Να τρώμε όλοι μαζί. Παλιά συνταγή αλλά πάντα επίκαιρη. Τα παιδιά που τρώνε μαζί με τους γονείς τους κυρίως στην παιδική ηλικία αναπτύσσουν δυνατούς δεσμούς, αφού η ώρα του φαγητού στο τραπέζι μπορεί να αποτελέσει μία ευκαιρία για συζήτηση.
8. Τέλος, μπορούμε να καθιερώσουμε μία μέρα για να κάνουμε τη δική μας βόλτα. Μία αποκλειστική έξοδος με το παιδί μας, που με τα χρόνια θα γίνει συνήθεια θα μας βοηθήσει να ερχόμαστε κοντά ακόμα κι όταν το παιδί μας μεγαλώνει και οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την καθημερινή επαφή μας. Πραγματικά, θα ήταν ωραίο να κρατήσουμε μία τέτοια συνήθεια ακόμα κι όταν το παιδί μας θα φύγει από το σπίτι.

Ελπίζω να μην σας κούρασα (αν το διάβασε κάποιος… χιχι) και ελπίζω όταν έρθει και για μένα η ώρα να εφαρμόσω όλα ή έστω κάποιο από τα παραπάνω να μπορέσω να γράψω και την προσωπική μου εμπειρία… 
Άντε καλή μου αρχή!