Αρχείο ετικέτας #MyHappyFamily

37 κεράκια – 37 πράγματα που έμαθα αυτά τα χρόνια

1. Να είμαι καλοπροαίρετη και να μην κρίνω τους άλλους. Ποτέ δεν ξέρεις τι περνά ο άλλος και γιατί κάνει ό,τι κάνει.

2. Να λέω αυτό που νιώθω. Είμαι πολύ μεγάλη για να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου αλλά και να κάνω χατήρια που δε θέλω. Να λέω όχι.

3. Να μη συναναστρέφομαι με τοξικούς ανθρώπους. Να κυνηγάω τη θετική ενέργεια όπου τη βρω.

4. Να μην αγχώνομαι με τα ανούσια. Έχω ήδη πολλά στο κεφάλι μου. Γιατί να με απασχολούν χαζομάρες;

5. Να προσπαθώ, αν μπορώ, να κάνω τους άλλους χαρούμενους. Να λέω χαμογελαστές καλημέρες.

6. Να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου. Όταν κάνω λάθος, να το παραδέχομαι.

7. Το να ακούω είναι πολύ πιο σημαντικό από το να μιλάω. Και το λέω εγώ αυτό που δε βάζω γλώσσα μέσα!

8. Να προσέχω το σώμα μου και την υγεία μου. Να τρώω σωστά και να κάνω άσκηση. Να έχω σωστή διατροφή για πάντα, να τρώω από όλα αλλά με μέτρο.

9. Να μη βαριέμαι να κάνω βόλτες και ταξίδια. Έστω και πολύ κοντινά. Να ανοίγω τα μάτια μου στον κόσμο, στη φύση.

10. Να διαβάζω περισσότερο. Να φτιάχνω χρόνο για να διαβάζω βιβλία.

11. Να αφήνω το κινητό στην άκρη. Δε χρειάζεται να είμαι stand by σε όλους και σε όλα.

12. Να μη με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων για μένα. Δεν το τηρώ πάντα, αλλά ξέρω ότι δε μου προσφέρει κάτι να ανησυχώ για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα.

13. Να «μαρικοντίσω» (που λέει και η αδερφή μου, δηλαδή να χρησιμοποιήσω τη μέθοδο #KonMari) όλα τα περιττά από τη ζωή και το χώρο μου. Να απλοποιώ όσο μπορώ.

14. Να ακούω πολλή μουσική και να τραγουδάω. Ακόμα κι αν δεν έχω καλή φωνή.

15. Να αποδεχθώ ότι υπάρχουν και ηλίθιοι στον κόσμο, άτομα που δεν μπορώ να τους αλλάξω γνώμη, που απλά βγάζουν κακία χωρίς λόγο, που δε χρειάζεται να τους δίνω αξία και να ασχολούμαι.

16. Να μη συγκρίνω τον εαυτό μου και τη ζωή μου με άλλους. Να θέλω να γίνομαι εγώ προσωπικά καλύτερη.

17. Να αποδέχομαι και τις άσχημες στιγμές, να στηρίζω τους ανθρώπους δίπλα μου όσο μπορώ και να προσπαθώ να βγω πιο δυνατή.

18. Να μη θεωρώ ότι τα ξέρω όλα. Να ζητάω τη συμβουλή αυτών που γνωρίζουν καλύτερα.

19. Να αγαπώ τον εαυτό μου και να τον βάζω προτεραιότητα. Αν δεν είμαι εγώ καλά, δεν μπορώ να βοηθήσω και κανέναν άλλον.

20. Να ζητώ βοήθεια όταν τη χρειάζομαι. Δε χρειάζεται να αποδείξω σε κανέναν ότι έχω σούπερ δυνάμεις και τα καταφέρνω όλα. Αυτό το έμαθα ειδικά όταν έκανα παιδιά.

21. Να στηρίζω τους φίλους μου, τους ανθρώπους δίπλα μου, να τους ενθαρρύνω να κυνηγούν τα όνειρά τους.

22. Αν θέλω να γίνει μια αλλαγή, πρώτα πρέπει να αλλάξω εγώ. Από μένα ξεκινάνε όλα.

23. Όταν θέλω να πάρω μια απόφαση να αναρωτιέμαι: Είμαι περήφανη για αυτή την επιλογή;

24. Να μη φοβάμαι να δοκιμάσω νέα πράγματα: και ναι, το λέω εγώ που ξεκίνησα να τρέχω στα 30 μου!

25.  Να συναναστρέφομαι με άτομα που με εμπνέουν, που με παρακινούν να γίνω καλύτερη, αυτούς που με κάνουν χαρούμενη όταν είναι γύρω μου. Αυτοί οι άνθρωποι φωτίζουν τη ζωή μου και φέρνουν μαγεία στις στιγμές μου.

26. Να πιστεύω στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου. Να κάνω ό,τι μπορώ για να βελτιώνομαι, να μαθαίνω όλο και περισσότερα.

27. Να γράφω τα πάντα, να φτιάχνω λίστες με τι χρειάζομαι, τι πρέπει να κάνω κλπ. Το «θα το θυμηθώ» δεν παίζει καθόλου πλέον!

28. Να μη λέω ποτέ από Δευτέρα, να μην αναβάλλω για αύριο αυτό που μπορεί να γίνει σήμερα.

29. Το ταξίδι είναι ο προορισμός. Η εμπειρία που αποκτώ είναι το κέρδος για ό,τι προσπαθώ να κάνω.

30. Δεν μπορώ να έχω έλεγχο των πάντων. Να με απασχολούν μόνο αυτά που μπορώ να αλλάξω.

31. Να προσπαθώ για τις σχέσεις μου, για το γάμο μου. Να αγκαλιάζω τον άνθρωπό μου, να του χαμογελάω το πρωί, να τον φιλάω για καληνύχτα, να ακούω τα όνειρά του, να κάνουμε πράγματα μαζί.

32. Να λέω στους ανθρώπους ότι τους αγαπώ. Να τους λέω για τα όμορφα πράγματα που βλέπω σε αυτούς. Να μην αφήνω μια καλή κουβέντα που σκέφτηκα χωρίς να ειπωθεί.

33. Όταν παρουσιάζεται κάποιο πρόβλημα, να προσπαθώ να βρω λύση, να γίνομαι πρακτική. Όπως λέει πάντα ο πατέρας μου «τι κάνουμε είναι το θέμα. Όλα τα άλλα είναι ρεπορτάζ.»

34. Να κάνω αυτό που αγαπώ. Να ακούω την ψυχή μου, τα πάθη μου.

35. Να είμαι ευγνώμων για ό,τι έχω στη ζωή μου. Να χαίρομαι την κάθε στιγμή γιατί τα χρόνια περνούν γρήγορα. Να έχω ενσυνείδηση για κάθε πράξη που κάνω. Να την απολαμβάνω και να τη ζω όσο μπορώ.

36. Πολύ σημαντικό: Να είμαι το σωστό παράδειγμα για τα παιδιά μου. Να μη χρειάζεται να λέω το σωστό. Να το δείχνω με τη στάση μου.

37. Το πιο σημαντικό: να μην έχω προσδοκίες για το πώς θα μπορούσε ιδανικά να ήταν η ζωή μου. Να χαίρομαι και να απολαμβάνω με αυτά που έχω.

Οδηγίες επιβίωσης γονιού σε καραντίνα

Κάθε μέρα που περνάει, σκεφτόμαστε πόσο θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.
Είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι, ή εν πάση περιπτώσει, δεν έχουμε τη δυνατότητα να βγούμε έξω και να συναντηθούμε με τους φίλους μας κλπ.
Θέλουμε να τρώμε, η ψυχολογία μας πέφτει, αγχωνόμαστε – ή και φοβόμαστε – για το τι θα γίνει.
Εννοείται πως σίγουρα θα υπάρξουν και «καλές», ή τελοσπάντων, ήρεμες μέρες. Αλλά θα υπάρξουν και πολλές που θα νιώθουμε να πνιγόμαστε, να πελαγώνουμε.

 
Δε θα αρχίσω τα «να βγει κάτι θετικό, ας δούμε τη θετική πλευρά κλπ κλπ» (βέβαια θα γράψω κάποια στιγμή για το #slowliving , για το οποίο έχω μιλήσει και στο instagram.

Όσον αφορά, όμως, την καθημερινότητά μας -ειδικά στην περίπτωση που έχουμε παιδιά- σίγουρα χρειάζεται πρόγραμμα. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο πιο οργανωμένος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά με τα παιδιά ένα βασικό πρόγραμμα το έχεις ούτως ή άλλως. Πρέπει να διατηρηθεί μια ρουτίνα – όσο αυτό είναι δυνατό. Είναι βασικό να υπάρχει μια ροή στην καθημερινότητα των παιδιών, μια ροή που θα τους κάνει να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά: φαγητό, ύπνος, άσκηση, διάβασμα, δραστηριότητες.

View this post on Instagram

Αυτό είναι περίπου το πρόγραμμά μας αυτές τις μέρες, μιας και ήρθαν κάποια μηνύματα και με ρωτάνε πώς τα βγάζουμε πέρα μέσα στο σπίτι. Προς το παρόν δεν είναι δύσκολο, ειδικά τώρα που κάνουμε και κάποιες επαναλήψεις για το σχολείο. Βέβαια, κρατάω στο μανίκι μου κάποιους άσσους! Τι με πέρασες καμιά πρωτάρα??? 😋 🧩 Έχω κρύψει κάποια παιχνίδια από τις πρώτες μέρες και κατά διαστήματα εμφανίζω κάποια έκπληξη!!!! (ανακύκλωση κανονική) 🧩 Έχω εκτυπώσει υλικό για διάφορες δραστηριότητες το οποίο επίσης δεν "καίω" σε άσχετη στιγμή, αλλά μόνο όταν πραγματικά χρειάζεται. 🧩 Προσπαθώ να περιορίσουμε τις άπειρες επιλογές παιχνιδιών και δραστηριοτήτων για να εκτιμάνε αυτά που έχουν και να μη "χάνονται" στις επιλογές. 🧩 Όταν βάζουμε τηλεόραση, προσπαθούμε να βάζουμε βίντεο με τραγούδια για να χορεύουμε και λίγο (@bouncepatrol) ή βίντεο με κατασκευές κλπ (@5.min.crafts) ή ντοκιμαντέρ με τον μπαμπά τους. Τώρα σκέφτομαι και καμιά παράσταση σε βίντεο (η δασκάλα μας μας πρότεινε της @karmen.rouggeri). 🧩 Η γυμναστική με τη μαμά και γενικά το να κάνουμε κάτι σα στίβο survivor (μέσα στο σαλόνι) ή το κλασικό παιχνίδι "μην πέσει το μπαλόνι στο πάτωμα" παίρνει αρκετό χρόνο και πραγματικά είναι ευγνώμονες για το χρόνο που τους διαθέτω. 🧩 Το κλειδί της επιτυχίας, όμως, είναι η συμμετοχή τους σε πράγματα που δεν έκαναν πριν: αφού δεν υπάρχει όλη αυτή η βιασύνη, τους δίνω (ανάλογα και με τη δική μου τη διάθεση φυσικά) τη δυνατότητα να βοηθήσουν σε κάποιες δουλειές στο σπίτι, ξεκαθαρίσματα κλπ. Και είναι όντως πολύ βολικό. Χθες πχ ξεσκόνισαν το σαλόνι. Έχουν μάθει να διπλώνουν κάποια ρούχα, να χρησιμοποιούν το σκουπάκι, να στρώνουν τραπέζι κλπ. Νιώθουν πιο μεγάλοι, νιώθουν ότι τους εμπιστεύομαι. #μένουμεσπίτι #covid19 #ατομικήευθύνη #momof3 #runnermomof3 #momofthree #coronavirusgreece #menoumespiti #mamasofgreece @mamasofgreece #momthoughts #momlife #mombloggergr #familyof5

A post shared by Vasso Nikologianni (@runnermomgr) on

Να γράψω τώρα κάποια βασικά πράγματα που έχω συνειδητοποιήσει αυτή την περίοδο.

Καταρχάς, θα γράψω για το νο 1 θέμα που απασχολεί εμένα: την τηλε-εκπαίδευση! Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνουμε τα παιδιά για τα online μαθήματα, παρουσιάζοντάς τα όσο αγχωτικά πιθανώς τα νιώθουμε και οι ίδιοι. Και σίγουρα να μην αγχωθούμε να κάνουνε άμεσα και την παραμικρή δραστηριότητα, ειδικά για τα μαθήματα ειδικοτήτων. Το λέω γιατί, ειδικά στην αρχή, με το που έστελναν οι δικοί μας δάσκαλοι κάτι προσπαθούσα να πείσω τα παιδιά να το κάνουνε άμεσα. Και αντί να βλέπουν αυτά τα μαθήματα σαν την ευχάριστη στιγμή της μέρας, σαν παιχνίδι, εγώ είχα το νου μου, να τους βάλω να ζωγραφίσουν online την «Πεπλοφόρο» στη σελίδα του Μουσείου της Ακρόπολης, να τους πιέζω να ακούσουν τα τραγούδια που έστειλε ο δάσκαλος στο YouTube κτλ. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τους τα παρουσιάζουμε και αυτά σαν μαθήματα.

Δεν είναι εύκολη η διαχείριση της κατάστασης από το γονιό. Έχει να παίξει ήδη πολλούς ρόλους και, συν τοις άλλοις, να κάνει και το δάσκαλο, να επιλύσει τεχνικά προβλήματα (δεν εκτυπώνει, δεν «κατεβαίνει» το αρχείο κλπ) και κυρίως να πείσει τους μαθητές -που ένιωθαν για πολύ καιρό σαν να είναι σε διακοπές- να στρωθούν στο γραφείο, έστω και για μια φωτοτυπία 10 λεπτών.

Προσπαθώ να το πάρω θετικά. Βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα, θα βρούμε ρυθμούς κι εμείς και θα βρουν και τα παιδιά. Και όταν η υπομονή μου δοκιμάζεται, έχω την άνεση να πάρω το χρόνο μου και να ηρεμήσω, να δώσω και στα παιδιά λίγο χρόνο ακόμα.

Όσον αφορά την άσκηση των παιδιών, όσοι έχουν αυλή ή όσοι μπορούν να πάνε με τα παιδιά κάπου όμορφα που δεν έχει κόσμο, είναι οι τυχεροί της υπόθεσης. Διαφορετικά, κάνουμε ασκησούλες με τραγουδάκια στο YouTube (υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές, όπως πχ το κανάλι των Little Sports https://www.youtube.com/channel/UCTIwFB4ciFi5ZCIu-VlwaOg ) ή yoga για παιδιά (https://www.youtube.com/user/CosmicKidsYoga ), ή με τη μαμά διάφορες κινήσεις ή, ακόμα πιο ευχάριστα, χορό (https://www.youtube.com/user/BouncePatrolKids) . (Για την άσκηση των μαμάδων και ειδικά των δρομέων μαμάδων ευελπιστώ να γράψω άλλο άρθρο…)

Για το φαγητό τους, κρατάω ένα βασικό, αλλά όχι απαράβατο, πρόγραμμα, το οποίο έχει και ελεύθερες μέρες που επιλέγουν ό,τι θέλουν τα παιδιά. Τώρα που έχουμε περισσότερο χρόνο μαζί κι εγώ είμαι στο σπίτι περισσότερο, μπορώ να μαγειρέψω διαφορετικά φαγητά, να δοκιμάσουμε νέες γεύσεις κλπ, ειδικά για τα δικά μου που είναι δύσκολα στο φαγητό… Βέβαια, όταν η κατάσταση είναι πιεσμένη και τα παιδιά (ή και εμείς) δεν έχουν την καλύτερη διάθεση, δε χρειάζεται να κάνουμε δοκιμές: φτιάχνουμε ό, τι θα φάμε σίγουρα όλοι, χωρίς παρακάλια και γκρίνιες.

Και για τον ύπνο τους είμαστε λίγο ευέλικτοι κάποιες φορές, αλλά όχι και πολύ ευέλικτοι. Δε θέλουμε -και πιστεύουμε δεν είναι και σωστό για την ηλικία τους- να βγουν εντελώς από τους ρυθμούς τους. Στο κάτω-κάτω κάποια στιγμή θέλουν και οι γονείς να αράξουν μόνοι τους!!

Τα παιδιά θέλουν ηρεμία και ψυχραιμία. Με τις πολλές επιλογές χάνονται και πελαγώνουν. Δε χρειάζεται τα ντουλάπια να είναι γεμάτα μπισκότα και χίλια διαφορετικά σνακ (έχω βάλει σχεδόν όλα τα σνακ σε ένα κουτί στην ντουλάπα μου και τα εμφανίζω όποτε χρειάζεται. Μέχρι να το κάνω αυτό άνοιγαν τα συρτάρια και προσπαθούσαν με τις ώρες να αποφασίσουν τι θα φάνε.) Για το μεσημεριανό ή βραδινό, μπορεί να δώσω το πολύ 2-3 επιλογές και όχι ολόκληρο κατάλογο με οτιδήποτε έχω στο σπίτι. Επίσης, δεν είμαστε πολύ αυστηροί με το καθημερινό γλυκό (ακόμα κι αν είναι κάτι μικρό), ειδικά αν έχουν φάει το φαγητό τους.

Το ίδιο ισχύει και με τις δραστηριότητες. Έχουμε χίλια παιχνίδια, άλλα τόσα βιβλία δραστηριοτήτων, άλλα τόσα μπλοκ και υλικά ζωγραφικής, είδη χειροτεχνίας κλπ. Και πάλι θα πουν βαριέμαι. Εξαφανίζω κάποια και τα εμφανίζω ανά κάποιες ημέρες ή και μήνα και τότε το βλέπουν σαν καινούριο. Ή τους διαφημίζω κάτι, πχ πλασάρω τέλεια ένα επιτραπέζιο, το παίζω κι εγώ λίγο μαζί τους και μετά πολύ πιθανό να κολλήσουν.

Δεν είναι απαραίτητο, όμως, να βάλουμε αυτοσκοπό κάθε ημέρας να απασχολούμε και να διασκεδάζουμε τα παιδιά μας. Η φαντασία και δημιουργικότητά τους βελτιώνεται όσο τα αφήνουμε να βαρεθούν και λίγο.

Όταν έχουν αδερφάκια είναι πιο εύκολο σίγουρα.

Αλλά, δε χρειάζεται να τους βρίσκουμε εμείς λύσεις για όλα. Η κόρη μου, 8 ετών, πρόσφατα άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η μαμά δε θα της βρίσκει πάντα ασχολία. Μέχρι πρόσφατα (και ακόμα κάποιες φορές) μου έλεγε «Μαμά, βαριέμαι, βρες μου κάτι να κάνω». Πλέον της λέω κάτι που ίσως δε θα την ενθουσιάσει όπως πχ «μάζεψε τα ρούχα σου» ή «διάβασε ένα βιβλίο». Παλιότερα, έμπαινα google, κατέβαζα 20 διαφορετικές επιλογές δραστηριοτήτων, εκτύπωνα, έκοβα χαρτάκια, και, γενικά, της έδινα τη λύση στο πιάτο.

Και να μην τρελαινόμαστε αν δουν λίγο τηλεόραση παραπάνω ή τάμπλετ. Παίζει μεγάλο ρόλο και η δική μας διάθεση. Το να εκνευριζόμαστε με το καθετί και να ωρυόμαστε μέσα στο σπίτι επειδή δεν έχουμε υπομονή να τους ακούμε να τσακώνονται για ένα τουβλάκι lego, δε βοηθάει. Κάποιες στιγμές που δεν μπορούμε να επέμβουμε και να βοηθήσουμε πρακτικά (ή είμαστε πολύ κουρασμένοι για να το κάνουμε), δεν είναι κακό να δουν λίγο τηλεόραση ή να παίξουν λίγο στο τάμπλετ.

Είναι, πιστεύω, η ώρα να δείξουμε λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στα παιδιά μας. Να εκμεταλλευτούμε το χρόνο που έχουμε -και που δεν τρέχουμε σαν το Βέγγο να τα προλάβουμε όλα- και να τους δώσουμε πρωτοβουλίες:

να μάθουν να μαζεύουν τα πράγματά τους να βοηθούν στο σπίτι, να στρώνουν τραπέζι, να πηγαίνουν τα ρούχα τους στα άπλυτα, να πλένονται μόνοι τους, να δένουν τα κορδόνια τους, να γίνουν πιο υπεύθυνοι σε όλες τις υποχρεώσεις τους, ανάλογα πάντα με την ηλικία τους.  

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα. Καλή υπομονή και αγωνιστικούς χαιρετισμούς!