Αρχείο ετικέτας #BetterLife

Πόσο χρόνο ξοδεύουμε στα social media;

Από το 2012 που μπήκα στο χορό του blogging, άρχισα αυτή την «ψυχοθεραπεία» να μοιράζομαι με άλλους τις σκέψεις μου και τα highlights της οικογενειακής καθημερινότητάς μας, να «συναντώ» άτομα που με καταλαβαίνουν, που νιώθουν ότι τα καταλαβαίνω εγώ. (Δες εδώ αυτά που έγραφα εδώ και εδώ για τη σχέση μου με το blogging και γιατί το ξεκίνησα).

Μετά από πολύ καιρό, λοιπόν, που γράφω στο runnermom.gr (και πριν από αυτό στο mamaprotara.gr), μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω -επιτέλους- ένα πρόγραμμα που θα με κρατήσει συνεπή στις αναρτήσεις μου.
Καθιέρωσα ένα μικρό πλάνο – ημερολόγιο όπου καταγράφω τις ιδέες που έχω για άρθρα και περίπου πότε θα μπορούσα να το δημοσιεύσω και έκανα την Πέμπτη μέρα μπλογκοδημοσίευσης (γιατί αν το άφηνα στο «φλου», θα δημοσίευα κάθε δύο μήνες πάλι!).

Τι είναι το Mindless Scrolling;

Σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου για τον πολύτιμο χρόνο μας σε σχέση με το #MindlessScrolling (χάζεμα σε ελεύθερη μετάφραση) στα #SocialMedia (και περισσότερο στο #instagram που είναι και πολύ ιν τελευταία), αλλά και πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε «σοφά» (το “wisely” μου ταίριαζε περισσότερο βασικά…) το χρόνο που διαθέτουμε στις νέες τεχνολογίες (και στα ίντερνετς 😊).

Ας είμαστε ειλικρινείς΄ σε ποιον δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους του, να ανταλλάσσει απόψεις, να διαβάζει τι κάνουν άλλοι σε παρόμοια περίπτωση;
Και η αλήθεια είναι ότι μπορείς εύκολα να παρασυρθείς σε αυτή την online μικρογραφία της κοινωνίας και να χαθείς κάπου ανάμεσα στην επιφάνεια και στην ουσία (το κατά πόσο ό,τι βλέπουμε στα social media είναι η αλήθεια του δημιουργού ή κάτι επιφανειακό, φιλτραρισμένο και πασπαλισμένο με “γκλίτερ», αυτό είναι άλλο -πολύ μεγάλο- θέμα).

Tα Social Media στη ζωή μας

Σίγουρα πάντως, πλέον, τα social media είναι κυρίαρχο μέρος της καθημερινής μας ζωής, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική μας πραγματικότητα, στο πώς ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους.

Μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να παρακολουθήσουμε βίντεο, να επικοινωνήσουμε με έναν φίλο…και η λίστα συνεχίζεται για πολύ…

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Instagram κ.λπ.), ωστόσο, έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό εθιστικοί για ένα ποσοστό των χρηστών τους, μια συνήθης συμπεριφορά, αρκετά ενοχλητική ή και αγενής για τους άλλους, μια ανάγκη να μένουμε συνεχώς «συνδεδεμένοι», να μη χάνουμε τις εξελίξεις, να δούμε τι μας σχολίασαν, να δούμε πόσοι μας «ακολούθησαν».

Αν ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά π.χ. του instagram ή αν έχουμε μια εφαρμογή για το χρόνο που διαθέτουμε σε κάθε εφαρμογή στο κινητό μας, θα εκπλαγούμε από το χρόνο που αφήνουμε να φεύγει από το πολύτιμο 24ωρό μας!

Been there…

Το θέμα είναι πώς το χειριζόμαστε και τι θα μας διευκολύνει με την υπερβολική χρήση των κοινωνικών μέσων.

Καταρχάς, παίζει ρόλο η φύση της χρήσης των social media. Αν ασχολούμαστε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσουμε τα προϊόντα μας κι αν έχουμε σκοπό να ασχοληθούμε ενεργά (και σοβαρά) με τη δημιουργία περιεχομένου ( #contentcreation ) ή αν απλά θέλουμε να δικτυωθούμε γενικότερα και να βλέπουμε «τι παίζει».

Στην πρώτη περίπτωση του #contentcreating και της επαγγελματικής ενασχόλησης σίγουρα θα πρέπει να είμαστε ενεργοί και παρόντες, σίγουρα θα μας ενδιαφέρει να δικτυωθούμε, να αποκτήσουμε περισσότερους #followers ανάλογα και με το πόσο σοβαρά το βλέπουμε.

Στη δεύτερη περίπτωση, ίσως είναι πιο εύκολο το #socialmediadetoxing , η ψηφιακή δηλαδή αποτοξίνωση. Και δε χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές π.χ. «10 μέρες χωρίς Instagram».

Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Μπορούμε να βάλουμε μικρούς στόχους, μικρά βήματα: μπορούμε να απενεργοποιήσουμε τις ειδοποιήσεις, να αφήνουμε το κινητό μας σε άλλο δωμάτιο, να αποφασίσουμε offline time (π.χ. δε χρησιμοποιώ social media στο χώρο εργασίας ή την ώρα του φαγητού ή όταν πέφτω στο κρεβάτι).

Τη στιγμή που άρχισα να κάνω κάποια από αυτά τα βήματα, διαπίστωσα ότι διαβάζω περισσότερο, γράφω περισσότερο, δουλεύω περισσότερο, είμαι παρούσα περισσότερο. Σίγουρα θέλω δουλειά ακόμα. Αλλά I’m on it!

Και για τις δυο περιπτώσεις χρηστών αυτό που, προσωπικά, θεωρώ βασικό είναι να δίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, στα παιδιά μας την ώρα που παίζουμε ή στον άνθρωπό μας όταν συζητάμε, στον καφέ με τους φίλους μας, σε αυτούς που προτιμούν να μας κοιτάζουν στα μάτια όταν μιλάμε.

Στο κάτω κάτω, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα να είσαι παρών την ώρα που δημιουργούνται οι αναμνήσεις, παρά να είσαι online.

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω

Γιατί να παίρνουμε τα παιδιά μαζί μας (ή Πώς να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά)

Και να’μαι πάλι, μετά από πολύύύύύύ καιρό, να προσπαθώ να κρατήσω ζωντανή τη «μαμά πρωτάρα», το blog μου.
Δύσκολοι καιροί για εργαζόμενες μαμάδες, ειδικά στη μεταβατική φάση που είμαι αυτή την περίοδο, που μόλις γύρισα «δυναμικά» στη full time δουλειά μου (όσο δυναμικά μπορείς να γυρίσεις όταν έχεις 3 παιδιά και δεν έχεις συνέχεια κάποιον να βοηθήσει, να τα πάρει από το σχολείο, να τους βάλει φαγητό κλπ.) Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, που θα ήθελα να γράψω κάποια στιγμή… Αν βρω χρόνο!!

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η βολτούλα που πήγαμε την Κυριακή με τα μικρά μας. Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Μόλις γέννησα την κόρη μου, πριν 7 χρόνια, θεωρούσα ότι είναι κόπος να την παίρνω μαζί μου πχ στο σούπερ μάρκετ, σε μια έξοδο ή σε μια εκδρομή. Ακόμα και όταν έπρεπε να έρθει μαζί μας στον παιδίατρο ή κάπου αλλού, πηγαίναμε πάντα μαζί εγώ και ο άντρας μου για να «καταφέρουμε» να αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε προκύψει.

Οι γιαγιάδες ήταν πάντα διαθέσιμες και παραπάνω από πρόθυμες να κρατήσουν το πρώτο τους εγγονάκι, οπότε πολύ γρήγορα και ξεκούραστα ήρθε και ο γιος μας. Η μαμά ζορίστηκε και με τα δυο μωρά στο σπίτι, αλλά ευτυχώς είχα πολλή βοήθεια για να πάω στη δουλειά, αλλά και να κάνω τις βόλτες μου ακόμα και χωρίς τα παιδιά. 
Βέβαια, πλέον δεν ήταν τόσο εύκολο να κρατάνε οι γιαγιάδες δυο μωρά μαζί, οπότε αρχίσαμε πολλές βόλτες με τα παιδιά. Όταν όμως προέκυπτε εκδρομή, κανονίζαμε από πριν να τα κρατήσουν οι γιαγιάδες. 

Μέχρι που πήγαμε μια εκδρομή για πεζοπορία κλπ και ήρθαμε κοντά με ένα ζευγάρι που έπαιρνε ΠΑΝΤΑ τα παιδιά μαζί του. Θυμάμαι ακόμα το πόσο περίεργο μου είχε φανεί που είδα τον άνετο μπαμπά της οικογένειας να κουβαλάει στην πλάτη του με καθισματάκι το μικρό δίχρονο κοριτσάκι του που γελούσε σε όλους και να ανεβαίνει στις πιο ψηλές κορυφές. Θυμάμαι ακόμα και τα λόγια της μαμάς του, που μου είπε ότι μπορεί να θέλει λίγο περισσότερη προετοιμασία, αλλά τα παιδιά γεμίζουν αναμνήσεις, όμορφες εικόνες, περνούν ποιοτικό χρόνο με τους γονείς. Αυτή η εκδρομή ένιωσα να με έσπρωξε. Μου άνοιξε τα μάτια και άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα μέχρι τότε. (Και σήμερα η μαμά αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες φίλες μου!)

Το ίδιο καλοκαίρι πήγαμε για περίπου ένα μήνα για κάμπινγκ στη θάλασσα με τα παιδιά. Το πόσο γεμάτος νιώθεις όταν καταφέρνεις να γεμίσεις τα παιδιά σου με «περιπέτειες», να χαρείς μαζί τους, δεν περιγράφεται!

Τον επόμενο χρόνο ήρθε το νέο μας μωρό και γίναμε τρίτεκνοι. Και φυσικά, όταν έχεις δυο μεγαλύτερα παιδιά 5 και 6 χρόνων, και είναι και καλοκαίρι, δεν μπορείς να τα κρατάς μέσα στο σπίτι, ακόμα και αν θηλάζεις κάθε μία ώρα. Οπότε, ακόμα και όταν ο μπαμπάς δουλεύει, έχω πάει παιδίατρο και με τα τρία, τα έχω πάει για εξετάσεις αίματος, τα έχω πάει για καφέ, για βόλτα με το αυτοκίνητο, έχουμε πάει όλοι μαζί σε γάμους, σε εκδηλώσεις, παντού. Με λίγα λόγια δεν σκέφτομαι, με τίποτα, τη διαδικασία που χρειάζεται. Τα παίρνω και φεύγω.

Την περασμένη Κυριακή, λοιπόν, πήγαμε σε χιονοδρομικό κέντρο, σε απόσταση 2,5 ωρών με το αυτοκίνητο. Πήραμε μαζί μας ένα πορτ μπαγκάζ πράγματα για κάθε ενδεχόμενο, έφτιαξα κρέμα μέσα στο αυτοκίνητο, τάισα το μωρό και το άλλαξα, παίξαμε, διασκεδάσαμε, πήγαμε για φαγητό, περάσαμε υπέροχα. Και εννοείται με την πρώτη ευκαιρία θα το ξανακάνουμε! Όσο πιο συχνά το κάνεις, τόσο πιο εύκολο σου φαίνεται την επόμενη φορά.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι σίγουρα στο πρώτο σου παιδί είσαι πιο «ψαρωμένος», πελαγώνεις πιο εύκολα, κολλάς σε λεπτομέρειες. 
Όμως, είναι σημαντικό να το ξανασκεφτείς, να το δεις αλλιώς. Να περνάς χρόνο με τα παιδιά σου. Να περνάς ευχάριστο χρόνο, να διασκεδάζετε μαζί.

Πιστεύω τρία είναι τα βασικά σημεία για να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά:

• Να θέτεις ρεαλιστικούς στόχους (δεν μπορείς να έχεις μαζί σου τα παιδιά και να περιμένεις να τα αφήσεις μόνα τους στο ξενοδοχείο και εσύ να πας για clubbing)

• Προγραμμάτισε καλά από πριν το ταξίδι (ή την οποιαδήποτε εξόρμηση) (αν ξέχασες να πάρεις πάνες, θα ταλαιπωρηθείς να ψάχνεις και θα έχεις κι ένα μωρό που κλαίει επειδή είναι λερωμένο!)

• Να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο σενάριο και να ελπίζεις για το καλύτερο!


Κάποιες απογοητεύσεις ή εκνευρισμοί θα συμβούν σίγουρα, αλλά αυτό ισχύει και όταν είμαστε μόνο ενήλικοι! 

Τα οφέλη της διεύρυνσης των οριζόντων των παιδιών, του να τους βοηθήσουμε να δουν ότι ο κόσμος είναι γεμάτος περιπέτεια και θαύματα και ότι οι διαφορετικοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι ζουν τη ζωή τους με τρόπους που ποτέ δεν είχαν σκεφτεί ποτέ, αξίζει κάθε μικρή κακή στιγμή. Και με λίγη τύχη, ίσως να εμπνεύσουμε ακόμη και τους μικρούς μας ταξιδιώτες και να τους βάλουμε το μικρόβιο των ταξιδιών.


Τα φιλιά μου σε όλους!



post signature