Αρχείο ετικέτας #BetterLife

Slow living: 12 + 1 τρόποι για να ζήσουμε με το δικό μας ρυθμό

Στην προηγούμενη καραντίνα άρχισα να ψάχνω για το slow living. Το slow living δεν είναι να τα κάνουμε όλα πιο αργά ή να τεμπελιάσουμε.

Είναι ο τρόπος να ζήσουμε τη ζωή μας με το δικό μας ρυθμό.

Είναι το να τα κάνουμε όλα στη σωστή ταχύτητα και ρυθμό.

Να μη βιαζόμαστε.

Το να ζούμε slowly δεν είναι να χάνουμε χρόνο πηγαίνοντας αργά- είναι να κερδίζουμε χρόνο κάνοντας όσα είναι τα πιο σημαντικά για σένα.

«…ξεκινάς να ασχολείσαι πιο ουσιαστικά με οτιδήποτε κάνεις. Αναγκάζεσαι, επίσης, να αντιμετωπίσεις ό, τι γίνεται μέσα σου – που είναι ένας από τους λόγους που πιστεύω μας δυσκολεύει να ρίξουμε τους ρυθμούς.

Η ταχύτητα γίνεται μια μορφή άρνησης. Είναι ένας τρόπος να ξεφύγουμε από εκείνα τα πιο βαθιά, περίπλοκα προβλήματα. Αντί να εστιάζουμε σε ζητήματα όπως ποιος είμαι, ποιος ο ρόλος μου εδώ, όλα γίνονται μια επιπόλαια to-do λίστα». — Carl Honoré

Ο Carl Honoré, Καναδός δημοσιογράφος και συγγραφέας του In Praise of Slowness: Challenging the Cult of Speed εξετάζει την» ανάγκη» μας να βιαζόμαστε και καταγράφει μια παγκόσμια τάση «να πατήσουμε φρένο».

Το κεντρικό δόγμα της αργής φιλοσοφίας αφιερώνει χρόνο για να κάνει τα πράγματα σωστά, και έτσι να τα απολαύσει περισσότερο.

Η ανάγκη για το δικό μας Slow living

Δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα, αλλά πιστεύω είμαστε σε καλό δρόμο.

Το βασικό μας βήμα είναι ότι έχουμε συνειδητοποιήσει τον καταιγισμό πληροφοριών που δεχόμαστε, τη δυσκολία να διαχειριστούμε όλα αυτά τα» εισερχόμενα» – κυριολεκτικά και μεταφορικά:

– η ανατροφή των παιδιών

– οι πρακτικές ανάγκες των παιδιών

– η δουλειά

– οι εκκρεμότητες στο σπίτι

– οι εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών

– η ανάγκη να μείνουμε κοντά με τον άνθρωπό μας

– οι φίλοι μας, να σταθούμε δίπλα τους

– οι γονείς μας

– η ευρύτερη οικογένειά μας

– οι «τυπικές» σχέσεις και κοινωνικές υποχρεώσεις

– τα social media

– όλα τα εισερχόμενα μηνύματα και emails που δεχόμαστε καθημερινά

Η λίστα είναι ατελείωτη.

Γιατί, όμως, να στραφούμε στο slow living;

Το slow living είναι μια επιλογή τρόπου ζωής. Eίναι ένας τρόπος ζωής που δίνει έμφαση σε πιο αργές προσεγγίσεις σε πτυχές της καθημερινής ζωής.

Οι άνθρωποι κάθε μέρα ζουν συνεχώς με γρήγορο ρυθμό που τους κάνει να νιώθουν ότι η ζωή τους είναι χαοτική – αλλά με το slow living καταλήγουν να κάνουν ένα βήμα πίσω και να αρχίσουν να απολαμβάνουν τη ζωή έχοντας επίγνωση της αισθητικής αφθονίας, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται η υιοθέτηση ορισμένων τεχνολογιών όπως τα κινητά τηλέφωνα και το Διαδίκτυο». (Wikipedia Slow living).

Το slow living είναι μια φιλοσοφία ζωής, μια κατάσταση σκέψης και ύπαρξης, μια μεθοδική διαδικασία στην καθημερινή ζωή:

– Απολαμβάνουμε τα λεπτά αντί να τα μετράμε

– Είμαστε σταθεροί και συνεπείς

– Βλέπουμε τη ζωή μας και τον κόσμο γύρω μας μακροπρόθεσμα

– Κάνουμε τα πάντα όσο καλύτερα γίνεται αντί για όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Έχουμε ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ της κάθε μας κίνησης

– Ζούμε όσο το δυνατόν πιο φυσικά, πιο σκόπιμα, πιο βαθιά

– Βρίσκουμε την ισορροπία μας, την ευκολία μας και μειώνουμε το άγχος μας

– Συνδεόμαστε καλύτερα και πιο ουσιαστικά με τον εαυτό μας, τους γύρω μας και τον κόσμο

– Δεν αντιμετωπίζουμε τα πάντα στη ζωή ως «μίας χρήσης»

– Καταπολεμούμε την τρέχουσα κατάσταση «είμαι συνεχώς απασχολημένος» και «δεν έχω καθόλου χρόνο»

– Δε σημαίνει ότι χάνουμε χρόνο πηγαίνοντας αργά, αλλά αποκτούμε χρόνου κάνοντας τα πράγματα που είναι πιο σημαντικά για εμάς

– Εξαλείφουμε τα μη απαραίτητα από τη ζωή μας, αφού σκοπός είναι να ελευθερώσουμε χρόνο

– Η τεχνολογία γίνεται εργαλείο μας και όχι βασική μας προτεραιότητα

Πώς να το εφαρμόσουμε στη ζωή μας;

«Είμαι πολύ απασχολημένος» και «δεν προλαβαίνω με τίποτα» είναι οι βασικές προεπιλογές σήμερα, το default μας.

Αυτό σημαίνει ότι ειρωνικά θεωρείται πιο δύσκολο να ζεις αργά και με λιγότερα. Όμως, όλο και περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν από πρώτο χέρι ότι περισσότερα δεν ισούνται καλύτερα.

Εάν διαβάσατε μέχρι εδώ, ίσως έχετε αρχίσει να ρωτάτε «γιατί» σε πολλά πράγματα στη ζωή σας. Και, θέλετε να αρχίσετε να κάνετε κάτι γι ‘αυτό. Ας είναι αυτή η ανάρτηση που θα μας βοηθήσει να εφαρμόσουμε και να εξασκηθούμε στη νέα «slow» πραγματικότητα.

Αντί να απολαμβάνουμε μόνο στιγμές της ημέρας μας, δεν θα ήταν καλύτερο να τις απολαύσουμε όλες;

Αντί για μια πολυάσχολη ζωή, δεν θα προτιμούσαμε να έχουμε μια πλήρη ζωή;

Όπως είπε η Annie Dillard, «Το πώς περνάμε τις μέρες μας είναι, φυσικά, πώς περνάμε τη ζωή μας». Αυτή τη φράση την είχα στο φελλοπίνακα στο φοιτητικό μου δωμάτιο…

Όταν επιβραδύνουμε, αρχίζουμε να ασχολούμαστε πιο βαθιά με ό, τι κι αν κάνουμε. Δεν τα βλέπουμε τα πράγματα επιφανειακά.

Είμαστε, όμως, αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε αυτό που συμβαίνει μέσα μας – αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιστεύω ότι είναι τόσο δύσκολο να επιβραδύνουμε.

# 1

Κατανοούμε ότι το «είμαι απασχολημένος» είναι μια επιλογή. Η αλλαγή είναι στο χέρι μας.

# 2

Ορίζουμε το τι είναι πιο σημαντικό για εμάς (τα βασικά): ποιος ο ρόλος μας, τι πραγματικά θέλουμε.

# 3

Λέμε «όχι» σε οτιδήποτε άλλο (τα μη απαραίτητα) (και έτσι ξεκινάμε να λέμε περισσότερα «ναι» στα πράγματα που μας ενδιαφέρουν περισσότερο. (Ρίξτε μια ματιά στο βιβλίο Essentialism: The Disciplined Pursuit of Less του Greg McKeown)

«Κάθε φορά που αποτυγχάνετε να πείτε όχι σε ένα μη απαραίτητο, πραγματικά λέτε ναι από προεπιλογή.» Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε κάθε πτυχή της ζωής μας για να πάμε αργά, αλλά η εξάλειψη των δραστηριοτήτων που δε μας ενδιαφέρουν είναι ένα καλό μέρος για να ξεκινήσουμε.

Όλοι καταλήγουμε σε εκδηλώσεις ή συμμετέχουμε σε δραστηριότητες στις οποίες δε θέλουμε πραγματικά να συμμετέχουμε μέσα από κάποια αίσθηση υποχρέωσης. Ας αφιερώσουμε χρόνο σε όσα αγαπάμε.

# 4

Ξεκινάμε αργά, με μικρά βήματα. Δε γίνεται να τα κάνουμε όλα, πόσο μάλλον όλα με τη μία.

Ο Leo Babauta, συγγραφέας του Zen Habits, γράφει: «Είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, συχνά χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχει: ένα αίσθημα έλλειψης χρόνου. Το ξέρουμε καλά: το αίσθημα ότι έχεις πολλά να κάνεις και δεν έχει αρκετό χρόνο για να τα κάνεις όλα. Αυτό ισχύει όχι μόνο για την εργασία – όπου έχουμε πάρα πολλά έργα, συναντήσεις, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κλήσεις, αιτήματα, μηνύματα – αλλά και για την προσωπική μας ζωή. Θέλουμε να γυμναζόμαστε, να τρώμε καλά, να κάνουμε διαλογισμό, να μαθαίνουμε κάτι νέο, να ταξιδεύουμε, να βγαίνουμε με φίλους, να ξοδεύουμε χρόνο στη μοναξιά, να κάνουμε πεζοπορίες, να διαβάζουμε ένα εκατομμύριο βιβλία, να φροντίζουμε τα οικονομικά και τα καθήκοντα, να παρακολουθούμε podcasts και νέα και ενδιαφέροντα διαδικτυακό περιεχόμενο και τα αγαπημένα μας πρόσωπα στα κοινωνικά δίκτυα και συναρπαστικά άτομα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ βρίσκουμε χώρο για στοχασμό και ησυχία. Μπαααα.»

# 5

Εξασκούμαστε στο να είμαστε παρόντες (ακόμα και καθημερινά), στην ενσυναίσθηση: «Κάνε ό, τι κάνεις ενώ το κάνεις.» Αυτό σημαίνει ότι όταν βουρτσίζουμε τα δόντια μας, απλώς βουρτσίζουμε τα δόντια μας. Όταν πλένουμε τα χέρια μας, να νιώσουμε το νερό να ρέει πάνω τους. Αυτή η πρακτική μπορεί ακόμη και να φέρει χαρά σε δουλειές όπως το να πλένουμε και να σκουπίζουμε το σπίτι (βρε λες;;;)

# 6

Δημιουργούμε χώρο και περιθώριο στην ημέρα μας (και συνεπώς, στη ζωή μας).

Συχνά προσπαθούμε να γεμίσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας με περισσότερα πράγματα από αυτά που μπορούμε ή και πρέπει να κάνουμε. Κι ακόμα κι αν ελευθερώσουμε χρόνο στη ζωή μας, ας μη βιαστούμε να τον γεμίσουμε. Αφήστε τον ελεύθερο χρόνο σας ως ελεύθερο χρόνο. Και υπάρχει πραγματική επιστήμη πίσω από αυτά τα διαλείμματα!

# 7

Ας υιοθετήσουμε μια δίαιτα αργής ενημέρωσης, μια ψηφιακή αποτοξίνωση. Οι βασικές μας ανάγκες δεν αλλάζουν. Είναι ανθρώπινες και όχι τεχνολογικές. Ας απαλλαγούμε, αρχικά, από εφαρμογές που σπάνια χρησιμοποιούμε ή που απλά «κλέβουν» το χρόνο μας. Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία με πιο προσεκτικό τρόπο, κάνοντάς τη δικό μας εργαλείο και όχι το αντίστροφο.

# 8

Να δεσμευτούμε να βάλουμε τη ζωή μας πάνω από τη δουλειά μας.

Σίγουρα αυτό είναι εύκολο να το πούμε, αλλά δύσκολο να το κάνουμε πράξη. Είναι κι αυτό μια επιλογή όμως. Δική μας.

# 9

Να βγούμε βόλτα στη φύση.

Ο χρόνος που περνάμε έξω στη φύση έχει πλούσια οφέλη για την υγεία μας. Κάνοντας μια βόλτα, μας βοηθά να ρίξουμε τους ρυθμούς μας και να συνδεθούμε ξανά με τον φυσικό κόσμο. Ας παρατηρήσουμε τα μικρά πράγματα και να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο να εκτιμήσουμε τη φυσική ομορφιά γύρω μας.

# 10

Να απλοποιήσουμε και να τακτοποιήσουμε το χώρο μας.

Ο πολυάσχολος τρόπος ζωής συχνά ισούται με γεμάτα σπίτια, οπότε γιατί να μην εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία να απλοποιήσουμε τον χώρο που ζούμε; Αναδιοργανώνουμε το χώρο μας έτσι ώστε να ταιριάζει με πιο αργό ρυθμό ζωής και να δώσουμε όλα αυτά τα πράγματα που δε χρησιμοποιούμε και τα οποία δε μας κάνουν ευτυχισμένους.

# 11

Να φάμε προσεκτικά.

Όταν τρώμε, να είμαστε προσεκτικοί στο γεύμα και να εστιάζουμε στο γεύμα και στα άτομα που έχουμε μαζί μας. Να απομακρύνουμε τυχόν περισπασμούς από το τραπέζι και να εστιάσουμε εξ ολοκλήρου στις φυσικές αισθήσεις του γεύματος. Είμαστε όλοι ένοχοι ότι τρώμε χωρίς σκέψη, αλλά η επιβράδυνση μπορεί να βελτιώσει την υγεία μας καθώς είμαστε καλύτερα σε θέση να πάρα τηρήσουμε πότε χορταίνουμε και πρέπει να σταματήσουμε.

# 12

Να διασκεδάσουμε. Ας μειώσουμε τις ώρες (και τις μέρες) που βλέπουμε Netflix και να επιλέξουμε μια διαφορετική ψυχαγωγία: ένα επιτραπέζιο, ένα καλό βιβλίο, κάτι νέο που θα ξεκινήσουμε (ζωγραφική, παζλ, πλέξιμο, ζαχαροπλαστική).

# 13

Ας πάρουμε αφορμή από αυτή την ανάρτηση και να κάνουμε μια μικρή δοκιμή να εμπνευστούμε από το slow living.

Να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με τον σωστό τρόπο: να περάσουμε λίγα λεπτά στην αρχή της ημέρας μας ακριβώς όπως θα θέλαμε. Να διαβάσουμε λίγες σελίδες ενός βιβλίου αργά και με συγκέντρωση, ίσως να γράψουμε και κάποιες σκέψεις σε ένα ημερολόγιο ή απλά να καθίσουμε ήσυχα με το πρώτο μας φλιτζάνι καφέ. Να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας και να ρυθμίσουμε το ρυθμό μας για το υπόλοιπο της ημέρας.

Ίσως αυτήν την περίοδο να μας δίνεται αυτή η ευκαιρία να ζήσουμε απλά, να ρίξουμε ρυθμούς. Να κάνουμε ένα reset στην καθημερινότητά μας και να τα πάρουμε όλα σιγά σιγά, βήμα βήμα να «τα φέρουμε στα μέτρα μας».

ΥΓ. Πώς ξεκίνησαν όλα

Η» αργή ζωή», το» ζήσε βραδέως» είναι ένας τρόπος ζωής που δίνει έμφαση σε πιο αργές προσεγγίσεις σε πτυχές της καθημερινής ζωής.

Ξεκίνησε στην Ιταλία με το αργό κίνημα (Slow Movement) των τροφίμων, το οποίο δίνει έμφαση στις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής τροφίμων ως απάντηση στην εμφάνιση γρήγορου φαγητού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990.

S για το Sustainable: Βιώσιμος

L για το Local: Τοπικός

O για το Organic: Οργανικός

W για το Whole: Ολικός

Το 1999, ο Geir Berthelsen δημιούργησε ένα «think tank» που ονομάζεται The World Institute of Slowness. Ο ίδιος πιστεύει ότι «η καλύτερη σκέψη έρχεται συχνά από μια βόλτα στην «αργή λωρίδα».

«Η βραδύτητα είναι η ξεχασμένη διάσταση στο χρόνο. Σε αντίθεση με το χρονολογικό χρόνο, το εδώ και τώρα, ο χρόνος που λειτουργεί για εσάς είναι εξαιρετικός χρόνος. Γιατί, λοιπόν, να είσαι γρήγορος όταν μπορείς να είσαι αργός; Η βραδύτητα αφορά, επίσης, την ισορροπία, οπότε αν πρέπει να βιαστείτε, τότε βιαστείτε αργά».

Ο θυμός στο Internet. Γιατί υπάρχουν αυτοί που μας μιλάνε άσχημα;

Για άλλο θέμα ήθελα να γράψω σήμερα, αλλά είναι μεγάλη η έμπνευση και πολλά τα ερεθίσματα. Γράφω, λοιπόν, αυτό το άρθρο με αφορμή σχόλιο που έλαβα στο instagram. 
Γενικά, δε θέλω να επηρεάζομαι από αρνητικά σχόλια, πόσο μάλλον από ανθρώπους που δεν τους ξέρω καν, δεν έχουμε μιλήσει ποτέ, δεν ξέρω καν το πρόσωπό τους. 
Και η αλήθεια είναι ότι σπάνια θα μου γράψει κάποιος κάτι αρνητικό και γενικά το ξεπερνάω σχετικά εύκολα.
Ανέβασα μια ανάρτηση για το σχολείο και το ότι θα στείλω τα παιδιά μου κανονικά, αλλά δεν συμφωνώ με το άνοιγμα των σχολείων. Έγιναν όμορφες και εποικοδομητικές αλλά και αστείες συζητήσεις με πολλές μαμάδες και όχι μόνο. 

Ήρθε, όμως, κι ένα σχόλιο από μαμά που μου έλεγε: «Αφού δε συμφωνείτε με το άνοιγμα κρατήστε σπίτι,να τα στείλουμε εμείς που συμφωνούμε. Και σταματήστε να βλέπετε τηλεόραση.»
Με αυτό το σχόλιο μπήκα στο «εδώλιο» και θεώρησα ότι κατηγορούμαι για κάποιο λόγο. Ότι η συγκεκριμένη μαμά θεωρεί ότι βλέπω τηλεόραση και επηρεάζομαι, ότι δεν ξέρω να διακρίνω την είδηση από τα fake news ίσως, ότι δεν έχω την κατάλληλη παιδεία να ενημερωθώ ολοκληρωμένα. Ο τόνος της μου φάνηκε επιθετικός, σαν να βγάζει ένα θυμό απέναντί μου χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε μισή συζήτηση μεταξύ μας, χωρίς να τη γνωρίζω καθόλου.

Αυτό που γυρίζει στο μυαλό μου δεν είναι γιατί κάποιος δεν αναγνωρίζει την αξία μου ή δεν εκτιμά την προσωπικότητά μου. Είναι η απορία που νιώθω… Η απορία γιατί κάποιος να κρίνει έτσι εύκολα, ελαφρά τη καρδία. Γιατί αυτό το «έργο» το έχω ξαναδεί online και με πολύ άσχημο τρόπο.

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δε γνωρίζεις; 

Πώς μπορείς να κρίνεις κάποιον που δεν έχεις δει ποτέ; 

Πώς μπορείς να έχεις άποψη για τη ζωή του άλλου; 

Πώς μπορείς να ξέρεις τι κρύβεται στην ψυχή και σκέψη του άλλου; Ακόμα και του διπλανού σου; 

Και ας υποθέσουμε ότι μπορείς, γιατί πρέπει να απαντάς με θυμό; 

Διαπιστώνω καθημερινά ότι σε πάρα πολλά άτομα είναι εύκολο να επιτίθενται στο Διαδίκτυο και να μιλάνε άσχημα.

Οι «επικριτές» μπορούν να «γράφουν τα δικά τους» εναντίον άλλων σε απόσταση «ασφαλή» για αυτούς, χωρίς να χρειάζεται να δουν πώς τους κάνουν να νιώσουν.  

Μπορούν να πουν πράγματα σε μια στιγμή που δεν θα το έλεγαν ποτέ προσωπικά ή δημόσια.  Ειδικά με τα social media είναι απλό να κάνει κάποιος retweet ή να ανεβάζει ένα παρενοχλητικό tweet χωρίς να σκεφτεί πως ενεργοποιεί ειδοποιήσεις που επηρεάζουν ένα πραγματικό άτομο! 

Ο μεγάλος θυμός

Είναι ενστικτώδες να θέλουμε να αντιδράσουμε αμυντικά στην εχθρότητα, αλλά όσο πιο γρήγορα αποπροσωποποιήσουμε την κριτική, τόσο πιο εύκολο θα είναι να κατανοήσουμε την απάντηση. Ο θυμός των ανθρώπων έχει να κάνει πολύ περισσότερο με τις δικές τους ιστορίες τους πάρα με τη δική μας.
Η οργή στους άλλους μπορεί ίσως να σημαίνει ότι γράφουμε για δύσκολα/αμφιλεγόμενα θέματα με τρόπο που πιθανώς και να προκαλεί. Ίσως πάλι απλά να είναι η εύκολη λύση όταν δεν υπάρχει διάθεση για συζήτηση ή όταν δεν υπάρχει βάσιμη επιχειρηματολογία. 

Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να «ανοίξουμε πυρ» κατά των ατόμων αυτών ή να τα κάνουμε block ή κάτι τέτοιο. Καλό είναι να ακούγονται όλες οι απόψεις, αρκεί φυσικά να είναι καλοπροαίρετες. Η άλλη πλευρά να είναι ανοιχτή σε συζήτηση. Όπως έγραψα πρόσφατα και στο etoliko.gr, «να έχουμε το μυαλό μας ανοιχτό, να δούμε και την άλλη οπτική. Να είμαστε νηφάλιοι στην αντίθετη άποψη«. Είναι ο μόνος τρόπος να «βγει κάτι» από οποιαδήποτε συζήτηση. Αλλιώς απλά θέλουμε να βγάλουμε από μέσα μας το θυμό μας και δεν ξέρουμε πώς. 

Πρέπει να απαντάμε;

Μάλλον πρέπει, αλλά όχι αμέσως και μόνο εάν έχουμε καλές προθέσεις.

Θα πρέπει να απαντήσουμε εάν θέλουμε να διορθώσουμε τα βασικά γεγονότα ή να ανεβάσουμε το επίπεδο της συνομιλίας και όχι να «την πούμε» στον άλλον. 

Δεν πρέπει να απαντήσουμε για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ή να πείσουμε τους άλλους ότι κάνουν λάθος. Δε θα τα καταφέρουμε.

Πώς απαντάμε; 

Να μείνουμε θετικοί και μην παίρνουμε μέρος σε προσωπικές επιθέσεις. Δε χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε τον χαρακτήρα μας, αλλά να δείξουμε ποιοι είμαστε μέσω του προβληματισμό μας, της ειλικρίνειάς μας και του τόνου της απόκρισής μας. Κι αν έχουμε κάνει λάθη, να τα αναγνωρίσουμε. 

Εγώ θα γράφω και μη σε νοιάζει

 Ίσως τα παραπάνω ισχύουν αν αξίζει τον κόπο να ανοίξει μια κουβέντα που θα φτάσει σε μια λύση ή απλά σε μια καλή σχέση. Κάποιες φορές, όμως, απλά δεν υπάρχει αυτή η επιλογή. 

Η φιλοσοφία της γιόγκα διδάσκει ότι, ενώ έχουμε το δικαίωμα να αναλάβουμε δράση, δεν έχουμε δικαίωμα στα αποτελέσματα. 
Μπορούμε να δίνουμε το μυαλό μας και την καρδιά μας και την ψυχή μας να καταθέτουμε τον εαυτό μας. Πρέπει, όμως, να «αποσυνδεθούμε» από τον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιποι άνθρωποι το εκλαμβάνουν. Δεν είμαστε αυτό που σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Ειδικά στα διαδικτυακά στέκια.

Haters gonna hate. 

Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί άνθρωποι που προτιμούν να μείνουν θυμωμένοι, εχθρικοί και τοξικοί, ανεξάρτητα από το τι λέμε. Ακριβώς όπως επιλέγουμε προσεκτικά τους φίλους και την κοινότητά μας στον πραγματικό κόσμο, ας μην αλληλεπιδρούμε με τέτοιου είδους άτομα στο διαδίκτυο.

Όση προσπάθεια και να κάνουμε να ανταποκριθούμε με θετικό τρόπο, από αυτούς εξαρτάται τελικά να βρουν το δρόμο τους. 
Και εννοείται πως συνεχίζουμε να γράφουμε. Κάτι καλό μπορεί να βγει από όλο αυτό που παλεύουμε να χτίσουμε. 

Πάψε να γκρινιάζεις

Ένα από τα βιβλία που διαβάζω αυτό τον καιρό (που δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο από όλα θέλω να πρωτοδιαβάσω) είναι το Μαθήματα Ευτυχίας της Γκρέτσεν Ρούμπιν (Εκδ. Πατάκη). 

Στο βιβλίο αυτό η Γκρέτσεν Ρούμπιν καταγράφει ανά μήνα τις αλλαγές που έκανε στη ζωή της αναζητώντας την καθημερινή της ευτυχία! 

Στο κεφάλαιο του Φεβρουαρίου με τίτλο «Να θυμάσαι την αγάπη» αναφέρεται μεταξύ άλλων στο γάμο και στο ότι πρέπει να «σταματήσει να γκρινιάζει». 

Όπως, συγκεκριμένα, λέει, κάθε φορά που τη βοηθάει πχ ο άντρας της στις δουλειές του σπιτιού πρέπει να αρχίσει να παρατηρεί και να εκτιμά πιο πολύ τις δουλειές που δεν κάνει η ίδια.

«Ήμουν σίγουρα ένοχη για «ασυναίσθητη υπεραξίωση», το φαινόμενο κατά το οποίο ασυναίσθητα υπερεκτιμούμε τη δική μας συνεισφορά ή τις ικανότητές μας συγκριτικά με άλλα άτομα, (…) το γεγονός ότι όλοι φανταζόμαστε πως ο εαυτός μας βρίσκεται πάνω από το μέσο όρο». 
Εννοείται πως μπήκα στη διαδικασία να ψάξω τι είναι αυτή η «ασυναίσθητη υπεραξίωση» (illusory superiority). 
Η έννοια αυτή σχετίζεται με τον Γκάρρισον Κέιλλορ (Garrison Keillor), Αμερικανό συγγραφέα, αφηγητή, κωμικό και παρουσιαστή ραδιοφώνου και την «απάτη της λίμνης Γούμπιγκον» (lake Wobegon effect). 
Το Lake Wobegon Days είναι ένα μυθιστόρημα του Keillor, το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1985. Με βάση υλικό από την ραδιοφωνική του εκπομπή A Prairie Home Companion, το βιβλίο πέτυχε διεθνείς επιτυχίες με περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίγραφα. Η Lake Wobegon είναι μια φανταστική πόλη όπου όλα τα παιδιά είναι πάνω από το μέσο όρο. 

Το φαινόμενο, λοιπόν, Lake Wobegon είναι μια φυσική ανθρώπινη τάση να υπερεκτιμά τις προσωπικές του ικανότητες και τα επιτεύγματά του σε σχέση με τους άλλους.

Τώρα ίσως μου πείτε «τι είναι αυτά που γράφεις, Βάσω» και «γιατί μας τα λες αυτά». Τα λέω γιατί είναι κάτι που πιστεύω ότι το κάνουμε όλοι. Θεωρούμε ότι «εμείς θα το κάνουμε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον».

Ειδικά σε σχέση με τα ζευγάρια και σε συνέχεια του άρθρου που είχα γράψει πριν λίγο καιρό  για το πόση προσπάθεια πρέπει να κάνουμε για έναν ευτυχισμένο γάμο, συχνά λέμε «άστο, δεν ξέρεις εσύ, άστο δε θα το κάνεις καλά…».

Και δεν είναι λίγες οι φορές που θεωρούμε ότι όλη η προσπάθεια γίνεται πάντα από εμάς: εγώ θήλαζα όλη νύχτα, εγώ μαγείρεψα, εγώ έκανα τόσες δουλειές. Και δεν περνά από το μυαλό μας ότι ο άνθρωπός μας μπορεί να αλλάζει συνέχεια το μωρό, να κάνει τα ψώνια, να πηγαίνει για δουλειά, να έχει αναλάβει το διάβασμα των παιδιών. 

Συνειδητοποιούμε περισσότερο το τι κάνουμε εμείς πάρα το τι κάνουν οι άλλοι. 

Η ασυναίσθητη υπεραξίωση είναι μία από τις πολλές θετικές ψευδαισθήσεις, που σχετίζονται με τον εαυτό, που είναι εμφανείς στη μελέτη της νοημοσύνης. (Ο όρος ψευδαίσθηση ανωτερότητας χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους ερευνητές Van Yperen και Buunk, το 1991. Η συντριπτική πλειοψηφία της βιβλιογραφίας για την ψευδαίσθηση της ανωτερότητας προέρχεται από μελέτες για συμμετέχοντες στις Ηνωμένες Πολιτείες.)

Γιατί γράφω γι’ αυτό

Γράφω αυτό το άρθρο σήμερα για να μοιραστώ κάτι νέο που έμαθα και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον σε σχέση με τη σχέση του ζευγαριού.

Αλλά το γράφω και για να πάψεις να γκρινιάζεις.

Δεν είσαι μόνος σου και δε χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος σου. Ακόμα κι αν οι άλλοι δεν το κάνουν «τόσο καλά όσο εσύ».

Τρεις μήνες μετά: Τι άλλαξα την καθημερινότητά μου

Όταν θέλεις να αλλάξεις κάτι στη ζωή σου που δε σου αρέσει, δε χρειάζεται να φέρεις στη ζωή σου τα πάνω κάτω.

Χρειάζονται μικρά μικρά βήματα, μικρές αλλαγές στην καθημερινότητά σου, που στο τέλος θα δεις ότι τελικά αλλάζει όλη σου η ζωή, ότι αλλάζει προς το καλύτερο.

Όπως έγραψα και στο άρθρο της προηγούμενης Πέμπτης, #ΤοΔώρο του Στέφανου Ξενάκη ήταν το κλικ για μένα.

Από τότε έκανα πολλές αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Και στον τρόπο που σκέφτομαι.

«ΤΟ ΔΩΡΟ εκτυλίσσεται μέσα από μια σειρά καθημερινών ιστοριών που έχει ζήσει ο συγγραφέας, μια σειρά «θαυμάτων» που συμβαίνουν σε όλους μας. Αυτά που συχνά τα προσπερνάμε
Δε θεωρώ, όμως, πως όποιος διαβάσει το Δώρο θα νιώσει το ίδιο με μένα. Συχνά το κλικ για να κάνεις μια αλλαγή γίνεται με διάφορους τρόπους και μας επηρεάζει ανάλογα και με τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Παίζει ρόλο πώς θα δεχτούμε, πώς θα εκλάβουμε κάτι που θα διαβάσουμε, κάτι που θα δούμε, μια πράξη, μια κουβέντα. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός.
Σε εμένα, λοιπόν, ήταν το Δώρο αυτό το σπρώξιμο που -ίσως- περίμενα.

1. Προσωπική ανάπτυξη. 

Σε αυτή την «κατηγορία» έδωσα πολλή βάση. Αποφάσισα να ενημερώνομαι περισσότερο, να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο, αλλά κυρίως στη χώρα μου, να διαβάζω την ιστορία, την πολιτική, τον τρόπο σκέψης παλιότερων γενιών, αλλά και της δικής μου, να μαθαίνω νέα πράγματα, να αναρωτιέμαι περισσότερο. 
Άρχισα να αρθρογραφώ με εξαιρετική συνέπεια (!) στο blog μου, αλλά και στο τοπικό ενημερωτικό site, το αγαπημένο etoliko.gr, κι όσο περισσότερο γράφω, τόσο περισσότερο ψάχνω, τόσο περισσότερο βελτιώνομαι, τόσο πιο εύκολα «λύνεται το χέρι μου».

Ακούω την περισσότερη ημέρα ενημερωτικό/ειδησεογραφικό ραδιόφωνο, έχω γραφτεί στα google alerts για ενημέρωση νέων για φράσεις που με ενδιαφέρουν για τη δουλειά αλλά και για την κειμενογραφία μου (π.χ. κάθε φορά που μια είδηση αναφέρει τη λέξη Αιτωλικό, λαμβάνω email με το αντίστοιχο link). Επίσης, ακούω podcasts και ομιλίες TEDx γιατί έχω συνειδητοποιήσει ότι μου είναι πιο εύκολο να ακούω από το να διαβάζω. Και μείωσα αισθητά το #mindlessscrolling το «χάζεμα στα social media«
Έχω μπει σε διαδικασία και διαβάζω βιβλία ιστορικά, αυτοβελτίωσης, ανατροφής παιδιών, ψυχολογίας. Όσα περισσότερα και διαφορετικά διαβάζω και ακούω, τόσο πιο σφαιρική και ολοκληρωμένη άποψη έχω.       
Είναι η πρώτη φορά που συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να είμαι ενημερωμένη για όσα συμβαίνουν, πόσο δυνατή με κάνει η γνώση. 

2. Εργασία.

Η εργασία είναι περίπλοκη για μένα. Δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρηση με «αφεντικό» τον εργασιομανή πατέρα μου, που δυσκολεύεται να δείξει εμπιστοσύνη στους άλλους, οπότε είναι πολύ συγκεντρωτικός. Ταυτόχρονα, όμως, έχει στο μυαλό του να με «πλάσει» κατ’ εικόνα του, κάτι που με ζόριζε πολύ για χρόνια και δυσκολευόμουν να κρατήσω ισορροπίες για το τι πρέπει και τι μπορώ. 
Μετά από σχεδόν 15 χρόνια δίπλα του, έχω βρει ένα τρόπο να συνεργαζόμαστε αρμονικά. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό προσπαθώ -πρώτη φορά συνειδητά και ευθέως- να θέσω τα όριά μου, τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Μπορώ να είμαι ενεργή και διαθέσιμη περισσότερες ώρες από τις «ώρες γραφείου», να είμαι πρόθυμη να μάθω ακόμα περισσότερα πράγματα και να ενημερώνομαι, αλλά δεν είναι απαραίτητο να μάθω ακριβώς τη διαδικασία συντήρησης σε εργοστασιακά μηχανήματα ή αναλυτικά επιστημονικές λεπτομέρειες ή να διαβάζω όλες τις οικονομικές εφημερίδες Ελλάδας και εξωτερικού. 
Επιπλέον, για να μην «ξεφεύγω» στον υπολογιστή σε εξω-επαγγελματικές ασχολίες, γράφω ακριβώς τι πρέπει να κάνω και βάζω αυστηρά όρια στο χρόνο που καταναλώνω πχ για να ανεβάσω ένα άρθρο ή για να διαβάσω κάτι online που δεν έχει σχέση με τη δουλειά.  

3. Οικογένεια.

Όταν δουλεύεις και έχεις πολλές δραστηριότητες, αλλά και πολλά «πρακτικά» και υποχρεώσεις, είναι μεγάλη πηγή τύψεων ο χρόνος που περνάω όχι μόνο με τα παιδιά μου αλλά και με τον άνθρωπό μου. Αποφάσισα να «κλείνω ραντεβού», δηλαδή να έχω πλάνο. Δε φτιάχνω εβδομαδιαίο πρόγραμμα, αλλά έχω στο νου μου ότι κάθε μέρα πρέπει να διαθέσω χρόνο. Υπάρχει κάποιος χρόνος κρυμμένος μέσα στη μέρα, πχ όταν χαζεύω στο κινητό ή όταν φτιάχνω παζλ ή ακόμα κι αν κάνω δουλειές στο σπίτι.

Τον τελευταίο καιρό κάνω το εξής: με το που θα μου πουν τα παιδιά «μαμά, έλα κάθισε μαζί μας», πάω. Μπορεί να καθίσω 10 λεπτά. Θα είναι, όμως, πολύ χαρούμενα και θα με αγκαλιάζουν συνέχεια. Γιατί δεν το περιμένουν. Επιπλέον, έχω στο νου μου κάθε μέρα να κάνουμε κάτι μαζί, πχ ένα επιτραπέζιο, μια δραστηριότητα κλπ, χωρίς, όμως, να έχω στο νου μου να τους βρίσκω συνέχεια κάτι να κάνουν

Το ίδιο ισχύει και για τον άνθρωπό μου, ο οποίος επειδή δε θα γκρινιάξει, δυστυχώς, τον αφήνω πολύ συχνά τελευταίο. «Κλείνω», λοιπόν, «ραντεβού» και έχω πάντα στο μυαλό μου να του δείχνω πόσο τον αγαπώ, πόσο τον ευχαριστώ, πόσο τον χρειάζομαι.  

4. Σωματική άσκηση.

Βασικός πυλώνας στην καθημερινότητά μου. Η αλλαγή εδώ άρχισε λίγο νωρίτερα, γιατί το τρέξιμο από μόνο του θέλει πρόγραμμα για να βελτιωθείς και να διατηρείς τη φυσική σου κατάσταση.

Η επιλογή προπονητή που θα σου δίνει στάνταρ εβδομαδιαίο πρόγραμμα – ακόμα κι αν δεν είναι παρών την ώρα της προπόνησης- είναι μια σοφή κίνηση για να μην ξεμυαλίζεσαι και το αμελείς. 

Μια αλλαγή, ωστόσο, που έγινε αναγκαστικά, το τελευταίο διάστημα, αποδείχτηκε ευεργετική: έπρεπε να πηγαίνω για τρέξιμο το ξημέρωμα καθώς δεν υπήρχε άλλη ώρα διαθέσιμη.

Το ξύπνημα νωρίτερα και το πρωινό μπάνιο πριν το γραφείο πραγματικά βελτίωσε πολύ και τη διάθεσή μου αλλά και την απόδοσή μου στο γραφείο και στο σπίτι. Επιπλέον, εκείνη την ώρα που τρέχω, δε λείπω σε κανέναν στο σπίτι αφού όλοι κοιμούνται. Πράγμα που σημαίνει περισσότερος διαθέσιμος χρόνος για όλους! It’s a win-win situation! 

5. Σπίτι.

Στο σπίτι, οι βασικές αλλαγές έγιναν κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας οπότε και επήλθε το ξεκαθάρισμα – τακτοποίημα αλά Μαρί Κοντό. 

Όμως, από τότε αγάπησα πολύ το μινιμαλισμό, άλλαξε ο τρόπος που σκεφτόμουν όταν συγκέντρωνα, ασταμάτητα, πράγματα στο χώρο μας και πλέον όλα είναι ευκολότερα. Αγάπησαν και τα παιδιά το ξεκαθάρισμα και την έννοια των λίγων και καλών (όσο είναι δυνατόν) και είναι αγαπημένη μας «κοινή δραστηριότητα». 

Συνειδητοποίησα, ακόμα, ότι όταν θέλω βοήθεια τη ζητάω χωρίς να περιμένω από τον άλλο να καταλάβει τι θα έπρεπε ή τι θα ήθελα, και πλέον και ο Γιώργος – ο άντρας μου – με βοηθάει πάρα πολύ στις δουλειές, με μεγαλύτερη προθυμία από όση περίμενα.

Δεν ξέρω αν αυτές οι αλλαγές θα βοηθούσαν κάποιον άλλον. Όπως έχουμε όλοι το δικό μας κουμπί για να γίνει το κλικ, έτσι έχουμε και τη δική μας ταυτότητα, το δικό μας τρόπο να αντιλαμβανόμαστε πράγματα και καταστάσεις. 

Το σημαντικό είναι να προχωράμε, να κρατάμε το μυαλό μας ανοιχτό, να παλεύουμε τις προκλήσεις, να γινόμαστε όλο και καλύτεροι, όλο και πιο ολοκληρωμένοι. 


Περιμένω με χαρά τα σχόλιά σας. 

Τα βιβλία που «μας κάνουν καλύτερους»

Το καλοκαίρι διάβασα το βιβλίο του Στέφανου Ξενάκη, «το Δώρο».

Το είχα κάνει δώρο στον μπαμπά μου δυο Χριστούγεννα πριν αλλά δεν του είχα δώσει μια ευκαιρία μέχρι τώρα.

Γενικά, έχω αγοράσει πάρα πολλά βιβλία αυτοβελτίωσης τα τελευταία χρόνια και ακόμα περισσότερα βιβλία για ανατροφή παιδιών και ψυχολογία. Αλλά δεν είχα διαβάσει και πολλά πράγματα.

#ΤοΔώρο ήταν το κλικ για μένα

Από τότε έκανα πολλές αλλαγές στην καθημερινότητά μου. Και στον τρόπο που σκέφτομαι.

«Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο. Να το ανοίγεις. Μην το πετάς. Η Ζωή η ίδια είναι Δώρο. Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς.»

ΤΟ ΔΩΡΟ εκτυλίσσεται μέσα από μια σειρά καθημερινών ιστοριών που έχει ζήσει ο συγγραφέας, μια σειρά «θαυμάτων» που συμβαίνουν σε όλους μας. Αυτά που συχνά τα προσπερνάμε.

Τα βιβλία που «μας κάνουν καλύτερους»

Τα βιβλία αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης είναι ένα ιδιαίτερο είδος βιβλίων. Υπάρχουν αυτοί που τα λατρεύουν. Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που τα θεωρούν κλισέ και δεν πιστεύουν ότι βοηθούν ουσιαστικά.

Έχει να κάνει με τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα στη ζωή σου και τι επίδραση ασκούν στον καθένα μας ξεχωριστά.

Νιώθω ότι με εμπνέει και μου δίνει κίνητρο να διαβάζω τουλάχιστον λίγες σελίδες από ένα τέτοιο βιβλίο την ημέρα.

Αυτό που διαπίστωσα από την πρώτη στιγμή που άρχισα να διαβάζω αυτό το είδος βιβλίων είναι ότι πολύ συχνά οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο έλεγχο έχουμε στον τρόπο που σκεφτόμαστε και στη ζωή που μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Τα βιβλία αυτά υπόσχονται να γίνουμε η καλύτερη δυνατή έκδοση του εαυτού μας.

Γιατί να τα διαβάσουμε

Θα αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε: Από τη δουλειά μας, τις σχέσεις μας, την υγεία και τους στόχους μας, θα μας βοηθήσουν να δούμε τα πράγματα διαφορετικά, να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντι στα πράγματα και να τα βιώσουμε διαφορετικά.

Θα μας δώσουν έμπνευση να διαβάζουμε περισσότερο, να θέλουμε να μάθουμε συνεχώς: Ένα από τα καλύτερα της ανάγνωσης είναι ότι μαθαίνουμε κάτι νέο – θα μας κάνει να θέλουμε να διαβάζουμε περισσότερο.

Θα βοηθήσει στην ανάπτυξη του μυαλού μας, να συνειδητοποιήσουμε τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε ή ακόμα περισσότερο γιατί δεν κάνουμε κάτι όταν θέλουμε πραγματικά. Θα σταματήσουμε να φοβόμαστε τόσο πολύ για το τι λένε οι άλλοι για μας.

Θα μας κάνουν να εστιάσουμε σε αυτό που έχει σημασία: Μόλις συνειδητοποιήσουμε πώς ξοδεύουμε τις μέρες και το χρόνο μας, θα αρχίσουμε να βλέπουμε τι πρέπει να μειώσουμε και πού πρέπει να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο γι’ αυτό που μας αρέσει να κάνουμε.

Προφανώς και πρέπει ακόμη να κάνουμε το μαγείρεμα και τις άλλες υποχρεώσεις μας, αλλά το θέμα είναι να χαλαρώσουμε περισσότερο, να εκμεταλλευτούμε το δικό μας χρόνο.

Θα μας βοηθήσει να συντονίσουμε τους στόχους μας: Ένα σημαντικό στοιχείο της αυτογνωσίας μας είναι να συνειδητοποιήσουμε για το τι είμαστε ικανοί, για το τι θα θέλαμε να πετύχουμε.

Να γράψουμε τους στόχους και τα όνειρά μας ακόμα κι αν φαίνονται μακρινά. Όσο περισσότερο αναπτύσσουμε τον εαυτό μας και «προκαλούμε» τον παλιό μας τρόπο σκέψης, τόσο περισσότερο θα αρχίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα να αλλάζουν στη ζωή μας. Απλά πρέπει να πιστέψουμε ότι είναι δυνατόν!

Θα μας κάνει να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας (comfort zone): Μόλις αρχίσουμε να γράφουμε κάποιους στόχους μας, θα αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε ότι για να φτάσουμε εκεί, θα πρέπει να ζοριστούμε,να παλέψουμε, να σκεφτούμε out of the box,να γίνουμε πιο γενναίοι.

Θα μας δώσει θετική σκέψη: Όταν διαβάζουμε ένα εμπνευσμένο βιβλίο κάθε μέρα, γεμίζουμε το μυαλό μας με θετικές λέξεις και αναζωογονητικές έννοιες και έχουμε την έμπνευση να κάνουμε καλύτερες επιλογές και πιο συχνά θετικές πράξεις.

Όταν γνωρίζουμε τη σκέψη πίσω από τις πράξεις μας, μπορούμε να διαγράψουμε τις αρνητικές σκέψεις και να τις αντικαταστήσουμε με λόγια αγάπης, δυνατότητας, δύναμης και στήριξης.

Γιατί να μη τα διαβάσουμε

Και παρόλο που προσωπικά αγαπώ πολύ αυτό το είδος βιβλίου, υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Διάβασα αυτή την πλευρά στο TheSuccessfullblog.com της Μάνιας Μαυρίδου με πολύ πειστικά επιχειρήματα.

Αυτό που ουσιαστικά περιγράφει είναι η διαφορά πράξης και θεωρίας. «Ακόμη και η σοφότερη συμβουλή είναι άχρηστη αν δεν την εφαρμόσουμε! Το μεγαλύτερο, εξάλλου, πρόβλημα των περισσότερων ανθρώπων είναι να περάσουν από τη θεωρία στην πράξη

«Τα βιβλία αυτοβελτίωσης με βοηθούσαν να ενισχύω τα επιχειρήματά μου, εστιάζοντας σε αυτά που με συνέφερε να δω και αγνοώντας ή απωθώντας εκείνα που δεν με βόλευε να παραδεχτώ«.

Σε αντιπαραβολή με την ψυχοθεραπεία η Μάνια Μαυρίδου αναφέρει ότι στα βιβλία «δεν υπήρχε κάποιος που να μπορεί να το διαπιστώσει, να με προβληματίσει ή και να με στριμώξει, φέρνοντάς με αντιμέτωπη με τον εαυτό μου και τα ψέματα που του έλεγα.

Ή, για να το πω αντίστροφα, αυτό που χαρακτηρίζει τους επιτυχημένους, παραγωγικούς και δημιουργικούς ανθρώπους, είναι ότι ξοδεύουν πολύ λιγότερες ώρες συζητώντας τις εκπληκτικές ιδέες και τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους και αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους στην υλοποίηση των στόχων τους.«

Πού μπορούμε να καταλήξουμε

Το βασικό είναι να διευρύνουμε το πεδίο μας, να ανοίγουμε τους ορίζοντές μας, να μαθαίνουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

  • Να ενθαρρύνουμε το διάβασμα.
  • Να αλλάξουμε τη σκέψη μας.
  • Να αλλάξουμε τη στάση μας.
  • Να ξεκινήσουμε ένα ημερολόγιο (#journal).
  • Να επικεντρωθούμε σε αυτό που έχει σημασία.
  • Να συντονιστούμε με τους στόχους μας.
  • Να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας.
  • Να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
  • Να μη σταματάμε να μαθαίνουμε.

Παρόλο που ορισμένα σημεία ίσως να μας φαίνονται μακριά από εμάς, είναι πάντα ωραίο να ακούμε μια νέα οπτική. Όλοι έχουμε κάτι να συνεισφέρουμε.

Γράψτε μου στα σχόλια τι θα αρχίσετε να διαβάζετε αυτήν την εβδομάδα!

Χρειάζεται προσπάθεια για έναν ευτυχισμένο γάμο;

Με τον άντρα μου τα φτιάξαμε πρώτη φορά το 1998, στην τρίτη γυμνασίου. Μεγάλος έρωτας, πρώτο φιλί και όλα αυτά τα ωραία που νιώθαμε πως θα κρατήσουν για πάντα. Νομίζαμε πως κάναμε λάθος όταν μετά από δυο χρόνια «τα χαλάσαμε». Αλλά δεν κάναμε τελικά. Το Νοέμβρη του 2002, 18 χρόνια πριν, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να είμαστε μαζί και από τότε δε χωριστήκαμε ποτέ.

Θυμάμαι, λίγους μήνες μετά, έκανα τατουάζ το G(eorge) και μου έλεγαν μόλις χωρίσετε θα πρέπει να βρεις ένα G(erasimo) ή ένα G(rigori)!! Ευτυχώς, δε χρειάστηκε!

Κι έχουμε φτάσει σήμερα 10 χρόνια παντρεμένοι, με τρία μικρά θηρία. Και πραγματικά πιστεύω ότι είμαστε από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια που ξέρω.

Η αγάπη, όμως, είναι λίγο περίεργο πράγμα: μπορεί να είσαι διατεθειμένος να δώσεις και τη ζωή σου ακόμα για τον άνθρωπό σου, αλλά αν π.χ. σου ζητήσει να του φέρεις το κινητό του που το ξέχασε, θες να του το φέρεις στο κεφάλι!

Δεν είναι εύκολο να έχεις χίλιες υποχρεώσεις, εκκρεμότητες κλπ, να ζεις μια τρελή καθημερινότητα και να είσαι πάντα μες στην καλή χαρά. Ούτε γίνεται να μη τσακωθείς ποτέ!

Αυτά που έχω διαπιστώσει, και τα οποία φυσικά χτίζονται μέρα με τη μέρα, αφού αλλάζουμε κι εμείς, αλλάζουν και οι συνθήκες γύρω μας, διακρίνονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες:

Ο τρόπος που χαιρόμαστε και

Ο τρόπος που τσακωνόμαστε.

Ο τρόπος που χαιρόμαστε

Στην κατηγορία αυτή είναι όλα τα όμορφα που συμβαίνουν ή όσα μπορούμε να κάνουμε να συμβούν. Είναι τα θετικά σε μια καθημερινότητα. Είναι η υποστήριξη από τον άνθρωπό σου και η αίσθηση συντροφικότητας και στοργής.  Είναι ο θαυμασμός στο πρόσωπό του, οι λόγοι που τον εκτιμάς και τον σέβεσαι.

Μπορείς με μικρές ευχάριστες και γενναιόδωρες πράξεις να του δείξεις πόσο αναγνωρίζεις τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του, την προσφορά του στην καθημερινότητα, στην οικογένεια, στη ζωή σου.

Μπορείς να φέρνεις στο νου σου την «ερωτική σας ιστορία», το πώς γνωριστήκατε και το λόγο που ήρθατε κοντά με αυτό τον άνθρωπο.

Αν δουλεύετε πολλές ώρες και ο διαθέσιμος χρόνος σας μαζί είναι ελάχιστος, έχε στο νου σου ότι ένα λεπτό αρκεί. Δε χρειάζεται προγράμματα επί προγραμμάτων, άγχος και απογοήτευση. Ρίξ’του ένα βλέμμα χαμογελαστό, πες του κάτι αστείο, κάντε μια μεγάλη αγκαλιά, δώστε ένα ωραίο φιλί. Στείλ’ του ένα όμορφο μήνυμα, άφησε ένα σημείωμα, ή καθίστε δίπλα δίπλα. Δημιουργήστε μικρές ευκαιρίες που μπορούν να διαρκέσουν και περισσότερο χρόνο τελικά!

Αναρωτήσου αν ο σύντροφός σου νιώθει ασφαλής μαζί σου, αν νιώθει ότι μπορεί να μοιραστεί ό,τι θέλει. Αναρωτήσου να μπορεί να στραφεί σε σένα για υποστήριξη, χωρίς να φοβάται ότι θα εισπράξει κριτική. Και να θυμάσαι πάντα πως το να μιλάτε μεταξύ σας (και να ακούτε) είναι το κύριο συστατικό για μην επιτρέψετε την αποξένωση, την απομάκρυνση.

Ο τρόπος που τσακωνόμαστε

Διάβασα πρόσφατα στο «Μαθήματα Ευτυχίας» της Γκρέτσεν Ρούμπιν (Εκδ. Πατάκη) ότι οι βασικοί λόγοι σύγκρουσης σε ένα ζευγάρι είναι τα χρήματα, η δουλειά, το σεξ, η επικοινωνία, η θρησκεία, τα παιδιά, τα πεθερικά, η κατανόηση και οι ασχολίες του ελεύθερου χρόνου. Ε δεν άφησε και τίποτα απ’ έξω!!

Όπως και να ‘χει, ο άνθρωπός σου είναι η σχέση με την οποία έχεις τις περισσότερες πιθανότητες να συμπεριφερθείς άσχημα.

Στη δική μας περίπτωση, ο συχνότερος τσακωμός είναι η ανατροφή των παιδιών -και οι διαφορετικές μας απόψεις πάνω στο ζήτημα- και η δουλειά, αφού δουλεύουμε μαζί στην οικογενειακή επιχείρηση και αυτό από μόνο του είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Όμως, έμαθα ότι η νούμερο 1 λύση ήταν να μάθουμε να τσακωνόμαστε. Ναι, καλά διάβασες.

Άργησα να καταλάβω πώς ο «σωστός τσακωμός» βοηθά στο να λυθεί γρήγορα η παρεξήγηση, να μη δημιουργηθεί μεγάλο θέμα.

Όταν θυμώνεις, έχεις άμεση πρόσβαση στο μυαλό σου σε μια τεράστια λίστα με όλα τα λάθη και άσχημα που έχει κάνει ο άνθρωπός σου. Τον έχεις φακελωμένο, παραδέξου το. Δε χρειάζεται, όμως, να ασχοληθείς για άλλη μια φορά με όλα αυτά ταυτόχρονα. Θίξε ένα ζήτημα τη φορά. Μην αρχίζεις να τον κατηγορείς μέχρι και για την κλιματική αλλαγή. Δε θες να πάρει αμυντική ή μάλλον επιθετική στάση και να νιώσει ότι «του τα έχεις κρατημένα». Με σαφήνεια πες τι σε ενόχλησε ακόμα κι αν το πεις με θυμό.

Προσπάθησε να μην ανεβάσεις τόνους γιατί δύσκολα θα πέσουν, μη σε πιάνει με τη μία υστερία γιατί έχεις «τόσα στο κεφάλι σου» και μη βρίζεις, ούτε να πεις κάτι χοντρό που θα το μετανιώσεις (και θα το βρεις και μπροστά σου).

Το θέμα, έτσι κι αλλιώς, είναι να βρεθεί λύση και όχι απλά να γκρινιάξεις.

Όταν σου κάνει παράπονο για κάτι, πχ ότι δεν τον έχεις σε προτεραιότητα σε σχέση με το τρέξιμο (εντελώς τυχαίο παράδειγμα!) τον ακούς. Για κάποιο λόγο νιώθει έτσι και είναι πολύ θετικό ότι εξέφρασε τα συναισθήματά του. Όσο κι αν σου φαίνεται αυτό που είπε «από το πουθενά», πρέπει να συζητηθεί. Να νιώσει ότι όλα όσα νιώθει είναι σημαντικά.

Σίγουρα σε όλα τα θέματα δεν υπάρχει λύση. Θα γίνουν και κάποιες συγκρούσεις σε κατηγορίες δυσεπίλυτες. Όσα χρόνια και να είστε μαζί, είστε δυο διαφορετικοί άνθρωποι με το δικό σας τρόπο σκέψης που δεν αλλάζει εύκολα. Μπορούν, όμως, να γίνουν μικρές αλλαγές, που θα βοηθήσουν την εκτόνωση της κατάστασης, που δε θα δημιουργούν τις ίδιες εντάσεις όσο περνούν τα χρόνια.

Αν έχω μάθει να γκρινιάζω συνέχεια που δε με βοηθάει στις δουλειές στο σπίτι, μπορώ απλά να ζητήσω αυτό που θέλω, χωρίς να περιμένω να το καταλάβει μόνος του. Δεν μπορώ να τον μεταμορφώσω σε νοικοκυρά, ούτε σε σούπερ μάστορα, όμως, μπορώ να πω «κουράστηκα πάρα πολύ σήμερα, χρειάζομαι να αναλάβεις εσύ τα εξής».

Για χρόνια τριγυρνούσα στο σπίτι νευριασμένη που δεν προσφέρθηκε κανείς να με βοηθήσει. Έκανα λάθος. Πρέπει να λες στο σύντροφό σου αυτό που έχεις ανάγκη και να του δίνεις τον τρόπο για να το καταφέρει. Αλλά, όμως, χωρίς να παραπονιέσαι για τα αποτελέσματα ή τον τρόπο που γίνεται!

Και όταν εξατμιστεί κάπως ο πολύς θυμός, κάντε μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά που θα «κολλήσει το γυαλί». (Κάπου το άκουσα αυτό αλλά δε θυμάμαι που). Και μην κοιμάστε ποτέ μαλωμένοι. Αυτό το τηρώ από την πρώτη μέρα που τα φτιάξαμε. Στα 18 χρόνια που είμαστε μαζί έχουμε κοιμηθεί μαλωμένοι, χωρίς φιλί για καληνύχτα και αγκαλιά, δύο φορές. Και μου στοίχισαν.

Και κάτι ενδιαφέρον: Το εργαστήρι της αγάπης του Γκότμαν

Το 1986 ο Γκότμαν* έκανε κάτι πρωτοποριακό: έστησε το Εργαστήριο της Αγάπης μαζί με το συνάδελφό του Ρόμπερτ Λέβενσον στο πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, έφερε για μελέτη νεόνυμφα ζευγάρια και άρχισε να τα παρατηρεί. Μετά τους έβαλε καλώδια και κατέγραφε αντιδράσεις ενώ εκείνοι απαντούσαν σε ερωτήσεις για το πώς γνωρίστηκαν, για το τι τους κάνει να τσακώνονται και για την πιο θετική ανάμνηση της σχέσης τους. Καθώς τα ζευγάρια μιλούσαν τα ηλεκτρόδια μετρούσαν κυκλοφορία αίματος, παλμούς και ιδρώτα. Αφού τελείωσε, έστειλε τα ζευγάρια στο σπίτι και τα ξαναφώναξε έξι χρόνια μετά για να μάθει αν ήταν ακόμα μαζί.

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι ο Γκότμαν χώρισε τα ζευγάρια σε δύο μεγάλα γκρουπ: «the masters» (οι αυθεντίες) και «the disasters» (οι καταστροφές).

Oι masters ήταν αυτοί που παρουσίασαν χαμηλή σωματική διέγερση. Έδειχναν ήρεμοι και συνδεδεμένοι ακόμα και όταν τσακώνονταν. Οι disasters έμοιαζαν οργανικά με μονομάχο στην αρένα: οι χτύποι της καρδιάς ήταν γρήγοροι, ο ιδρώτας περισσότερος, η κυκλοφορία του αίματος ταχύτερη. Για το σώμα τους, το να έχουν μια συζήτηση face to face με τον άλλο σήμαινε να έχουν να αντιμετωπίσουν το θηρίο.

Oι masters ήταν ακόμα ευτυχισμένοι μαζί ύστερα από έξι χρόνια. Οι disasters είτε είχαν χωρίσει είτε βρίσκονταν σε μια χρόνια δυσλειτουργική κατάσταση.

Θέλοντας να μάθει περισσότερα για το πώς τα ζευγάρια-αυθεντίες δημιουργούν αυτή την κουλτούρα εμπιστοσύνης και οικειότητας και το πώς οι disasters την καταστρέφουν, ο Γκότμαν έκανε ένα νέο πείραμα το 1990. Αυτήν τη φορά σχεδίασε το εργαστήριό του σαν μια ειδυλλιακή bed and breakfast πανσιόν, κάλεσε 130 νεόνυμφα ζευγάρια να περάσουν την ημέρα εκεί και τα άφησε να κάνουν ό,τι κάνει ένα ζευγάρι στις διακοπές: να τρώνε, να μιλούν, να διαβάζουν, να ακούν μουσική. Ανακάλυψε τότε ότι η βασική διαφορά στους δύο τύπους ζευγαριών είναι τα «bids», σαν τις προσφορές που κάνεις σε μια δημοπρασία όταν σηκώνεις το χέρι να δείξεις ότι κάτι σε ενδιαφέρει: όταν ένας εκ των δυο έκανε ένα σχόλιο στον άλλο πχ. Άκου τι διάβασα εδώ, στην ουσία περίμενε μια ανταπόκριση-ζητούσε μια επαφή, μια ένδειξη κατανόησης και υποστήριξης, μια απόδειξη ότι συνδέονται μεταξύ τους, κάπως, στιγμιαία έστω, με αφορμή κάτι δικό του. Το αν ο άλλος ανταποκριθεί θετικά ή όχι, όσο χαζό κι αν ακούγεται, λέει, σύμφωνα με τον Γκότμαν, πολλά για το παρόν και το μέλλον της σχέσης μας.

Η περιφρόνηση είναι ο κύριος λόγος για το τέλος μιας σχέσης, ενώ η καλοσύνη είναι το υλικό που κολλάει τα ζευγάρια. Και μάλιστα όσο περισσότερο την εξασκείς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει.

Σύμφωνα με τον Γκότμαν: «Οι αυθεντίες σκανάρουν το περιβάλλον για να βρουν πράγματα που εκτιμούν και για τα οποία μπορούν να πουν ευχαριστώ. Οι disasters ψάχνουν να ανακαλύψουν λάθη του συντρόφου τους».

* Ο Τζον Γκότμαν, ερευνητής και ψυχολόγος, μαζί με την επίσης ψυχολόγο γυναίκα του έχουν σήμερα το Gottman Institute στη Νέα Υόρκη, ένα ίδρυμα ταγμένο στο να βοηθάει ζευγάρια να διατηρήσουν την αγάπη τους αξιοποιώντας αποτελέσματα επιστημονικής έρευνας.
Ο Τζον Γκότμαν έχει γράψει το βιβλίο The Seven Principles for Making Marriage Work: A Practical Guide from the Country’s Foremost Relatioship Expert, όπου προσφέρει όχι μόνο πρακτικές συμβουλές για παντρεμένα ζευγάρια, αλλά επίσης το υλικό που περιέχει υποστηρίζεται από 30 χρόνια έρευνας.

Πόσο χρόνο ξοδεύουμε στα social media;

Από το 2012 που μπήκα στο χορό του blogging, άρχισα αυτή την «ψυχοθεραπεία» να μοιράζομαι με άλλους τις σκέψεις μου και τα highlights της οικογενειακής καθημερινότητάς μας, να «συναντώ» άτομα που με καταλαβαίνουν, που νιώθουν ότι τα καταλαβαίνω εγώ. (Δες εδώ αυτά που έγραφα εδώ και εδώ για τη σχέση μου με το blogging και γιατί το ξεκίνησα).

Μετά από πολύ καιρό, λοιπόν, που γράφω στο runnermom.gr (και πριν από αυτό στο mamaprotara.gr), μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω -επιτέλους- ένα πρόγραμμα που θα με κρατήσει συνεπή στις αναρτήσεις μου.
Καθιέρωσα ένα μικρό πλάνο – ημερολόγιο όπου καταγράφω τις ιδέες που έχω για άρθρα και περίπου πότε θα μπορούσα να το δημοσιεύσω και έκανα την Πέμπτη μέρα μπλογκοδημοσίευσης (γιατί αν το άφηνα στο «φλου», θα δημοσίευα κάθε δύο μήνες πάλι!).

Τι είναι το Mindless Scrolling;

Σήμερα, θα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου για τον πολύτιμο χρόνο μας σε σχέση με το #MindlessScrolling (χάζεμα σε ελεύθερη μετάφραση) στα #SocialMedia (και περισσότερο στο #instagram που είναι και πολύ ιν τελευταία), αλλά και πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε «σοφά» (το “wisely” μου ταίριαζε περισσότερο βασικά…) το χρόνο που διαθέτουμε στις νέες τεχνολογίες (και στα ίντερνετς 😊).

Ας είμαστε ειλικρινείς΄ σε ποιον δεν αρέσει να κάθεται και να τα λέει με τους φίλους του, να ανταλλάσσει απόψεις, να διαβάζει τι κάνουν άλλοι σε παρόμοια περίπτωση;
Και η αλήθεια είναι ότι μπορείς εύκολα να παρασυρθείς σε αυτή την online μικρογραφία της κοινωνίας και να χαθείς κάπου ανάμεσα στην επιφάνεια και στην ουσία (το κατά πόσο ό,τι βλέπουμε στα social media είναι η αλήθεια του δημιουργού ή κάτι επιφανειακό, φιλτραρισμένο και πασπαλισμένο με “γκλίτερ», αυτό είναι άλλο -πολύ μεγάλο- θέμα).

Tα Social Media στη ζωή μας

Σίγουρα πάντως, πλέον, τα social media είναι κυρίαρχο μέρος της καθημερινής μας ζωής, με πρωταγωνιστικό ρόλο στην κοινωνική μας πραγματικότητα, στο πώς ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους.

Μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει στον κόσμο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, να παρακολουθήσουμε βίντεο, να επικοινωνήσουμε με έναν φίλο…και η λίστα συνεχίζεται για πολύ…

Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter, Instagram κ.λπ.), ωστόσο, έχουν αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό εθιστικοί για ένα ποσοστό των χρηστών τους, μια συνήθης συμπεριφορά, αρκετά ενοχλητική ή και αγενής για τους άλλους, μια ανάγκη να μένουμε συνεχώς «συνδεδεμένοι», να μη χάνουμε τις εξελίξεις, να δούμε τι μας σχολίασαν, να δούμε πόσοι μας «ακολούθησαν».

Αν ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά π.χ. του instagram ή αν έχουμε μια εφαρμογή για το χρόνο που διαθέτουμε σε κάθε εφαρμογή στο κινητό μας, θα εκπλαγούμε από το χρόνο που αφήνουμε να φεύγει από το πολύτιμο 24ωρό μας!

Been there…

Το θέμα είναι πώς το χειριζόμαστε και τι θα μας διευκολύνει με την υπερβολική χρήση των κοινωνικών μέσων.

Καταρχάς, παίζει ρόλο η φύση της χρήσης των social media. Αν ασχολούμαστε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να προωθήσουμε τα προϊόντα μας κι αν έχουμε σκοπό να ασχοληθούμε ενεργά (και σοβαρά) με τη δημιουργία περιεχομένου ( #contentcreation ) ή αν απλά θέλουμε να δικτυωθούμε γενικότερα και να βλέπουμε «τι παίζει».

Στην πρώτη περίπτωση του #contentcreating και της επαγγελματικής ενασχόλησης σίγουρα θα πρέπει να είμαστε ενεργοί και παρόντες, σίγουρα θα μας ενδιαφέρει να δικτυωθούμε, να αποκτήσουμε περισσότερους #followers ανάλογα και με το πόσο σοβαρά το βλέπουμε.

Στη δεύτερη περίπτωση, ίσως είναι πιο εύκολο το #socialmediadetoxing , η ψηφιακή δηλαδή αποτοξίνωση. Και δε χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές π.χ. «10 μέρες χωρίς Instagram».

Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Μπορούμε να βάλουμε μικρούς στόχους, μικρά βήματα: μπορούμε να απενεργοποιήσουμε τις ειδοποιήσεις, να αφήνουμε το κινητό μας σε άλλο δωμάτιο, να αποφασίσουμε offline time (π.χ. δε χρησιμοποιώ social media στο χώρο εργασίας ή την ώρα του φαγητού ή όταν πέφτω στο κρεβάτι).

Τη στιγμή που άρχισα να κάνω κάποια από αυτά τα βήματα, διαπίστωσα ότι διαβάζω περισσότερο, γράφω περισσότερο, δουλεύω περισσότερο, είμαι παρούσα περισσότερο. Σίγουρα θέλω δουλειά ακόμα. Αλλά I’m on it!

Και για τις δυο περιπτώσεις χρηστών αυτό που, προσωπικά, θεωρώ βασικό είναι να δίνουμε προτεραιότητα στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, στα παιδιά μας την ώρα που παίζουμε ή στον άνθρωπό μας όταν συζητάμε, στον καφέ με τους φίλους μας, σε αυτούς που προτιμούν να μας κοιτάζουν στα μάτια όταν μιλάμε.

Στο κάτω κάτω, είναι πολύ πιο σημαντικό από όλα να είσαι παρών την ώρα που δημιουργούνται οι αναμνήσεις, παρά να είσαι online.

Τα λέμε την άλλη Πέμπτη (ελπίζω…),

Βάσω

Γιατί να παίρνουμε τα παιδιά μαζί μας (ή Πώς να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά)

Και να’μαι πάλι, μετά από πολύύύύύύ καιρό, να προσπαθώ να κρατήσω ζωντανή τη «μαμά πρωτάρα», το blog μου.
Δύσκολοι καιροί για εργαζόμενες μαμάδες, ειδικά στη μεταβατική φάση που είμαι αυτή την περίοδο, που μόλις γύρισα «δυναμικά» στη full time δουλειά μου (όσο δυναμικά μπορείς να γυρίσεις όταν έχεις 3 παιδιά και δεν έχεις συνέχεια κάποιον να βοηθήσει, να τα πάρει από το σχολείο, να τους βάλει φαγητό κλπ.) Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, που θα ήθελα να γράψω κάποια στιγμή… Αν βρω χρόνο!!

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η βολτούλα που πήγαμε την Κυριακή με τα μικρά μας. Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Μόλις γέννησα την κόρη μου, πριν 7 χρόνια, θεωρούσα ότι είναι κόπος να την παίρνω μαζί μου πχ στο σούπερ μάρκετ, σε μια έξοδο ή σε μια εκδρομή. Ακόμα και όταν έπρεπε να έρθει μαζί μας στον παιδίατρο ή κάπου αλλού, πηγαίναμε πάντα μαζί εγώ και ο άντρας μου για να «καταφέρουμε» να αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε προκύψει.

Οι γιαγιάδες ήταν πάντα διαθέσιμες και παραπάνω από πρόθυμες να κρατήσουν το πρώτο τους εγγονάκι, οπότε πολύ γρήγορα και ξεκούραστα ήρθε και ο γιος μας. Η μαμά ζορίστηκε και με τα δυο μωρά στο σπίτι, αλλά ευτυχώς είχα πολλή βοήθεια για να πάω στη δουλειά, αλλά και να κάνω τις βόλτες μου ακόμα και χωρίς τα παιδιά. 
Βέβαια, πλέον δεν ήταν τόσο εύκολο να κρατάνε οι γιαγιάδες δυο μωρά μαζί, οπότε αρχίσαμε πολλές βόλτες με τα παιδιά. Όταν όμως προέκυπτε εκδρομή, κανονίζαμε από πριν να τα κρατήσουν οι γιαγιάδες. 

Μέχρι που πήγαμε μια εκδρομή για πεζοπορία κλπ και ήρθαμε κοντά με ένα ζευγάρι που έπαιρνε ΠΑΝΤΑ τα παιδιά μαζί του. Θυμάμαι ακόμα το πόσο περίεργο μου είχε φανεί που είδα τον άνετο μπαμπά της οικογένειας να κουβαλάει στην πλάτη του με καθισματάκι το μικρό δίχρονο κοριτσάκι του που γελούσε σε όλους και να ανεβαίνει στις πιο ψηλές κορυφές. Θυμάμαι ακόμα και τα λόγια της μαμάς του, που μου είπε ότι μπορεί να θέλει λίγο περισσότερη προετοιμασία, αλλά τα παιδιά γεμίζουν αναμνήσεις, όμορφες εικόνες, περνούν ποιοτικό χρόνο με τους γονείς. Αυτή η εκδρομή ένιωσα να με έσπρωξε. Μου άνοιξε τα μάτια και άλλαξε τον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα μέχρι τότε. (Και σήμερα η μαμά αυτή είναι μια από τις πιο αγαπημένες φίλες μου!)

Το ίδιο καλοκαίρι πήγαμε για περίπου ένα μήνα για κάμπινγκ στη θάλασσα με τα παιδιά. Το πόσο γεμάτος νιώθεις όταν καταφέρνεις να γεμίσεις τα παιδιά σου με «περιπέτειες», να χαρείς μαζί τους, δεν περιγράφεται!

Τον επόμενο χρόνο ήρθε το νέο μας μωρό και γίναμε τρίτεκνοι. Και φυσικά, όταν έχεις δυο μεγαλύτερα παιδιά 5 και 6 χρόνων, και είναι και καλοκαίρι, δεν μπορείς να τα κρατάς μέσα στο σπίτι, ακόμα και αν θηλάζεις κάθε μία ώρα. Οπότε, ακόμα και όταν ο μπαμπάς δουλεύει, έχω πάει παιδίατρο και με τα τρία, τα έχω πάει για εξετάσεις αίματος, τα έχω πάει για καφέ, για βόλτα με το αυτοκίνητο, έχουμε πάει όλοι μαζί σε γάμους, σε εκδηλώσεις, παντού. Με λίγα λόγια δεν σκέφτομαι, με τίποτα, τη διαδικασία που χρειάζεται. Τα παίρνω και φεύγω.

Την περασμένη Κυριακή, λοιπόν, πήγαμε σε χιονοδρομικό κέντρο, σε απόσταση 2,5 ωρών με το αυτοκίνητο. Πήραμε μαζί μας ένα πορτ μπαγκάζ πράγματα για κάθε ενδεχόμενο, έφτιαξα κρέμα μέσα στο αυτοκίνητο, τάισα το μωρό και το άλλαξα, παίξαμε, διασκεδάσαμε, πήγαμε για φαγητό, περάσαμε υπέροχα. Και εννοείται με την πρώτη ευκαιρία θα το ξανακάνουμε! Όσο πιο συχνά το κάνεις, τόσο πιο εύκολο σου φαίνεται την επόμενη φορά.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι σίγουρα στο πρώτο σου παιδί είσαι πιο «ψαρωμένος», πελαγώνεις πιο εύκολα, κολλάς σε λεπτομέρειες. 
Όμως, είναι σημαντικό να το ξανασκεφτείς, να το δεις αλλιώς. Να περνάς χρόνο με τα παιδιά σου. Να περνάς ευχάριστο χρόνο, να διασκεδάζετε μαζί.

Πιστεύω τρία είναι τα βασικά σημεία για να μην πελαγώνεις όταν έχεις μαζί σου μικρά παιδιά:

• Να θέτεις ρεαλιστικούς στόχους (δεν μπορείς να έχεις μαζί σου τα παιδιά και να περιμένεις να τα αφήσεις μόνα τους στο ξενοδοχείο και εσύ να πας για clubbing)

• Προγραμμάτισε καλά από πριν το ταξίδι (ή την οποιαδήποτε εξόρμηση) (αν ξέχασες να πάρεις πάνες, θα ταλαιπωρηθείς να ψάχνεις και θα έχεις κι ένα μωρό που κλαίει επειδή είναι λερωμένο!)

• Να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο σενάριο και να ελπίζεις για το καλύτερο!


Κάποιες απογοητεύσεις ή εκνευρισμοί θα συμβούν σίγουρα, αλλά αυτό ισχύει και όταν είμαστε μόνο ενήλικοι! 

Τα οφέλη της διεύρυνσης των οριζόντων των παιδιών, του να τους βοηθήσουμε να δουν ότι ο κόσμος είναι γεμάτος περιπέτεια και θαύματα και ότι οι διαφορετικοί και ενδιαφέροντες άνθρωποι ζουν τη ζωή τους με τρόπους που ποτέ δεν είχαν σκεφτεί ποτέ, αξίζει κάθε μικρή κακή στιγμή. Και με λίγη τύχη, ίσως να εμπνεύσουμε ακόμη και τους μικρούς μας ταξιδιώτες και να τους βάλουμε το μικρόβιο των ταξιδιών.


Τα φιλιά μου σε όλους!



post signature