Όλες οι δημοσιεύσεις από Vasso RunnerMomGr

This is Vasso, the #RunnerMomof3 #Proud to be a #momof3 super kids Married to the one and only ❤️ #Runner and #MarathonFinisher 🐢 Mom blogger Full time working #SuperMom https://www.runnermom.gr

Τα πιο εύκολα και νόστιμα μάφιν – με αμέτρητες παραλλαγές (Δοκιμασμένο!)


Εδώ και καιρό έψαχνα μια εύκολη συνταγή για κέικ, μάφιν, cupcakes ή όπως θέλετε πείτε τα!

Έφτιαχνα κέικ και μου κολλούσε ή μου φούσκωνε λίγο ή μου λάσπωνε… Βέβαια, έφταιγα κι εγώ λίγο γιατί πάντα ήθελα να κάνω το δικό μου και προσπαθούσα να κάνω παραλλαγές, μικρές ή μεγάλες (χιχιχι…).

Είχα πάρει απόφαση ότι δεν θα ακούσω ποτέ «μπράβο, πολύ καλό το κέικ σου», μέχρι που η Βίκυ, η αγαπημένη μου ξαδέρφη, μου έδωσε αυτή τη συνταγή. Είναι πολύ εύκολη και γρήγορη και μπορείς να παίξεις με τα υλικά όσο θες!!




ΒΑΣΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Υλικά:
100γρ. μαργαρίνη(σε θερμοκρασία δωματίου ή ψιλολιωμένο, μαλακό)
100γρ. ζάχαρη
100γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του (φαρίνα)
1-2 αυγά (εγώ βάζω ένα γιατί είναι χωριάτικα και δε θέλω να «μυρίζει» το κέικ)


Εκτέλεση:
Χτυπάμε τη μαργαρίνη με τη ζάχαρη, μετά προσθέτουμε το αυγό και τέλος το αλεύρι.
Βάζουμε σε χάρτινες θήκες muffin που έχουμε βάλει στο ειδικό ταψάκι και ψήνουμε στους 180 βαθμούς στον αέρα σε προθερμασμένο φούρνο για 14-18 λεπτά (ανάλογα με το πόσο μεγάλα ή μικρά τα έχουμε κάνει).

*Προσέχουμε η γέμιση στο κάθε χαρτάκι muffin να μην ξεπερνά το πολύ τα 2/3 της θήκης γιατί φουσκώνουν!


ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Προσθέτω στη ζύμη ξύσμα από ένα πορτοκάλι και το χυμό του. Βάζω λίγη ζύμη στη θήκη του μάφιν, προσθέτω πάνω μια κουταλιά πραλίνα φουντουκιού (ή ανάμεικτο πραλίνα-βανίλια που βρίσκουμε στα σούπερ μάρκετ) και μετά κι άλλη ζύμη.

Γίνεται πολύ ζουμερό και πολύ νόστιμο και μυρωδάτο.



ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ

Μπορούμε αντί για 100γρ. αλεύρι να βάλουμε 25γρ. κακάο και 75γρ. αλεύρι για να γίνουν σοκολατένια.

Μπορούμε να κάνουμε διπλή δόση και να το βάλουμε στην μακρόστενη θήκη του κέικ (με ή χωρίς γέμιση).

Μπορούμε να βάλουμε βανίλια (απόσταγμα ή βανιλίνη) και να γίνουν βανίλιας.

Μπορούμε να βάλουμε λεμόνι (ξύσμα από ένα λεμόνι και χυμό από μισό λεμόνι) και κομματάκια άσπρης σοκολάτας.

Μπορούμε να βάλουμε λίγο μπέιλις (baileys) ή λίγο καφέ ή κομματάκια σοκολάτας ή τρούφα ή ξηρούς καρπούς ή γέμιση μαρμελάδας ή γλυκό κουταλιού.

Έχω τρίψει και καρυδάτο (καριόκες) στο μούλτι και τα έχω ανακατέψει μέσα στη ζύμη! Πολύ γευστικό και με ωραία μυρωδιά!

Έχω λιώσει μια μπανάνα και έχω βάλει και σταφίδες.


Μπορούμε να βάλουμε και ινδοκάρυδο στην αγαπημένη παραλλαγή πορτοκαλιού.

Επιστροφή… στην πραγματικότητα! ΜΕΡΟΣ 2ο

Όπως έγραφα, λοιπόν, και στο προηγούμενό μου άρθρο, ο Άρης μας μπήκε σε προγραμματάκι και
άρχισε να μας κάνει γελάκια, σηκώνει ήδη το κεφαλάκι του όταν είναι μπρούμυτα και γενικά το στηρίζει ήδη αρκετά καλά.

Η ανάπτυξή του από την αρχή ήταν πολύ καλή και μέσα σε 3 μήνες ήταν ήδη 6 κιλά. Αισθανόμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου και αυτός ήταν και ο λόγος που παρόλο που ήμουν τόσο κουρασμένη -ψυχολογικά και σωματικά- δεν σταμάτησα το θηλασμό. Το σκέφτηκα πολλές φορές για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά να το κάνω…

ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΑΚΙ ΤΟΥ…
Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να κάνουμε το πρώτο μας εμβόλιο. Πήγαμε στον παιδίατρο, εγώ και η αδερφή μου με τον μικρούλη μας και όλα πήγαν πολύ καλά. Κάποια στιγμή, όμως, ρωτάω το γιατρό για κάτι που είχαμε παρατηρήσει με τον άντρα μου στο ματάκι του μικρού.
Μας φάνηκε πως όταν τον αλλάζαμε κάτω από το φως, το δεξί του ματάκι γυάλιζε λίγο, σαν να γκριζάριζε… Θεωρούσαμε όμως πως ίσως ήταν δακρυσμένο, γιατί σε σχέση με το αριστερό ματάκι του, το δεξί του μάτι είχε κάποιες τσιμπλίτσες και δάκρυζε συχνά.

Ο παιδίατρος, στην πρώτη μας επίσκεψη μερικές μέρες μετά, μας είπε πως διακρίνει μια πίεση στον οφθαλμό του παιδιού, αλλά και μια διαφορά στο μέγεθος. Πρότεινε να το πάμε σε κάποιον οφθαλμίατρο (γνωστό του) εκείνη ακριβώς τη στιγμή και να επιστρέψουμε πίσω στο ιατρείο του. Ο οφθαλμίατρος δεν μας είπε τίποτα, και μας πρότεινε να μιλήσουμε καλύτερα με τον παιδίατρό μας απευθείας.
Πολύ αγχωμένη, πηγαίνω στον παιδίατρο, ο οποίος μου λέει πως αν ήταν δικό του παιδί θα έψαχνε να το πάει το συντομότερο δυνατό σε κάποιον παιδοφθαλμίατρο στην Αθήνα. Μας βοήθησε ψάχνοντας μέσω γνωστών για κάποιον «καλό παιδοφθαλμίατρο» και μας έκλεισε επίσκεψη στο γενικό νοσοκομείο παίδων «Παναγιώτη & Αγλαΐας Κυριακού».
ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ Ή ΟΓΚΟΣ;
Μετά από λεπτομερή εξέταση και υπέρηχο, ο παιδοφθαλμίατρος διαπίστωσε λευκοκορία (λευκή κόρη/σαν μεμβράνη, καταρράκτη),αλλά απέκλεισε το ενδεχόμενο όγκου (ρετινοβλάστωμα), και μας είπε πως, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα βλέπει από το ματάκι αυτό, αλλά όμως το συγκεκριμένο περιστατικό, σύμφωνα με τον ίδιο, θα ήταν καλύτερα να μείνει ως έχει και να μην προχωρήσουμε σε κάποια επέμβαση λόγω των αμφίβολων αποτελεσμάτων (το συγκεκριμένο νοσοκομείο, ούτως ή άλλως, όπως μας είπε ο ίδιος, δεν θα μπορούσε να αναλάβει μια επέμβαση για αυτό το περιστατικό).
  Αποφασίσαμε με τον άντρα μου πως θέλουμε σίγουρα μια δεύτερη γνώμη κι έτσι την επόμενη ημέρα επισκεφθήκαμε μια ιδιωτική οφθαλμολογική κλινική στη Γλυφάδα, την οποία είχαμε βρει στο ίντερνετ, ψάχνοντας για παιδοφθαλμίατρους που ειδικεύονται σε καταρράκτες και ρετινοβλάστωμα. Εκεί, μόλις είδαν την ηλικία του μωρού, μας εξυπηρέτησαν απευθείας –παρόλο που ο γιατρός που θέλαμε ήταν έτοιμος να φύγει για προγραμματισμένο ταξίδι. Ο γιατρός, λοιπόν, μας είπε πως και ο ίδιος διαπιστώνει κάποιο μεγάλο πρόβλημα στον οφθαλμό του παιδιού («κάτι σαν καταρράκτης»), και πως η καλύτερη λύση θα ήταν μια λεπτομερής εξέταση υπό μέθη. Κι έτσι, μια βδομάδα μετά, κάναμε και την εξέταση αυτή (υπέρηχος και RETCAM, αν θυμάμαι καλά), μετά την οποία ο γιατρός διέγνωσε PHPV (Persistent hyperplastic primary vitreous / persistent fetal vasculature – Παραμονή υπερπλαστικού πρωτογενούς υαλώδους)  και πρότεινε επέμβαση όταν ο μικρός θα συμπληρώσει 3 μήνες. Ήταν πολύ αισιόδοξος για μερική όραση στο μάτι αυτό, γιατί είπε πως δεν υπάρχει πρόβλημα με το οπτικό νεύρο, οπότε μας άφησε να το σκεφτούμε.
ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ;
  Για να είμαι ειλικρινής, όμως, δεν είχαμε πειστεί ακόμα για το ποια θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση για το ματάκι του μωρού και είχαμε αρχίσει ήδη και κάναμε σενάρια για το τι θα γίνει στο μέλλον, αν θα φοράει γυαλάκια, αν χρειαστεί patch στο λειτουργικό μάτι (να είναι δηλαδή κλειστό κάποιες ώρες της μέρας) ή αν θα κινδυνεύει να μην έχει καθόλου μάτι (να είναι δηλαδή μονίμως κλειστό/ δεμένο το ματάκι του). Ήμασταν, λοιπόν, έτοιμοι να απευθυνθούμε στο εξωτερικό, όταν ανακαλύψαμε την Έλενα, οφθαλμίατρο του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Λάρισας, η οποία ασχολήθηκε με την περίπτωσή μας, μέσω emails, σαν να αφορούσε το δικό της παιδί! Μας ενημέρωσε ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΤΑΤΑ, όπως κανείς άλλος από τους γιατρούς που είχαμε συναντήσει και μας συμβούλευσε, αν κάνουμε την επέμβαση, να γίνει στην Ελλάδα γιατί θα χρειαστεί οπωσδήποτε μετεγχειρητική παρακολούθηση.
  Τελικά, εμείς κανονίσαμε κι ένα ακόμα ραντεβού με έναν γιατρό ειδικό στο υαλώδες, αφού πρόκειται για μια πολύ σπάνια πάθηση, στην ουσία σταμάτησε να αναπτύσσεται ο οφθαλμός πριν γεννηθεί το μωρό και παραμένει μπροστά από το φακό του ματιού ένας μεμβρανώδης ιστός, κάτι που φυσικά δεν μπορούσε να φανεί ούτε στο μαιευτήριο, αλλά ούτε και προγεννητικά.
Είχαμε, εντωμεταξύ, ψάξει και διαβάσει στο ίντερνετ αρκετές ιστορίες μικρών ασθενών που κατάφεραν και εξέλιξαν έστω και ελάχιστη όραση μέσα από διάφορες διαδικασίες, για ασθενείς που αργότερα παρουσίασαν και στραβισμό, για ασθενείς που κάποια στιγμή έχασαν τον οφθαλμό τους κτλ.
Κι εμείς, έπρεπε να πάρουμε απόφαση για επέμβαση ή όχι, αντισταθμίζοντας τα οφέλη για την πιθανή όραση, καλύτερη δυνατή ανάπτυξη του ματιού και, φυσικά, το αισθητικό αποτέλεσμα. Βέβαια, από τη στιγμή που αποκλείστηκε η πιθανότητα όγκου (και ό,τι αυτό συνεπάγεται), ήμασταν πολύ καλά ψυχολογικά καθώς ξέραμε πως, ό,τι κι αν συμβεί, το παιδί μας θα μπορεί να έχει μια φυσιολογική ζωή. Άτομα με όραση στο ένα μάτι έχουν τους εξής περιορισμούς: δεν μπορεί να δει ταινία 3Dκαι δεν μπορεί να γίνει πιλότος! Θα ζήσουμε και χωρίς αυτά… !
Ειλικρινά, θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε πολύ χειρότερη θέση από αυτή που βρισκόμασταν κι είχαμε από την αρχή την άποψη πως ό,τι κι αν συμβεί τα παιδιά χρειάζονται πάντα τους γονείς τους. «Γνωρίζεις το πρόβλημα που έχεις, το αποδέχεσαι και το αντιμετωπίζεις από την πρώτη στιγμή όσο καλύτερα μπορείς.» Θέλαμε, λοιπόν, να συγκεντρώσουμε όσο περισσότερες πληροφορίες ήταν δυνατό, ώστε να πάρουμε μια συνειδητή απόφαση:
Γνωρίζαμε, λοιπόν, ότι απομακρύνθηκε εντελώς η πιθανότητα ρετινοβλαστώματος (θα ήταν αρκετά ασύνηθες σε αυτή την ηλικία, καθώς ο μέσος όρος εμφάνισης είναι τα 2 έτη), το αριστερό μάτι είναι υγιέστατο και το ότι είναι γενικώς αποδεκτό και στηρίζεται από πολλές μελέτες στη βιβλιογραφία, ότι όσο νωρίτερα κάνεις αυτού του είδους την επέμβαση, τόσο καλύτερα, γιατί τα αποτελέσματα για την όραση είναι πολύ ευνοϊκότερα. Κάποιοι προτείνουν και μέσα στις 6-8 πρώτες εβδομάδες.
Οπωσδήποτε, όμως, χρειαζόμασταν και άλλη γνώμη.  

Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΠΟΥ «ΣΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΚΛΙΚ»
Πήγαμε, λοιπόν, στον κ. Σταύρακα (http://www.eyes.gr/products.php?categoryid=15&cat1=%C9%C1%D4%D1%CF%C9&cat=%C9%D9%C1%CD%CD%C7%D3%20%20%D3%D4%C1%D5%D1%C1%CA%C1%D3%20FRCS), ο οποίος μας επιβεβαίωσε τις γνωματεύσεις για PHPV και είναι ο μοναδικός, από τους γιατρούς που είδαμε, που μας εξήγησε αναλυτικά τι μπορεί να συμβαίνει στο εσωτερικό του ματιού του μικρού. Μας μίλησε ακόμη και για αυτά που μπορεί να υπάρχουν αλλά να μην φαίνονται πριν τον καθαρισμό της μεμβράνης π.χ. συνέχεια του μεμβρανώδους ιστού στο πίσω μέρος του οφθαλμού ή κάποια αποκόλληση αμφιβληστροειδούς κτλ. Ο κ. Σταύρακας μας εξήγησε πως κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως ο μικρός θα έχει όραση μετά την επέμβαση, ούτε πως δεν θα υπάρξουν επιπλοκές κατά την επέμβαση, οι οποίες πιθανώς να οδηγήσουν και σε επόμενη επέμβαση, πως, μετά την επέμβαση, η λευκοκορία δεν θα υφίσταται αλλά η διαφορά στο μέγεθος των δύο οφθαλμών μακροπρόθεσμα ίσως μεγαλώσει από το 1 mm που είναι τώρα. Επίσης, μας είπε πως, σε περίπτωση που υπάρχει όραση στο εγχειρισμένο μάτι, θα χρειαστεί φακός επαφής που δεν θα αλλάζει καθημερινά κι αν αργότερα χρειαστεί, μπορεί να μπει και τεχνητός φακός (θα μπορούσε να τοποθετηθεί τεχνητός φακός ακόμη και στην ηλικία των 2 ετών ή των 7 ή των 14), αλλά πως, σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, παρουσιάζονται κάποιες ανωμαλίες στο σχηματισμό του κρανίου στην περιοχή του οφθαλμού λόγω της μικροφθαλμίας (αυτό με άγχωσε λίγο, αν και πολύ σπάνιο να συμβεί). Τέλος, μας επεσήμανε πως η επέμβαση –εφόσον αποφασίσουμε να την κάνουμε- θα έπρεπε να γίνει χθες (!), δηλαδή όσο πιο σύντομα γίνεται. Μας είπε πως θα μπορούσε να κάνει την επέμβαση στο Ιατρικό Κέντρο ή στο Μητέρα.
Η αλήθεια είναι πως, μέχρι να επισκεφθούμε τον κ. Σταύρακα, σκεφτόμασταν την επιλογή του εξωτερικού. Ο κ. Σταύρακας, όμως, μας έκανε να τον εμπιστευθούμε αρκετά. Μας μίλησε για επεμβάσεις που έκανε και είχαν ως αποτέλεσμα κάποια όραση, για επεμβάσεις που παρουσίασαν επιπλοκές και με δεύτερη επέμβαση είχαν κάποια όραση, αλλά και για επεμβάσεις που δεν είχαν κανένα όφελος ως προς την όραση, αλλά τουλάχιστον είχαν κάποιο πιο φυσιολογικό αισθητικό αποτέλεσμα.
Έπρεπε, λοιπόν, όπως ξαναείπα, να πάρουμε μια απόφαση.
Πράγματι ο τύπος της επέμβασης, που στην ουσία είναι επέμβαση παιδικού καταρράκτη, ακολουθείται πολύ συχνά από πολλές επιπλοκές. Ειδικά στο PHPV, που εκτός από τον καταρράκτη (=μεμβράνη στο φακό) υπάρχουν και άλλες ανωμαλίες.
Η Έλενα μας εξήγησε πως σε περίπτωση μετεγχειρητικής όρασης, αυτή θα κυμαινόταν, κατά μέσο όρο, στο 6/36 ή 6/60, εφόσον ισχύουν τα εξής: το χειρουργείο δεν παρουσιάσει επιπλοκές, ο φακός επαφής και η κάλυψη του λειτουργικού  ματιού για την (αναπόφευκτη) αμβλυωπία (τεμπέλικο μάτι) τηρούνται αυστηρά και έχουν αποτέλεσμα, υπάρχει τακτική οφθαλμολογική παρακολούθηση, και το μάτι δεν αναπτύξει γλαύκωμα (πίεση) (ο κίνδυνος δυστυχώς είναι σοβαρός σε ένα μάτι άφακο που είχε πριν PHPV).  Ωστόσο υπάρχουν και μάτια με PHPV που πιάνουν καλή όραση επιπέδου 6/18, αλλά δεν είναι πολύ συχνό.
Επίσης, σκεφτήκαμε ότι μέχρι να οργανωθεί ένα ταξίδι στο εξωτερικό, ίσως χάνεται πολύτιμος χρόνος, και, επίσης, είναι καλυτέρα αυτός που έκανε το χειρουργείο να δει το παιδί και κάποιες φορές μετά. Επιπλέον, η ταλαιπωρία θα ήταν μεγάλη και για τον μικρό. 

ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ…
Τελικά, αποφασίσαμε να κάνουμε την επέμβαση στον κύριο Σταύρακα, στο Ιατρικό κέντρο. Η επέμβαση πήγε πολύ καλά, από τεχνικής άποψης, όπως μας είπε και ο κ. Σταύρακας, αλλά πίσω από τη μεμβράνη που βγήκε, υπήρχε μια αποκόλληση στον αμφιβληστροειδή μπροστά από την ωχρά κηλίδα, οπότε δεν μπορούμε να έχουμε όραση στο μάτι (μόνο διαχωρισμό φως-σκοτάδι), οπότε το μάτι θα μείνει άφακο και δε θα χρειαστεί κάλυψη του λειτουργικού ματιού. Η λευκοκορία, όμως, έφυγε εντελώς και, μέχρι σήμερα, δυο μήνες μετά την επέμβαση, η διαφορά στα δυο μάτια έχει μειωθεί πάρα πολύ.
Ο μικρός έμεινε στο νοσοκομείο για 12 περίπου ώρες, ώσπου να περάσει εντελώς η ολική νάρκωση, να βγει ο ορός (που είχαν βάλει στο ποδαράκι του) και να αρχίσει, με την παρακολούθηση της αναισθησιολόγου, να θηλάζει κανονικά. Ήταν λίγο νευρικός εκείνη την ημέρα, αλλά συνήλθε γρήγορα.

Την επόμενη κιόλας μέρα βγάλαμε τον επίδεσμο από το ματάκι του και έχουμε κάνει ήδη 4 μετεγχειρητικές επισκέψεις στον κύριο Σταύρακα. Πρόσφατα, σταματήσαμε και τις σταγόνες που βάζαμε καθημερινά στο ματάκι του. Όλα πηγαίνουν πολύ καλά και το έχουμε ξεπεράσει εντελώς!

 

Επιστροφή… στην πραγματικότητα! ΜΕΡΟΣ 1ο

Μετά από πολύ καιρό, επέστρεψα πάλι στο μικρούλι μου blog.

Ήταν μια πολύ δύσκολη και κουραστική περίοδος, η οποία όμως με έκανε να σκεφτώ πολλά, πολλά, πολλά όμως, πράγματα!

Τελευταία φορά που ασχολήθηκα ενεργά με το μπλογκ μου είναι στα μέσα Νοέμβρη. Πρώτη μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου μέχρι τώρα, ήταν ο ερχομός του δεύτερου παιδιού μου.


Στις 19 Νοεμβρίου 2013 γέννησα το μικρό μου αγοράκι. Όλα πολύ καλά μέχρι εδώ. Γέννησα φυσιολογικά, στο Αγρίνιο, στον αγαπημένο μου γιατρό, κ. Κώστα Διαμαντόπουλο, μέσα σε μισή ωρίτσα, όπως ακριβώς και το πρώτο μου παιδάκι, τη μικρή μου Ρέα!
Άρχισα αμέσως να θηλάζω και το μωράκι μου ήταν υγιέστατο!


ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ: Θηλασμός, θηλασμός, θηλασμός…
Βγήκαμε από την κλινική σε 4 μερούλες και πήγαμε σπίτι μας. Γενικά, έχω μεγάλη βοήθεια γιατί η μαμά μου μένει ακριβώς από κάτω. Μαγειρεύει αυτή για μας – πάντα το έκανε η γλυκούλα μου- και ειδικά τώρα που γέννησα, η μικρή μου (20 μηνών) πήγαινε σχεδόν κάθε πρωί στη γιαγιά της, που έχουν απίστευτη αδυναμία η μια στην άλλη!

Εγώ έμενα σπίτι με τον μικρό αχόρταγο, που έτρωγε κάθε μια ώρα!!! Βέβαια, δεν ξέρω αν είναι δικό μου λάθος αυτό, γιατί είμαι φανατική του θηλασμού και τον έβαζα στο στήθος σε κάθε «γκρινιούλα» του. Τη μικρή μου τη θήλαζα για ένα χρόνο (μέχρι δηλαδή να καταλάβω ότι είμαι πάλι έγκυος, οπότε και σταμάτησα για να μην επιβαρύνω τον οργανισμό μου και για να απογαλακτιστεί η μικρή ώστε να μην ζηλεύει τον μικρό που θα θηλάζει).
Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, πέρασα και μια περίοδο που θήλαζα κάθε 1 ώρα ακόμα και το βράδυ, δηλαδή σχεδόν 24 φορές τη μέρα (!), κάτι που σημαίνει πως δεν μπορούσα να πάω πουθενά χωρίς το μωρό: μέχρι να τελειώσει το ένα γεύμα, έφτανε το άλλο!! Οι δυο γιαγιάδες (η μαμά μου και η πεθερά μου) δεν αναλάμβαναν να τον κρατήσουν γιατί με το που γκρίνιαζε θεωρούσαν ότι πεινάει! Άσε που είχαν συνηθίσει με τη Ρέα, η οποία από πολύ μωράκι κοιμόταν πολλές ώρες μέσα στην ημέρα και δεν ακουγόταν καθόλου.
Είχα απογοητευτεί και δεν ήξερα τι να κάνω. Το είχα ρίξει στο φαγητό γιατί το έβρισκα σαν δικαιολογία, το θεωρούσα ως τη μοναδική απόλαυση εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Πήρα 2 επιπλέον κιλά (στην εγκυμοσύνη είχα πάρει 11 και τα 6 έφυγαν μόλις γέννησα) και φυσικά γυρνούσα όλη μέρα με τις πυτζάμες!! (θα επανέλθω παρακάτω σε αυτό το θέμα όμως…)
Ο άντρας μου με ενθάρρυνε συνεχώς λέγοντας ότι ο μικρός γρήγορα θα μπει σε προγραμματάκι και να κάνω υπομονή… Η αλήθεια είναι πως μετά τις πρώτες (επίπονες) 40 ημέρες, άρχισε να τρώει ανά δίωρο, δηλαδή 12 ταίσματα τη μέρα. Άθλος!

Γιατί δεν κοιμάται το μωρό μου;
Κάποια στιγμή, ενώ παραπονιόμουν ότι δεν αντέχω άλλο, και ότι το μωρό θα πρέπει να αρχίσει να κοιμάται λίγο περισσότερο τη μέρα, ο άντρας μου με ρώτησε αν το μωρό επηρεάζεται από τη σοκολάτα που τρώω. Εγώ φυσικά είπα όχι! Αλλά όταν το καλοσκέφτηκα, συνειδητοποίησα πως ενώ είχα κόψει τον καφέ (όχι ότι έπινα και συχνά βέβαια), είχα αυξήσει τις ποσότητες σοκολάτας (και δη μαύρης σοκολάτας) σε μεγάλο βαθμό. Έτσι έκοψα τη σοκολάτα μήπως ο μικρός επηρεαζόταν από την καφείνη της σοκολάτας. Και η αλήθεια είναι πως είδα μια αλλαγή…
Ο μικρός έφτασε 2 μηνών και ξεκίνησε να ξυπνάει μόνο δυο φορές το βράδυ και μέσα στη μέρα κοιμόταν κάποια μισαωράκια ή κάποιες ωρίτσες.
Οι μόνες φορές που κοιμόταν περισσότερο μέσα στη μέρα ήταν όταν ξάπλωνα μαζί του στο κρεβάτι και τον είχα στο στήθος και αγκαλίτσα! Ξέρω, δεν πρέπει να μαθαίνω έτσι το μωρό μου, αλλά ήδη από την κλινική τον είχα μάθει να κοιμόμαστε έτσι γιατί με διευκόλυνε εμένα να κοιμάμαι περισσότερο… Θα μου πείτε ας πρόσεχες έτσι που το έμαθες!! Και δε θα έχετε άδικο… Γι’ αυτό και μόλις το συνειδητοποίησα σταμάτησα να παραπονιέμαι… Επιπλέον, την περίοδο αυτή είχε έρθει και η αδερφή μου να μας δει από το Λονδίνο, όπου μένει μόνιμα και με βοήθησε τόσο ψυχολογικά (συζητήσεις, παρεούλα και βόλτες με το καρότσι) όσο και στην πράξη με πολύ παιχνίδι με τη μικρή αλλά και πολύ αγκαλιά και «κούνημα» στον μικρό για να ηρεμεί…

Σήμερα, ο Άρης (ο μπέμπης μας δηλαδή) είναι σχεδόν 4 μηνών, θηλάζει περίπου 8-10 φορές την ημέρα και κοιμάται συνολικά σχεδόν 12-14 ώρες. Εγώ επέστρεψα στη δουλειά μου (δουλεύω στην οικογενειακή επιχείρηση) για 3 ωρίτσες (έτσι κι αλλιώς ήδη δούλευα από το σπίτι κάποιες φορές που ήταν απαραίτητο), κάτι που ανυπομονούσα να κάνω!!! (αλλά και στο θέμα αυτό θα επανέλθω!) Όλα καλά σε αυτόν τον τομέα λοιπόν… 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

Aλεξανδρινό: Χριστουγεννιάτικο αλλά όχι εποχιακό


Η ποϊνσέτια ή αλλιώς αλεξανδρινό προέρχεται από το Μεξικό και έχει γίνει αναπόσπαστο στοιχείο της χριστουγεννιάτικης ατμόσφαιρας, γι’ αυτό ονοµάζεται και λουλούδι των Χριστουγέννων (ή χριστολούλουδο). 

ΠΟΤΕ ΑΝΘΙΖΕΙ: Έχει όμορφα κατακόκκινα φύλλα και ανθίζει από τα τέλη του φθινοπώρου µέχρι τον Φεβρουάριο



ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ – ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ: Είναι κατάλληλο για εσωτερικούς χώρους. Το χειμώνα, ιδανικό μέρος για να βάλουμε τα Αλεξανδρινά είναι ένα φωτεινό, ζεστό σημείο μέσα στο σπίτι. Την άνοιξη το μεταφέρουμε στο μπαλκόνι, πάντα σε προστατευμένο σημείο. Και για να το χαρούμε κοκκινισμένο και τα επόμενα Χριστούγεννα, το Σεπτέμβριο, που αρχίζει η έντονη ανάπτυξη, το τοποθετούμε σε θέση με λιγότερο ως ελάχιστο φώς. Το καλύπτουμε με μια μαύρη σακούλα κατά τη διάρκεια της ημέρας, «ερεθίζοντας» το να βιαστεί να κοκκινίσει τα φύλλα του. Προσοχή! Μην ξεχάσετε ν’ ανοίξετε τρύπες στη σακούλα για να αερίζεται το φυτό. Γενικά, απαιτείται μέτριος φωτισμός (κοντά σε παράθυρο, χωρίς να εκτίθεται απευθείας στον ήλιο).
H θερµοκρασία στο χώρο να µην πέφτει κάτω από 16 βαθμούς Κελσίου. Χρειάζεται συχνό πότισµα την εποχή της ανάπτυξης-ανθοφορίας, το οποίο γίνεται αραιότερο όταν τελειώσει η ανθοφορία στα τέλη Φεβρουαρίου.
Χρειάζεται λίπανση κάθε δέκα περίπου ημέρες, µε κατάλληλο υδατοδιαλυτό λίπασµα. ∆ίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στην ποσότητα και στον τρόπο που θα το εφαρµόσουμε.

ΦΡΟΝΤΙΔΑ – ΠΩΣ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ: Το Αλεξανδρινό δεν είναι εποχιακό φυτό, απλά έχει εποχιακή χρήση. Θέλει φροντίδα, γιατί αν και πολύ όμορφο, είναι ευαίσθητο.
Μετά την ανθοφορία, όταν τα φύλλα του αρχίζουν να πέφτουν, περιορίζουμε το πότισμα σε μια φορά την εβδομάδα. Προσοχή στα ρεύματα αέρος και τις απότομες αλλαγές θερμοκρασίας.
Μετά το τέλος της «ανθοφορίας», στα τέλη Φεβρουαρίου, κλαδεύουμε περίπου μέχρι τη μέση. Προσοχή να μην το κόβουμε με γυμνά χέρια. Η γαλακτώδης ουσία που έχουν οι βλαστοί, προκαλεί φαγούρα και στομαχική διαταραχή.
H µεταφύτευση σε µεγαλύτερη γλάστρα ενδείκνυται να γίνει το καλοκαίρι, µετά το κλάδεµα του φυτού. Σε ζεστό κλίμα φυτεύεται και στον κήπο.

ΠΙΘΑΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ: Τα πιο πιθανά προβλήµατα που µπορεί να προκληθούν κατά τη διάρκεια ανάπτυξης του αλεξανδρινού είναι να κιτρινίσουν και να πέσουν τα φύλλα του, εξαιτίας της υπερβολικής ζέστης ή της έλλειψης νερού και φωτισµού.
Αν δείτε τα πρώτα συµπτώµατα, αλλάξτε θέση στη γλάστρα, ποτίστε σε τακτικά διαστήµατα και προσέξτε την έκθεση του φυτού σε ρεύµατα αέρα.


[ΠΗΓΗ: http://www.tovima.gr/vimadeco/garden/article/?aid=488524, ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΟΥ MEGA]

8 τρόποι για μια όμορφη σχέση με το παιδί μας

Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση και ομολογώ πως έχω λίγο άγχος…
Ξεκίνησα αυτό το blog ως Μαμά Πρωτάρα για να γράφω για την εμπειρία μου ως μαμά της 6 μηνών κόρης μου, Ρέας! Παρόλο το διάβασμα που έριξα πριν γεννήσω, οι απορίες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια!! Έτσι, άρχισε το online ψάξιμο και θέλω να μοιραστώ με όσους με διαβάσουν (…κάποια στιγμή… γιατί ούτε στους δικούς μου δεν το έχω πει για το blog… μόνο ο άντρας μου το ξέρει!) αυτά που ανακάλυψα και μου φάνηκαν ενδιαφέροντα ή με βοήθησαν με κάπιο τρόπο. Δεν ξέρω ούτε πόσο πρέπει να ανοίγομαι, ούτε πόσο μεγάλα κείμενα να γράφω (γιατί γενικά είμαι πολυλογού!!), ούτε και αν υπάρχει ο σωστός τρόπος γραφής ενός post!

Ως πρώτη ανάρτηση, θα ήθελα, λοιπόν, να κάνω λόγο για ένα άρθρο που διάβασα στο jenny.gr, όπου χάζυα αρκετή ώρα κατά την εγκυμοσύνη μου και ακόμα το χαζεύω… Αναφέρεται στη σχέση γονέα και παιδιού, η οποία χρειάζεται προσπάθεια για να είναι γερή και υγιής.
Τα παιδιά μας, αναφέρει, πως δεν πρέπει να τα υποτιμάμε και πως συνήθως είναι αυστηρά και δίκαια. Οπότε, για να χτίσουμε μαζί τους μια σχέση με γερά θεμέλια, πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε σωστά.
Να, λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε:

8 τρόποι για μια όμορφη σχέση με το παιδί μας by MamaProtara
[ΠΗΓΗ]

1. Να του λέμε «σ’ αγαπώ». Όσο δεδομένο και αν είναι, κάνει το παιδί μας να νιώθει ασφάλεια, πράγμα που δυναμώνει το χαρακτήρα του και την αυτοπεποίθησή του.
2. Να του διδάξουμε τις αξίες μας και τα ιδανικά μας. Είναι σημαντικό το παιδί να έχει τέτοιου είδους πρότυπα από τους γονείς του.
3. Να βρούμε μία λέξη-κωδικό με το παιδί μας, που θα είναι το μυστικό μας. Μια λέξη, δηλαδή, που θα μπορεί να λειτουργήσει ως ένα τρυφερό παιχνίδι αλλά και θα μπορούσε να βγάλει ανώδυνα το παιδί μας από μία δύσκολη κατάσταση χωρίς να νιώσει αμήχανο.
4. Να βρούμε και να διατηρήσουμε ένα τελετουργικό πριν πάμε για ύπνο. Να μοιραστούμε μαζί του λίγη ώρα. Είναι ένας ωραίος τρόπος να τελειώνει η μέρα και των δύο. Ακόμα κι αν τα παιδί μεγαλώσει αυτό το τελετουργικό θα μας φέρνει κοντά.
5. Να αφήσουμε το παιδί μας να μας προσφέρει τη βοήθειά του. Και μόνο η αποδοχή μας θα το κάνει να νιώσει περήφανο και χρήσιμο.
6. Να παίξουμε μαζί με τα παιδιά μας. Την ώρα του παιχνιδιού θα απελευθερωθούμε και οι δύο και είναι φυσικό επόμενο να έρθουμε πιο κοντά.
7. Να τρώμε όλοι μαζί. Παλιά συνταγή αλλά πάντα επίκαιρη. Τα παιδιά που τρώνε μαζί με τους γονείς τους κυρίως στην παιδική ηλικία αναπτύσσουν δυνατούς δεσμούς, αφού η ώρα του φαγητού στο τραπέζι μπορεί να αποτελέσει μία ευκαιρία για συζήτηση.
8. Τέλος, μπορούμε να καθιερώσουμε μία μέρα για να κάνουμε τη δική μας βόλτα. Μία αποκλειστική έξοδος με το παιδί μας, που με τα χρόνια θα γίνει συνήθεια θα μας βοηθήσει να ερχόμαστε κοντά ακόμα κι όταν το παιδί μας μεγαλώνει και οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την καθημερινή επαφή μας. Πραγματικά, θα ήταν ωραίο να κρατήσουμε μία τέτοια συνήθεια ακόμα κι όταν το παιδί μας θα φύγει από το σπίτι.

Ελπίζω να μην σας κούρασα (αν το διάβασε κάποιος… χιχι) και ελπίζω όταν έρθει και για μένα η ώρα να εφαρμόσω όλα ή έστω κάποιο από τα παραπάνω να μπορέσω να γράψω και την προσωπική μου εμπειρία… 
Άντε καλή μου αρχή!