Πώς να σταματήσουμε τους καβγάδες για το διάβασμα

Το θέμα για το οποίο είχα προγραμματίσει να γράψω την προηγούμενη Πέμπτη ήταν το multitasking – το πόσο αποδοτικό είναι τελικά να κάνουμε χίλια πράγματα ταυτόχρονα.

Όμως, δεν έγραψα κανένα άρθρο. Γιατί ήταν μια δύσκολη εβδομάδα η προηγούμενη.

Τσακωμοί με τα παιδιά για τα διαβάσματα.

Τσακωμοί των παιδιών μεταξύ τους.

Τσακωμοί με τον άντρα μου για το πώς πρέπει να χειριστούμε αυτές τις «κρίσεις».

Η εβδομάδα ολοκληρώθηκε με μια απίστευτη δική μου κρίση υστερίας με αποδέκτη την κόρη μου. Και μια δύσκολη βραδιά, γιατί ένιωσα τύψεις και δε με φίλησε για καληνύχτα.

Οπότε, να ‘μαι εδώ τώρα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου μετά από αυτή την εβδομάδα. Και να μιλήσω για διάβασμα τελικά αντί για το multitasking (για το οποίο θα γράψω κάποια άλλη Πέμπτη).

Μεγάλωσα με μια τεράστια αγάπη και χαρά να πηγαίνω στο σχολείο. Πάντα με αγαπούσαν οι δάσκαλοι, οι συμμαθητές μου, είχα καλή μνήμη, διάβαζα λίγο και δεν αγχωνόμουν.

Πάντα έδινα ιδιαίτερη σημασία και προσοχή στο γραπτό μου και πάντα ήθελα να νιώθουν για μένα περήφανοι δάσκαλοι και γονείς, οπότε έδινα τον καλύτερο εαυτό μου με μεγάλη χαρά.

Όταν άρχισε η κόρη μου δημοτικό, δυσκολεύτηκα πολύ να δεχτώ ότι δεν την ένοιαζε η εικόνα του γραπτού, δεν την ένοιαζε να διπλοτσεκάρει μήπως ξέχασε κάτι…

Καθόμουν πάνω από το κεφάλι της και έκανα παρατήρηση για το κάθε γραμματάκι γιατί «ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις πολύ καλύτερο». Η χρονιά κύλησε σχετικά ομαλά όταν αποδεχτήκαμε με τον άντρα μου ότι στόχος δεν είναι να λέει η δασκάλα μπράβο στους γονείς που ασχολούνται με το παιδί, αλλά να μάθει το παιδί να είναι υπεύθυνο.

Η περυσινή χρονιά κύλησε ομαλά δεδομένων των συνθηκών της καραντίνας, αφού το πρωτάκι μου, ο γιος μου, ήταν πάρα πολύ συνεργάσιμος και έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Είχα, βέβαια, και τη μικρή εμπειρία «δεν καθόμαστε πάνω από το κεφάλι του παιδιού και δεν κάνουμε παρατήρηση για το παραμικρό».

Φέτος, η κόρη μου είναι τρίτη δημοτικού και ο γιος μου δευτέρα. Λίγο το περυσινό ξεμυάλισμα με την online εκπαίδευση, λίγο η «ισχυρή» πλέον παρουσία του μικρού αδερφού μέσα στο σπίτι, λίγο οι γονείς που έχουμε πολλές υποχρεώσεις, λίγο που τους δείξαμε, ίσως, μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από αυτή που έπρεπε χωρίς την κατάλληλη επίβλεψη – έλεγχο  και άρχισαν τα πρώτα «συννεφάκια».

Και, φυσικά, όλοι έχουν άποψη για το θέμα. Και εγώ, «ακόμα πιο φυσικά», θα το συζητήσω με όλον τον κόσμο: δάσκαλους, συγγενείς, φίλους, ψυχολόγους, social media.

Έχω βγάλει τα εξής συμπεράσματα, λοιπόν.

1. Στόχος είναι το παιδί να αγαπήσει-ή έστω να αποδεχθεί σχετικά ευχάριστα- τη διαδικασία του διαβάσματος.

Ας πάει και μια μέρα αδιάβαστο και να αναγκαστεί το ίδιο να απολογηθεί στο δάσκαλό του. Δε μου είναι εύκολο να το κάνω. Νομίζω, όμως, ότι πρέπει. Όταν ανησυχούμε για το πώς θα στείλουμε το παιδί στο σχολείο με ελλιπή εργασία, είναι περισσότερο για εμάς πρόβλημα, παρά για αυτά. Το να αφήσουμε τα παιδιά να υποστούν τις συνέπειες θα τους βοηθήσει να μάθουν.

Εννοείται πως θα βοηθήσω να χτίσει ένα καλό πλάνο μελέτης, να έχει ένα σωστό -και απερίσπαστο- χώρο όταν διαβάζει, να αντιληφθεί τη σημασία της μάθησης. Θα βοηθήσω σε κάθε απορία και δυσκολία και θα κοιτάξω τι έχει ετοιμάσει για την επόμενη μέρα.

Όμως, τον κύριο λόγο για τις εργασίες τον έχει το σχολείο και ο δάσκαλος. Ο δάσκαλος θα δώσει το κίνητρο, τις κατευθυντήριες γραμμές, τα όρια και το βασικό αίσθημα ευθύνης στις σχολικές υποχρεώσεις.  Η τιμωρία-συνέπεια για ελλιπή εργασία πρέπει να προέρχεται πάντα από τον δάσκαλο – όχι από τον γονέα.

2. Σεβόμαστε το παιδί.

Σίγουρα θα ψάχνει δικαιολογία να σηκωθεί, να αποφύγει το διάβασμα, το γράψιμο. Τότε, ίσως, θα πρέπει να θέσουμε κάποιο χρονικό όριο.

Όμως, κάποια στιγμή θα κουραστεί στ’ αλήθεια, δε θα νιώθει όντως καλά, δε θα μπορεί με τίποτα να συγκεντρωθεί. Θα το αφήσω να κάνει διάλειμμα. Βέβαια, να κάνει διάλειμμα χωρίς τηλεόραση ή τάμπλετ.

Τις περισσότερες φορές έχει επιστρέψει μόνο του χωρίς να το ζητήσω. Αλλιώς, ίσως κάνω μια διακριτική υπενθύμιση.

3. Εμπιστευόμαστε το παιδί.

Όταν λέει ότι δεν έχει αντιγραφή, το δεχόμαστε. Αν διαπιστώσουμε εκ των υστέρων ότι έχει πει ψέματα, δίνουμε ευκαιρία να εξηγήσει. Σε καμία περίπτωση, δε θεωρώ ότι πρέπει να το κατηγορούμε ότι λέει ψέματα και να παίρνουμε τηλέφωνα συμμαθητές του να μας επιβεβαιώσουν.

4. Ρουτίνα.

Να γίνει συνήθεια. Ως γονείς, μαθαίνουμε γρήγορα ότι σε όλα τα θέματα ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία είναι τα παιδιά να αναπτύξουν μια ρουτίνα. Αυτό ισχύει και για το διάβασμα: τα παιδιά να κάθονται την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος, ώστε η έναρξη να γίνεται τόσο αυτόματα όσο όταν βάζει τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο.

5. Δεν κατηγορούμε το δάσκαλο μπροστά στο παιδί.

Μπορεί να πιστεύουμε ότι η εργασία που έχει ανατεθεί στο παιδί είναι πολύ δύσκολη ή ότι ο δάσκαλος αναθέτει πάρα πολλές εργασίες για το σπίτι, αλλά εννοείται πώς δε θα εκθέτουμε αυτές τις ανησυχίες μας μπροστά στο παιδί. Το παιδί, έτσι, ενθαρρύνεται να κατηγορήσει το δάσκαλο και τους δίνει την εντύπωση ότι είναι εντάξει να είναι προκλητικοί ή/και ασεβείς στο σχολείο. Μπορούμε να προγραμματίσουμε μια συνάντηση με το δάσκαλο για να συζητήσουμε ιδιωτικά τις ανησυχίες μας.

6. Πότε να κάνουμε πίσω.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά επωφελούνται όταν συμμετέχουμε στην επίβλεψη των ασκήσεών τους και τα βοηθάμε να δημιουργήσουν καλές συνήθειες. Αλλά αν βοηθήσουμε πάρα πολύ, μπορεί να καλύψουμε ένα μεγαλύτερο πρόβλημα.
Αν το παιδί μας δεν έχει τις δεξιότητες, τις γνώσεις ή δεν έχει κατανοήσει την εργασία που του έχει ανατεθεί, πραγματικά δεν έχει αξία ο γονέας να συμπληρώσει τα κενά.

Σε τελική ανάλυση, τα παιδιά μαθαίνουν πιο σωστά, όταν οι ίδιοι καταλαβαίνουν πώς να ξεπεράσουν τα εμπόδια.

Εξάλλου, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να γνωρίζουν πότε ένα παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα με την εργασία του ή απλά δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο να την αντιμετωπίσει. Οι γονείς πρέπει να ανακαλύψουν πότε να σώσουν τα παιδιά τους και πότε να τους αφήσουν να αποτύχουν.
Αν πιστεύουμε ότι το παιδί μας έχει την ωριμότητα και τα εργαλεία για να αντιμετωπίσει την αποτυχία, μερικές φορές η απόφαση να μην παρέμβουμε μπορεί να είναι η σωστή, και μερικές φορές μια επίπληξη από το δάσκαλο μπορεί να βοηθήσει πολύ περισσότερο από τη δική μας αντίδραση.

Βασικά tips ανάλογα με το παιδί

>>> Αν το παιδί αναβάλλει συνέχεια το διάβασμα, θα πρέπει να επιμείνουμε ότι αν δεν τελειώσει το διάβασμα, δεν ξεκινάει η διασκέδαση και το παιχνίδι. Βοηθάει, επίσης, και το να σπάει σε κομμάτια το διάβασμα, πχ πριν και μετά το φαγητό, πριν και μετά τη δραστηριότητα.

>>> Αν το παιδί έχει πολύ άγχος και αργεί να τελειώσει τα μαθήματά του, εστιάζουμε στη διαδικασία παρά στο αποτέλεσμα. Ρωτάμε «προσπάθησες όσο μπορούσες;» και όχι «τι βαθμό πήρες;»

>>> Αν το παιδί θέλει να ξεμπερδεύει και τα κάνει όλα βιαστικά και τσαπατσούλικα, τσεκάρουμε μαζί και του λέμε να ξανακοιτάξει ορθογραφικά, σημεία στίξης, καθαρά γράμματα κλπ. Μπορούμε να φτιάξουμε και μια λίστα με τα βασικά που πρέπει να τσεκάρει στο γραπτό του (Έχω ελέγξει για ορθογραφικά; Φαίνεται καθαρά τι γράφω; Ξεκινάω με κεφαλαίο; Τελειώνω με τελεία; Είμαι μέσα στα περιθώρια; )

>>> Αν το παιδί θεωρεί ότι το σχολείο δεν έχει σημασία και «αυτά που μαθαίνω δε θα μου χρειαστούν», βοηθάμε το παιδί να ανακαλύψει νέες ιδέες και δεξιότητες που μπορεί να αποκτήσει. Το βοηθάμε να βρει τρόπους να συνδέσει πράγματα που του αρέσουν με όσα διδάσκονται στο σχολείο. Καλύτερα να μην μπούμε στη διαδικασία να το δωροδοκήσουμε, γιατί μετά μπορεί ο στόχος θα γίνει το βραβείο και όχι η μάθηση. Το μήνυμα που πρέπει να περάσουμε είναι ότι «ό,τι άσκηση και να έχεις, πρέπει να την κάνεις. Δε χρειάζεται να δώσεις και την ψυχή σου, αν δε σου αρέσει, αλλά πρέπει να γίνει.»

>>> Αν το παιδί ξεχνάει εργασίες, ξεχνάει βιβλία, ξεχνάει τις οδηγίες που έδωσε ο δάσκαλος, ξεκινάμε με οργάνωση, επανάληψη και υπενθυμίσεις. Ίσως το παιδί δεν έχει ακόμα τις δεξιότητες ή την ωριμότητα να διαχειριστεί τις συνέπειες των πράξεών του. Το βοηθάμε να αποκτήσει καλές συνήθειες γράφοντας τις υποχρεώσεις του ή με κάποιον άλλον τρόπο που θα το βοηθήσει να θυμηθεί. Όμως, όταν αρχίσει να αναπτύσσει αυτές τις δεξιότητες, κάνε πίσω. Το παιδί δεν πρέπει να στηρίζεται πάντα σε σένα για να θυμάται τι πρέπει να κάνει.

Όλα τα παραπάνω τα γράφω με βάση τη μικρή προσωπική μου εμπειρία και δεν ισχυρίζομαι ότι είναι και σωστά ή υλοποιήσιμα σε κάθε (ξεχωριστή) περίπτωση.

Είναι ένα μεγάλο θέμα, απασχολεί πολύ τους γονείς και ίσως συχνά μας απασχολεί υπερβολικά πολύ.

Η υπερβολική, όμως, συμμετοχή μας στο διάβασμα του παιδιού στο σπίτι δημιουργεί μερικές φορές την αίσθηση στα παιδιά ότι «δε χρειάζεται να κάνω τίποτα μέχρι να με φωνάξει η μαμά μου».

Η μεταβίβαση της ευθύνης στα παιδιά για την ολοκλήρωση της εργασίας τους τα βοηθά να αναπτύξουν καλές συνήθειες μελέτης και αυτοεκτίμηση που θα μεταφέρουν στα ενήλικα χρόνια τους.

Θέλει υπομονή και ψυχραιμία. Δεν το τηρούμε πάντα. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Και έχουμε κι εμείς τα δικά μας.

Καλύτερα, όμως, να μην είναι το παιδί σας ο «τέλειος» μαθητής, αλλά να έχετε μια ήρεμη σχέση μαζί του κι αυτό να έχει μια καλή σχέση με τη μάθηση.

Θα ήθελα τόσο πολύ να ακούσω και τη δική σας άποψη.

Yoga και μητρότητα από τη yogini mama

Κάθε γυναίκα που βιώνει την εμπειρία της εγκυμοσύνης, της γέννας και της μητρότητας, επηρεάζεται για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης βιώνει πολύ δυνατές αλλαγές στο σώμα και τον ψυχισμό της. Όταν έρθει η ώρα του τοκετού όσα της συνέβαιναν τους τελευταίους εννέα μήνες αλλάζουν και πάλι, μέσα σε μια στιγμή. Μια στιγμή που θα θυμάται για πάντα. Και μετά βιώνει μια νέα πραγματικότητα με ακόμη πιο συνταρακτικές αλλαγές.

Η μητέρα καθημερινά φροντίζει το μωρό της βάζοντας το σώμα και το νου της σε δεύτερη μοίρα. Η γυναίκα για αρκετό καιρό μετά τη γέννα, κρατά κρυμμένο, σχεδόν ξεχασμένο, ένα κομμάτι από εκείνη. Ίσως γιατί δε γνωρίζει πως χρειάζεται να είναι χαρούμενη για να είναι χαρούμενο και το μωρό της. Για να το θέσουμε πιο σωστά, το μωρό χρειάζεται και προτιμά μια χαρούμενη μαμά.

Μια μαμά, στα δικά μου μάτια, έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τη γιόγκα για να μπορέσει να βρει την ψυχική της ηρεμία και τη σωματική δύναμη που απαιτεί η καθημερινότητά της. 
Για μένα, που είμαι μαμά, γυναίκα και ασκούμενη στη γιόγκα, η ιδανική ημέρα ξεκινά με ένα υπέροχο τέντωμα σε ολόκληρο το σώμα. Ολόκληρο. Από την κορυφή του κεφαλιού ως τις άκρες των δακτύλων των ποδιών. Βγαίνοντας από το κρεβάτι αφήνουμε για λίγο τις έγνοιες και τις φροντίδες και ξεκινάμε σιωπηλά την πρακτική της γιόγκα. Ιδανικά, το μπαλκόνι ή ο κήπος όπου οι ακτίνες του ήλιου ακολουθούν τα σώματα είναι το πιο όμορφο μέρος για να ασκηθούμε. Στεκόμαστε όρθιες και βάζουμε τα χέρια στην περιοχή του αφαλού. Παίρνουμε εισπνοή φουσκώνοντας αυτή την περιοχή, κάτω από τα χέρια μας. Στην εκπνοή βυθίζουμε τον αφαλό προς τα μέσα και πάνω. Αυτή η αναπνοή θα μας συντροφεύσει σε όλη τη διάρκεια της πρακτικής μας.


Ξεκινάμε λοιπόν.
Σηκωνόμαστε στις μύτες των ποδιών και τεντώνουμε όλο το σώμα και τα χέρια προς τα επάνω, εκτείνοντας ελαφρά τον κορμό. Με τα πόδια λίγο ανοιχτά γέρνουμε στην μια πλευρά (πλάγια κάμψη της σπονδυλικής στήλης) και έπειτα στην άλλη. Μετά αρχίζουμε τις στροφές, μια κοιτάμε προς τα πίσω δεξιά και μια αριστερά. Με κέφι, παρασύροντας όλο το σώμα από τον κορμό και πάνω. Για να ενεργοποιηθεί και να δυναμώσει ολόκληρο το σώμα κάνουμε τον χαιρετισμό στον ήλιο, πέντε επαναλήψεις για κάθε πόδι, αυξάνοντας το ρυθμό σταδιακά. Στο τέλος διαλέγουμε μια στάση αναστροφής (sarvangasana), εφόσον δεν είμαστε στις πρώτες μέρες της περιόδου. Διαφορετικά, ξαπλώνουμε ύπτια στη στάση του χαρούμενου παιδιού (ananda balasana). Οι αναστροφές είναι μεγάλο δώρο για τον οργανισμό μας.

Έπειτα ξαπλώνουμε στη στάση savasana, τη στάση του νεκρού, σκεπαζόμαστε ώστε να μη μας αποσπά το κρύο, και αφήνουμε το σώμα να χαλαρώσει. Είναι η πιο δύσκολη στιγμή της πρακτικής. Ιδανικό τιπ: να χαλαρώσουμε την περιοχή των φρυδιών και να ξεκολλήσουμε τα χείλη ώστε να μαλακώσουν οι εκφράσεις του προσώπου και μαζί με αυτές και όλο το σώμα. Αφήνουμε πάντα τις παλάμες να κοιτούν προς τον ουρανό για να ξεκουραστούν οι ώμοι. Για να ξεφύγουμε από τον καταιγισμό των σκέψεων, συγκεντρωνόμαστε στην αναπνοή και μετράμε αντίστροφα 25 εισπνοές και 25 εκπνοές. Τελειώνοντας κινούμαστε με αργές κινήσεις και μεταφερόμαστε στη θέση οκλαδόν.
Η θέση οκλαδόν ενεργοποιεί τη σπονδυλική στήλη. Είναι η ιδανική θέση για τις πρακτικές αναπνοών. Πρώτη η αναπνοή nadi shodhana. Η αναπνοή αυτή λέγεται και εναλλαγή των ρουθουνιών, γιατί εισπνέουμε από το ένα ρουθούνι και εκπνέουμε από το άλλο. Επαναλαμβάνουμε 7 κύκλους.

Αμέσως μετά κάνουμε την αναπνοή bhramari. Κλείνουμε απαλά τα αφτιά με τους αντίχειρες ή τους δείκτες των χεριών. Κλείνουμε και τα μάτια. Παίρνουμε εισπνοή από τη μύτη και στην εκπνοή με κλειστό στόμα παράγουμε ένα βουητό “μμμμ…” που θυμίζει το βουητό της μέλισσας, και διαρκεί όσο διαρκεί και η εκπνοή.
7 επαναλήψεις.
Οι δύο αυτές αναπνοές βοηθούν να αποκτήσουμε ισορροπία και ηρεμία.

Ολοκληρώνοντας, κρατάμε τα μάτια κλειστά και παρατηρούμε την εσωτερική γαλήνη που δημιουργήσαμε με αυτή την πρακτική. Εκτός και αν δημιουργήσαμε κάτι άλλο.

Ο,τι και αν έρθει, το παρατηρούμε. Φέρουμε στο νου την καλύτερη εκδοχή της σημερινής ημέρας, με τα δύσκολα και εύκολά της. Σε κάθε δυσκολία χαμογελάμε. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Με αυτή την απλή αλλά τόσο σημαντική πρακτική της γιόγκα, είμαστε έτοιμες για την πιο όμορφη ημέρα της ζωής μας μέχρι σήμερα!

Υ.Γ. οι δάσκαλοι της γιόγκα γνωρίζουμε πως σύμφωνα με τη φιλοσοφία της, η πολύ δυναμική και κουραστική άσκηση στερεύει τη ζωτική μας ενέργεια.
Παρ’όλα αυτά, το τρέξιμο, το τζόκινγκ, το γρήγορο περπάτημα, βοηθά στην καλή λειτουργία της καρδιάς, του κυκλοφορικού συστήματος, στην αντοχή, στην απελευθέρωση του παιδιού που έχουμε μαζί μας μέσα μας, και δημιουργεί την πιο ξέγνοιαστη διάθεση και το πιο δυναμικό ξεκίνημα της μέρας! Η γιόγκα και το τρέξιμο (εναλλακτικά το ποδήλατο, το γρήγορο περπάτημα ή τζόκινγκ και η κολύμβηση) είναι ο συνδυασμός για την πιο ολοκληρωμένη μορφή άσκησης που μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος με τις απαιτήσεις του δυτικού κόσμου.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη yoginimama, Σοφία Σταράμου, για αυτό το υπέροχο κείμενο.
Σε αυτό το άρθρο θα πάρουμε -όσοι δεν έχουμε ήδη- μια πρώτη εικόνα για τη yoga στη ζωή μας.

Με αυτό το άρθρο εγκαινιάζεται η guest post στήλη της Runnermom.gr. Με χαρά θα δημοσιεύσω κείμενά σας για να μιλήσουμε για τη μητρότητα, την άσκηση, την καθημερινότητα, την καλύτερη ποιότητα ζωής. Στείλτε μου τα άρθρα σας στο email μου vassiliki.n.k@gmail.com.

Γιατί ανακουφίστηκα που δε θα πάω στο μαραθώνιο

Η φετινή σεζόν τρεξίματος ξεκίνησε το καλοκαίρι με στόχο το Μαραθώνιο της Αθήνας. Θα ήταν η δεύτερη φορά που θα έτρεχα τα 42 χιλιόμετρα που τερματίζουν στο Καλλιμάρμαρο.

Ανυπομονούσα γι ‘αυτή την αίσθηση.

Οι αγώνες, όμως, που ακυρώνονταν ο ένας μετά τον άλλο, έδειχναν τι (δεν) έφερνε ο Νοέμβρης.

Η προετοιμασία για το Μαραθώνιο

Ήταν μια ξεχωριστή περίοδος προετοιμασίας, με νέο προπονητή, με εργομέτρηση, προπόνηση με παλμούς, με πολλά χιλιόμετρα εβδομαδιαία και τουλάχιστον δίωρες προπονήσεις.

Τη χάρηκα και με το παραπάνω.

Ένιωσα την άνεση να «βγάζω» ακούραστα τουλάχιστον 20-25 χιλιόμετρα.

Έκανα έναν απροσδόκητο για τα δεδομένα μου χρόνο στα 30 χιλιόμετρα του Ioannina lake run, το γύρο της λίμνης Παμβώτιδας και ο μαραθώνιος όλο και πλησίαζε.

Όταν ακυρώθηκε, ήταν πολλοί αυτοί που με ρώτησαν αν θα κάνω τον αγώνα virtual*, αν απογοητεύτηκα, αν στενοχωρήθηκα.

(*Virtual αγώνας είναι η νέα τάση να τρέχεις τα χιλιόμετρα των αγώνων σε δική σου διαδρομή και να στέλνεις τα δεδομένα σου στη διοργάνωση του αγώνα ώστε να σου στείλουν το μετάλλιο.)

Το σκέφτηκα για λίγο. Σκοπός μου, όμως, δεν ήταν να τρέξω 42 χιλιόμετρα πχ από το Αιτωλικό στο Αντίρριο.

Αυτό που ήθελα ήταν η αυθεντική διαδρομή. Ήταν η χαρά του αγώνα, η περηφάνια να τρέξεις με τόσα άτομα από όλο τον κόσμο, η συγκίνηση να τερματίσεις στο Καλλιμάρμαρο.

Αποφάσισα να συνεχίσω προπονήσεις (εννοείται) αλλά όχι με στόχο το Μαραθώνιο. Ο Μαραθώνιος δε θα φύγει. Μπορώ να ξαναπάω του χρόνου (ελπίζω).

Όμως, ένιωσα ανακούφιση. Αλήθεια.

Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες που θα δώσω στον άντρα μου, στα παιδιά μου, στο σπίτι μου.
Δέχομαι με χαρά τις επιπλέον ώρες ύπνου τα Σάββατα που είχα long run.
Το αγαπώ το τρέξιμο. Με κάνει να νιώθω μοναδική, με γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Όμως, ας μη γελιόμαστε. Οι υποχρεώσεις όταν δουλεύεις, όταν έχεις 3 παιδιά, όταν έχεις τις δουλειές του σπιτιού δε σου αφήνουν μεγάλο περιθώριο να είσαι εκτός σπιτιού. Όσο κι αν σε στηρίζει ο άνθρωπός σου.

Και όταν έχουμε πλάνο τρεξίματος και ενδυνάμωσης θέλουμε να είμαστε τυπικοί. Δε θέλουμε να παρεκκλίνουμε από το πρόγραμμα, ούτε να παραλείπουμε προπονήσεις.

Δε θα λυπηθώ που δε θα πάω. Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπάω και θα το συνδυάσω και με άλλες μου αγάπες που είχα παραμελήσει τελευταία. Το διάβασμα, τα puzzles, το blogging.

Εσύ συνεχίζεις τις προπονήσεις για το Μαραθώνιο;