Πώς να περάσουμε όμορφα την Κυριακή μας

Κι επειδή είπα πως θα γίνω αυθόρμητη στο blogging,  να’μαι πάλι εδώ, να γράφω βραδιάτικα από το κινητό μου…  Κάτι που έχει και τα καλά του γιατί ο «έξυπνος κειμενογράφος» αναγνωρίζει τις λέξεις και μου τις συμπληρώνει μόνο του… Χιχιχι 

Θα γράψω, λοιπόν,  σήμερα για μια υπέροχη Κυριακή,  για μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα που μου ανέβασε τη διάθεση και μου έδωσε δυνάμεις για να ξεκινήσει όμορφα η εβδομάδα! 

Ξυπνήσαμε σήμερα 6:30… Ναι ναι,  εδώ μας τα χάλασε λίγο η αρχή… Ακούς εκεί 6:30 το πρωί κυριακάτικα;! Αλλά τι να κάνεις;  Να τα βάλεις για ύπνο με το ζόρι αν έχουν χορτάσει;!


Είχαμε, που λέτε, στο μυαλό μας να πάμε μια βόλτα σε ένα μικρό εκκλησάκι, χτισμένο μέσα στο βράχο, στην Παναγία την Ελεούσα,  σε ένα φαράγγι γεμάτο κυπαρίσσια, βελανιδιές, πουρνάρια και άλλα πανέμορφα και πολύχρωμα δεντράκια και λουλούδια. Το συναντάμε στο δρόμο μας κάθε φορά που πηγαίνουμε στο Αγρίνιο και η Ρέα ήθελε να πάει οπωσδήποτε.  Έχει και μια αδυναμία στα εκκλησάκια το παιδί μου!


Με το που φτάνουμε ακούμε κατευθείαν τον ήχο των πουλιών που πετούσαν πάνω από το φαράγγι της Κλεισούρας, όπως λέγεται. Γενικά,  στην περιοχή υπάρχουν πολλά σπάνια πουλιά (γυπαετοί, βασιλαετοί κλπ) Δεν ξέρω και παραπάνω λεπτομέρειες επ’αυτού!
Τα μικρά μας τρελάθηκαν με το τοπίο!

Κοιτούσαν από κάτω τα πουλιά και τους μεγάλους βράχους που υψώνονταν και απορούσαν πώς θα φτάσουμε στο μικρό εκκλησάκι. Μα με σκαλάκια φυσικά!  Ξεκινήσαμε το ανέβασμα και δεν ήξερα τι να πρωτοφωτογραφίσω!



Τα μικρά έτρεχαν πέρα δώθε και φώναζαν χαρούμενα. Ήμασταν και οι μόνοι επισκέπτες εκείνη τη στιγμή.
Μέσα στο εκκλησάκι η Ρέα έκανε όλα τα κλασικά του καλού Χριστιανού (μιλάμε δεν άφησε εικόνα αφίλητη!!), σταυροκοπήματα, κεράκια και όλα τα απαραίτητα! Κάθισε σε όλες τις καρέκλες, παρατήρησε και σχολίασε τα πάντα!  Και ο Άρης από πίσω της να μιμείται κάθε της κίνηση!!

Στο γυρισμό,  μαζέψαμε λουλουδάκια για τη γιαγιά μας (τη γιαγιά την πεθερά!) και πήγαμε να τους δούμε από κοντά. Φάγαμε όλοι μαζί το παραδοσιακό κυριακάτικο γεύμα και γυρίσαμε σπίτι μας.

Όμως,  η Κυριακή της μαμάς δεν τελειώνει εδώ…  Α θα’σκαγε αν δεν το πήγαινε το καφεδάκι της! Και αφού δεν ένιωθα καθόλου τύψεις να βγω χωρίς παιδιά (ε μα με έφαγαν οι δρόμοι τρεις μέρες με τα θηριάκια!!) πήρα αγκαζέ την αδερφούλα μου (ε είχαμε να βγούμε 15 μέρες για καφεδάκι!) και πήγαμε στην καφετέρια που πήρε τώρα ένας καλός μας φίλος.
Εκεί μας περίμενε η ευχάριστη έκπληξη να πιούμε το λάττε μας παρέα με τα δίδυμα ξαδέρφια μας που είχαμε καιρό να τα δούμε, αλλά βρήκαμε την ευκαιρία να τα πούμε και με φίλους που επίσης είχαμε καιρό να καθίσουμε μαζί.
Ήπιαμε το κρασάκι μας, φάγαμε το τοστάκι μας, γελάσαμε και στο τσακίρ κέφι κανονίσαμε και ένα ταξιδάκι οι δύο αδερφούλες!  Το πόσο ανυπομονώ δεν περιγράφεται!!

Και ναι, το ποστ αυτό μοιάζει με έκθεση δημοτικού «Περιγράψτε μου τη μέρα που πέρασε»  αλλά ήταν τόσο όμορφα σήμερα και τόσο διαφορετικά που ήθελα να το αποτυπώσω!! Μπορούμε τόσο εύκολα να φτιάξουμε όμορφες στιγμές, απλά κάποιες φορές ξεχνάμε τον τρόπο… Θέλει μόνο ένα χαμόγελο και τη σκέψη ότι «μπορώ να το κάνω»!

Σας φιλώ ❤

post signature

Πού χάθηκες, ρε μαμά πρωτάρα;

Καλά έχω χαθεί εντελώς… Όλο λέω να βρω λίγο χρόνο να γράψω και τελικά διαπιστώνω ότι είναι το πρώτο που αφήνω… Αυτό και κάποιες βαρετές δουλειές στο σπίτι!! (χαχαχα)

Είναι που μου είναι πιο εύκολο να γράφω στον υπολογιστή μου στο γραφείο,  το δικό μου προσωπικό υπολογιστή που τα έχω όλα όπως με βολεύουν… Αλλά αυτή την περίοδο έχω πολλή δουλειά.  Καλό αυτό, φυσικά… Δεν το συζητώ!  Αλλά no time for blogging! 

Αφήστε που περνάω τη φάση -εδώ και καιρό- ότι πρέπει να δώσω αυτό το κάτι παραπάνω στη δουλειά…  Την αγαπάω πραγματικά, αλλά κάπου το χάνω κάθε φορά… Το να φεύγω νωρίτερα (τα «καλά»  της οικογενειακής επιχείρησης) λόγω των μικρών μου, με αποσυντονίζει! Μου κόβει τη μέρα στη μέση και μου είναι αδύνατον να ασχοληθώ από το σπίτι… την ώρα που πηγαινοέρχονται δύο ζιζάνια με…. ποικίλες απαιτήσεις: «μαμά, φαγητό»,  «μαμά, νερό»,  «μαμά, λερώθηκε το χεράκι μου», «μαμά, μου παίρνει τα παιχνίδια»  κλπ κλπ κλπ σενάρια!

Και τώρα φτάνω στο σημείο να γράφω στο σημειωματάριο του κινητού (τα μάτια μου έχουν βγει!!) 12 παρά το βράδυ (τυχαίο γεγονός το ότι είμαι ξύπνια τέτοια ώρα… και σπάνιο επίσης) απροσδιόριστα και ακατάστατα, σκέψεις χωρίς ειρμό… Απλά ό, τι μου κατέβει! 

Αυτό έχει και τη γλύκα του όμως!  Νόμιζα ότι δε θα μου έβγαινε να γράψω τίποτα κι όμως κάτι σκάρωσα τελικά!! Μυαλό είναι αυτό… Ταξιδεύει,  ταξιδεύει και δε φτάνει ποτέ πουθενά! Υπέροχο και μαγικό… 


Θα τα ξαναπούμε (ελπίζω!!) !  Φιλιά!

post signature